το Prits

Για όνομα του ακριβού αυτού θεού.

2012-01-09T23:34:00.001+01:00

Σήμερα η ημέρα ξεκίνησε με μία αποκάλυψη, συνεχίστηκε με πολλά νεύρα και κατέληξε για μία ακόμα φορά, σε μία ακόμα μεγαλύτερη απορία. Όπως όλες οι «πρώτες» μέρες του σχολείου δηλαδή. Όπου πας και διάφοροι χαρούμενοι συμμαθητές κάνουν πως τάχα μου δήθεν χάρηκαν που σε είδανε (εσένα) και που είδανε και αλλήλους (και αυτό είναι ακόμη πιο αηδιαστικό). Οι ώρες που απορείς με τον καθηγητή που φαίνεται διεστραμμένα χαρούμενος που θα συνεχίσει το μάθημα ακριβώς από εκεί που το άφησε και που σχεδόν συμπάσχεις με τον άλλον καθηγητή που μάχεται εσωτερικά το γεγονός ότι του έχουν απαγορεύσει να βαριέται στη δουλειά και αρκείται στην κλισέ διαπίστωση «και τώρα παιδάκια, τα κεφάλια μέσα».

Στη συνέχεια και αφότου διαπιστώσεις ότι είσαι επίσημα εκτός κλίματος, προσπαθείς να ανοίξεις τα τετράδιά σου, να σημειώσεις, έως και να δώσεις την εντύπωση ότι είσαι κι εσύ χαρούμενος συμμαθητής.

Δεν ξέρω αν φαίνεσαι, αλλά ξέρω σίγουρα ότι όλη αυτή την ταραχώδη εσωτερική αναδρομή, ακολουθεί πάντα μία θεόσταλτη αποκάλυψη: για εμένα σήμερα, ήταν η Λένα Μαντά.

Η Λένα Μαντά είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο. Το όνομά της είναι βέβαια τόσο θεόσταλτο, που σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι από τα άτομα εκείνα που αίρονται ανάμεσα στο «είναι» και το «δεν», σε αυτό το κενό διάστρωμα της ανθρώπινης ψυχής, που είναι τόσο μεγάλη, όσο ένα τεράστιο πασχαλινό αυγό. Θυμάμαι που βαριόμουνα το μπλόγκερ και σήμερα, 6 χρόνια μετά, διαπιστώνω ότι έκανα λάθος. Ήμουν εγώ ασταθής, ήμουν εγώ ανασφαλής και θωρακισμένη, με έναν θώρακα σκόρπιο, ατελή. Εγώ δεν διάβασα, εγώ δεν μπόρεσα να αφουγκραστώ το μέγεθος της απλότητας εκείνης που είναι άξια να συναντήσει τα μικρά – μεγάλα πράγματα. Γιατί τα μικρά πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι τελικά και τα πιο μεγάλα.

Την ώρα που προσπαθούσα να εντρυφήσω στη σοφία της Λένας Μαντά (ο άντρας μου με έμαθε πώς να είμαι η Λένα, ο κόσμος πώς να είμαι η Μαντά…), με διακόπτει αγαπητός συνεργάτης στη δουλειά για να μου πει να μπω στο γιου τιουμπ και να τσεκάρω οπωσδήποτε συγκρότημα το οποίο έκλεισε (επιτέλους!) και αποτελεί για τον ίδιο μεγάλο μύθο του μεταπανκ.

Τι να του πω κι εγώ, τι να καταλάβει… Δανείζομαι τις τελείες από τη Λένα Μαντά, και: ακούω το συγκρότημα υπνωτικά και θυμάμαι το μοναδικό τραγούδι που είχε την ευαισθησία να γραφτεί για παιδάκια πρώτης δημοτικού. Και ταυτόχρονα, αναγνωρίζω και εκτιμώ απόλυτα την ευαισθησία των ανθρώπων που το διασκεύασαν για τα παϊδάκια πρώτης δημοτικού. Εμάς δηλαδή. Αλλά το κεφάλι μου, δε λέει να ξεκολλήσει από τα λόγια της Λένας Μαντά σχετικά με τις χριστουγεννιάτικες γιορτές:

«Πόσες φορές θα το πω; Τίποτα δεν θέλω ν' αλλάξω. Ούτε μια στιγμή, ούτε ένα χαμόγελο.... Τίποτα πιο όμορφο απ' αυτή την ρουτίνα που αγαπώ και που κάθε χρόνο αποζητούμε όλοι μας. Βήμα - βήμα ξέρουμε τι θα κάνουμε, αλλά δεν θέλουμε να το αλλάξουμε και χαίρομαι γιατί είναι τα παιδιά μας υπέρμαχοι αυτής της τακτικής. Δεν φεύγουν, δεν βγαίνουν εκείνες τις μέρες, είναι μαζί μας για να κάνουν το χαμόγελό μας πιο πλατύ, την ευτυχία να μην χωράει μέσα μας... Ας είναι ευλογημένα...»

Σαν από ευαγγέλιο διαβάζω τα λόγια της Λένας Μαντά και προσπαθώ επίσης να παρακάμψω έτερα σχόλια που θα με αποσπούσαν από αυτή την κατάνυξη όπως το τραγουδάκι των αδελφών κατσάμπα (από το η ρένα είναι οφ σάιντ) το οποίο αποφάσισε να στείλει έτερος φίλτατος συνάδελφος με πλανήτες στους ιχθείς – εικάζω μάλλον ως ευχή για ένα καλύτερο οικουμενικό μέλλον.

Έχω τελειώσει με τη Λένα Μαντά, έχω τελειώσει με το ωράριό μου, τα αφεντικά μου τα οποία εκτιμώ, συνεχίζουν να προσπαθούν – αυτά - για το καλύτερο των εαυτών μας. Έχω κλείσει με τη σημερινή πρώτη μέρα, δεν μου αρέσει καθόλου να βιώνω «πρώτες μέρες» και επιστρέφω στο σπίτι μου με την επίφαση ότι εκεί τουλάχιστον με περιμένει μία σταθερότητα τύπου -ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ Λένας Μαντά.

Και πάλι όχι. Γιατί αν ο άνθρωπος είναι φύσει ασταθής, αν ο άνθρωπος είναι επιρρεπής, εννοείται ότι με την παραμικρή απειλή σταθερότητας θα αναζητήσει την πρόκληση εκείνη που θα τον κάνει ή καλύτερο, ή υπερβολικά χειρότερο. Σαν το γκόμενο που δε θυμάσαι ότι σε έκανε καλύτερο.

Και ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τις ειδήσεις του ΣΚΑΙ και διαπιστώνω ότι οι σημειώσεις είναι μεν αφελείς αλλά η αρχισυνταξία ακόμα πιο ανώφελη, αλλά κρατάει την προσοχή σε ανώτερους τύπους σαν κι εμένα, σαν όλα τα παϊδάκια και αρχίζω να σκέφτομαι τα συμφέροντα και αρχίζω να σκέφτομαι τις πράξεις και τα λεφτά και το πώς και πού αυτά επενδύθηκαν και πως κανένας δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι, τη μέγιστη δηλαδή και ταυτόχρονη συνωμοσία, του πόσο αντί να ταυτίζομαι με τη ζέλντα φιστζέραλντ, θα ήθελα να ταυτίζομαι με τη Λένα Μαντά.

Σημειώσεις:

Λένα Μαντά: http://mantapsichogios.blogspot.com/

Inspiral carpets (cover): όχι λινκ. Πλάκα στην πλάκα έρχονται και οι ίδιοι οι inspiral carpets. Μεγάλες στιγμές μας περιμένουν τη νέα σχολική χρονιά.

Όμορφο τραγουδάκι για τη νέα σχολική χρονιά (για πλανήτες στους ιχθείς): http://www.youtube.com/watch?v=whay9qn4cfc

Ευχαριστώ les meilleurs & στον isxyro synergati μου για την ανακάλυψη της Λένας Μαντά και γιατί είναι ο μόνος άνθρωπος που κάθε μέρα με ετοιμάζει να πεθαίνω χαρούμεν-η.

Ίδιο.

2011-12-25T23:23:00.000+01:00

Θυμήθηκα τις προάλλες ότι η νούμερο ένα παρηγορηντική σκέψη μου για τα γεράματα, για τους ανθρώπους που γίνονται γέροι, είναι ότι έχουν πολλά να θυμούνται. Άρα σε αυτή την περίπτωση, μπλέκονται σε καλό και όμορφο βαθμό αυτά που έχουν να σκέφτονται με αυτά που έχουν να θυμούνται, ούτως ώστε να μη χρειάζεται να βαριούνται ή να εξωθούνται σε αθλητικές δραστηριότητες, όπως οι νέοι.

Ωραία κατάσταση επίσης είναι να είσαι γέρος και να έχεις εγγόνια που να θέλουν να ακούνε ιστορίες. Πρόβλημα αντιστοίχως θεωρείται το να είσαι γέρος και να μην έχεις εγγόνια να πεις ιστορίες ή να είσαι νέος και να μην έχεις παππού.

Ένα άλλο αρκετά μεγάλο πρόβλημα επίσης των τελευταίων εβδομάδων κατά την άποψή μου, είναι η αίσθηση ότι όταν ζεις πολύ παροντικά, καταντάς να μην έχεις καμία σύνδεση με το παρελθόν ή το μέλλον σου. Καμία συνέχεια δηλαδή. Η κατάσταση αυτή μπορεί να χαρακτηρίζεται από το ξυπνητήρι, παράγοντας ο οποίος προσδίδει μεγάλη επαναληπτικότητα στη φάση και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ως εκ τούτου ορίζει μία κανονικότατη «συνέχεια», η ουσία όμως είναι ότι η φάση καταλήγει σε μία ευθεία γραμμή καλά ορισμένη από το ίδιο το επαναληπτικό γεγονός: το ξυπνητήρι.

Τώρα το λάθος που γίνεται είναι το εξής: η σύνδεση της έννοιας του «ίδιου», με την αντίστοιχη έννοια της «συνέχειας». Λέμε πολλές φορές ότι μας πειράζει η επανάληψη. Επανάληψη όμως δεν είναι «τα ίδια».

Είναι «τα ίδια και τα ίδια». Σκέτα τα «ίδια», δεν είναι επανάληψη. Άλλωστε ο ίδιος μπορεί να είναι και επιφορτισμένος με καλύτερα συναισθήματα, όπως το «ίδιος είσαι!».

Ίδιο δεν είναι μόνο το πράγμα που επαναλαμβάνεται, είναι και το πράγμα που βρήκες όμοιο τουλάχιστον 2 φορές όταν το συνάντησες.

Θεωρώ ότι το «ίδιο» μαζί με την επανάληψη, είναι ένα σαφές όχημα που σε οδηγεί στην ενηλικίωση και την προοπτική να γίνεις παππούς και γιαγιά. Στη συνέχεια δηλαδή. Όπως η συναίσθηση της απόλυτης ανάμνησης, του κάτι δηλαδή που θα σε τρέφει για πάντα γιατί δεν πρόκειται να ξαναγίνει ίδιο ποτέ, επειδή είχε 1 ευκαιρία να γίνει, έτσι και «το ίδιο», η αναγνώριση ότι «τώρα αυτό είναι το ίδιο», σε βάζει σε μία θέση συνειδητοποίησης ότι 2 ειδών πράγματα υπάρχουν σε αυτή τη ζωή:

Α. αυτό που για κάποιο περίεργο λόγο το βρήκες «ίδιο», παρόλο που το γνώριζες για πρώτη φορά,

Β. αυτό που δεν γνώριζες, αλλά με το που το γνώρισες τείνει να επαναλαμβάνεται διαρκώς και με υπνωτικό τρόπο.

Οι δε ρυθμοί της επανάληψης είναι ενδεικτικοί των αντίστοιχων ρυθμών με τους οποίους έχεις επιλέξει ή απλώς τυχαίνει να γερνάς. Σε πιο προχωρημένα στάδια φιλο-νηπιακής λογικής, μπορείς στην παραπάνω διαδικασία να αναγνωρίσεις και τον εαυτό σου να κάνει τσα.

Καλά Χριστούγεννα! (πέρασαν).

επιτέλους γίναμε αυτό που θέλουν οι μαμάδες!

2011-05-27T23:09:00.000+01:00

Θέση

αντίθεση

(ορίστε, τώρα, το λοιπόν)

Εάν είσαι έτσι ως μη καπνιστής.

2011-02-09T00:06:00.002+01:00

«Πολλοί πρώην-καπνιστές επιστρέφουν στο κάπνισμα ύστερα από ενθάρρυνση οικογένειας και των φίλων. Αυτό συμβαίνει συνήθως σε κάποιον που δεν είναι άρρωστος, και σταματά για να μείνει υγιής. Αρχικά είναι νευρικοί και δύσθυμοι. Σύντομα ο/η σύζυγος, τα παιδιά και φίλοι λένε, "εάν έτσι είσαι ως μη καπνιστής, μα το Θεό, κάπνιζε!". Μπορεί να φαίνεται καλή ιδέα τότε, σκεφτείτε όμως πώς θα αισθάνεται ο συγγενής αν ο καπνιστής πεθάνει από καρκίνο ή καρδιακή προσβολή. Η ενοχή του θα είναι τεράστια.»

Η εξάρτηση και η προσπάθεια να την εξηγήσεις, είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα.

Όλα ξεκίνησαν από τα χέρια μου, που είχαν γίνει πορτοκαλί. Και δεν άντεχα να τα βλέπω άλλο έτσι. Καπνίζω μάξιμουμ 10 τσιγάρα την ημέρα – 20 σε εξαιρετικές περιπτώσεις - και οι επιστήμονες λένε ότι δεν κατατάσσομαι καν στους βαρείς καπνιστές: βαρύς καπνιστής είναι αυτός που καπνίζει 25 και άνω. Τα δάχτυλά μου όμως είναι πορτοκαλί.

Λυπάμαι τον εαυτό μου όταν ξυπνάω το πρωί και βλέπω ότι για μία ακόμα φορά ξύπνησα με πορτοκαλί δάχτυλα. Γιατί επιμένω να υπακούω στη συνήθειά μου να έχω πορτοκαλί δάχτυλα, ενώ κάθε πρωί που πλένω τα δόντια μου και τα βλέπω, το βιώνω ως μέγιστη αποτυχία:

εντάξει, απέτυχα πάλι και χτες το βράδυ.

Το κάπνισμα το άρχισα λόγω προτύπων και συγκεκριμένα λόγω του πατέρα μου τον οποίο θαυμάζω ελεεινά και ήθελα προφανώς να του μοιάζω σε όλες τις συνήθειές του, καλές και κακές. Στην πορεία, το έχω βαρεθεί πάρα πολύ και πολλές φορές, μία από τις οποίες αποφάσισα να το κόψω και το πέτυχα για χρονικό διάστημα ενός περίπου μήνα.

Κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα, πήγα διακοπές με τους φίλους μου, πήγα στο εξοχικό μου μόνη μου, επέστρεψα στην Αθήνα, έπαθα τεράστια ερωτική απογοήτευση, διάφορες συμφορές και αρρώστιες με βρήκαν, αλλά δεν κάπνισα καθόλου. Ούτε ένα τσιγάρο. Και δε μου φάνηκε δύσκολο να μην το κάνω. Ήταν μάλλον η ζωή λίγο λιγότερη, από το σταμάτημα του καπνίσματος.

Τώρα τελευταία που μεγαλώνουμε και που βαριόμαστε λίγο τους εαυτούς μας έτσι όπως ήτανε, σκέφτομαι τι τρόπους θα μπορούσαμε να βρούμε για να μας κάνουμε να φανούμε λίγο πιο ενδιαφέροντες στους εαυτούς μας: όπως πχ.

Α. να εκτιμάμε τα αυτονόητα: το έκανα πέρσι και πρόπερσι.

Β. να μας αρέσει η δουλειά μας: το έκανα πέρσι.

Γ. να φοβηθούμε για την υγεία μας: το κάνω φέτος που έχω κλατάρει από τη δουλειά.

Δ. να κόψουμε το κάπνισμα: να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι un-cool και κάνει τα χέρια πορτοκαλί.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνοι 2 στενοί μου φίλοι που έχουν κόψει το κάπνισμα επιτυχώς εδώ και 3 χρόνια, είναι και οι δύο στην ίδια ηλικία και το έκοψαν και οι δύο, στην ίδια ηλικία. Τίποτα δεν εγγυάται ότι δε θα το ξαναξεκινήσουν σε 5 χρόνια από τώρα. Το κάπνισμα είναι άθλημα, είναι αναμέτρηση με ένα σκοπό, δεν εξηγείται αλλιώς. Την πιο σωστή κουβέντα, την έχει πει η μαμά μου στον μπαμπά μου: το κάνεις, γιατί νομίζεις ότι έτσι το ξορκίζεις.

Παν-αμερικανισμός: σεμινάρια – κλινικές κατά του καπνίσματος, http://whyquit.com, Joel Spitzer, να ζήσουν οι πωλητές!

Το «μεγάλο άλμα προς τα εμπρός».

2010-10-05T21:34:00.000+01:00

Προχτές είχα μία συζήτηση με τον αδερφό μου για το πόσο ωραίο πράγμα είναι να είσαι ακατάστατος.

Πόσο οι ακατάστατοι άνθρωποι έχουν όμορφη ψυχή και πόσο χάλια πρέπει να αισθάνονται οι τακτοποιημένοι. Ο αδερφός μου, παρότι συνήθως τακτικός, συμφώνησε μαζί μου. Ο συλλογισμός αυτός εντάσσεται σε μία ευρύτερη κατηγορία συλλογισμών που κάνω και που σκοπό έχουν να αποδομήσουν θεωρήματα όπως:

«γιατί τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής»,
«γιατί η ομορφιά είναι υποκειμενική» και
«γιατί αν υπάρχει τάξη στο δωμάτιο κάποιου, τότε υπάρχει τάξη και στη ζωή του»

και ένα σωρό άλλες τέτοιες μαλακίες, οι οποίες θα έπρεπε να αντικατασταθούν άμεσα από μερική παροιμία όπως:

«δείξε μου το φίλο σου να σου ποιος είσαι»
«να ‘χα πουτάνας ριζικό και ακαμάτρας τύχη»
και το all time classic για μένα
«έχει ο Θεός κι ο Αη – Μηνάς κι έχει ο γείτονας για μας».

Η ζωή είναι άλλωστε πολύ μικρή.

Η σχέση βέβαια ανάμεσα στο λαό και τη σοφία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Κάθε λαός έχει τη σοφία του και κάθε σοφία έχει το λαό της. Η σοφία του λαού έχει τις καταβολές της και τις επιρροές της και ο λαός επίσης έχει την ιστορία του, τον τρόπο δηλαδή που επιλέγει να επιβιώσει μέσα στα ίδια τα γεγονότα που δημιουργεί επειδή επέλεξε να αναπαραχθεί και τα οποία είναι σχεδόν πάντα τα ίδια και τα ίδια. Τόσο ίδια ώστε να μπορούν να δικαιολογήσουν εκατομμύρια παροιμίες.

Ανοίγοντας μετά από πολύ καιρό την επόμενη μετά το μίξερ αγαπημένη μου συσκευή μέσα στο σπίτι, μου ήρθε η σκέψη, τι θα μπορέσει να καταλάβει αυτός ο λαός από εμάς και τις παροιμίες μας και τι εμείς από αυτούς; άραγε;

Πολλά πράγματα:

α. την ώρα που εμείς θα υποκρινόμαστε τι ωραία που είναι να τρως με ξυλάκια και θα οργανώνουμε κινέζικες βραδιές, ο λαός θα ανοίγει κατάστιχα κάτω από το ημίφως των στενών παραδρόμων της πειραιώς και θα κάνει μέσα σε δευτερόλεπτα την αποφορολόγηση της ημερήσιας είσπραξης.

β. όταν εγώ θα λέω «έχω δουλειές στο κέντρο» και θα προτιμώ να μην πάω, ο λαός θα εγγυάται την ασφάλειά μου ανά τετράγωνο, μόνο και μόνο επειδή εκεί, στο μπροστινό μέρος του καταστήματός του, είμαι σίγουρα ασφαλής.

γ. όταν θα με έχουν γονατίσει τα δάνεια που έχω πάρει για τα φροντιστήρια ώστε να δώσω στο παιδί μου την απόλυτη ευκαιρία να σπουδάσει στο χάρβαρντ και δε θα μου απομένουν λεφτά για να του αγοράσω νέα φόρμα για την καινούργια σχολική χρονιά, ο λαός θα μου δώσει τη λύση: ίδια φόρμα, στο 1/5 της τιμής.

Η αντίθεση ανάμεσα στο λαό το δικό μας και έναν λαό τέτοιου τύπου, είναι τόσο δομική που δε θα μπορέσει να υπάρξει σε βάθος χρόνου καμία συνεννόηση. Είναι σίγουρο. Και δε φταίει αυτός, ο έχων περάσει 100 στάδια πνευματικός λαός, που μας εμπιστεύτηκε και που μας θέλει για φίλους. Γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι όντως μας θέλει για φίλους. Εμείς δε θα τον θέλουμε μετά από μερικά χρόνια, γιατί τώρα μπορεί να βρεθήκαμε στην ανάγκη, αλλά κανένας λαός που έχει να επιδείξει και διδάσκει στα σχολεία του τόσο υψηλή ποίηση όσο το τραγούδι «του Κίτσου η μάνα εκάθονταν», δεν αντέχει να τον γαμάει για τόσο πολύ καιρό κάποιος με τόσο μικρό πουλί.

Από την άλλη, η θεωρία των λαών, η ιστορία των λαών, έχει δείξει ότι ο λαός ο δικός μας έχει επιδείξει μεγάλη προσαρμοστικότητα σε άλλα πλάνα ζωής και εξέλιξης, όπου συμπεριλαμβάνονται πολλά φωτάκια, αρκετά τσιπς, ανεξιθρησκεία και ταυτόχρονη ασύδοτη λατρεία σε ό, τι μπορεί να πυροδοτήσει την εξέλιξη, τα λεφτά, το παρακάτω, το «τώρα». Αρκεί να υπάρχει σεβασμός και στην οικογένεια.

Όταν όμως θα έρθει η ώρα που θα χρειαστεί να σκεφτούμε τα εξαγώγιμα προϊόντα μας λίγο πιο σοβαρά και θα έρθει η ανάγκη να τα πουλήσουμε κιόλας, τότε θα σταματήσουμε να κάνουμε πλάκα με το πουλί του καινούργιου μας φίλου.

Πόσο θα ήθελα να ήξερα λίγο καλύτερα οικονομικά.

Τι μπαγιάτικη εικόνα, δεν ξέρω σε ποια περίοδο της ζωής θέλησα να την αποθηκεύσω, αλλά δεν είχα τίποτα πιο εύκαιρο από αυτό. Δεν έχω καλό ίντερνετ για να ψάξω κάτι καλύτερο, ισχυρός θα βρίσει, αλλά δεν πειράζει.

χωνευτικό μπισκότο (το)

2010-03-04T20:26:00.001+01:00

παρακαλώ πατήστε πάνω στην εικόνα

ποτέ μην παρατάς την προσπάθειά σου να εξηγήσεις τον κόσμο.

*το βρήκε ο ισχυρός, στην προσπάθειά του να διαπιστώσει την ημερήσια θερμιδική επιβάρυνση που προκαλεί στον οργανισμό του η καθημερινή κατανάλωση ικανής ποσότητας μπισκότων νταϊτζέστιβ.

Τόσες θυσίες για την τέχνη.

2010-02-13T00:23:00.005+01:00

*Awesome Architectural Insanity

http://news.thomasnet.com/IMT/archives/2008/03/light-friday-5-tantalizing-designs-of-insane-architecture.html

2οο μέρες μετά τη νέα εποχή,

δεν έγραφα τίποτα τόσο καιρό γιατί ήθελα να βάλω ένα κείμενο που έχω ήδη έτοιμο και σκόπευα να το συνδυάσω με την ανακαίνιση του μπλογκ. Μετά κατάλαβα ότι δεν είναι καιρός για ανοίγματα.

Και μετά δεν έκανα την ανακαίνιση. Πέρασα όμως μία μακρά ωραία περίοδο, μία από αυτές που συμβαίνουν όλα τα αντίθετα από αυτά που πρέπει να συμβούν, οπότε αξίζουν μία πρόποση:

Δηλαδή: δεν είναι καιρός για ανοίγματα και εμείς αποφασίσαμε να ανοίξουμε δουλειές με την εφορία. Ανοίξαμε πλέον τη δική μας εταιρία.

Δεν πρέπει να τρως πάνω από το πληκτρολόγιο, αλλά εσύ πίνεις κιόλας. Πέφτει η μπύρα πάνω στο πληκτρολόγιο (επόμενο είναι) και εσύ,

πας να φέρεις το βετέξ για να τη σκουπίσεις και την ώρα που το στραγγίζεις, διαπιστώνεις ότι δεν έχεις σηκώσει καλά τα μανίκια σου, οπότε όλα τα προηγούμενα βρωμόνερα διαχέονται στο μανίκι σου.

Σε τέτοιες περιόδους είσαι σχεδόν ανυπεράσπιστος. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, κάτι λάθος θα γίνει, όλο και κάποια δήλωση κακή θα γίνει. Ό, τι και να ακούσεις θα είναι μία επιβεβαίωση ότι όλα είναι χάλια κι εσύ, δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να είναι έτσι. Όταν ακούς όλα αυτά, επεκτείνεται στο μυαλό σου η απόσταση μεταξύ του ατόμου που δυσπνοεί οικονομικά και έχει προφανείς λόγους να δυσπνοεί και του άλλου που δυσπνοεί, χωρίς να είναι καθόλου προφανής ο λόγος.

Με λίγα λόγια, δεν μπορεί να ισχύει αυτό που λένε οι ειδήσεις, δεν μπορεί ταυτόχρονα και στον ίδιο ακριβώς βαθμό, να δυσπνοεί αυτός που έχει 600 ευρώ το μήνα και αυτός που βγάζει 60.000 ευρά το μήνα. Δεν το χωράει ο εγκέφαλος του ανθρώπου αυτό, πώς συνδέονται όλοι αυτοί μεταξύ τους.

Διαμέσου προφανώς κάποιου τρίτου, που βγάζει 6.000 και νιώθει μέντιουμ ανάμεσα σε αυτούς τους 2.

Πολλές απορίες, με στοχαστική διάθεση τις ανασκοπούμε και αυτές και μένουμε αμέτοχοι μπροστά:

α) στη βλακεία και
β) την πλεονεξία,

τις δύο πρωταρχικές μορφές μαλακίας που βρίσκουν την έκφρασή τους τόσο μέσω συγκεκριμένων ατόμων όσο και μέσω ευρύτερων κατηγοριών/ εκπροσώπων συγκεκριμένου ζωδιακού άξονα.

Δεν καταλαβαίνω πώς εγώ που βγάζω «αυτά», μπορεί να υπόκειμαι στην ίδια κακή μοίρα με κάποιον που βγάζει «πολλαπλάσια από μένα». Δεν το καταλαβαίνω. Δεν κατανοώ την έννοια της κλίμακας.

Το πώς ένας πληθυσμός καταφέρνει να υπερχρεωθεί υποκινούμενος από την ανάγκη να είναι ελεύθερος και προσχηματικά αυτεξούσιος, είναι ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του λαού μας και του εαυτού μας. Το πώς αυτό το χρέος που δημιουργήσαμε όταν αρνηθήκαμε να «δουλέψουμε πολλές ώρες για άλλους με τα μισά λεφτά», τελικά μάς φορτώνει τώρα και για πάντα, είναι επίσης ένα άλλο μέρος της ιστορίας.

Το αν είναι τίμιο και δίκαιο να μεγαλώνω με την ιδέα ότι είμαι αυτάρκης και εσύ να περιμένεις 28 χρόνια για να μου πεις ότι τελικά χρωστάω 20.000 ευρώ επειδή έτυχε να γεννηθώ, και αυτό, η ιστορία το κρίνει, αλλά επίτρεψέ μου τουλάχιστον να έχω φορολογικές απορίες, που ούτε o forologikosparadeisos.gr δεν μπορεί να μου τις λύσει.

Επόμενος στόχος μετά το άνοιγμα της δικής μας εταιρίας, είναι να ανοίξουμε και τη δική μας εφορία. Θα πιω σε αυτό.

Προσοχή! το κείμενο είναι χρονομετρημένο: (χρονόμετρο)

πρέπει ή όχι να μιλάμε για τα πολιτικά με τους φίλους μας?

2009-09-08T21:14:00.002+01:00

Τελευταία έχω εισηγηθεί να αλλάξει το όριο στο οποίο μία ηλικία θεωρείται «μέση», να πάει δηλαδή από το 50 στο 30 καλύτερα, γιατί έχω παρατηρήσει ότι:

α. ήδη από τα 24 άρχισα να νιώθω χαρούμενη όταν με έκαναν μικρότερη, κάτι που θα ήταν αδιανόητο να μου συμβεί στα 15, όταν έτρωγα πόρτα στα περισσότερα κλαμπς που πηγαίνανε οι μεγάλοι (αυτοί που ήταν 24 δηλαδή).

Στόμα επιφανούς γυναίκας ψυχιάτρου είχε ταυτίσει το όριο της ενηλικίωσης στις γυναίκες με τη στιγμή της προσωπικής συνειδητοποίησης ότι «ώπα - τώρα κυκλοφορούν έξω και κορίτσια που είναι μικρότερα από μένα.» - σαφές.

β. Ένα χρόνο μετά, στα 25, αναγκάζομαι να αναδιαμορφώσω το σπίτι μου με γνώμονα τη βολή και την άνεση των τακτικών επισκεπτών. Μετά από διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου είχα υπάρξει αποδέκτης πολλών παραπόνων σχετικά με το γεγονός ότι «στο σπίτι σου καθόμαστε συνέχεια στο πάτωμα και μετά δυσκολευόμαστε να σηκωθούμε», αποφάσισα ότι πρέπει να βάλω καναπέ και μετέφερα πράγματι έναν καναπέ από το σπίτι της μαμάς, για να μπορεί να κάτσει ο συνομίληκος κόσμος μου, που είχε αρθριτικά.

Σύμφωνα με στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Ρευματολογικών Ερευνών, η συχνότητα των ρευματικών παθήσεων στο γενικό πληθυσμό της Ελλάδος αυξάνει σημαντικά με την ηλικία και συγκεκριμένα από 4% στην ηλικιακή ομάδα των 19-28 ετών φτάνοντας μέχρι το 52% στην ομάδα των 69 ετών και πάνω. Όλα αυτά τη στιγμή που η συνολική συχνότητα, αγγίζει περίπου το 27%. Δηλαδή σχεδόν 1 στους 4 Έλληνες άνω των 18, πάσχει από κάποια ρευματική πάθηση.

γ. Την επόμενη χρονιά, φέτος δηλαδή, δηλαδή 26 δηλαδή, παρατηρώ ότι ενδιαφέρομαι περισσότερο για το συλλογικό πεπρωμένο, ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύω μία σχετική, «διακριτική» πάντα αδιαφορία, σχετικά με το δομικό μέρος των επιλογών των συνανθρώπων μου, σε προσωπικό επίπεδο. Κρίνω πολύ πιο επιφανειακά τις πράξεις και τις σκέψεις τους και στο τέλος δε με ενδιαφέρει (καθόλου όμως) το τι ακριβώς θα επιλέξουν να κάνουν. Οι άνθρωποι είναι αυτό που είναι. Αυτό το ώριμο διαμορφωμένο σκατό που υποκινεί τις επιλογές τους, για τις οποίες ενδιαφέρομαι μόνο αν και εφόσον με διασκεδάζουν ή με εκνευρίζουν. Έχει, δηλαδή, λίγο περισσότερη σημασία το τι κάνουν τελικά όλοι μαζί αυτοί. Μιλώντας προχτές με βαθιά προβληματισμένο άτομο του περιβάλλοντός μου και πάνω στη στιγμή που μου εξέθετε το φόβο του ότι «μάλλον τελικά δεν είναι φτιαγμένος από την πάστα που μπορεί να ευτυχήσει», η μόνη απάντηση που μπορούσα να δώσω ήταν ότι κανείς δεν είναι ακριβώς ευτυχισμένος κοντά στη «νέα μέση ηλικία», τα 30 δηλαδή κατά την εισήγησή μου. Τότε απλώς μαθαίνεις να μη σε νοιάζει και τόσο το πώς είσαι, αλλά το πώς δείχνεις.

Η επιστήμη της πλαστικής χειρουργικής έχει προχωρήσει πλέον σε τέτοιο βαθμό, ώστε έχει βαλθεί να αποτρελάνει ανυποψίαστους εκλογολάγνους τηλεθεατές που μόλις γύρισαν από τις διακοπές. Κι έτσι απλά, μια μέρα, η όλγα τρέμη έγινε η σία κοσιώνη.

Εδώ και μία εβδομάδα γύρισα από τις καλοκαιρινές διακοπές και πρέπει να είμαι από τους τυχερούς που δεν έχουν ίχνος κατάθλιψης επειδή ήρθε ο χειμώνας και τέτοια. Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Μην πω ότι ήθελα κιόλας να έρθει ο χειμώνας. Οφείλω επιπλέον να μην παραπονιέμαι γιατί 2 μέρες μετά την επιστροφή, σιγουρεύτηκε η ημερομηνία των εκλογών, πράγμα το οποίο σηματοδοτεί περίοδο μακράς πνευματικής μακροημέρευσης για μένα. Υπάρχει ένα νόημα σε όλα αυτά γιατί κάτι με θέλουν να ψηφίσω.

Η στιγμή πριν από την έναρξη της συζήτησης με τους φίλους σου για τα πολιτικά, μοιάζει πολύ με τη στιγμή που αρχίζεις να βράζεις επειδή ζηλεύεις.

Βράζεις επειδή ζηλεύεις υπερβολικά.

Λες ότι αυτή τη φορά έχεις αποφασίσει να μη μιλήσεις για τα πολιτικά, έχεις αποφασίσει να μη δηλώσεις την προτίμησή σου, γιατί όποτε δε δηλώνεις την προτίμησή σου, αυτόματα θεωρείσαι «ανεξάρτητος» και «υπεράνω» και δείχνεις κουλ.

Μετά βράζεις και δεν αντέχεις να μην τη δηλώσεις, όπως δεν αντέχεις να μη ζηλέψεις, γι’ αυτό γίνεσαι ο μαλάκας που μιλάει για τα πολιτικά. Ο μαλάκας που ζηλεύει. Ο άρρωστος που δεν μπορεί να κρύψει τι ψηφίζει γιατί τον καταλαβαίνουν οι άλλοι, επειδή βράζει. Σήμερα και λόγω της αυξανόμενης διάδοσης της ηλίθιας και αυθαίρετης αντίληψης ότι η αποχή είναι πολιτική θέση, πολύς σούπερ αφελής κόσμος (με την πρόφαση ότι μπούχτισε), υιοθετεί την πολιτική «στάση» (και όχι «θέση» γιατί έχει διαφορά) της δηθενιάρικης απάθειας.

Η πολιτική αρετή, θα μπορούσε (λέει) να «κοσμεί» την προσωπικότητα κάποιου. Πλέον, το να θέλεις να ασχοληθείς με τις εκλογές σημαίνει απλώς ότι πλησιάζεις τη μέση ηλικία και βράζεις κι από πάνω, όχι ότι εξακολουθείς να μετράς την αρετή σου με όρους ηθικής.

Ηθική είναι η τεχνική του υπολογισμού του ατομικού συμφέροντος με βάση τη σχέση σου με τους άλλους. Πόσο λίγοι είναι, πόσο λίγοι σου φαίνονται και πόσο τεράστιοι, όταν τους αγαπάς ή τους ζηλεύεις.

Σε κάθε περίπτωση, αν πας για μπάνιο τη μέρα των εκλογών, καλύτερα να σε φάει καρχαρίας.

πόθος και παιχνίδια του μυαλού.

2009-04-28T00:51:00.011+01:00

Και τώρα θα βάλω ό, τι είναι για σήμερα και αφορά σε προγραμματισμένες μπούρδες. Έχω μάλιστα και αυτόν τον τίτλο, ούτως ώστε όποιος διαβάσει το κείμενο επειδή του άρεσε ο τίτλος να αισθανθεί άσχημα με τον εαυτό του, επειδή θα περίμενε κάτι άλλο.

Πριν από 10 μέρες άκουγα στο ραδιόφωνο την αγαπημένη μου εκπομπή και ήρθα κατά λάθος σε επαφή με μικρής διάρκειας ηχητικό ερέθισμα το οποίο κατακάθισε στο μυαλό μου δημιουργώντας ίζημα και προκάλεσε την ακατανίκητη επιθυμία να συλλέξω όλες τις πληροφορίες σχετικά με την προέλευσή του. Προσπάθησα εκείνη τη στιγμή να σημειώσω τι είναι αυτό που έπαιζε το ραδιόφωνο, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν μία πρόχειρη σημείωση που έλεγε “rolling stones – o paradeisos panw sti gh”.

Η κατάσταση κατά την οποία διαθέτεις μόνο λέξεις-κλειδιά για ένα ζήτημα είναι τραγική. Μπορεί το ζήτημα να μην είναι τραγούδι, μπορεί να είναι κάτι που είπε κάποιος και δε θυμάσαι ποιος ή κάτι που ήθελες να πεις και είναι μέτρια σημαντικό, αλλά εσύ θυμάσαι μόνο ότι ήταν «μέτρια σημαντικό» και όχι τι ήταν αυτό που ήθελες να πεις και άλλες τέτοιες παπαριές γενικώς για τις οποίες βρίσκεις ή χάνεις τον ύπνο σου και την ηρεμία σου και πρέπει να υπάρξει μια λύση. Μάλιστα, αφού έχεις κινητοποιήσει ολόκληρο μηχανισμό για να βρεθεί το ζητούμενο με αφετηρία τις κατά κανόνα αυθαίρετες λέξεις – κλειδιά που έχεις, τελικά το βρίσκεις και μετά έρχεται ένα άλλο τέτοιο παρόμοιο πρόβλημα και σου στοιχειώνει το μυαλό εκ νέου.

Σε προχωρημένες καταστάσεις, μπορείς να μπλέξεις πραγματικές περιστάσεις με ορισμένες εικόνες που είχες στον ύπνο σου ή αλλού και τις οποίες δεν μπορείς να αρχειοθετήσεις. Παράδειγμα: έχω στο σπίτι μία ξύλινη κουτάλα την οποία χρησιμοποίησα προσφάτως για να ανακατέψω ρεβύθια και στη συνέχεια τοποθέτησα στο νεροχύτη προκειμένου να πλυθεί. Βλέποντας ένα μέρος της κουτάλας στο νεροχύτη την επόμενη μέρα, θεώρησα ότι πρόκειται για ένα σετ κινέζικα ξυλάκια. Γιατί;
Γιατί μία από τις προηγούμενες μέρες είχα δει προφανώς στον ύπνο μου τον ισχυρό να μου υποδεικνύει το συγκεκριμένο σετ κινέζικα ξυλάκια, λέγοντάς μου ότι πρέπει να τα τακτοποιήσω στη θέση τους. Μάλιστα είχα την πεποίθηση ότι ο ισχυρός, τις μέρες που έλειπα για διακοπές, είχε έρθει στο σπίτι μου και είχε παραγγείλει κινέζικο. Πράγμα που μπορεί να είναι και αλήθεια.
Στο τελικό στάδιο, ο άνθρωπος κυκλοφορεί στο δρόμο και συναντάει αλλόκοτα όντα, που είναι μισοί άνθρωποι – μισοί άννα δρούζα (εντάξει το είπα).

Το είχα βρει με συνδρομή καλών φίλων (μετά από τουλάχιστον 2 εβδομάδες ομαδικής προσπάθειας)
Το βρήκα. Προφανώς αυθαίρετα το είχα συνδυάσει με την άποψη ότι heaven is a place on earth (δεν έχω δει καμία ταινία).

Επίσης δεν έχω τίτλο. Αν ο εξαιρετικός άνθρωπος που κάνει αυτές τις δουλειές, διαβάσει αυτά (πράγμα απίθανο) πριν επικοινωνήσω εγώ μαζί του για το συγκεκριμένο ζήτημα που το ξεχνάω συνέχεια, ας φέρει πίσω τον τίτλο ή ας το θυμηθεί κάποιος απ’ τους δυο μας όταν μιλήσουμε. Το σημειώνω για να το θυμηθώ.

να μείνει μόνο η καθαρά δευτέρα.

2009-04-28T00:45:00.007+01:00

(για τις γιορτές, που δεν πρόλαβα να το βάλω τη μέρα πριν φύγω για τις διακοπές των γιορτών)

Εδώ και αρκετά χρόνια αναπτύσσεται ο διάλογος αναφορικά με τη χρησιμότητα των περιοδικών γιορτών. Πρόκειται για έναν ξεκάθαρα μη γόνιμο διάλογο, που δεν καταλήγει καν στη διαμόρφωση ενός αιτήματος για την κατάργηση ή τη διαιώνισή τους. Μέσα σε αυτή τη γενικότερη σύγχυση, διακρίνουμε 2 τον αριθμό κατηγορίες ανθρώπων, ίσως και 3, οι οποίες παρατηρούνται με κριτήρια συμπεριφοράς και κρίνονται σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες του βάθους.

Στην πρώτη κατηγορία έχουμε τα υποκείμενα τα οποία για λόγους εμμονής στο πατροπαράδοτο, αντιδρούν με τρόπο ενθουσιώδη απέναντι στις γιορτές, τις προσδοκούν, τις εκτιμούν, τις μαγειρεύουν. Ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο επιλέγουν να συμμετάσχουν στο κλίμα αυτό, έχει να κάνει είτε με συνθήκες μονοτονίας στην καθημερινή τους ζωή, ή με εγκληματική έλλειψη συνείδησης (η οποία έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη υπαρξιακού άγχους), ή επειδή είναι απλώς εργαζόμενοι και θέλουν να κοιμηθούν και να φάνε σαν άνθρωποι, για λίγες μέρες.

Στην κατηγορία β’ , συναντούμε υποκείμενα που λόγω της απορίας που τους προκαλεί η εναρμόνιση ενός συνόλου πληθυσμού άνω των 5.000.000 ανθρώπων σε ορισμένα τελετουργικά, αντιδρούν με τρόπο σπασμωδικό και είτε αρνούνται εντελώς να συμμετάσχουν στους εορτασμούς ή αδυνατώντας να κατανοήσουν το συμβολισμό που κρύβεται πίσω από το τυπικό του εορτασμού, παθαίνουν προσωρινή κατάθλιψη.

Η 3^η κατηγορία, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ένα συνδυασμό των παραπάνω δύο, περιλαμβάνει άτομα που αφενός δεν αντιλαμβάνονται το νόημα, αφετέρου δε, επιλέγουν να βιώσουν την περίσταση εξομειούμενοι με την πλειοψηφία των συνανθρώπων τους, με απώτερο στόχο να αποφύγουν την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό που συνήθως συνεπάγεται η έκφραση μιας οποιασδήποτε απορίας.

Καθώς αισθάνομαι πιο κοντά στην τρίτη κατηγορία, θα ήθελα να αναφερθώ στη χρησιμότητα της εξής πατέντας:

είσαι εσύ σε μία περίσταση.

τα πράγματα δεν είναι απαραίτητα καλά, δεν είναι όμως και απαραίτητα κακά.

Άρα: έχεις το περιθώριο να δηλώσεις στους άλλους, όταν σε ρωτήσουν, ότι «είσαι καλά» (ΠΡΟΣΟΧΗ δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις που έχεις αντικειμενικούς λόγους για να μην είσαι καλά).

Αυτό σε περιορίζει στο να δηλώνεις ότι είσαι «καλά» (αν θες μπορείς και να το παραχέσεις και να δηλώνεις πανευτυχής), οπότε επειδή έχεις μπει σε αυτό το mode, στο τέλος το πιστεύεις και είσαι από καλά έως πανευτυχής, ανάλογα με το πόσο έχεις επιλέξει αρχικά να αυτοπεριοριστείς.

Πριν καιρό, σε αυτό που άλλοι άνθρωποι ονομάζουν δουλειά και που εγώ το κάνω επίσης παίρνοντας λεφτά, αλλά επειδή δεν το κάνω υποχρεωτικά, δεν μπορώ να το πω «ακριβώς δουλειά», έτυχε να συναντήσω και να συνομιλήσω για λίγα λεπτά με έναν άνθρωπο συνδρομητή του περιοδικού μας τον οποίο δεν έτυχε (πάλι) να γνωρίζω προσωπικά. Δεν ξέρω το ακριβές ποιόν του, δηλαδή. Σχετικά με τους περισσότερους συνδρομητές μας, γνωρίζω 1-2 πράγματα για το βιογραφικό τους όπως και αυτοί για το δικό μου. Γι’ αυτό το λέω δηλαδή.

Με τον άνθρωπο αυτόν, συζητήσαμε λιγάκι για το σκατό, την εξέχουσα σημασία του κλπ, φαινόταν ότι αγαπάει το αντικείμενο, αλλά ήτο και φορέας της αντίληψης ότι η σκατολογική φιλολογία οφείλει να διατηρεί την καθαρότητά της ως προς τη θεματική και ως προς τη γενικότερη παρουσίαση του φιλολογικού παραγώγου. Εξέφρασε μάλιστα το παράπονό του ότι παίρνοντας το έντυπό μας και διαβάζοντας τα πιο πρόσφατα κείμενα έναντι των παλαιοτέρων, απογοητεύεται με την πολλή φιλοσοφία και θα προτιμούσε κάτι πιο πρακτικό, κάτι πιο τεχνικό, κάτι πιο δραστικό.

Είναι αδύνατον σε έναν κόσμο ευθύνης και πόζας να πηγαινοφέρνεις την οποιαδήποτε ιδέα που αναφέρεται μόνο στον εαυτό της, αγνοώντας το γεγονός ότι ο κόσμος πηγαίνει προς τα μπρος. Αν δεν μπορείς να μπεις τουλάχιστον στην κατηγορία 3, μείνε απέξω. Δε θα σε κατηγορήσει κανείς. Αλλά να μεγαλώνεις κάθε μέρα και να κάνεις ότι τάχα μου δεν το κατάλαβες, αυτό είναι μεγάλη πατέντα.

εξεταστική περίοδος

2009-02-06T12:48:00.003+01:00

Από καθαρά γενετική σκοπιά, ποιά είναι η κατάταξη επικινδυνότητας των παρακάτω “τροφών” για τον άνθρωπο; Δικαιολογείστε την απάντηση με μία μόνο πρόταση!

α.Ανθρώπινο κρέας
β.Γενετικώς τροποποιημένη κατσίκα (για ανθεκτικότητα στον Μελιτέο πυρετό)
γ.Κλωνοποιημένο αρνάκι Ψηλορείτη
δ.Κλωνοποιημένο αρνάκι Βουλγαρίας
ε.Γενετικώς τροποποιημένη ρίγανη (για ανθεκτικότητα σε ζιζανιοκτόνα)

Ήρθαν οι Ρώσοι νο1.

2009-02-02T22:17:00.012+01:00

«Ήρθαν οι Ρώσοι» είναι η ατάκα που έχω ακούσει να λένε οι Μανιάτες, όταν θέλουν να πουν ότι τα κορίτσια έχουν περίοδο. Θέλω να πω ότι δεν έχω κάτι να πω πάνω σε αυτό το ζήτημα.

Όμως, με έχει κυριεύσει η επιθυμία να πω κάποια πράγματα για τους Ρώσους γιατί θορυβήθηκα λίγο που ήρθαν στην επικαιρότητα. Ήθελα να πω, ότι αυτοί όταν έρχονται, δεν έρχονται απλά: κατεβαίνουν. Το λέει και η αποκάλυψη δηλαδή.

Τρομάζω όταν θυμώνουν οι Ρώσοι με τον υπόλοιπο κόσμο. Όλοι πρέπει να τρομάζουμε. Ο μέσος Ρώσος είναι αυστηρός, ξέρει να πίνει, έχει ροζ μάγουλα και δεν παίζει όπως εμείς. Του φαινόμαστε περίεργοι. Σκέφτηκα λοιπόν ότι παρόλο που τώρα ηρέμησαν λίγο οι Ρώσοι, μπορεί και να έρθουν κανονικά κάποια στιγμή, αν νευριάσουν πολύ.

Και τώρα τι θα γίνει αν έρθει ο Ρώσος:
Πρέπει να καταλάβουμε ότι όσο ο Ρώσος κάνει πρωταθλητισμό, εμάς, μάς μαθαίνουν πώς να παίζουμε (άντε και πώς να κλέβουμε στο παιχνίδι).
Όσο ο Ρώσος κρυώνει, εμείς κάνουμε τουμπίτσες στη θάλασσα.
Την ώρα που ο Ρώσος παίζει σκάκι, εμείς παίζουμε μπίνγκο.
Ο Ρώσος δεν αστειεύεται, εμείς καμαρώνουμε που είμαστε ορθόδοξοι και ο Ρώσος είναι σε απευθείας σύνδεση με το Θεό.

Όσο λοιπόν δε μας μαζεύει κανείς, δε θα γινόμαστε και σοβαροί. Αυτό μας δείχνει ότι ως άνθρωποι, δεν παίρνουμε την αξία μας από τη στάση που επιδεικνύουμε απέναντι σε μια πραγματικά στερητική κατάσταση.

Θέλουμε πιο πολύ τον ήλιο, τα λουλούδια και τους έρωτες. Ούτε καν τους έρωτες τους σκόπιμους, τους κουμμουνιστικούς. Θέλουμε αυτούς που είναι επενδεδυμένοι την πρόκληση, μία πρόκληση «σκέτη» που δεν υπόσχεται τίποτα. Ο Ρώσος δεν έμαθε έτσι. Σαν κι εμάς που μάθαμε να την πατάμε στην πρόκληση που δεν υπόσχεται τίποτα. Αυτή την πλευρά μας θεοποιούμε, αλλά καλά κάνουμε στο τέλος-τέλος, γιατί πώς να το κάνουμε; θέλει πολύ κουράγιο να αντέχεις την καμία υπόσχεση, όσο κουράγιο θέλει και το να μην μπορείς να υποσχεθείς.

Βιβλιογραφία:

«Η Αποκάλυψη του Ιωάννη», Σεφέρης Γ., Εκδόσεις Ίκαρος, Αθήνα 1966. αμήν. http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=4232 (παρακαλώ ιδιαίτερη προσοχή στο χρήστη oceangr2. )

Παράρτημα: Dalaras-kali tixi (Live από το Zygos Club / Μουσική – Στίχοι: Απόστολος Καλδάρας (άσχετο, απλώς για το καλό ελληνικό τραγούδι).

όνειρα ή λίγα λόγια για τη διαστροφή

2009-01-11T21:55:00.009+01:00

Τα όνειρα του ανθρώπου μπορεί να αποτελέσουν έναν επαρκή δείκτη για το επίπεδο της διαστροφής που τον κανονίζει. Άλλωστε τα όνειρα είναι επηρεασμένα από τις συνθήκες ζωής του, το βαθμό της προσαρμοστικότητάς του στις παραπάνω συνθήκες, τις προσδοκίες, τις επιθυμίες, τα πάθη και τους φόβους του.

Τα δικά μου όνειρα τον τελευταίο καιρό είναι πολύ καλά οργανωμένα. Έχουν ισχυρό καστ, άριστη σκηνοθεσία, γενικά πρόκειται για πολύ ακριβές παραγωγές με ευφάνταστους τίτλους, χωρίς όμως τους απαραίτητους υπότιτλους, που θα βοηθούσαν και εμένα, να βγάλω ορισμένα λίγο πιο ασφαλή συμπεράσματα ως προς την ψυχική μου κατάσταση.

Θυμάμαι πριν από 15 περίπου ημέρες είχα δει το όνειρο «η μεγάλη κατάληψη». Στο όνειρο αυτό, βρίσκομαι στο σχολείο μου περιτριγυρισμένη από τους καθηγητές που προσπαθώ να ξεχάσω. Πολλοί από αυτούς έχουν αναβαθμιστεί σε «υποδιευθυντές Β’», «αναπληρωτές επιτηρητές-παιδονόμους ανώτερης βαθμίδας», «υπαξιωματικούς του πολεμικού ναυτικού» και άλλα τέτοια τελοσπάντων. Έχουν καλύψει δηλαδή όλη την κλίμακα των προαγωγών που μπορεί να πάρει ένας άνθρωπος που δουλεύει επί 50 χρόνια, κάνοντας πάντα την ίδια δουλειά.

Στο σχολείο επικρατεί μεγάλη αναταραχή λόγω των πρόσφατων γεγονότων κι εγώ αισθάνομαι μία τρομερή ανασφάλεια. Δε βρίσκομαι όμως εκεί ως μαθήτρια. Έχω πάει για να μιλήσω με τη διευθύντρια. Θέλω να της πω ότι πρέπει να με βάλει να δουλέψω στο σχολείο διότι – τι διάολο- έχω πολύ καλό πτυχίο. Τελικά η διευθύντρια μου δίνει δουλειά και με κάνει κλητήρα. Την ίδια στιγμή, στο σχολείο αποφασίζεται να γίνει κατάληψη και εγώ δεν μπορώ να εκτελέσω το καθήκον μου, που είναι να μεταφέρω διάφορα χαρτιά. Μετά κάποιος (πιθανόν εξωσχολικός) λέει ότι θα ρίξει μπόμπα στο σχολείο και θα τα κάνει όλα ρημαδιό.

Χτες επίσης που κοιμήθηκα ευθύς αμέσως μετά τη δουλειά, είδα τα εξής: Βρίσκομαι σε πάρτυ – sleep over εκδήλωση σε φιλικό σπίτι. Πάρα πολλοί από τους γνωστούς και φίλους βρίσκονται εκεί, ενώ ταυτόχρονα απέναντι λαμβάνει χώρα συναυλία συμπαράστασης σε κάτι που δεν ξέρω ακριβώς τι είναι (κάποιοι συμπαρίστανται σε κάτι). Ξέρω όμως ότι θα συμμετάσχει αφιλοκερδώς διάσημος ξένος τραγουδιστής.

Παρακολουθώ τη συναυλία από τη βεράντα του σπιτιού ώσπου έρχεται ο ισχυρός και μου λέει ότι στην αποθηκούλα – δωμάτιο υπηρεσίας του σπιτιού, κρατάει όμηρο έναν πολύ επικίνδυνο τύπο. Τον έχει δέσει –λέει- χειροπόδαρα και να πάω να τον τσεκάρω και να έχω το νου μου. Ο ισχυρός φοράει κασκόλ παλαιστίνιου αντάρτη.

Αφήνω την κρεβατοκάμαρα του σπιτιού όπου θα κοιμόμουν και κινούμαι προς το δωμάτιο υπηρεσίας. Βλέπω πράγματι έναν τύπο στην ηλικία μας, δεμένο και φιμωμένο, ο οποίος όμως δε μου φαίνεται και ιδιαίτερα επικίνδυνος. Τον ρωτάω αμέσως τι ζώδιο είναι και αυτός μου λέει ότι είναι Δίδυμος. Υποθέτω ότι πρόκειται για ένα παλιό φλερτ του ισχυρού και τον λύνω γιατί τον λυπάμαι. Αυτός με παρακαλεί να τον βάλω να κοιμηθεί σε ένα κρεβάτι και εγώ του βρίσκω ένα. Ταυτόχρονα η υπόλοιπη παρέα έχει στήσει τρελό πάρτυ στο σαλόνι του δευτέρου ορόφου και όλοι χορεύουν έξαλλα. Τους λέω να κάνουν ησυχία γιατί άλλοι άνθρωποι προσπαθούν να κοιμηθούν.

Σε έτερη σεκάνς του ονείρου περνάω μπροστά από κατάστημα παιχνιδιών. Βλέπω ότι διαθέτει κουκλόσπιτα και αποφασίζω να μπω μέσα για να ρωτήσω τιμές. Στην πόρτα με υποδέχεται υπάλληλος η οποία μου κάνει ερωτήσεις σχετικά με την οικονομική και κοινωνική μου θέση. Της απαντάω ότι «δεν καταλαβαίνω γιατί με ρωτάτε αυτά τα πράγματα» και αυτή λέει ότι δεν μπορεί να με αφήσει να αγοράσω ή να ρωτήσω τις τιμές αν πρώτα δεν καλέσει την υπεύθυνη πωλήσεων, διότι αυτή είναι η πολιτική του μαγαζιού.

Πράγματι έρχεται η υπεύθυνη πωλήσεων και συνεχίζει την ίδια ανάκριση ρωτώντας με αν έχω βάψει ποτέ τα μαλλιά μου. Της απαντάω «ναι, αλλά αυτό δε σας αφορά». Επίσης, επειδή έχω αγανακτήσει πλέον, της λέω ότι:

«αυτή η πολιτική είναι απαράδεκτη, εγώ ήρθα εδώ για να αγοράσω ένα κουκλόσπιτο, μία επένδυση που σκέπτομαι εδώ και πολύ καιρό να κάνω. Κι αυτό διότι διαθέτω πλήθος επίπλων για κουκλόσπιτα, καθώς υπήρξα συλλέκτρια ήδη από τα 8 μου χρόνια. Συγκεκριμένα διαθέτω ολόκληρη οικοσκευή αγορασμένη από το ειδικό κατάστημα the singing tree στη new kings road, του οποίου την υπάρξη, με τη μαλακία που σας δέρνει πιθανώς δε θα γνωρίζετε καν. Και δεν είναι ότι δεν είχα κουκλόσπιτο για να βάλω μέσα την οικοσκευή μου. Είχα. Αλλά η συναρμολόγησή του αποδείχτηκε δύσκολη διότι χρειαζόταν αρκετή κόλλα, γι’ αυτό και τα παράτησα και είπα να αγοράσω καινούργιο με τις οικονομίες μου. Δεν ανέχομαι να μου συμπεριφέρονται έτσι σκατοφασίστες ελληνάρες έμποροι που απλώς άνοιξαν ένα κωλομάγαζο.»

Κοινώς, τις τάπωσα τις καρακάξες.

Παράρτημα:

Γ. Μπαμπινιώτη, «Λεξικό της Νέας Ελληνικής Γλώσσας» (λίγο παραφρασμένο)

διαστροφή (η),

1^η ερμηνεία: η εσκεμμένη παραποίηση λόγου ή κειμένου για να προκύψει συμπέρασμα που δεν υπήρχε στις προθέσεις του ομιλητή ή του συγγραφέα.

2^η ερμηνεία: η σεξουαλική ικανοποίηση με τρόπους που θεωρούνται ανώμαλοι. (?)

Δικό μου (χωρίς παράφραση), «Λεξικό της Διαλεκτικής του Ύπνου» (τόμος 1)

Όνειρα, (τα),

1^η ερμηνεία: αν είσαι πάνω από 24, η ταινία που βλέπεις τις ώρες που κατάφερες να κοιμηθείς.

2^η ερμηνεία: αν είσαι κάτω από 24, αυτό που κάνεις όταν βαριέσαι στην ώρα του μαθήματος και αναφέρεται σε παραστάσεις ή εμπειρίες που εύχεσαι ή προτίθεσαι να ζήσεις όταν γίνεις πάνω από 24. Και που δε θα ζήσεις τελικά ποτέ, αλλά αυτό δε θα το μάθεις σε αυτό το μάθημα.

το σπαθί και το νεράντζι

2008-12-18T01:41:00.007+01:00

Και έτσι λοιπόν σταμάτησε ο χρόνος.

αστρολογικό προφίλ

2008-11-25T00:43:00.003+01:00

Είναι γνωστό σε φίλους και συγγενείς ότι έχω μία πολύ σοβαρή σχέση με την αστρολογία. Πολλές φορές η αστρολογία με έχει προδώσει και της το έχω συγχωρήσει. Άρα έχουμε μία πολύ σοβαρή σχέση.

Στο πλαίσιο αυτής μου της ενασχόλησης, έχω εμπλακεί σε βλακώδους τύπου αναζητήσεις στο ίντερνετ σχετικά με το αστρολογικό μου προφίλ ή το προφίλ άλλων ανθρώπων, καταλήγοντας σε αισχρής αισθητικής σελίδες, τις οποίες συνήθως παρακάμπτω αμέσως μόλις σιγουρευτώ ότι λένε φοβερές μπούρδες. Το αν λένε μπούρδες ή όχι, είμαι σε θέση να το αναγνωρίσω σχετικά γρήγορα διότι έχω και τις στοιχειώδεις γνώσεις πάνω στο ζήτημα, πώς να το κάνουμε τώρα.

Πριν από 2 μήνες, όταν ο υπολογιστής βρισκόταν στα πρόθυρα της υπ’ αριθμόν 5.822 αυτοκαταστροφής του, θυμάμαι ότι σε μία από αυτές τις περιπλανήσεις στο ίντερνετ, είχα κατά λάθος καταλήξει σε ένα φρικαλέας αισθητικής σάιτ, το οποίο όμως έβριθε φοβερών επιστημονικών πληροφοριών σχετικά με το αστρολογικό μου προφίλ. Το χειρότερο ήταν ότι τις συγκεκριμένες πληροφορίες ήμουν σε θέση να τις επαληθεύσω, διότι ξέρω περίπου το χαρακτήρα μου, ενώ επίσης, δεν παρέλειψα να διπλοτσεκάρω την εγκυρότητα του σάιτ εισάγοντας και τις ημερομηνίες γεννήσεως οικείων ανθρώπων. Όλα ήταν άψογα. Το σάιτ έλεγε την αλήθεια.

Τις επόμενες μέρες μετά από αυτή την εποικοδομητική επίσκεψη, ο υπολογιστής τελείωσε άσχημα, για μία ακόμα φορά. Σκέφτηκα ότι δεν έφταιγε το συγκεκριμένο σάιτ για την κατάντια του υπολογιστή, αλλά η συνολική χρήση που του έκανα, οπότε δε δίστασα αμέσως μόλις αποκαταστάθηκε η βλάβη (σήμερα δηλαδή) να ξαναμπώ στο ίδιο σάιτ. Και ήρθα αντιμέτωπη με τις εξής πληροφορίες:

(αναφέρω ενδεικτικά, δεν μπορούμε να τα βγάλουμε και όλα στη φόρα)

1) Η εργασία σας πιθανόν να έχει να κάνει με την πολιτική, τα δημόσια έργα,
ανακατασκευές ερειπίων κ.λ.π. Έχετε φιλοδοξίες και ευθύνες μέσα στο επάγγελμά σας. Οι ασθένειες που πιθανόν αντιμετωπίσετε θα έχουν να κάνουν με τα αρθριτικά.

Μμμ. Απόλυτα αληθές. Δεδομένου ότι δεν κάνω σχεδόν τίποτα, θα μπορούσε κανείς εύκολα να θεωρήσει ότι ασχολούμαι με τα δημόσια έργα, έχω και φιλοδοξίες, έχω και αβάσταχτες ευθύνες. Όσο για τις ασθένειες που αντιμετωπίζω, υποφέρω από πόνους στο αριστερό μέρος της πλάτης μου, αν δεν είναι αρθριτικό αυτό τότε τι είναι? Σκέφτηκα ότι τα τελευταία 3 χρόνια τουλάχιστον, υποφέρω από τον ίδιο ακριβώς πόνο, ο οποίος προφανώς έχει να κάνει με το στρώμα μου, δεν εξηγείται αλλιώς, γιατί όποτε κοιμάμαι σε άλλο κρεβάτι, πολύ απλά δεν πονάω*.

2) Να αποφεύγετε να κολυμπάτε στα βαθιά και όταν έχει μεγάλα κύματα. Πιθανότητα να χάσετε κάποια κληρονομιά.

Κανένα σχόλιο. Αυτό είναι πολύ μεγάλο πρόβλημα, το ξέρω.

Δε σνομπάρω καθόλου, γιατί όντως υπάρχει αλήθεια. Όταν μπαίνω σε όλα αυτά, χαίρομαι πολύ και είμαι έτοιμη να πληρώσω το τίμημα της μαλακίας, αυτό βλέπω. Την ίδια στιγμή, που άλλοι έξυπνοι ετοιμάζονται να πληρώσουν το τίμημα του να μη μου κρατάνε το ενδιαφέρον για πάνω από 2 λεπτά, όπως κι εγώ το δικό τους. Σε γενικές γραμμές, όσο πιο ανούσιο φαίνεται εκ πρώτης όψεως το περιεχόμενο, τόσο πιο υποσχόμενο μπορεί να είναι. Και όσο πιο υποσχόμενο φαίνεται, τόσο πιο ανούσιο αποδεικνύεται. Στην περίπτωσή μου -δόξα τω Θεώ- όλες αυτές τις αναζητήσεις, συνήθως τις διακόπτει ο αδερφός μου, γιατί ακριβώς πάνω στη στιγμή της απόλυτης αλήθειας, έρχεται στο σπίτι μου, κάθεται αστραπιαία στον καναπέ, προτάσσει το κινητό του και κατευθείαν λέει «άκου αυτό! άκου αυτό!» και μετά κουνιέται σε στυλ: «δεν-πρό-κει-ται-εγώ- να- η-συ-χά-σω»**.

Ναι ντάξει. Ο θεός να σε φυλάει μόνο από τα αρθριτικά.

* τελευταία αποφασίσαμε ότι η λύση στο πρόβλημα των χρόνιων πόνων πλάτης είναι η εξής: αγοράζεις πολλά σαλόν -μπας και αντί να τα κολλήσεις στην πλάτη σου, τα κολλάς όλα το ένα πάνω στο άλλο στο σημείο του στρώματος που ακουμπάει η πλάτη σου. Εγγυημένο.

** τάκη τσαν, «δεν πρόκειται να (ησυχάσω)»

Τα αστρολογικά extracts προέρχονται από το astrolisto.net, σε περίπτωση που θέλει κάποιος να μου κάνει μήνυση για αθέμιτη χρήση, απλώς προειδοποιώ ότι είμαι ήδη υπόδικη και για άλλα αδικήματα του κοινού δικαίου (αστικού, όχι ποινικού ευτυχώς). Έτσι κι αλλιώς βίζα για την Αμερική δε βγάζω (στην κατάστασή μου).

Δραματικός τύπος

2008-10-03T20:48:00.002+01:00

«τελικά στη δουλειά προκαλώ πιο φαντασμαγορική κατάρρευση του εαυτού μου απ’ ότι στο σπίτι» (εδάφιο από πάρα – μα πάρα πολύ παλιό, κανονικό μου ημερολόγιο)

Υπήρχε μια εποχή, που την ορίζω εκ των υστέρων ως «σπουδή στην κατάρρευση». Απλώς κατέρρεα, συνέχεια, αδιάλειπτα, αποκλειστικά. Από ένα σημείο και πέρα, δεν είχε σημασία ο λόγος που κατέρρεα, αλλά ο τύπος της κατάρρευσης που επέλεγα να καταρρεύσω (σύστοιχο αντικείμενο).

Το «να καταρρέεις την κατάρρευση», έχει κι ένα τελετουργικό από πίσω. Ως διαδικασία χωρίζεται σε επιμέρους στάδια και συναρτάται με ποικίλους παράγοντες του εξωτερικού περιβάλλοντος.

Συνήθως την κατάρρευση την επιβάλλει ο έρωτας (στους υγιείς) και η αρρώστια (στους μη υγιείς). Η ευτυχής κατάρρευση που συνεπάγεται ο έρωτας, θεωρείται από πολλούς δημιουργική, όταν σου συμβαίνει στη βεράντα. Βέβαια εκείνη την ώρα δεν το καταλαβαίνεις εσύ ότι αυτό πρέπει να λέγεται «ευτυχία», αλλά οι διάφοροι αποστασιοποιημένοι άνθρωποι με τους οποίους μιλάς, σου λένε «εεε πώς κάνεις έτσι! ωραίο είναι που σου αρέσει κάποιος και τέτοια...»

Η δική μου η κατάρρευση, είχε αγγίξει τον αυτοσκοπό. Έφτασα σε ένα σημείο, που ήθελα μόνο να καταρρέω. Δε με ένοιαζε τίποτα άλλο, αυτό ήταν το πρόγραμμά μου, το πεπρωμένο μου και ήθελα να το κάνω όσο καλύτερα μπορούσα. Και το έκανα καλύτερα απ’ όλους και ήμουν και πολύ περήφανη μάλιστα.

Κατέρρεα λοιπόν με διάφορους τρόπους, στη βεράντα, ή στον εσωτερικό χώρο, όπου κυρίως έσπαγα αντικείμενα. Σε έτερο εδάφιο του προ-προ-προ-περσινού ημερολογίου μου αναφέρονται τα εξής: «υλικές ζημιές: ένας (ακόμη) σπασμένος καθρέφτης, πέντε ώρες χαμένου ύπνου, ένα χαμένο σιλκ-ε-πιλ - καμία βοήθεια -ένα κοσμηματάκι του κινητού σε μορφή «γατάκι» (που μου άρεσε και το ήθελα), το πέταξα κάπου μέσα στο αυτοκίνητο, ένας λεκές στο πορτατίφ από κάψιμο που δημιουργήθηκε στο καπέλο κατά τη σύγκρουσή του με μαξιλάρι, δύο σκισμένα εξώφυλλα βιβλίων. Επίσης να μην ξεχάσω να θυμηθώ ποιούς έβρισα για να πω αύριο «συγγνώμην» (συνεχίζεται, αλλά δε θέλω να το κουράσω τώρα)».

Αυτό που έχει σημασία στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι η κατάρρευση εννοείτο από το άτομο μου, ως η υπέρτατη έκφραση της δυναμικής μου συνείδησης.

Κοινώς, πρακτικά δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω. Αν προσθέσει κανείς στα παραπάνω και το γεγονός ότι τότε για πρώτη φορά διέθετα δική μου περιουσία, τότε οδηγούμαστε στο άθροισμα: μαλακία+δικό σου σπίτι= (το ανικανοποίητο/τους νόμους της φύσης)= όλη η βιβλιοθήκη κάτω.

Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία άλλη μέρα, όταν είχα σπάσει το σπίτι (για συμβολικούς πάντα λόγους) στο σύνολό του και φυσικά δεν είχα δυνάμεις να το τακτοποιήσω μετά. Το πρωί, πήγα κανονικότατα στη δουλειά και το μεσημέρι γύρισα στο ίδιο σπασμένο σπίτι. Πολύ ωραίο συναίσθημα. Αισθάνθηκα μεγάλη ικανοποίηση, που τα είχα κάνει όλα τόσο σκατά.

Ένα χρόνο μετά τη σπουδή στην κατάρρευση έπαθα και κάτι αρρώστιες (ευτυχώς όχι πολύ σοβαρές) και έπαιρνα ένα πλήθος φαρμάκων. Όταν πήγα να κάνω αυτή που ήλπιζα ως τελειωτική εξέταση, με μεγάλη περηφάνια πάλι, δήλωσα στο γιατρό ότι παίρνω πια όοολες τις απαραίτητες προφυλάξεις απέναντι σε ό, τι μπορεί να με απειλήσει με το είδος της κατάρρευσης που μολύνει τους υγιείς ανθρώπους. Γιατί «όταν κάνω λάθος, τουλάχιστον κάνω “το σωστό” λάθος», του είπα.

Ο ισχυρός συνεργάτης λέει ότι είμαι πολύ δραματικός τύπος. Με κατηγορεί βασικά ότι είμαι πολύ δραματικός τύπος και λέει ότι εκεί οφείλονται όλα τα δεινά της ατυχίας μου. Εγώ δεν κατηγορώ με τη σειρά μου κανέναν, αλλά όχι και να φτάσω να κατηγορήσω το ίδιο μου τον εαυτό επειδή είμαι δραματικός τύπος, αυτό πάει πολύ.

Άλλη καλή μου φίλη με έχει συμβουλεύσει να προσπαθώ να ζήσω τις καταστάσεις λίγο πιο μετριοπαθώς. Προκειμένου να αποφεύγω την ανώτερη δυστυχία, να αποφεύγω και την ανώτερη ευτυχία δηλαδή. Να μην τις βλέπω με τόσο ενθουσιασμό, να λέω πιο συχνά «ε, εντάξει».

-Πώς είσαι;

-Ε, εντάξει.

Το έκανα ήδη. Το έλεγα: ε, εντάξει. Το έλεγα εκεί που συνήθως λέω ψέμματα.

Ο ισχυρός έχει δίκιο να λέει ότι είμαι δραματικός τύπος. Όντας δραματικός τύπος γλιτώνεις το βάρος της ευθύνης που έχεις απέναντι στους άλλους και στον εαυτό σου και στις πράξεις σου και σε όλα μαζί. Τα φέρνεις τα πράγματα διαρκώς σε εκείνο το σημείο στο οποίο φαντάζουν οριακά, οπότε αφού είναι οριακά, δεν μπορεί παρά να «μη φταις». Εγώ θέλω να μη φταίω. Στην καλύτερη περίπτωση να είμαι άμοιρη ευθυνών, στη χειρότερη να είμαι το θύμα. Άμα είμαι το θύμα, βολεύομαι ωραία γιατί ξέρω και πώς να το παίξω, είμαι και δραματικός τύπος άλλωστε.

Το ευχάριστο είναι ότι άμα είσαι δραματικός τύπος, γνωρίζεις που και που και άλλους τέτοιους δραματικούς και γκρινιάζετε όλοι μαζί και περνάτε ωραία. Βέβαια δεν έχω διαπιστώσει αν οι άλλοι είναι εξίσου δραματικοί όλη την ώρα, φαντάζομαι ότι ούτε εγώ είμαι. Όταν καθαρίζω το μπάνιο δεν είμαι δραματική, απλώς καθαρίζω το μπάνιο. Αλλά όλες τις άλλες ώρες είμαι. Αυτό που συμβαίνει, καλό-κακό, συμβαίνει πάντα για πρώτη φορά.

Επειδή λοιπόν επιδιδόμουν πολύ καιρό στο άθλημα, δεν ξέρω τελικά σε τι ωφελεί όλη αυτή η εμμονή στον υπερθετικό, αν το αποτέλεσμα είναι να αυτοδιαψεύδεσαι διαρκώς. Κι όλα αυτά τα λέω, γιατί εδώ και κάποιο καιρό, δεν είμαι πια δραματικός τύπος. Έγινα πραγματικός τύπος και είμαι πολύ βαρετή. Ταυτόχρονα, άνθρωποι γύρω μου που ήταν υποδείγματα ψυχραιμίας και σταθερότητας, έχουν μετατραπεί σε απόλυτους σταρ πάνω στο ζήτημα. Πριν κατέρρεα, τώρα όταν βαριέμαι, αποφασίζω π.χ. να κάνω μία ρόδα. Και δεν ξέρω τι είναι καλύτερο ή πιο αληθινό.

Θα κλείσω με μία φράση σχετική, που είχα ακούσει στο emo-party της αδερφής του ισχυρού που είναι δεκατέσσερα (ω). Είπε λοιπόν μία από τις συμμαθήτριες σε μία άλλη που είχε σπασμένο χέρι:

«καλύτερα να σου βγει ο γύψος, παρά το όνομα».

σοφό.

ωραίοι στίχοι σε περίπτωση ρόδας:

http://www.youtube.com/watch?v=0CGVgAYJyjk

+για πιο ορθολογιστές

Ο νόμος του χορτασμένου.

2008-08-20T01:30:00.001+01:00

Ο νόμος του χορτασμένου δεν είναι ο νόμος αυτουνού που έχει βγάλει χόρτα.
O νόμος του χορτασμένου είναι ο νόμος αυτουνού που ξέρει.

Γυρίζαμε από το νησί της παναγίας και είναι η πρώτη φορά στη ζωή μου, που πραγματικά έχω χορτάσει διακοπές. Έχω χορτάσει τόοοσες διακοπές που ειλικρινά σκέφτομαι πολύ σοβαρά να θέσω (από οκτώβριο) εαυτόν, στη διάθεση της αγοράς εργασίας και τότε ποιός είδε το Θεό και δεν τον φοβήθηκε. Το παράδοξο της υπόθεσης είναι ότι αύριο θα ξαναπάω διακοπές τελικά.

Τελοσπάντων, γυρίζαμε από το νησί (της Παναγίας) και τα ψιλολέγαμε με τον ισχυρό, όταν αποφάσισα να του ανακοινώσω ότι η μεγάλη μου αμαρτία στις διακοπές, δεν είναι καν το γεγονός ότι συνηθίζω να λύνω άπειρα σταυρόλεξα. Η μεγάλη μου αμαρτία είναι ότι συνηθίζω να διαβάζω και τη σελίδα 36 του «ΤΕΣΤ», η οποία φιλοξενεί τα λεγόμενα ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ.

Στα ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ, μπορεί να διαβάσει κανείς πλήθος αχρήστων πληροφοριών, των οποίων η ανάγνωση μπορεί να τον κάνει να νιώσει υπέρμετρα γέρο – γριά. Ό, τι αρνείται να νιώσει ο δήθεν ευφυής εικοσιπεντ+κάτι δηλαδή, που επιμένει να θεωρεί ότι ακόμα μπορεί να σώσει τον κόσμο. Εγώ βουτάω με πάθος στα «εικονογραφημένα περίεργα».

Τώρα λοιπόν, στα εικονογραφημένα περίεργα, διάβασα το εξής: ότι σύμφωνα με τον καθηγητή-διδάκτορα του Κορνέιλ, Ντέιβιντ Ντάνιγκ, όσοι είναι «βλάκας» δεν το γνωρίζουν, αλλά αντιθέτως, προσπαθούν να πείσουν ότι είναι καλύτεροι από τους άλλους, επιρρίπτοντάς τους κάθε φορά, την ευθύνη των δικών τους αποτυχιών.

‘Οταν ομολόγησα στον ισχυρό αυτή μου την αδυναμία στα ΕΙΚΟΝΟΓΡΑΦΗΜΕΝΑ ΠΕΡΙΕΡΓΑ, στάθηκε και αυτός, ακριβώς και μόνο σε αυτή την παράγραφο (παρά το γεγονός ότι υπήρχαν κι άλλες, πιο ενδιαφέρουσες, που αφορούσαν στην εύρεση κοσμημάτων μέσα σε καρυδότσουφλα, ή στο σπάσιμο του ρεκόρ που κατάφερε ο Ράσελ Μπάιαρς, ο 41χρονος από την Πενσυλβάνια των ΗΠΑ, που πετώντας ένα βότσαλο στα 75 μέτρα, το έκανε να αναπηδήσει στο νερό 51 φορές).

Είναι ωραίο να είσαι βλάκας στις διακοπές. Είναι ωραίο να είσαι ηλίθιος γενικώς. Γι’ αυτό είναι οι διακοπές, άλλωστε. Για να θαυμάζεις εικονογραφημένες αηδίες. Είναι ωραίο να κοιτάς απέναντι, είναι ωραίο το να μην αναλύεις, να βλέπεις στην τηλεόραση μπούρδες και να είσαι γενικώς μαλάκας.
Είναι ωραίο να έχεις τους φίλους σου, που καταλαβαίνουν τι είδους μαλάκας θέλεις να γίνεσαι την κάθε εποχή, γιατί έτσι νόμισες ότι θα γίνεις καλύτερος.

Καλή συνέχεια διακοπών για τους τυχερούς, το πριτς θα επιστρέφει με και γαμώ τις εκτυπώσεις, γιατί πάντα θα φροντίζει να έχει τις κατάλληλες διασυνδέσεις στο χώρο του στυλ και της έντυπης παπαριάς. (τάχα μου-δήθεν).

σκατοεκστρατείες.

2008-04-11T22:27:00.004+01:00

Φέτος έχω αποφασίσει να κάνω ένα παρατεταμένο καλοκαίρι. Επειδή το καλοκαίρι είναι η καλύτερη εποχή του χρόνου –απ’ ότι έχει φανεί- είπα να γίνει καλοκαίρι από τον Οκτώβριο, μέχρι τον επόμενο Οκτώβριο, που προσεύχομαι να γίνει κάτι «το επιτέλους τεράστιο», για να τελειώνει αυτή η ιστορία με τις εποχές. Παράλληλα με το τίποτα, ο άνθρωπος οφείλει να ενδιαφέρεται για κάτι. Που σημαίνει ότι για κάτι πρέπει να πρήζεις, με κάτι πρέπει να ασχολείσαι, για να μη σε θεωρούν εντελώς αμέτοχο ως προς όλα.

Είχα βρει λοιπόν τα εξής σημαντικά θέματα για να ενδιαφερθώ:

το σούπερ-μάρκετ. Το σούπερ μάρκετ είναι εκπληκτικό πράγμα όταν το κάνεις κάθε μέρα. Πας εκεί, γνωρίζεσαι με τους υπαλλήλους, σε προχωρημένες καταστάσεις ρωτάς αυτόν που είναι στα κρέατα «πού είναι ο άλλος που είναι στα κρέατα? είναι σε άδεια?» κι όταν σου απαντάνε, αισθάνεσαι πολύ ωραία.
το σπίτι. Το σπίτι μου το έχω αλλάξει 122 φορές. Το στριφογυρνάω γύρω-γύρω, με σκοπό την απόλυτη διάταξη των επίπλων στο χώρο. Δηλαδή, θέλω να βρεθεί η απόλυτη θέση για το κάθε έπιπλο. Που σημαίνει «το έπιπλο», να βρεθεί στην «απόλυτη» θέση του, να μπορεί να εκφράσει «την αλήθεια» του. Δηλαδή το «κρεβάτι» να είναι στην απόλυτη θέση «κρεβάτι» και η ενέργειά του να μη συγκρούεται με την αντίστοιχη της «βιβλιοθήκης», δηλ. η βιβλιοθήκη ως «έπιπλο», να μπορεί να εκφραστεί. Μέχρι στιγμής δεν το έχω πετύχει, γιατί εξακολουθώ να το αλλάζω.
παράλληλες δευτερεύουσες εκστρατείες:

α. να θυμηθώ να πω στην τάδε να σταματήσει να ασχολείται με τα μαλλιά της, γιατί δεν έχει νόημα.
β. να κάνω ένα υπόμνημα σχετικά με την αοριστεία που χαρακτηρίζει τις συνθήκες διεξαγωγής του λεγόμενου “ιντερβιού” (βλέπε ακαθόριστο, επαγγελματικό, πρώτο, ραντεβού), πάντα σε συνάρτηση με το ισχύον εργασιακό καθεστώς για τους νέους.
γ. να δώσω οδηγίες στους τάδε που πάνε να ανοίξουνε βιβλία στην εφορία και τέλος,
δ. να θυμηθώ να πείσω κάποιες φίλες μου ότι διάσημος τραγουδιστής πασίγνωστου συγκροτήματος, παρουσιάζει εκπληκτική ομοιότητα με κοινό γνωστό μας. Παλεύω με αυτή την κατάσταση εδώ και μήνες. Τους το έχω αναφέρει και αυτές επιμένουν να μη διακρίνουν τα κοινά χαρακτηρισικά στις λεπτές αποχρώσεις που χαρακτηρίζουν την κινησιολογική συμπεριφορά και των 2 (του τραγουδιστή και του Θανάση).
ε. 1 κιλό ντομάτες

1 κιλό σπανάκι

½ kg χόρτα πικρά

4 αυγά ημέρας

1 κιλό πορτοκάλια

1 κιλό λεμόνια

Προπαντός, θέλω να πω ότι είναι πολύ μεγάλο πράγμα το να αισθάνεσαι αμέτοχος και ακόμα μεγαλύτερο το να δηλώνεις «ευτυχισμένος». «Ακριβώς ευτυχισμένος» δεν είσαι ποτέ, παρά μόνο όταν σε αφήνουνε επιτέλους να επιλέξεις τι σκατά θα είσαι.

σημειώσεις:το (δ) είναι η πραγματική λίστα προϊόντων που προμηθεύτηκα σήμερα. Κανονικά πρέπει να υπάρξει και μία αναφορά στις περίφημες «Καταστάσεις Μπουγάδας του Μέτερλινγκ», οι οποίες είναι και ο οδηγός κάθε λίστας (από το Getting Even του Woody Allen για να είμαστε σωστοί). Και μία παραπομπή σε ένα τραγουδάκι! a christian an anarchist slash prostitute figures out the true meaning of freedom, not... που δε θα πω από πού είναι, έτσι για το στάιλ και γιατί αυτό πρέπει να το συνεχίσεις, για να έχει νόημα. Επίσης, διαπίστωσα ότι δεν έχω ιδέα τι σημαίνει αυγά «ημέρας» και ποιά η διαφορά τους με τα υπόλοιπα αυγά.

...

2008-03-20T22:54:00.000+01:00

και σχόλιο που έφτασε στο mail του πριτς σχετικά με την παρακάτω θεωρία, μας κάνει χαρούμενους το γεγονός ότι η προσπάθειά μας αντιμετωπίζεται ως καθωσπρέπει προσπάθεια-κατσαρόλα.

(ευχαριστώ πολύ! :)

+παιχνιδάκι του γάτου

2008-02-25T19:56:00.002+01:00

http://lechatducheshire.blogspot.com/2008/02/

page-one-two-three-game.html

Το βιβλιαράκι που έχω πλησιέστερα στον υπολογιστή μου πάντα, λέγεται «οι ελληνικές ρίζες στη γαλλική γλώσσα» (copyright για την ελληνική έκδοση: ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ, Αθήνα 1993)

6^η περίοδος σελίδας 123:

-GASTR- / GASTÉRO- /GASTRO- ← γαστήρ, γαστρός ή γαστέρος, κοιλιά.

7^η περίοδος σελίδας 123:

Είναι άγνωστο γιατί οι βοτανολόγοι και οι ζωολόγοι προτίμησαν τον αρχαϊκό τύπο γαστερ- , απ’ όπου προέρχεται το GASTÉROPODE, π.σ., γαστερόποδο (+ πούς, ποδός: κυριολεκτικά αυτός που το στομάχι του αποτελεί το πόδι του) από τον κλασικό τύπο γαστρ-, ο οποίος έδωσε το στοιχείο GASTR-, πολύ πιο διαδεδομένο σε χρήση.

8^η περίοδος σελίδας 123:

-GLOSS- / GLOSSO- /-GLOTT- ← γλώσσα ή γλώττα, ανάλογα με τη διάλεκτο.

...

νομίζω ανταποκρίθηκα ιδιαίτερα γρήγορα για τα αντανακλαστικά μου στο ίντερνετ.

σκέφτομαι – σκέφτομαι και δεν μπορώ να βρω άλλους 5 & έχω καλυφθεί κι από τους υπόλοιπους.

αυτό τώρα τι σημαίνει; ότι δε θα μου πει πρώτος αυτός που αγαπάω ότι με αγαπάει και τέτοια;

οοοοο πάλι!

στοιχήματα... -πάμε πάλι από την αρχή

2008-02-25T19:47:00.001+01:00

Λέγαμε με τα «κορίτσια» διάφορες μπούρδες το τελευταίο διήμερο. Τα κορίτσια είμαστε όλα χαζά στο βαθμό που είμαστε όλα τόσο ίδια μεταξύ μας. Συναντιόμαστε και συζητάμε όλη την ώρα, εκτός αν μία απ’ όλες περνάει καλά με τη σχέση της και τότε δεν έχει τίποτα να συζητήσει και γίνεται υπερβολικά βαρετή για τις υπόλοιπες. Τίγκα στην ηλιθιότητα τα κορίτσια πάντα.

Τελοσπάντων, συζητάμε όλες αυτές τις μπούρδες αντί να βλέπουμε ενδιαφέροντα πράγματα στον υπολογιστή και μέσα σ’ όλα, προκύπτουν τα εξής θέματα:

α. Το θέμα του «plan b». Το plan b είναι πολύ σοβαρό θέμα. Σημαίνει ότι έχεις μία όμορφη σχέση και ξαφνικά βλέπεις μπροστά σου αυτόν που εσύ θεωρείς ως «υπερ-έρωτα όλων των εποχών» και δεν μπορείς να κάνεις τίποτα εκείνη την ώρα γιατί έχεις μία «όμορφη σχέση» και δε θέλεις να τη διαλύσεις, αλλά κρατάς στο αρχείο σου τη γνωριμία και τη χρησιμοποιείς ως άμυνα απέναντι στην καθολική επίδραση που ασκεί επάνω σου η κατά τα άλλα όμορφη σχέση σου, μόνο και μόνο για να διατηρήσεις μία ψευδαίσθηση αυτονομίας.

Αυτό είναι το πλαν μπι.

Περνάει ο καιρός, χωρίζεις με την όμορφη σχέση σου και είσαι έτοιμος πια να επιδοθείς σε αυτό που τόσο καιρό μέσα στο κεφάλι σου, λειτουργούσε ως το απόλυτο «plan b». Το plan b μπαίνει σε πρώτο πλάνο και είναι μία αηδία σκέτη.

β. Το θέμα του «πηδιέμαι ωραία». Μην προσπαθήσεις ποτέ να κάνεις όμορφη σχέση με αυτόν που πηδιέσαι ωραία: όλα τα λάθη του κόσμου δικαιολογούνται, εκτός από αυτό. Είσαι εσύ και έχεις βρει κάποιον για τον οποίο – ω του θαύματος- δεν ενδιαφέρεσαι και τόσο, αλλά παραδόξως κάνετε ωραίο σεξ (επειδή δεν ενδιαφέρεσαι και τόσο). Συνήθως τον γνωρίζεις όταν έχεις ήδη την «όμορφη σχέση».

Κάνετε όλα αυτά τα ωραία, μετά χωρίζεις με την όμορφη σχέση, μετά τρως και τα σκατά σου με το plan β και αποφασίζεις να κάτσεις με αυτόν που πηδιέστε ωραία, λόγω κούρασης και υπερβολικής βαρεμάρας να ασχοληθείς με οτιδήποτε άλλο πλέον. Λάθος. Μεγάλο λάθος. Πηδιέστε, πηδιέστε, πηδιέστε και μετά πάλι καταλήγεις να θέλεις να τον παντρευτείς. Αυτός το υποψιάζεται και φεύγει νύχτα.

γ. Τέλος: είσαι εσύ και έχεις την «όμορφη σχέση». Όλες οι φίλες σου δε σε κάνουν παρέα γιατί είσαι βαρετή επειδή θέλεις να κάθεσαι όλη την ώρα με την όμορφη σχέση σου και δε σε υπολογίζουν. Εσύ ώρες- ώρες φοβάσαι, αλλά δεν μπορείς να διαλύσεις την όμορφη σχέση, γιατί αισθάνεσαι ότι τα έχεις δώσει όλα και γι’ αυτό το λόγο προχωράς στο plan b.

Πάμε πάλι από την αρχή.

Λέγαμε με τον αδερφό μου και τους φίλους του που είναι 18, πολλές μπούρδες το τελευταίο διήμερο. Όλα τα αγόρια είναι χαζά στο βαθμό που μοιάζουν τόσο πολύ μεταξύ τους.

Συναντιούνται και συζητάνε μπούρδες όλη την ώρα και σκέφτονται μόνο «εγώ ρε μαλάκα από τη βαρεμάρα μου έχω παίξει 5 ευρώ στο ίντερνετ για το ποιά θα βγει Μις Βενεζουέλα...».

Πάμε πάλι από την αρχή.

Ώρες – ώρες κάνω πολύ καλή παρέα με τον αδερφό μου και τους φίλους του που είναι 18.

πήδημα με ομπρέλα

2008-01-28T22:47:00.007+01:00

Όταν ήμουν 9 η ντουλάπα που είχα στο δωμάτιό μου ήταν σχετικά κοντή. Πρέπει να είχε ύψος γύρω στο 1.70, γιατί τη σκαρφάλωνα πανεύκολα, αφενός για να μπορώ να εποπτεύω το δωμάτιο από ψηλά ορισμένες φορές που χρειαζόταν και αφετέρου για να πηδάω από τη ντουλάπα στο πάτωμα κρατώντας μία ανοιγμένη ομπρέλα, κάτι που θεωρούσα πολύ κουλ προφανώς.

Το πρώτο τραγούδι που άκουσα με πραγματική πώρωση, ήταν το ordinary world των duran duran, που για κάποιο λόγο θεώρησα ότι ταιριάζει απόλυτα με το πήδημα με την ομπρέλα, στο οποίο επιδιδόμουν με πάθος εκείνη την εποχή. Μετά κάποιος από τους δύο, ή οι ντουράν-ντουράν ή εγώ, αποφασίσαμε να διακόψουμε αυτή την εξάσκηση, πιθανώς γιατί έπρεπε αργά και σταθερά να εγκαταλείψουμε την ιδέα του πετάγματος ή έστω της πτώσης, με ή χωρίς ομπρέλα.

Μετά άλλαξα ντουλάπα γιατί δε χωρούσαν τα ρούχα μου και το συγκεκριμένο τραγούδι το ξέχασα εντελώς. Οι υπόλοιπες ντουλάπες με τις οποίες ήρθα σε επαφή, ήταν μία που είχα στο γυμνάσιο και ήταν εντοιχισμένη, οπότε δεν μπορούσα να ανέβω επάνω και η άλλη που είχα στο λύκειο και συνήθιζα απλώς να μπαίνω μέσα, χωρίς να ακούω τραγούδια όμως, μόνο για την ησυχία και γιατί ήταν πολύ μεγάλη, διώροφη και σκεφτόμουν μάλιστα τι ωραία που θα ήταν αν είχε και εσωτερική σκάλα για να ανεβαίνουμε και στα παλτά.

Ήμασταν τις προάλλες στο σπίτι και είχα το ραδιόφωνο. Έπαιξε το πιο καινούργιο τραγούδι των duranduran (που πρέπει να έχω να ακούσω από τότε) και το οποίο τραγούδι, όλως τυχαίως αφορά στην πτώση και είναι τόσο μα τόσο ίδιο με τα υπόλοιπα τραγούδια τους. Εμένα μου θύμισε κατευθείαν το πήδημα από τη ντουλάπα και ρώτησα τον αντρέα αν του φαίνεται ένα «καλό» τραγούδι αυτό και είπε ότι δεν ξέρει γιατί δεν το είχε ξανακούσει. Και σκέφτηκα «τι να καταλάβει ένας άνθρωπος που δεν πηδάει από ντουλάπες», όταν το συγκεκριμένο συγκρότημα είναι προορισμένο για να σου προγραμματίζει το πήδημα.

Η πουτάνα η ζωή είναι δύσκολη, ήταν δύσκολη και θα συνεχίσει να είναι. Γιατί; για ένα και μόνο λόγο: γιατί η αλήθεια είναι δύσκολη. Πολύ δύσκολη. Και δεν υπάρχει τρόπος και δεν υπάρχει μέθοδος για να αποφύγεις μια δύσκολη αλήθεια, πέρα από το να παραδεχτείς ότι είναι δύσκολη και πάλι δεν πρόκειται να την αποφύγεις. Την τρως ξανά και ξανά. Και σκέφτομαι όσους δηλώνουν κατά καιρούς ότι τα πράγματα είναι εύκολα και για να μην τους πω ανίδεους απλά ρωτάω «ωραία, γιατί αν εσείς είστε μια πλειοψηφία δεν καταφέρατε ποτέ να φτάσετε στα αυτιά του κόσμου παρά μόνο διαμέσου κηρυγμάτων, κανόνων, συμβάσεων, βίβλων ή θαυμάτων;». Ο καθένας ακούει αυτά που θέλει να ακούσει ή ο βολεμένος απλώς δεν ασχολείται με το να πει τι κάνει και στους υπόλοιπους για να τα βρούμε κι εμείς ωραία;

Ο πατέρας μου λέει ότι στα τριανταεκατό μου θα βρω κάποιον που θα με πείσει ότι τα πράγματα μπορεί να είναι «και εύκολα». Ο πατέρας μου προσπαθεί ακόμα να πείσει εμένα ότι καλά έκανε που με έκανε. Γιατί; προφανώς γιατί ακόμα τον ρωτάω «γιατί». Μέχρι στιγμής πάντως, η μόνη αδιαμφισβήτητη αλήθεια που βρίσκω είναι το ύφος του ισχυρού όταν του παραθέτω τους εκάστοτε προβληματισμούς μου. Όσο μελό είναι οι λόγοι μου, τόσο σαφής είναι και η απάντησή του - πάντα. Η δε απάντηση στο πιο πρόσφατο κρούσμα κρίσης εμπιστοσύνης απέναντι στο σύμπαν και την εξήγησή του (την αστρολογία συγκεκριμένα), ήταν για άλλη μια φορά σύντομη, περιεκτική, συμβολική και ενδεικτική της απαξίας με την οποία αντιμετωπίζει αυτούς που επιλέγω εγώ πάντα να παρουσιάζω ως «ανώτερους προβληματισμούς»:

οδηγίες χρήσης της αγωγής από τον ισχυρό:

1. την πρώτη φορά δεν καταλαβαίνεις

2. θέλει τουλάχιστον 2 φορές.

3. προσέχουμε τους στίχους, σε αυτό βοηθάει και το σχετικό μοντάζ.

4. προσέχουμε τις ανάλαφρες κινήσεις των χορευτών.

5. ο ισχυρός αισθάνεται άσχημα γιατί έχει βρει το βιντεοκλιπ σε έτερο blogspot.tetoia, αλλά δε θυμόμαστε πού για να αναφέρουμε την πηγή μας. Συγγνώμην.

6. baby you have a possibility, play it with me

Αγωγή: ?

Βιβλιογραφία:

καινούργιο (σκέτο)

παλιό http://www.youtube.com/watch?v=dDLiVwpv89s

παράρτημα τεύχους 23: προδοσία και το μηδέν ανάποδα

2008-01-02T21:58:00.000+01:00

Ο Τζόνι Λίντον, είναι ένα παιδί γεννημένο στις 31 Ιανουαρίου του 1956. Ούτε που θα φανταζόταν προφανώς όταν ήταν 5, ότι έμελλε να αποτελέσει το απόλυτο ιδεολογικό σύμβολο για μία γκάμα ανθρώπων που στενεύονταν μέσα στα εκάστοτε “σύμβολα”, αλλά την ίδια στιγμή, δεν έκαναν και τίποτα για να απεξαρτηθούν από αυτά.
Η ιδιαίτερη πρόθεση που κρύβεται πίσω από την αναφορά στον υπαρκτό Τζόνι Λίντον και την ιδέα της προδοσίας, είναι διττής φύσεως: αφενός ο Τζόνι Λίντον είναι το alter ego της μαμάς μου (?), καθότι είναι γεννημένοι την ίδια μέρα, αφετέρου δε, δεν έχει υπάρξει πιο ικανός διανοούμενος για να περιγράψει αυτό που ονομάζουμε «ιδεολογική πτώση-απλό κρέμασμα χωρίς κέρασμα».
Στην προσπάθειά του να εκφράσει ένα θυμωμένο αδιέξοδο, ο Τζόνι Λίντον τραγούδησε παράφωνα/δεν τραγούδησε καθόλου, περιόδευσε/έκατσε στ’ αυγά του, χόρεψε ρομποτικά/κάποιοι ήθελαν να του πετάξουν γυαλιά στη μούρη. Προσωπικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί να θέλει κάποιος να πετάξει γυαλιά στη μούρη του Τζόνι Λίντον, εγώ μόνο σε μια-δυό γκόμενες έχω θελήσει κατά καιρούς να πετάξω γυαλιά κι αυτή μου ακόμα την πρόθεση τη μετανιώνω, όταν διαπιστώνω πόσο ανώφελη θα ήταν μία τέτοιου τύπου θυμική αντίδραση για το κοινωνικό σύνολο και για τα συμφέροντά μου γενικότερα.
Η προδοσία έχει πολλά επίπεδα: εκτείνεται από το απλό κρέμασμα μέχρι την απάτη. Η απάτη είναι το υπέρτατο είδος της προδοσίας, καθώς η απάτη προϋποθέτει κίνητρο εκ μέρους αυτού που εξαπατά. Το κίνητρο μπορεί να είναι απλός εγωισμός και ανάγκη επιβεβαίωσης ή σκέτη αφέλεια. Αλλά και η αφέλεια κινεί το κόσμο μερικές φορές.
Όταν νιώθεις ότι προδίδεσαι, το πρώτο πράγμα που κάνεις, είναι να μείνεις πραγματικά ανέκφραστος. Περνάει όλο το παρελθόν μπροστά από τα μάτια σου και ξαφνικά δεν έχεις κανένα παρόν. Αυτό μπορεί να θεωρηθεί ένα προνομιακό δευτερόλεπτο, το δευτερόλεπτο που δεν έχεις παρόν, βασικά. Η προδοσία, ισοδυναμεί με μία απόλυτη δύναμη που μπορεί να σε φέρει στο έδαφος, εκμεταλλευόμενη την απόλυτη πεποίθηση που είχες ότι τώρα, δεν πρόκειται να πέσεις.
Για να κυκλώσουμε το τεύχος λοιπόν, αναφερόμαστε στην προδοσία ως την απόλυτη τιμή της υψομετρικής διαφοράς που προκύπτει από την απόσταση που έχεις διανύσει προς τα πάνω και το σημείο μηδέν που λέγεται έδαφος. Αν δεν υπήρχε το έδαφος, δε θα υπήρχε ούτε μηδέν και όσο ψηλά κι αν πετούσες, το πέταγμά σου δε θα είχε καμία αξία αν δεν μπορούσε να συγκριθεί με το τίποτα-το μη πέταγμα, δηλαδή.
Η προδοσία είναι η δύναμη που σε έλκει από το όλα στο τίποτα και δυνητικά σε σπρώχνει να ξαναπηδήξεις. Ο Τζόνι Λίντον λοιπόν, όταν ένιωσε προδομένος, δεν είπε τίποτα, γιατί προφανώς, δεν είχε τίποτα να πει ο άνθρωπος. Απλώς ρώτησε. Δεν είπε τίποτα. Γιατί όταν προσγειώνεσαι στο τίποτα, δεν έχεις και τίποτα να πεις. Αν καταφέρεις να βρεις το θάρρος κι αν έχεις ακόμη διάθεση να συνεχίσεις-πράγμα δύσκολο- το μόνο που σου μένει να κάνεις είναι να ρωτήσεις.
Είναι πρωτογενής η πίστη στις απαντήσεις που μπορούν να σου προσφέρουν οι ίδιοι οι άνθρωποι από τους οποίους ένιωσες προδομένος και καλά κάνει και είναι. Η όποια αλήθεια δεν κρύβεται στις πράξεις και τα γεγονότα. Είναι στην απόλυτη τιμή (πάλι) της δύναμης που έχεις να εξαπατάς, να προδίδεις, να τα παρατάς, να τα ξαναπιάνεις, να τα αφήνεις εκτεθειμένα, να τα σώζεις την τελευταία στιγμή και να τους λες να σε αφήσουν ήσυχο, αλλά να μην κάθεσαι ήσυχος ποτέ εσύ.
Να σε πατάνε, να σου κάθονται στο λαιμό, να τους το λες και να μην ακούνε, να το παίζεις, να μην το παίζεις, να μην είσαι αρεστός, να μη σου είναι κανένας αρεστός κι εσένα, να θυμώνετε όλοι μαζί, αλλά να παραδέχεστε ότι δεν μπορείτε να κάνετε ο ένας χωρίς τον άλλον. Να είναι όλα σκατά, αλλά να ευχαριστιέστε και μόνο στην ιδέα ότι αφήνετε τη φύση ελεύθερη να σας κοροϊδεύει (have you ever had the feeling that you ‘ve been cheated?). ε;

Τεύχος 22: εξουσία & κατάρα (απόσπασμα)

2007-12-03T21:45:00.000+01:00

Εντάξει - τώρα που μου έφυγε, θα ασχοληθούμε με τον φόβο της ευθύνης απέναντι σε μία κατάσταση, που κατά τα άλλα είναι πολύ κοινός και ανθρώπινος φόβος. Δεν υπάρχει πιο φυσικό πράγμα από το να θέλεις να ζεις ανεξάρτητος και ελαφρύς, με όσο το δυνατόν λιγότερες υποχρεώσεις και όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε-δώσε με άτομα που σε κάνουν να νιώθεις υπεύθυνος για την ψυχοδιανοητική τους ισορροπία.

Υπάρχει ένα στρεβλό πράγμα, που μπορούμε να το παρατηρήσουμε καλύτερα στο πλαίσιο της κατάστασης κατά την οποία επιθυμούμε κάποιον: από τη μία μπορεί να τον επιθυμούμε και για μας να αποτελεί απόδειξη αφοσίωσης η έμπρακτη βίωση της εύθυνης μας απέναντί του, αλλά από την άλλη, αν μας ρωτήσεις, στην πραγματικότητα, να μην τη θέλουμε καθόλου την ευθύνη.

Από τη μία δηλαδή να μας τιμά πολύ το γεγονός ότι εξαρτάται ο άλλος από εμάς, από την άλλη όμως να αισθανόμαστε φρικτά ηλίθιοι όταν αναγκαζόμαστε να πράξουμε αυτά που περιμένει. Υπάρχει μία ειδική κατάσταση «μη εξουσίας» που δεν εννοείται απαραίτητα ως ένδειξη αδυναμίας ή ανασφάλειας.

Όταν δεν κάνεις αυτά που θέλει ο άλλος, μπορεί να μην τα κάνεις είτε επειδή αντιδράς ή επειδή φοβάσαι ότι αν τα κάνεις, μετά δε θα τα εκτιμήσει, θα σε απαρατήσει κι εσύ σαν ηλίθιος θα τα έχεις κάνει κλπ κλπ. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να μην τα κάνεις, όχι για τους παραπάνω λόγους, αλλά απλώς επειδή βαριέσαι να τα κάνεις, δεν είναι προτεραιότητα εκείνη την ώρα, μπορείς και να μην ρε παιδί μου-έτσι.

Θα πει κανείς «ε μα πως δε θες να προσφέρεις στον εαυτό σου και στον άλλο τη χαρά του να υπηρετήσεις εσύ τις δικές του διαθέσεις και αυτός με τη σειρά του τις δικές σου; πώς μπορείς να κάτσεις φρόνιμα μόνος σου;». Η απαντήση είναι «ε ναι μπορείς». Και αυτή η απάντηση έχει δοθεί ανά τους αιώνες από τους εκάστοτε ερημίτες και μοναχούς που κατακλύζουν τα βουνά και τα βράχια, ή από λοιπές περιπτώσεις ακοινώνητων κομπλεξικών που κατάφεραν μετά από προσπάθεια ή και χωρίς προσπάθεια να αποποιηθούν το σεξ.

Σκέφτομαι μερικές φορές αυτή την απαράμιλλη μπούρδα που πιπιλάνε τόσο οι ψυχολόγοι όσο και όλοι οι φιλοσοφημένοι ατομιστές ότι «αν από μόνος σου δεν είσαι αυτόνομος, τότε δεν μπορείς να μπεις σωστά στη σχέση». Τι πούτσα είναι αυτή; αν είσαι αυτόνομος από μόνος σου φίλε μου, ποτέ δε θα έχεις κανένα λόγο να μπεις στη σχέση εξ’ αρχής. Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να μπεις στη «σχέση», αν η σχέση προϋποθέτει το ερωτικό στοιχείο. Η όποια επιθυμία είναι ευθέως ανάστροφη ως προς την όποια ελευθερία, οπότε είσαι από χέρι έτοιμος να υποτιμηθείς, όταν εκχωρείς το δικαίωμά σου να είσαι αυτεξούσιος, σε κάποιον, μόνο και μόνο επειδή σου αρέσει κάπως να σε πηδάει αυτός και όχι κάποιος άλλος. Η μαγκιά θα ήταν να μπορούσες να παραδεχτείς με κάποιον τρόπο ότι θέλεις να σε πηδάνε γενικώς, όπου να ‘ναι και όπως να’ ναι, όποιοι να ‘ναι, όλοι.

Αλλά κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί κανένας δεν το θέλει, γιατί κανένας δεν είναι τόσο ζώο και γιατί έχουμε κάνει ήδη πολύ δρόμο από τις σπηλιές μέχρι εδώ που είμαστε για να τον πάρουμε τώρα πάλι προς τα πίσω. Πάντως υπό αυτές τις συνθήκες, γίνεται τουλάχιστον προφανές το πόσο το συναίσθημα προβάλλεται για να υπηρετεί τη σύμβαση και όχι η σύμβαση το συναίσθημα. Δεν ξέρω σε ποιο σημείο της προϊστορίας οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι θα ζουν πλέον ανά δυάδες για να δημιουργούν οικογένειες, δεν ξέρω σε ποιο σημείο ακριβώς εμφανίστηκε κι ο έρωτας, ως άλλοθι για να δικαιολογήσει τη μονογαμία και να την κάνει λίγο πιο δραματική και όχι τόσο βαρετή. Πιστεύω όμως ότι οι καλύτερες σχέσεις είναι αυτές που δημιουργούνται από ατελή και ανασφαλή όντα και σε καμία περίπτωση, όσες δημιουργούνται από δήθεν ολοκληρωμένους ανθρώπους που θα ζούσαν καλά, ούτως ή άλλως και μόνοι τους.

*σχετικό με τα σημερινά e-mails :)
*συν τω χρόνω θα βάλουμε και υπόλοιπα τεύχη, αλλά όχι το 22 (που κυκλοφόρησε ως 25 για ηλίθιους λόγους) και το οποίο είναι συλλεκτικό. Πήγε μόνο σε έντυπη μορφή.

γιώργος μπογιατζής

2007-11-28T23:29:00.000+01:00

ωπ το ιντερνετ.
ήθελα να γίνει μία δεύτερη καταχώρηση στο "γιώργος μπογιατζής".

όχι το κακό παιδί

2007-09-06T14:34:00.000+01:00

να ένα κακό παιδί

Μπήκα στο blog mou προχτές και είδα ότι δεν είχα τίτλο.
Πολύ αμήχανα αισθάνθηκα.

Τώρα που περνάω και τη δυσκολία (βασικά δε θυμάμαι καν αν την περνάω,γιατί έχει ομογενοποιηθεί τώρα), σκέφτομαι ότι δε σκέφτομαι επειδή δε βαριέμαι. Θυμάμαι πέρσι που βαριόμουν και έλεγα «άντε τώρα να κάτσω να σκεφτώ τι θα πάρω από το hondos center» και ήταν μία πάρα πολύ σημαντική στιγμή αυτή. Μετά μαγείρευα, έκανα μια λίστα και γι’ αυτό. Μετά αγόραζα ό, τι δεν υπήρχε μέσα στις λίστες και ήταν όλα πάρα πολύ ενδιαφέροντα.
Τώρα δεν κάνω λίστες γιατί είναι τα πάντα άτσαλα στο κεφάλι μου, σε φάση «μα τι ήθελα-τι ήθελα;».

Λέω τώρα, εντάξει, δεν είναι πια και τρομερό να μη βαριέσαι. Αλλά μήπως είναι; Άμα έχεις ακόμη τη αίσθηση ότι τα πιο ενδιαφέροντα πράγματα στη ζωή σου, είχαν προκύψει από τη βαρεμάρα, μήπως αν πιεστείς να μη βαριέσαι, πάψει να είναι και ενδιαφέρον αυτό που τελικά συμβαίνει; ή μήπως είναι λίγο ανώριμο όλο αυτό; μπορεί να έχει να κάνει με την ανάμνηση της πρωταρχικής επιβεβαίωσης της σωστής βίωσης της βαρεμάρας. Εκεί που είσαι 15 και σε καταπλακώνουν κάτι ενοχικά σύνδρομα για τη βαρεμάρα και αποφασίζεις ότι θέλεις να γίνεις το κακό παιδί, να κάνεις ζημιές για να σε φοβούνται όλοι και να μη σε πειράζουν.
Όμως βρίσκουν καινούργιο τρόπο για να σε πειράζουν: σου λένε «έλα τώρα, θα σου δώσω εγώ δουλειές για να μη βαριέσαι, δε χρειάζεται να είσαι το κακό παιδί, δεν είναι πράγματα αυτά τώρα, έλα να κάτσεις φρόνιμος και να γίνεις παραγωγικό παιδί». Πρέπει όποιος σε γνωρίζει να λέει «ααα αυτός… είναι πολύ καλό παιδί», «τυχερή αυτή, βρήκε ένα καλό παιδί!», «καλέ τι καλά που είναι τα παιδιά σου», «τους έδωσε όμως ο Θεός πολύ καλά παιδιά…», κλπ.
Και μπορεί να είναι πιο εύστοχο τελικά όλο αυτό. Δεν υπάρχει πιο καταθλιπτικό θέαμα από μεσήλικες που το παίζουν κακά παιδιά. Είναι πολύ λεπτό το όριο μεταξύ της δημιουργικής αντιδραστικότητας και της απλής αποτυχίας. Συνεπώς, η προσαρμογή στο στερεότυπο του υπάκουου παιδιού μπορεί να μην είναι και τόσο κακή λύση. Το καλοκαίρι που ήμασταν στο χωριό με τον πατέρα μου και τα πολύ πιστά πεθερικά του, στο πλαίσιο μία συζήτησης θρησκειολογικού περιεχομένου, υποστήριξα την άποψη ότι ο ισλαμισμός δεν είναι τυχαία η νούμερο 2 θρησκεία στον κόσμο. Προφανώς για να είναι, λειτουργεί πολύ καλά. Βολεύει περισσότερο από το να είσαι παγανιστής. Με αυτή τη λογική, όταν σε πιέζουν να γίνεις χρήσιμος άνθρωπος, μπορεί να μην έχουν κι άδικο, γιατί έχει αποδειχθεί ανά τους αιώνες ότι έτσι βολεύει καλύτερα όλους. Ακόμα κι αν πιστεύεις ότι δε σε βολεύει, υπάρχει πρόβλεψη και γι’ αυτό: να λες ότι φταίει ο Θεός που τα κάνει έτσι επειδή ξέρει πώς πρέπει να τα κάνει. Οτιδήποτε αρκεί να μην παραπονιέσαι.

Ο ισχυρός λέει ότι για όλα φταίει ο υπολογιστής αντί για το Θεό. Πιο πραγματιστική άποψη. Και τον δέρνει. Παλιά τον έδερνε. Επειδή έφταιγε, λέει. Τώρα βέβαια, έχω παρατηρήσει ότι δεν τον δέρνει άλλο. Κάθεται και τον κοιτάει όταν κάνει αυτός κάτι λάθος.

Έτσι κι εγώ αποφάσισα ότι πρέπει να σταματήσω παίζω το κακό παιδί και να μη φωνάζω άμα νομίζω με καταπιέζουνε. Όταν μου μιλάνε, θα απαντάω ευγενικά και θα τους ζητάω κι εγώ να με βοηθήσουνε να φτιάξουμε τη λίστα. Το σάββατο που γύριζα σπίτι το βράδυ, με ρώτησε κατευθείαν ο ταξιτζής «πώς πάει;». Του απάντησα «ξέρω ‘γω... είναι περίεργες οι μέρες...». «Δε βαριέσαι», μου λέει «εμείς είμαστε πιο περίεργοι απ’ τις μέρες».

Βαριέμαι.

Δυσκολία

2007-06-21T13:27:00.000+01:00

Τις τελευταίες μέρες περνάω δύσκολα. Δύσκολα όχι μόνο με την έννοια της κοινής δυσκολίας, αλλά και με την έννοια της «καλής καινοτόμου δυσκολίας», αυτής που σου δημιουργεί το πρωτότυπο άγχος. Τι είναι όμως το πρωτότυπο άγχος;

Δεν ξέρω τι είναι. Φαντάζομαι ότι έχει μία συγγένεια με το απλό καθημερινό άγχος, αυτό που δεν είχα ξαναβιώσει νωρίτερα, το να μη μου χωράει η μέρα, κάπως. Να μη μπορώ να τη στριμώξω, να θέλω μόνο να δω τους φίλους μου που μπορώ να βρίσω, μάλλον αυτό είναι.

Έχει αποδειχθεί λοιπόν πολύ μικρή η μέρα, εγώ δεν ξέρω τι να την κάνω έτσι όπως είναι, ταυτόχρονα με ρωτάνε 1.000.000 πράγματα στα οποία δεν ξέρω να απαντήσω (και δε θέλω να απαντήσω), ποτέ δεν είχα αισθανθεί την ανάγκη να πάω διακοπές τόσο έντονα (γιατί πάντα πήγαινα τόσες διακοπές όσες βαριόμουν), κοιμάμαι και στις 4 το πρωί και ξυπνάω υποχρεωτικά στις 9 το πρωί πάλι.

Πέρα από το απλό καθημερινό άγχος, προκύπτει δε και το βάρος μιας ευθύνης (που επίσης δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο να κουβαλήσω), που δυνητικά θα με οδηγήσει σε μία κατάσταση πληρότητας που θα μεταφράζεται κυρίως σε λεφτά. Πολύ άγχος.

Προσπαθώ να σκεφτώ με τους παλιούς μου τρόπους και βρίσκομαι εγώ η ίδια να πιέζω τον εαυτό μου να απαντήσει στο ερώτημα «ε και τι σκατά μπορεί να σε πιέζει τόσο πια;». Οι συνθήκες, αυτή είναι η διπλωματική απάντηση (όχι το ίδιο το ερώτημα πάντως).

Μετά σκέφτομαι όλες τις άπειρες ώρες που έχω περάσει σε καναπέδες και λέω «σκάσε». Μετά σκέφτομαι ότι είμαι καταδικασμένη στο να υπακούω σε άλλους, και αντιεξουσιαστικά αλλά ειρωνικά, πάντα υποκύπτω στο να τους δώσω τελικά την απάντηση που περιμένουν, γιατί πάνω απ’ όλα έχω φιλότιμο και δε θέλω να κοροϊδεύω όταν δεν είναι για πραγματική πλάκα και όταν δεν είμαι τόσο ηλίθια ώστε να δουλεύω τους ανθρώπους που μου εμπιστεύτηκαν τα συμφέροντά τους. Όπως εμένα δε θα μου άρεσε να με κοροϊδεψουν. Δύσκολα όλα αυτά.

Δε γράφω τίποτα, δεν πίνω τους καφέδες μου, δεν κοιτάζω απέναντι πια. Δε βγαίνω έξω με τον ίδιο τρόπο, δε μένω μέσα με τον ίδιο τρόπο, δεν κοιμάμαι με τους ίδιους τρόπους. Δεν προλαβαίνω να δω τους φίλους μου, όταν τους βλέπω τους μιλάω για πράγματα που καταλαβαίνω ότι δεν τους ενδιαφέρουν καθόλου και δε θα έπρεπε να τους ενδιαφέρουν και ευτυχώς που δεν τους ενδιαφέρουν. Μερικοί μου επιτρέπουν ευτυχώς να τους βρίσω.

Όταν θα ξαναβρώ το κουράγιο μου, όπου το ξαναβρώ, σκέφτομαι ότι το πρώτο πράγμα στο οποίο θα αναφερθώ είναι η κακία. Η κακία έχει μία και μόνο μορφή: το μη σεβασμό στην ελευθερία του άλλου. Όταν θα ξαναβρώ την υπομονή μου, θα πω πάλι τα ίδια: ας σεβαστούμε τη γαμημένη την ελευθερία του άλλου, λίγο λιγότερη εξουσία σημαίνει λίγο περισσότερη ελευθερία. Αλλά όταν θέλεις να συντηρήσεις το σπίτι σου, να υπερασπιστείς τον τρόπο της ζωής σου και ταυτόχρονα είσαι υποχρεωμένος να συντονίζεσαι με τα ψυχικά ελλείμματα του καθενός, αναγκάζεσαι να υποστείς και αυτό που λέγεται «βλακωδώς εκπεφρασμένη εξουσία». Και ζεις και ελπίζεις με την ιδέα ότι εσύ δε θα την εκφράσεις ποτέ έτσι. Ή κι αν αναγκαστείς να την εκφράσεις ποτέ, θα προσεύχεσαι να μη σε πάρουν ούτε τότε στα σοβαρά.

Η τηλεόραση.

2007-05-22T09:29:00.000+01:00

Με όλους τους φίλους μου, έχουμε μία μεγάλη διαφωνία ως προς την ώρα που βλέπουμε τηλεόραση. Εμένα μου αρέσει η τηλεόραση το μεσημέρι όταν τρώω, στους άλλους αρέσει πιο πολύ η τηλεόραση το βράδυ, όταν τρώνε πάλι. Μερικοί (2), δεν έχουν καθόλου τηλεόραση, πράγμα ύποπτο. Ούτε εμένα μου φαίνεται εξαιρετικά χρήσιμη η τηλεόραση, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να προσφέρει κάποιος στον εαυτό του την επιλογή, αν θα την ανοίξει ή όχι. Αυτοί οι δύο, βλέπουν τηλεόραση όταν βγαίνουν από το σπίτι τους, πράγμα ανάστροφο ως προς τη φύση του μέσου, τελοσπάντων, ο καθένας έχει τα δικά του-ποιος ξέρει τι τραύματα κουβαλάνε κι αυτοί.

Εγώ βλέπω στην τηλεόραση αυτά που βλέπουν οι κατίνες. Βλέπω το μεσημέρι για να φάω όλο μου το φαϊ. Βλέπω το σταρ, βλέπω την Άννα Δρούζα και τη Ράνια Θρασκιά. Με βοηθάνε να κρατάω το στόμα μου ανοιχτό όταν τρώω. Δε βλέπω ταινίες, δε βλέπω κανένα ελληνικό σίριαλ-το τελευταίο ήταν οι «δύο ξένοι» (όταν πήγαινα στο σχολείο) και μετά στοπ, δε βλέπω τον κούλογλου, ούτε τον εξάντα, ούτε τη μάγια τσόκλη, παρόλο που θα ήθελα να τους βλέπω, οι εκπομπές τους πέφτουν σε ώρες που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και προπαντός- δεν τρώω εκείνη την ώρα.

Κάποτε ο ισχυρός είχε πετύχει κατά λάθος την εκπομπή της άννας δρούζα και είχε γυρίσει και μου είχε πει αλλόφρων ότι «ΕΜΕΝΑ, αν με καλούσε ποτέ ΑΥΤΗ στην εκπομπή της, ΔΕ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑΑΑ!!!».
Έλα ρε.
Η Άννα Δρούζα ρωτάει σπαστικά πράγματα τους καλεσμένους με απίστευτο ύφος ηλιθίου. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι το κάνει επίτηδες, είναι η τακτική τέτοια, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κάνει με τέτοια συνέπεια, που δεν μπορεί να μη σε κάνει να πιστέψεις ότι είναι πραγματικά πολύ ηλίθια. Ή ότι έχει σοβαρό πρόβλημα με το ακουστικό της. Εγώ, επειδή έχω παρατηρήσει πολύ την άννα δρούζα, έχω καταλήξει ότι απλώς δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ταυτοχρόνως σε αυτό που της λένε από το ακουστικό και σε αυτό που ρωτάει τον καλεσμένο. Οπότε αναγκάζεται να ρωτάει ηλιθιότητες, με το πρόσχημα ότι «ο κόσμος που μας ακούει δεν καταλαβαίνει αυτά που λέτε επιστημονικά». Το θέμα είναι ότι τίποτε στην εκπομπή δεν είναι επιστημονικό, αλλά δεν πειράζει.

Η Ράνια Θρασκιά, κάνει το ίδιο, για άλλα θέματα όμως. Για την αγάπη και το γάμο, ενώ η άννα δρούζα έχει πιο πολύ τα πνεύματα-το κακό-την εκκλησία και τη μαγειρική, που πάει μαζί. Εγώ την παρακολουθώ πολύ τελευταία τη Ράνια Θρασκιά, γιατί κάνω μία προσωπική έρευνα με θέμα «πόσο πληρώνουνε αυτούς που παίρνουν τηλέφωνο». Μία φίλη μου ισχυρίζεται ότι δεν τους πληρώνουνε και την έχω πάει στοίχημα ένα βρακί. Η Ράνια Θρασκιά είναι καλή κόρη και καλή παρουσιάστρια. Έχει διατηρήσει την αθωότητά της ρε παιδί μου. Σ’ ένα κόσμο που καταρρέει, σ’ ένα κόσμο που όλοι δηλώνουν απατημένοι, απογοητευμένοι και απελπισμένοι, η Ράνια Θρασκιά, ακόμα κι όταν έχει κρύωμα, δίνει το μήνυμα της αγάπης. Αυτής, της αληθινής, της ανιδιοτελούς. Αυτής που έχει ο κος Κώστας για την κα Σοφία, που είναι παντρεμένοι 124 χρόνια και που ακόμα στέλνουν δωράκια ο ένας τον άλλο. Μου θυμίζει τη μία και μοναδική μου επίσκεψη σε ντισκοτέκ στο μπραχάμι, όπου τυχαία όλοι ζουν από κοντά το σχετικό σκετς «επέτειος στην πίστα». Η αποστολή της Ράνιας θρασκιά, είναι να αποκτήσουμε όλοι μας τέτοια επέτειο στην πίστα. Και όχι μία-πενήντα.

Μετά διάφοροι καλεσμένοι βρίζουν διακριτικά αυτόν που έχει πάρει τηλέφωνο (βλ. «εγώ θα σου πω μια κουβέντα μόνο: αυτό που κάνεις είναι ανήθικο») και η Ράνια Θρασκιά τους ευχαριστεί για τη συμμετοχή τους. Η ψυχολόγος Χαρά Νομικού, έχω βάσιμες υποψίες ότι θεωρεί τη Ράνια λίγο ότι έχει πέσει απ’ το πατάρι, αλλά δε θέλει να κάνει θέμα, εκτός αν είναι κι αυτές συνεννοημένες μεταξύ τους και κοροϊδεύουν όλους εμάς που απλώς θέλουμε να χωνέψουμε.

Ποτέ όταν τελειώνω το φαϊ μου, δεν έχω τύψεις που είδα αυτές «τις βλακείες». Ίσα-ίσα, θεωρώ ότι αυτές μπορεί να μην «τρέφουν την ψυχή μου», αλλά σίγουρα μπουκώνουν την «κοινωνική μου συνείδηση». Αυτή είναι η κοινωνική μου συνείδηση και δεν μπορεί να είναι άλλη. Γιατί τα «άλλα παιδιά», είναι αυτά τα παιδιά. Και τους πληρώνουνε για να το κάνουν αυτό, ή παίρνουν τηλέφωνο για να το πουν αυτό. Άρα, πρέπει κάπου σ’ ένα σημείο, «αυτό» να μας συναντήσει όλους και να γίνουμε αδέρφια, άρα καλά κάνω και το βλέπω.

Επίσης-σε αυτό το σημείο-θα ήθελα να εκφράσω και τη μεγάλη μου απογοήτευση σε σχέση με το θέμα που λέγεται κινηματογράφος/ θέατρα/ κουλτουριάρικα πράγματα . Σκατά είναι ο κινηματογράφος. Έχω δει συνειδητά μόνο 2 ταινίες τον τελευταίο χρόνο και εύλογα θα έλεγε κανείς «ε και πώς λες ότι είναι σκατά?», ε, εγώ πιστεύω ότι είναι σκατά. Πήγα και τις δύο φορές με όλη την καλή διάθεση να πω "τι ωραία ταινία" και δεν κατάλαβα τίποτα, ή βασικά, κατάλαβα λίγα. Διότι λίγα υπήρχανε να καταλάβω. Και δε φταίει η Ράνια Θρασκιά που απ’ αυτήν καταλαβαίνω περισσότερα. Φταίει το κακό μου γούστο που διαμορφώθηκε από μια τάχα μου δήθεν σινεφίλ φιλμογραφία που ποτέ δεν κατάφερε να με πείσει να σταματήσω και τις αηδίες στην τηλεόραση.

Είναι λίγο βαρετό το να προσπαθείς να βρεις τρόπους να συναισθανθείς το αδιέξοδο καλλιτεχνικά, όταν υπάρχει διαθέσιμη τόση αμεσότητα στο μεσημεριανό σου. Ενημερωθήκαμε πια για το αδιέξοδο, εντάξει, αυτή είναι η αλήθεια και τελικά μπορεί όντως να μην πληρώνονται αυτοί που τηλεφωνούν για να την πούνε και μπράβο τους. Ούτε η πειραματίλα πληρώνεται και μπράβο και σ’ αυτούς. Η απορία είναι μία: οι άλλοι, οι υπόλοιποι, που έχουν στουμπώσει τα θέατρα και τις εκθέσεις και κοιτιώνται μεταξύ τους, προφανώς δεν έχουν ακόμα ενημερωθεί περί του αδιεξόδου στην πράξη. Ή κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Γιατί αν το έχεις υπόψην το αδιέξοδο, δε σνομπάρεις την έκφρασή του, ειδικά την κιτς. Σνομπάρεις καλύτερα τα σίριαλ τα φτιαγμένα για μια μεσότητα που σε κρατάει νηφάλιο στις 9 και στις 10 το βράδυ.

Ζήτω ο μεσημεριανός κεφτές.

*παραθέτω αυτούσια τη δήλωση του ισχυρού διότι
α. ποτέ δε θα μπορούσε να υπάρξει κανένας λόγος, να την καλέσει η άννα δρούζα στην εκπομπή της.
β. ο ισχυρός, σύμφωνα με δική μου εκτίμηση, μπορεί και να αποτελεί το ακριβές αντώνυμο της <άννας δρούζα> στο λεξικό του μπαμπινιώτη, ως άνθρωπος και ως οντότητα γενικότερα.
γ. το πάθος με το οποίο έκανε τη δήλωση, λόγω του α και του β, είναι εντελώς αδικαιολόγητο.

test konta sto vasilliko

2007-05-11T13:41:00.000+01:00

Πέντε πέντε δέκα δέκα δέκα ανεβαίνω τα σκαλιά για τα δυο σου μάτια για τις δυο φωτιές που όταν με κοιτάζουν νιώθω μαχαιριές. Βάρκα στο γιαλό βάρκα στο γιαλό γλάστρα με ζουμπούλι και βασιλικό. Πέντε πέντε δέκα δέκα δέκα θα σου δίνω τα φιλιά. Κι όταν σε μεθύσω κι όταν θα σε πιω θα σε νανουρίσω με γλυκό σκοπό. Πέντε πέντε δέκα δέκα δέκα κατεβαίνω τα σκαλιά φεύγω για τα ξένα για την ξενιτιά και μην κλαις για μένα αγάπη μου γλυκιά.

σήμερα που είναι η πιο βαρετή μέρα του κόσμου και είπα να ασχοληθώ με το ίντερνετ
σήμερα τίποτα δε λειτουργεί σωστά και όπως πρέπει

το προφανές πάλι (μέρος α')

2007-04-23T10:37:00.000+01:00

ας χτίσω λίγα παλάτια (στα όνειρά μου).

Έχει πολλή πλάκα το τι πιστεύουμε ότι μπορεί να ισχύει και τι ισχύει τελικά. Όσοι έχουν προβλήματα αρχειοθέτησης με το προφανές, πάντα υποπίπτουν σε τρομερούς συλλογισμούς σχετικά με την πραγματικότητα και τις εφαρμογές αυτής. Όταν είσαι εθισμένος στο παρασκήνιο, το προσκήνιο ποτέ δε σε πείθει, οπότε επιλέγεις να το προσπερνάς, θεωρώντας το μία απλουστευμένη έκφραση ενός «πιο πολύπλοκου» κινήτρου. Το δε πολύπλοκο κίνητρο εκπορεύεται από ένα «μυστικό ένστικτο», το οποίο με τη σειρά του, κάπου στη γωνία, συναντάει το Θεό-ας πούμε. Και σε ρωτάει η φίλη σου "εε, δηλαδή τι πιστεύεις εσύ τώρα; τι; τι; τι; τι εννοεί τώρα;" και τέτοια και εσύ την κοιτάς σα βλάκας.

Όταν έχεις πρόβλημα με το προφανές (και γενικότερα), συμβαίνει κάτι και αρχικά το εκθέτεις:

-δε με έχει πάρει τηλέφωνο εδώ και 1 εβδομάδα-

προφανές: βαριόταν ή είναι στο νοσοκομείο/στη φυλακή.

μη προφανές, ορατό στη συνείδηση και τον ανώτερο εαυτό σου (μόνο): είναι τσαντισμένος, γιατί νόμισε ότι – θα νομίσεις ότι - θα νομίσει ότι.

μμμ,ναι.

Όσες φορές έχω προσπαθήσει να σκεφτώ τόσο πολύ ώστε να ελπίσω ότι συνάντησα κάπου την αλήθεια, έχω καταλήξει μόνο στο ότι: «είναι κάπου στη μέση», η αλήθεια. Η αλήθεια είναι κάπου ενδιάμεσα στ’ αρχίδια του (χέστηκε) και τη φυλακή (την πραγματική ή αυτή του να σε θέλει).

Είναι κρίμα να μην υπάρχει ασφαλές συμπέρασμα για τόσα κορίτσια του κόσμου που παιδεύονται καθημερινά, αλλά δυστυχώς, μάλλον δεν υπάρχει.

Ακόμα κι αν έχεις καταφέρει να υπάρξεις τόσο δυνατός ώστε να παραδεχτείς και «το προφανές (=χέστηκε)», το ίδιο το προφανές είναι ικανό να σε προδώσει.

Η πραγματικότητα δεν είναι τόσο κοινή, ούτε και τόσο σύνθετη. Γιατί οι ίδιοι άνθρωποι, δεν μπορεί να είναι τόσο κοινοί, ούτε και τόσο σύνθετοι. Άρα και οι πράξεις τους πρέπει να υπακούν σε κανόνες παραδεδομένους, μεταξύ του όλα και του τίποτα.

Απλώς μάλλον είναι πολύ μεγάλο όλο αυτό το «μεταξύ».

Πόσο πιο εύκολα θα ήταν τα πράγματα αν είχαμε να κάνουμε μόνο με τους φίλους μας τα ζώα. Τουλάχιστον δε θα είχαν καμία επίδραση πάνω τους, οι δικές μας υποκινούμενες πράξεις, οι ευθύνες μας πάνω στην όποια εξέλιξη θα ελαχιστοποιούνταν, γιατί δε θα μπορούσαν να συνειδητοποιήσουν τα ζώα τα κίνητρά μας κι έτσι θα ήμασταν όλοι ευτυχισμένοι, θα έμεναν μόνο οι στιγμές που τα ταϊζουμε ή που τα αφήνουμε νηστικά. Δε θα φοβόμασταν καθόλου για τα όποια αποτελέσματα των επιλογών μας. Και προπαντός, δε θα σκεφτόμασταν ότι κάτι μπορεί να έχουμε κάνει και λάθος.

Υπάρχει βέβαια κι αυτή η τσίχλα η «όλα στο κεφάλι σου είναι βρε». Ότι τελικά, μόνο 2 στιγμές υπάρχουν, 1 της πείνας +1 της βαρυστομαχιάς. Αν όμως το κεφάλι μας είναι ικανό για τέτοια παλάτια κινήτρων, ενστίκτων και συλλογισμών, τότε τη βάζει κάτω ολόκληρη την πραγματικότητα, πόσο μάλλον την πείνα και τη δυσπεψία. Εκτός αν στην τελική, δεν έχεις τόπο γενικώς, δεν έχεις ελπίδα/δε θα σε χάσει καμιά πατρίδα, καλύτερα να πίνεις σόδα και να πιστεύεις μόνο σε ό,τι θέλει κέρματα για να δουλέψει.

Θα πάμε σε μίσιον τώρα

2007-03-16T11:54:00.001+01:00

ιντερμίσιον

ήμουν μεταξύ 2 επιλογών:

αυτό είναι ένα υπέροχο-γλυκύτατο τραγουδάκι και η αισθητική του βιντεακίου αρέσει πολύ στον ισχυρό συνεργάτη. Βέβαια έχει αυτή την κακάσχημη ροζ κυρία, αλλά δεν πειράζει, εγώ το βάζω γιατί εμένα μου αρέσει πολύ ο ρίνγκο σταρ σε αυτό και γενικώς είναι ωραίο κι ας είναι λίγο κάπως.

εναλλακτικά, αν αυτό το τραγουδάκι δε σας αρέσει, δε σας προτείνουμε να δείτε κανένα από αυτά τα βιντεάκια, γιατί είναι όλα μπούρδες. Αν θέλετε, ακούστε το τραγουδάκι πολλές φορές στο σπίτι σας με κάποιον άλλο τρόπο! μετά θα είστε σαν το ρίνγκο σταρ στο από πάνω βιντεάκι και δε θα σας παρεξηγήσει και κανείς!

Το δεντρόσπιτο

2007-03-09T12:55:00.000+01:00

Τελευταία, προσπαθώ να αναπτύξω στον περίγυρό μου, την απόλυτη ιδέα μου περί σπιτιού. Μέχρι τώρα έχω επικοινωνήσει αυτή τη σκέψη σε 5 ανθρώπους. Ξέρω/γνωρίζω, ότι είναι μία άποψη που δε συμπίπτει απαραίτητα με τα μέσα στάνταρντς του οικείου πληθυσμού, αλλά τη θεωρώ πολλά υποσχόμενη και θα ήθελα πολύ να υπάρχει κάποιος να την πιστέψει.

Πρόκειται για την ιδέα της κατοικίας πάνω σε δέντρο. Δηλαδή: να πάμε να κατοικήσουμε το δέντρο. Ως άνθρωποι όμως, όχι ως κάτι άλλο (π.χ. πίθηκοι, βλ. δεν έχουμε ανάγκη τα υδραυλικά).

Όλα άρχισαν όταν ήμουν 10. Είχα μία συλλογή παραμυθιών, με μάγισσες, με χαρτορίχτρες, με βασίλισσες και με πριγκιπόπουλα. Ένα από τα παραμύθια, δεν είχε καμία σχέση με όλα αυτά τα μοτίβα. Ο τίτλος του, ήταν «Ο Όμηρος και το Σπίτι του». Ο Όμηρος ήταν ένα παιδί (παύλα-άτομο) κανονικό, που έμενε πάνω στο δέντρο και ήταν ο πρωταγωνιστής της συγκεκριμένης ιστορίας. Το σπίτι ήταν αρτιότατο, έχω να πω, η ιστορία μου έχει μείνει αξέχαστη και τον έχω μεγάλο απωθημένο.

Ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο είπα τη συγκεκριμένη ιδέα είναι ένας φίλος μου, που σπουδάζει στο τμήμα των πολιτικών μηχανικών του εμπ. Δεν είμαι τίποτα ηλίθια, ήταν ο πλέον αρμόδιος να ρωτήσω, στα σοβαρά τουλάχιστον. Όταν το πρότεινα, δεν είπε όχι. Είχε μία επιφύλαξη, αλλά η συνολική του αντίδραση δεν μπορείς να πεις ότι ήταν πολύ αποθαρρυντική, ήταν ένα μείγμα μικρού επιστημονικού αδιεξόδου και απλού «πακετώματος» («θεέ μου, τι άλλο;»). Βασικά έχω την υποψία ότι το θεωρεί λίγο περιττό, αλλά δεν το λέει α. για τα προσχήματα β. για να μη με στενοχωρήσει πολύ.

Ο δεύτερος άνθρωπος τον οποίο κοίταξα με σοβαρό βλέμμα εκθέτοντας αυτή την ιδέα, είναι το πρώην αγόρι μου. Μου είπε κατευθείαν να το ξεχάσω, ότι είναι αδύνατο να φτιαχτεί, εκτός αν εγκαταλειφθεί η ιδέα του να υπάρχει αποχέτευση, πράγμα δύσκολο και καθόλου βολικό. Χωρίς αποχέτευση, πού πάμε; προς τα πού οδεύουμε; αυτά είναι... (είπαμε κι οι δύο).
Όντως, αυτά είναι (ποτέ το όνειρο δε θα αποκτήσει την ανάλογη πρόβλεψη για τα σκατά).

Οι άλλοι δύο άνθρωποι, οι οποίοι κατά λάθος ήρθαν σε επαφή με την ιδέα, είναι η καλύτερή μου φίλη και ο δικός της φίλος. Αυτοί απλώς σιώπησαν, δεν είχαν άποψη.

Τελευταία και καλύτερη, είναι η άλλη καλή μου φίλη, στην οποία έδειξα τις φωτογραφίες των δεντρόσπιτων που είχα συγκεντρώσει, λέγοντάς της «κοίτα! κοίτα! μπορεί να γίνει! δεν είναι ανέφικτο τελικά!».

Και μου απάντησε απλώς: «ωραία, κι εσύ γιατί θέλεις να το κάνεις όλο αυτό, είπαμε;».

«μα, για να είμαι γαμάτη!», της είπα.

«ίδια θα είσαι», μου λέει, «όπως είσαι τώρα».

Άρα είμαι ήδη/δε θα γίνω ποτέ, ή δε χρειάζεται να γίνω-πιο?

Σκεφτήκαμε ότι το να παίρνεις αυτό που θέλεις, θέλει πολλή προσπάθεια, θέλει πολλές απόψεις και πολλά πέρα-δώθε και πάλι εσύ είσαι ό,τι είσαι, σκατά-καλά, αυτό είσαι. Τίποτα περισσότερο δε θα γίνεις κι αν το πάρεις, ούτε θα τους πείσεις, ούτε κι εσύ ο ίδιος θα πειστείς.

Πάλι δεν είναι το δεντρόσπιτο ο σκοπός, πάλι είναι το να πει κάποιος ότι θα στο φτιάξει.

Η απειλή της ρουτίνας

2007-02-21T10:44:00.000+01:00

Όλες οι σχέσεις είναι ευεργετικές, μέχρι να πατήσουν το σκαλοπάτι της ρουτίνας. Τώρα που το σκέφτομαι, δεν είναι ένα απλό σκαλοπάτι αυτό, είναι το κεφαλόσκαλο. Μετά επέρχεται το «κάτι που μοιάζει με γάμο».

Στο πλαίσιο της κοριτσοανάλυσης, η «απειλή» της ρουτίνας, γίνεται ορατή, όταν είσαι με κάποιον, ο οποίος σε αποδέχεται πλήρως, αλλά αρχίζει να κωλώνει, ακριβώς τη στιγμή που μία απειροελάχιστη γκριμάτσα σου, του θύμισε την πρώην κοπέλα του.

Το όριο μεταξύ της «φλου και ελευθεριάζουσας σχέσης» και της «σκέτης σχέσης», δεν είναι εύκολα διακριτό. Το πότε η οποιαδήποτε σχέση παύει να είναι αποτέλεσμα της καθαρής επιθυμίας του ενός να συνευρίσκεται με τον άλλο και αρχίζει να διαλύεται σε ντεπόν, είναι θέμα συγχρονισμού, πιθανοτήτων και κακής τύχης.

Μπορεί να είσαι με κάποιον που νομίζεις ότι για πάντα θα διατηρεί αμείωτο το ενδιαφέρον σου και εντελώς ξαφνικά, να νιώσεις ότι τον ξέρεις από πάντα. Τόσο τον ξέρεις, που δεν προτίθεσαι καθόλου να τον μάθεις παραπάνω. Γιατί κάτι άρχισε να σου θυμίζει. Οπότε και αποκτάς την επιθυμία να διαλύσεις τη σχέση, προκειμένου να μη δεις για μία ακόμη φορά τα ίδια και τα ίδια.

Είναι πολύ περίεργο το πως λειτουργεί στο πλαίσιο μιας παροντικής κατάστασης, η σκέτη ανάμνηση ενός παρελθόντος που είναι τυπικά νεκρό. Είναι περίεργο το πως το παρελθόν, δεν είναι ποτέ εντελώς πεθαμένο (τουλάχιστον όχι τόσο ώστε να μη σε αναγκάζει να το αποφύγεις όταν έχεις την υποψία ότι το ξανασυναντάς). Έχει να κάνει με την ανάγκη του ανθρώπου να βιώνει συνεχώς το καινούργιο στην όποια του μορφή, ή έχει να κάνει με το όποιο τραύμα;

Ό, τι μπορεί να θεωρείς ότι έχεις ξεπεράσει τελείως, δε θέλεις με κανέναν τρόπο να επαναληφθεί. Γιατί έχεις παραδώσει το γραπτό σου, γιατί δε θέλεις να εξεταστείς πάνω στα ίδια, θέλεις να σε πιάσουν αδιάβαστο.

Το εντυπωσιακό σε όλες αυτές τις περιπτώσεις ανάδυσης των μεγάλων παρελθόντων (που κάθε άλλο παρά μεγάλα είναι, απλώς τα ορίζουμε έτσι για να αποκτήσουμε λίγο κύρος), είναι ότι πολλές φορές, τυχαίνει να προκύπτουν ως εμπόδια σε καταστάσεις που τις θεωρούμε κατά τα άλλα πολύ αξιόλογες. Ίσως και να είναι ένας τρόπος να αποφύγουμε την εμβάθυνση και να παραμείνουμε σε αυτή τη χαλαρή κατάσταση που μας συγκρατεί στην επιφάνεια, κανείς δε θέλει να βουλιάξει. Όσο κι αν του άρεσε, δεν ανέπνευσε ποτέ σωστά όταν ήταν στον πάτο.

Πρακτικά: το αγόρι τρομάζει όταν η άλλη αρχίζει να κάνει τα περίφημα «μούτρα», αυτά αποτελούν τη βασική ένδειξη ότι η τωρινή και η πρώην, είναι και οι 2 <κορίτσια>. Τότε αρχίζει να νιώθει ότι πραγματικά απέκτησε εξουσία όσον αφορά στη γενικότερη ψυχοσυναισθηματική της κατάσταση (πάλι λάθος τάιμινγκ, θα το εξηγήσουμε μετά), οπότε και βιάζεται να αποποιηθεί την όποια ευθύνη, προκειμένου να μη βρεθεί υποχρεωμένο να δίνει εξηγήσεις για το τι ώρα έφαγε χτες.

Το κορίτσι δεν τρομάζει ποτέ, εκτός αν έμεινε νηστικός, έτσι είναι οι κανόνες της φύσης.

Το λάθος τάιμινγκ, ανάγεται για άλλη μια φορά στις θεμελιώδεις διαφορές που υπάρχουν μεταξύ του γυναικείου και αντρικού μυαλού: τα «μούτρα» δε θα έπρεπε ποτέ να θεωρούνται ως απόδειξη της επιβολής του άλλου πάνω στο είναι σου. Είναι απλώς ένα εργαλείο εκτάκτου ανάγκης, πολύ παρεξηγήσιμο, αλλά καθόλου αληθινό. Δεν είναι δείκτης, ούτε της υπεροχής του ενός απέναντι στον άλλο, ούτε κίνηση στο όποιο βλακώδες παιχνίδι εξουσίας, ούτε και σημάδι της έκπτωσης της σχέσης σ’ ένα επίπεδο ρουτίνας. Η πραγματική εξουσία του αρσενικού υπάρχει και θα κρίνεται πάντα πάνω σε κρεβάτι. Όλα τα υπόλοιπα είναι απλά τρικ. Ή τικ, για κάποιες που τα συνήθισαν, γιατί δεν μπορούσαν να κάνουν κι αλλιώς. Μάλλον δεν έβλεπαν κάτι άλλο να γίνεται, την ώρα που ήταν προφανές ότι συμβαίνει.

Όσο μπορώ ας διαλύσω τον εαυτό μου.

2007-02-12T13:43:00.000+01:00

Τι λόγος υπάρχει άραγε για την «αυτοκαταστροφή» και πώς να τον σουλουπώσουμε τώρα έτσι ώστε να μπορεί να βγάλει ένα ελάχιστο νόημα; κατ’ αρχάς, όλοι αυτοκαταστρέφονται εν αγνοία τους. Αυτό είναι ένα αδιαμφισβήτητο γεγονός. Τι να μου πει εμένα το πόσο πίνει ή το πόσο καπνίζει κάποιος, όταν γύρω μου υπάρχουν άνθρωποι που δεν έχουν καταχραστεί τίποτα συνειδητά (ούτε λεφτά, ούτε ουσίες) και που παθαίνουν χειρότερες αρρώστιες από αυτούς που καταχρώνται τα πάντα, συμπεριλαμβάνομένης και της υπομονής των οικείων τους, που οφείλουν να τους περιθάλπουν.

Άρα η αυτοκαταστροφή δε μεταφράζεται απαραίτητα σε κατάχρηση, αλλά αποτελεί μία αυτόνομη τάση, την οποία είμαστε σε θέση να ανιχνεύουμε μέσω του αποτελέσματός της κυρίως (αρρώστιες) και όχι μέσω του τρόπου με τον οποίο εκδηλώνεται (ποτά, γυναίκες, ναρκωτικά).

Ποιος είναι ο άνθρωπος που αποφασίζει να καταστραφεί; Και γνωρίζει άραγε ότι το αποφάσισε; είναι αυτός που άδικα του πήραν τη θέση στην ουρά; είναι ο απελπισμένος ο κοντός; είναι ο εγκαταλελειμμένος από την οικογένειά του ή αυτός που θέλει να την εγκαταλείψει, αλλά δεν μπορεί; ή είναι σκέτα αυτός που «δεν καταλαβαίνει ρε παιδί μου»! το πιο σκοτεινό σημείο του θέματος «αυτοκαταστροφή», είναι το σημείο εκείνο στο οποίο ο όρος αρχίζει να συνδέεται με τη «διασκέδαση», την ξεγνοιασιά. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Να γιατί η φύση της αυτοκαταστροφής είναι τόσο ύπουλη: γιατί όλο και κάπου συνδυάζεται με την ευχαρίστηση, το «μα καλά περνάω».

Υπό αυτούς τους όρους, ο «αυτοκαταστροφικός ο κοινός» (όχι ο εξειδικευμένος, εκείνος είναι άλλο είδος, συνδέεται με την πρέζα και άλλα σοβαρά φάρμακα, οπότε υπάγεται αυτομάτως στην κατηγορία του «κοινού αρρώστου», η οποία με τη σειρά της συναντάει την κατηγορία του «αυτοκαταστροφικού του για πάντα ασταθή», που δε μας απασχολεί εν προκειμένω), μπορεί να είναι απλώς ο άνθρωπος εκείνος που φιλοδοξεί να εξετάσει τα όρια της διασκέδασης, όταν αυτή τυχαίνει να συνδυάζεται με έναν χ «μακρινό κίνδυνο». Βέβαια, όλοι αυτοί οι κοινοί εκπρόσωποι της ελαφράς αυτοκαταστροφής, ουδεμία συναίσθηση έχουν του πραγματικού κινδύνου, απλώς λένε: «όσο μπορώ, ας διαλύσω τον εαυτό μου - ακόμη». Κανείς δεν μπορεί να πειστεί στα 21-23-25, ότι το πολύ αλκοόλ ή το πολύ τσιγάρο ή γενικώς το «πολύ» στην όποια του μορφή, θα τον βλάψει στα 42-44-46. Όποτε κερδίζει έδαφος το επιχείρημα της «ευχαρίστησης μετά αμφιβόλου κινδύνου» και το πρόσωπο επιδίδεται ασύστολα σε αλλεπάλληλες καταναλώσεις αμφιβόλων πραγμάτων, αλλά ευτυχώς τις περισσότερες φορές, το κάνει μετά μουσικής (αμφίβολης), οπότε έχει τη δικαιολογία ότι «δεν άκουγε το “μη!”».

Όλα αυτά, γιατί τελικά μπορεί να μην είναι τόσο άμεσα συνδεδεμένη η όλη καταστροφή με τις κακές συνήθειες και ο κίνδυνος να μην είναι τόσο υπαρκτός. Μπορεί να μην υπάρχει και η ίδια η κατάχρηση ως «κακό πράγμα». Μπορεί η κατάχρηση των κακών πραγμάτων να είναι ασφαλέστερη της συντηρητικής χρήσης καλών πραγμάτων που σε αφήνουν με ένα κενό. Ή δύο. Υπάρχει γενικότερη κατάχρηση του εγκεφάλου εις βάρος του σώματος, περισσότερη σκέψη ίσον λιγότερο σεξ και έκπτωση της ψυχής, όταν αυτή επιλέγει την τηλεόραση αντί του απείρου.
Βρε το άπειρο. Δεν υπάρχουν αυτοκαταστροφικοί άνθρωποι. Ο καθένας κάνει αυτό που νομίζει και «ο καθένας στα 40 του, έχει τη μούρη που του αξίζει»*. Και στα 25 μη σου πω, την έχει (ακόμη).

* 1. ωραία φράση που μου την είπε ο ισχυρός, που του την έχει πει ο αντρέας, που του την έχει πει ο πατέρας του και που μου φάνηκε πολύ σωστή.
2. ωραίο-girl power τραγουδάκι που μου είχε κολλήσει-άσχετο
3. τελικά όλοι αυτοί οι συλλογισμοί δεν έβγαλαν & πάλι νόημα, αλλά δεν πειράζει, είναι αρκετά καταστροφικοί για απόκριες.

μόνο 2: η ελευθερία του άλλου και άλλες μπαρούφες

2007-02-05T12:07:00.000+01:00

Ας εξετάσουμε τώρα τη μεγάλη μαλακία που λέγεται «σεβασμός στην ελευθερία του άλλου & αποδοχή του δικαιώματος της αυτοδιάθεσης». Όποτε πιέζομαι να καταπιαστώ με το θέμα της ελευθερίας ένας κόμπος ανεβαίνει από την κοιλιά στο λαιμό μου και σαν να μην έφτανε αυτό, μετά κατεβαίνει και αντίστροφα τη διαδρομή.

Σκέφτομαι πολλές φορές, πώς σκατά είναι δυνατόν να συνυπάρξουν αρμονικά δύο άνθρωποι. Όχι δύο «όποιοι να ‘ναι» άνθρωποι. Δύο που συνδέονται και ερωτικά. Δε γίνεται. Πάλι δε γίνεται. Ούτε αυτό γίνεται (εεεεε! δε γίνεται το ένα, δε γίνεται το άλλο, τι γίνεται τελικά;). Ούτε να τα κάνεις όλα μόνος σου γίνεται. Άρα τι θα γίνει;

Δεν έχω νιώσει ποτέ την ανάγκη να πω σε κάποιον που με ενδιαφέρει ότι μου καταπατά την ελευθερία μου. Καλά κάνει και μου την καταπατά, δεν την ξέρω την κυρία, αν ενδιαφέρομαι γι’ αυτόν. Δόξα τω Θεώ, δεν έχει νιώσει ποτέ την ανάγκη να μου το πει και κανείς για τον οποίο ενδιαφέρομαι (άντε, λίγο), γιατί τείνω να μην ενοχλώ κανέναν. Η διαστροφή μου έγκειται στο γεγονός ότι τρέμω τόσο στην ιδέα μην και του την καταπατήσω, που στο τέλος δεν κάνω τίποτα και ο άλλος μπορεί να νομίσει ότι τον έχω χεσμένο. Έχω νιώσει πολλές φορές την ανάγκη, να πω σε άτομα που δε με ενδιαφέρουν ποσώς, ότι με ενοχλούν απίστευτα. Και έχω προσπαθήσει να το πω, ευγενικά πάντα. Μήπως όμως αυτό σημαίνει ότι δεν αποδέχομαι την ελευθερία τους να καταπατήσουν τη δική μου ελευθερία;

Θέλω προπαντός, να βρίσκομαι πάντα υπεράνω της υποψίας ότι «επιθυμώ μόνο τον τάδε». Είναι πολύ δύσκολο να παραδεχτείς ότι θέλεις κάποιον «μόνο δικό σου». Πολύ υποτιμητικό και πολύ τιμητικό ταυτόχρονα (ουάου). Θαυμάζω τους ανθρώπους που μπορούν και το κάνουν. Και το τηρούν κιόλας (κατά βάθος δεν ξέρω, μάλλον πιστεύω ότι τους λείπει κάποιο ένζυμο).

Το θέμα είναι ότι, ό, τι πρόβλεψη κι αν έχουμε κάνει, έρχεται μία ώρα που καταλήγουμε να μην είμαστε σκορπισμένοι, να μην ενοχλούμαστε και πολύ, να είμαστε όλοι εκεί, αλλά είμαστε <μόνο 2>! Όταν συνειδητοποιήσω ότι είμαστε «μόνο οι δύο», φοβάμαι. Γιατί οι «μόνο 2», έχουν να μοιραστούν μόνο «2» ρόλους: τον «πάνω» και τον «κάτω». Καλύτερα να είμαστε πολλοί, το «μόνο 2» είναι πρόβλημα.

Όμως οι άνθρωποι έχουν ώρες, μπορεί και μέρες, μπορεί και μήνες που σκέφτονται μόνο έναν (1) όμως. Πού σταματάει ο σεβασμός στην ελευθερία του άλλου και πού αρχίζει η διαστροφή; είναι οργανικό; πότε παραδέχεσαι ότι θέλεις «μόνο αυτόν και κανέναν άλλον;» και προπαντός, πώς του το λες; πώς τον καταπατάς; και πώς αντέχεις να μην τον καταπατήσεις, όταν ξέρεις ότι μπορεί και να θέλει να καταπατηθεί;

Πάτα με και γλίστρησα με «την ελευθερία του άλλου».

μα ποιος είναι επιτέλους ο κος Γιάννης!

2007-01-23T13:52:00.000+01:00

Εδώ δεν ασχολούμαστε σχεδόν ποτέ με τα επίκαιρα, αλλά τώρα δε γίνεται αλλιώς. Υπάρχουν κάποιες ανύποπτες στιγμές στις οποίες με χτυπάει μία ανύποπτη διαφήμιση που αναφέρεται σε κάποιον κύριο Γιάννη Ντόντορο (αν το ακούω καλά), ο οποίος έχει βγάλει ένα δίσκο και θέλει να τον πουλήσει μέσω τηλεφώνου. Μπορεί να είμαι ελλειπώς ενημερωμένη, μπορεί να μην ξέρει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει για να μπορεί να βοηθήσει, αλλά αν κάποιος γνωρίζει κάτι ας το πει, διότι δεν έχω τη δυνατότητα να το ψάξω εκτενώς τώρα, αλλιώς ας σωπάσει για πάντα, ή κάτι τελοσπάντων.

Ποιος είναι ο κύριος Γιάννης, ποιο είναι το Λούκο-μωράκι-baby και γιατί στον εν λευκώ, ειδικά την ώρα της Ελένης Μαθιουδάκη που δεν είναι απλά παραγωγός, είναι η τελευταία υπερ-παραγωγός, διαφημίζεται αυτός ο κύριος και ταράζει τη ζωή μου έτσι; τι είναι αυτό; σας παρακαλώ, αν έχει αναφερθεί κάτι, αν κάποιος έχει πει κάτι πάνω σε αυτό και μου έχει διαφύγει, ας μου κάνει τη χάρη να με ενημερώσει. Επίσης αν κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει να κινηθούν νομικά, ας με ενημερώσουν, διότι κι εγώ θέλω να συμπράξω μαζί τους.

Υπερασπίζομαι απόλυτα το δικαίωμα του καθενός στην έκφραση, απλώς όχι να διαφημίζεται η έκφρασή του σε ακατάλληλη ώρα, ιδιαιτέρως αν ο δέκτης του διαφημιστικού μηνύματος δεν έχει άλλη επιλογή από το να ακούσει το μήνυμα διότι έχει αποχαυνωθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν του επιτρέπεται να κουνηθεί για να αλλάξει σταθμό, έστω και για λίγο. Πρώτα είχαμε το τζάμπο, τώρα έχουμε τον κο Γιάννη. Πρέπει ο εν λόγω σταθμός, (διότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι υπεύθυνη η παραγωγός γι’ αυτό, εκτός αν μας κάνει μεγάλη πλάκα και είναι τόσο άτομο, τελοσπάντων), να αλλάξει την ώρα διαφήμισης αυτού του ανθρώπου του κυρίου Γιάννη, διότι πραγματικά τρομάζω όταν το ακούω αυτό. Έχω πρόβλημα. Και έρχεται κάθε φορά εντελώς ξαφνικά, αυτό είναι το πρόβλημα.

Ξανά: δεν έχω πρόβλημα με τον ίδιο τον κύριο Γιάννη. Ας φτιάξει ό, τι τραγούδια θέλει για όποιον θέλει. Αλλά να μην διαφημίζονται μετά τις 11 και πριν τις 11. Αυτό θα επιθυμούσα. Σας ικετεύω ξανά, αν ξέρει κάποιος κάτι, ας το πει.

εντάξει, το έβγαλα από μέσα μου

Η έκπληξη-προσωπικός αρνητισμός και αλάτι.

2007-01-18T12:32:00.000+01:00

Η έκπληξη είναι ένα συστατικό. Κάτι σαν το αλάτι. Ανέκαθεν εκτιμούσα πολύ το παραμύθι με το αλάτι, όπου ο βασιλιάς έχει τρεις κόρες και γενέθλια. Η καθεμιά του κάνει ένα δώρο: η πρώτη του κάνει δώρο μία κορώνα, η δεύτερη έναν μανδύα (ας πούμε) και η τρίτη του δίνει ένα μικρό κουτάκι με αλάτι. Του κάνει δώρο το αλάτι.

Εγώ έχω μεγάλη πώρωση με το αλάτι. Νομίζω ότι αντιπροσωπεύει το 1/10 των λόγων για τους οποίους αξίζει να ζεις. Τα 9/10, συμπεριλαμβάνονται στην ιδέα του έρωτα και το άλλο 1, είναι το αλάτι. Η έκπληξη. Που είναι δώρο από μόνη της.

Το αντίστροφο της έκπληξης, είναι η πλήξη. Όχι το να μην περιμένεις τίποτα, αυτό μπορεί να είναι και ωραίο. Το να ξέρεις τι να περιμένεις. Πλήξη. Όταν έχεις την πλήξη, το αντίστροφο της έκπληξης δηλαδή, εκτός του ότι βαριέσαι που ζεις, σου φαίνονται όλα πολύ μάταια, γνωστά, προβλεπόμενα. Και σε πιάνει το παράπονο.

Το παράπονο είναι το αντίστροφο του αλατιού. Στο ενδιάμεσο της γεύσης και του απογεύματος, σε πιάνει το παράπονο, όταν δεν έχεις αλάτι. Είναι παράπονο να μη σε ενδιαφέρει τίποτα. Επειδή κάτι σε έχει πείσει ότι όλα τα ξέρεις. Ασχολούμαι με τα ζώδια τον τελευταίο καιρό. Και ξαφνικά, έχουν γίνει όλα τόσο προβλέψιμα. Βλέπω ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι «μαζί» και τους ρωτάω τι ζώδιο είναι. Είναι όλα τόσο προβλέψιμα. Οι ταύροι είναι με τους σκορπιούς, οι ζυγοί με τους τοξότες, οι λέοντες με τους παρθένους κι ακόμα κι αν δεν είναι όλοι αυτοί «μαζί», έχουν ωροσκόπους σε αυτά τα ζώδια και δεν το ξέρουν, ω τι κρίμα. Είναι λες και το αλάτι έπαψε να υπάρχει, δε με εκπλήσσει τίποτα γιατί όλα υπακούουν στους ίδιους κανόνες. Αν μη τι άλλο, στους δικούς μου και στα σχήματα που έχω εγώ επιλέξει.

Με βαριέμαι πολύ τις στιγμές που πιστεύω ότι τα ξέρω όλα. Αλλά το πιστεύω, άρα είμαι μεγάλη ψωνάρα ρε πούστη μου. Προσπαθώ να θυμηθώ τι μπορεί να μου έχει φταίξει και βγήκα τόσο λοξή πλανητική συγκυρία . Δεν είναι ότι δεν αγαπάω τους φίλους μου τα ζώα, δεν είναι ότι δεν έχω φίλους, δεν είναι ότι δε μου αρέσει η μουσική. Είναι ότι τίποτα δε με βρίσκει απροετοίμαστη πότε-πότε. Και το σπουδαιότερο: κάποιες φορές, πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να μην έχει καμία απαίτηση, καμία προσδοκία (αυτό είναι καλό, είπαμε), αλλά και καμία έκπληξη. Ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη έκπληξη που μου έχει συμβεί κι αυτή ακόμα, δεν έχει καθόλου αλάτι κάποιες φορές. Έχει γίνει άνοστη. Ξέρω πάντα από πριν τι ζώδια ερωτεύομαι- ω τι σκουπίδι.

Θα έλεγε κανείς, «ωραία, πρότεινε μια λύση». Όλος ο κόσμος τα ίδια περνάει. Ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν ορμονικά προβλήματα ή την τόσο τρομερή ανασφάλεια του να θέλουν να αναπαράγουν οικογενειακά πρότυπα «ασφαλούς διαβίωσης» ανάμεσα σε θεσμούς και τα άδεια ορμονικά κενά τους, αυτά που δίνουν ανά τους αιώνες την ευκαιρία στο είδος μας «να τα κάνει επιτέλους καλύτερα» - (κάνοντας παιδιά), ακόμα κι αυτοί θα πουν: «ωραία, πες τι προτείνεις βρε βλαμμένο».

Και αισθάνομαι την υποχρέωση. Γιατί πρέπει να μας νοιάζουν οι άνθρωποι, γιατί δεν μπορεί να είναι αρκετά καλοί για να είναι φίλοι μας /να πηδιόμαστε/ να μας δίνουν δουλειά/ να τρώμε όλοι μαζί και «όχι τόσο καλοί» ώστε να θεωρούμε ότι «δεν μπορούμε να τα κάνουμε και καλύτερα».

Και προσπαθώ να πω αυτό που αισθάνομαι, αλλά δε μου βγαίνει. Είναι το αλάτι. Μας λείπει αλάτι. Και δεν το δίνουμε και δεν το παίρνουμε. Και το σκεφτόμαστε κι από πάνω. Και πάλι το πιο βολικό, γίνεται το γνωστό, το πάντα υποσχόμενο, ή θα ερωτευτείς με τις αισθήσεις σου ή θα ερωτευτείς με τον εγκέφαλό σου. Ποτέ και με τα δύο μαζί. Ποτέ δεν υπάρχει αρκετό αλάτι και ποτέ δεν θα υπάρξει τόσο ώστε να μας κρατήσει αναλλοίωτους, παστούς και στην επιφάνεια. Κι εγώ θα ήθελα το εαυτό μου παστό. Δε θα είχα πρόβλημα, αν μη τι άλλο.

(αυτό δεν είναι προσωπικός αρνητισμός τελικά. Μάλλον είναι το αποτέλεσμα ενός λοξού ουμανισμού, ο ποσειδώνας στον υδροχόο θα φταίει, ουφ πάλι!)

Τεύχος 16. Ο φόβος / Άρθρον 1ο παρ. 0

2007-01-10T10:38:00.000+01:00

Το Θάρρος και το απλώς «μη θάρρος».

Μίνι σπουδή στη δύναμη που είναι τελείως περιττή

Δε δικαιούμαστε να κατηγορούμε τους ανθρώπους ως δειλούς. Δε δικαιούμαστε, γιατί ούτε ξέρουμε τι βάσανα κουβαλάνε, ούτε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τον ακριβή προσανατολισμό τους ως προς την κατεύθυνση που θέλουν να ακολουθήσουν στη ζωή τους, ακόμα κι αν αυτή βγάζει κατευθείαν σε αδιέξοδο (κι εμείς το βλέπουμε, ως πιο σοφοί), αν όχι σε βαθύ χαντάκι.

Οι συνθήκες της ζωής είναι δύσκολες, πάρα πολύ δύσκολες. Ο κόσμος υποφέρει, παιδάκια πεινάνε, άνθρωποι μένουν στο δρόμο, χθεσινό φαγητό πετιέται, τη στιγμή που ο άλλος το έχει μεγάλη ανάγκη. Γιατί δεν καταφέρνουμε παρά τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες να πείσουμε ο ένας τον άλλον ότι υπάρχει τελικώς ελπίδα; Γιατί άραγε δεν καταφέρνουμε να ανταπεξέλθουμε ούτε στις πιο ταπεινές προσδοκίες του εαυτού μας απέναντι στον εαυτό μας; Γιατί δεν αντιμετωπίζουμε τη ζωή με θάρρος; ή έστω με θέρος;

Η ιδέα της δύναμης συνδέεται με την ιδέα της ανεξαρτησίας και της αυτάρκειας; ο δυνατός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που έχει τον απόλυτο αυτοέλεγχο, ή είναι τούτος που καταφέρνει να επιβάλει τα θέλω του επειδή μερικοί γονείς συνήθιζαν να τον κυνηγάνε με το κουταλάκι για να φάει το αυγό του; Το θάρρος είναι μια αλλοτροπική μορφή του πείσματος ή μια μορφή καθαρής δύναμης που απορρέει από την εναγώνια προσπάθεια διεκδίκησης μιας απλής (αλλά διακεκριμένης) θέσης μέσα στο «εδώ & τώρα»; Πού πήγε το θάρρος;

Η καθαρή «ηλιακή» δύναμη («θέρρος») που λειτουργεί ως ρυθμιστής της όποιας προσωπικής – κοινωνικής ανέλιξης, συνίσταται σε δύο υπο-δυνάμεις: μία δύναμη «ενεργειακή», εξαρτώμενη απλώς από το συνολικό ποσό οργονικής ενέργειας που μας περιβάλλει και από τη χρήση που του κάνουμε και μία δύναμη με πιο διανοητική φύση, μία δύναμη που τη «μαθαίνουμε» μέσω της ανατροφής, της διαπαιδαγώγησης, αυτής της απλής διαδικασίας που για πρώτη φορά, σε πολύ πρώιμο στάδιο, μας φέρνει σε επαφή με ότι μπορεί να μας αποτελεί, εξωτερικά τουλάχιστον, ως κοινωνικά όντα, αλλήλεπιδρώντα με λοιπούς εκπροσώπους του είδους.

Το θάρρος, δε συνδέεται μόνο με την εξωστρέφεια όμως, εφόσον θεωρείται και αναγκαίο συστατικό του αυστηρώς προσωπικού αγώνα για επιβίωση. Αλλά αφού ο- αυστηρώς - προσωπικός αγώνας για επιβίωση έχει ξεπεραστεί προ πολλού (συγκεκριμένα τη νεολιθική εποχή), μας έμεινε κυρίως η διαπαιδαγώγηση του θάρρους και δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε τώρα. Το να προσπαθείς να φαίνεσαι αυτάρκης (ενώ δεν είσαι), το να προσπαθείς να δείχνεις ανεξάρτητος (ενώ δε θέλεις να είσαι), το να προσπαθείς να φαίνεσαι ωραίος, ενώ αισθάνεσαι ό,τι χειρότερο έχει εκθέσει η μητέρα φύση στη θέα του υπόλοιπου κόσμου. Το θάρρος ως κούφιο μοτίβο συμπεριφοράς.

Διότι υπάρχουν στιγμές στη ζωή, που σου λένε οι γύρω άνθρωποι «έλα τώρα, οπλίσου με θάρρος!» και σκέφτεσαι «βρε λες; εντάξει, να οπλιστώ.» και επειδή φυσικά δεν ξέρεις ακριβώς πώς να το κάνεις, καταλήγεις να επαναλαμβάνεις υπνωτικά από μέσα σου τις φράσεις «είμαι δυνατός-είμαι δυνατός, δε φοβάμαι-δε φοβάμαι!», ψέμα μεγάλο αλλά ανθρώπινο, που μπορεί τουλάχιστον να σε κάνει να φαίνεσαι κάπως συμπαθής και μη υπερβολικά καρμοίρης. Μεγάλο έλειμμα δύναμης στη σύγχρονη εποχή, μεγάλη ανασφάλεια, πολλές διαψεύσεις, καμία αλήθεια και τι να την κάνεις την πραγματική δύναμη αν δεν έχεις τίποτα να υπερασπίσεις; την αφήνεις εκεί που κάθεται, μέχρι να έρθει το Σάββατο το πρωί, να τη φρυγανίσεις και να τη φας μόνος σου, νιώθοντας περήφανος για το γεγονός ότι κανείς δε σου ζητάει ρέστα για τίποτα, επειδή όλοι επιπλέουν όμορφα και νωχελικά σε μια λίμνη απραξίας, δεν τα βάζουν με κανέναν, δεν ενοχλούνται, δεν αντιδρούν, ω ποία χαλάρωση, ω ποία πληρότης, τελοσπάντων.

Συνεπώς, δε χρειάζεται το θάρρος. Αυτό το ωραίο, το «πολεμοπρεπές», το αντάρτικο, αφού όλα φαίνονται εντάξει. Μα καλά δεν είμαστε; που να τρέχουμε τώρα να τα «διαλάμε», να λέμε όχι, να κοροϊδεύουμε, να αμφισβητούμε, να θυμώνουμε, να σκοντάφτουμε και να πέφτουμε χάμω; καλύτερα να κυκλοφορούμε σφυρίζοντας εύθυμους σκοπούς, κοιτώντας πλαγίως το διπλανό μη και μας τη φέρει ύπουλα και από πίσω, διατηρώντας τον έλεγχο στις συναναστροφές μας και όντας πάντα φερέγγυοι στις συνδιαλαγές μας με το κράτος. Ξέπεσε η δύναμη διότι δεν προβλέπεται πια από το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο. Όχι γιατί δε δόθηκαν οι απαραίτητες ελευθερίες στα υποκείμενα να εκφραστούν, αντιθέτως, επειδή ακριβώς κουτσοδόθηκαν οι ελευθερίες, καταφέραμε να τινάξουμε ως είδος πολλές αλήθειες και να δημιουργήσουμε τόσες πραγματικότητες, όσες ακριβώς χρειαζόμαστε για να μην αισθανόμαστε στριμωγμένοι σε μια.

Καλή κατάσταση κι αυτή, αλλά όταν τίποτα δε σε προκαλεί, τίποτα δε σ’ αφήνει απ’ έξω, καταντείς και λίγο αναίσθητος ή εναλλακτικά σου φαίνονται όλα λίγο μάταια και λίγο πεζά και λίγο προβλέψιμα και λίγο άκομψα και λίγο συνηθισμένα και λίγο φούσκες. Αν ο κόσμος σταματήσει να αηδιάζει, κατ’ εμέ, θα σταματήσει να κινείται έμπροσθεν. Τα αξεσουάρ από «α» θα γίνουν περιττά, μεγάλα μαύρα σύννεφα θα καλύψουν τον ουρανό, σμήνη από νυχτερίδες θα εποικήσουν τα δάση και θα ρωτάμε ο ένας τον άλλο με αγωνία σε ποιο σκατά εδάφιο της Αποκάλυψης ανήκει η συγκεκριμένη σεκάνς. Οι άνθρωποι είναι πρόβατα ντυμένα με λεοπάρ παλτά.

η ειρωνεία της πατρότητας (με μαλακτικό)

2007-01-08T12:04:00.000+01:00

Το νέο ariel clean & fresh με μαλακτικό, θα κάνει ακόμα και τις πιο αμετανόητες να θέλουν να κάνουν μωρό. Είδα μόνο τα τελευταία 4 δευτερόλεπτα από τη διαφήμιση και ήταν αρκετά για να αναθεωρήσω την άποψή μου περί μητρότητας (μάλλον δεν ήταν και τόσο “στέρεη” τελικά).

Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, την άποψή μου περί πατρότητας αναθεώρησα:

Είναι αυτός και είναι πάρα πολύ όμορφος. Μοιάζει με έναν Αργεντίνο φίλο του Ισχυρού Συνεργάτη, που τον λένε Μάρτιν και είναι υπαρκτό πρόσωπο. Ο ισχυρός έχει κολλημένη τη φωτογραφία του στο ψυγείο της (για όποιον αμφισβητεί την ύπαρξη του Μάρτιν) - έτσι, για να μας θυμίζει τι ωραίο πράγμα είναι η παγκοσμιοποίηση. Ο ισχυρός με τον Μάρτιν, είχαν γνωριστεί στην Ινδία, αλλά τελικά ο ισχυρός ερωτεύτηκε ένα φίλο του Μάρτιν (πάντα από την αργεντινή όμως). Όταν γύρισε στην Ελλάδα, ο ερωτευμένος ισχυρός, αντί να κολλήσει στο ψυγείο της τη φωτογραφία του Σεμπαστιάν (του αμόρε της δηλαδή), κόλλησε τη φωτογραφία του Μάρτιν (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, πουτάνες γυναίκες κοκ). Τότε ήταν που είδαμε όλες ότι υπάρχει και ο Μάρτιν σε αυτή τη ζωή και ποιός ο λόγος να παιδεύεται κανείς με την αστική του καθημερινότητα, όταν ο Θεός έχει υπάρξει τόσο γενναιόδωρος και τόσο συμπονετικός ώστε να δημιουργήσει τον Μάρτιν. Δηλώσαμε όλες συμμετοχή και αποφασίσαμε ότι θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Εγώ εισηγήθηκα να πάρει το Μάρτιν αυτή που είναι η πιο κοντή (εγώ δηλαδή), αλλά καμία δε συμφώνησε και είπαν ότι πρέπει να τον πάρει αυτή που είχε περισσότερο καιρό να. Τελικά θα τον έπαιρνε όποια είχε λεφτά να πάει στο Buenos Aires* (τώρα όμως) οπότε λέγαμε μπούρδες. Ο ισχυρός ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση, διότι ήταν η μόνη που δεν ήθελε το Μάρτιν, αλλά το φίλο του και άρχισε να υποψιάζεται ότι μάλλον δεν τα έχει καλά με τον εαυτό της. Παρολαυτά, δεν αμφισβήτησε ποτέ το πόσο χαριτωμένος (τι λέξη) είναι και υπογράμμισε ότι εκείνη τη χρονιά, κανένα κορίτσι δεν είχε μείνει παραπονεμένο. Εγώ ο βλάκας, έβριζα που πάλι δεν είχα πάει στην Ινδία και έχασα την ευκαιρία για τέτοιο σουξέ.

Έχω μόλις τελειώσει το φαϊ μου και πάω το πιάτο μου στην κουζίνα. Κατά λάθος πέφτει το μάτι μου στην τηλεόραση. Είναι αυτός και είναι πάρα πολύ όμορφος (ξανά), όχι ο Μάρτιν, αυτός στη διαφήμιση. Το παιδί του, είναι πάρα πολύ όμορφο κι αυτό. Το concept είναι ότι παιδεύεται να το κοιμίσει ή κάτι τέτοιο και τελικά το κοιμίζει αφότου έχει πλύνει το κουβερτάκι του μωρού με ariel. Όλα αυτά έχουν μικρή σημασία. Το βασικό είναι ότι αυτός είναι πάρα πολύ όμορφος (3^η φορά), ότι το ariel δεν μπορεί παρά να είναι το πιο όμορφο μαλακτικό του κόσμου, αφού το βάζει εκείνος για το μωρό του και τελευταίο, αλλά σπουδαιότερο όλων: η μάνα του παιδιού δεν υπάρχει πουθενά μέσα στη διαφήμιση. Είναι ανύπαρκτη. Ιδανικό μοντέλο πατρότητας και πολύ βολικό μοντέλο μητρότητας.

Κρίμα που πηγαίνω τα άπλυτά μου στη δική μου μαμά (αλλά όχι στον μπαμπά μου) και δεν μπορώ να αγοράσω τόνους ariel clean & fresh με μαλακτικό, προκειμένου να δικαιώσω αυτή την υπέροχη διαφημιστική καμπάνια. Πολύ κρίμα. Κρίμα που ο Μάρτιν είναι στην Αργεντινή κι εμείς δεν έχουμε λεφτά για να πάμε.

Ευτυχώς όμως που ο Μάρτιν δεν ξέρει ελληνικά, γιατί αν ήξερε και διάβαζε αυτές τις αηδίες, θα έπαυε να αγαπάει τα "ελληνικά κορίτσια", πάραυτα όμως.

*το έγραψα στα αγγλικά για εντυπωσιασμό

new york, new york

2007-01-02T11:10:00.000+01:00

New York, New York

Και ρίξαμε κάτι φιγούρες προχτές στον Ετήσιο Πρωτοχρονιάτικο Χορό του Συλλόγου Ομογενών Καταγομένων από τον Πολύγυρο Χαλικιδικής... καλά, δε σου λέω τίποτα... Όλοι ήταν εκεί! Ο Νικολάκης ο Πάπας, ο Τζέρι ο Λόντος, ο Πήτ, ο Κήθ, ο Μο, ο Σο, ο Το. Όλοι σου λέω. Πολύ γέλιο μιλάμε. Εγώ έδωσα ρεσιτάλ (είμαι αυτή με το μαύρο φόρεμα το μάξι*), αλλά ήταν εκεί και η βλαμμένη η δεύτερη ξαδέρφη μου, η Μπέτσι, με το γκόμενό της το φλώρο, που μας το παίζουν και πολύ ερωτευμένοι.. Μπλιαχ!

Αυτό το βιντεάκι μου αρέσει πολύ. Ειδικά οι τύποι που "δεν έχουν ντάμα", αλλά στο τέλος τα σπάνε μόνοι τους, μου αρέσουν πάρα πολύ. Ό, τι να ναι πια σ' αυτό το γιουτιουμπ.

πολύ ευτυχισμένο το νέο έτος!

*(πλάκα στην πλάκα, αυτή μου μοιάζει λίγο... από μακριά πάντα!)

εντύπωση!

2006-12-14T12:19:00.000+01:00

Τον τελευταίο καιρό, πολλά πράγματα μου κάνουν μεγάλη εντύπωση: κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα μου κάνουν μεγάλη εντύπωση. Μεγαλύτερη μου κάνει το Πάσχα, αλλά αυτό δεν το λέω ποτέ. Μέχρι πέρσι, όποτε πλησίαζαν οι γιορτές, σκεφτόμουν ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν πάλι τα ίδια και τα ίδια και μάλιστα την ίδια εποχή. Να μην αλλάζει καν η χρονική τοποθέτηση των γιορτών, πόσο μάλλον το τελετουργικό τους μέρος, το οποίο περιλαμβάνει αρκετές εφαρμογές του πρασίνου, με πολύ χρυσό.

Το χρυσό τα χρυσ-τούγεννα, χρησιμοποιείται κατά κόρον για να δώσει μία εσάνς πολυτέλειας στις πράξεις μας. Τότε είναι που γινόμαστε πιο πλούσιοι, πιο κοινωνικοί, πιο πολυάσχολοι, πιο οικογενειακοί, πιο απαλοί και πιο λαμπεροί. Επίσης τα χριστούγεννα, υπάρχει και το έθιμο να εκτοξεύουμε ευχές. Ευχές για να γίνουμε πιο πλούσιοι, πιο κοινωνικοί, πιο πολυάσχολοι, πιο οικογενειακοί, πιο απαλοί και πιο λαμπεροί. Η σημειολογία του χρυσού, δε σταματάει εδώ. Το χρώμα αυτό, είναι το πιο εκλεπτυσμένα κιτς χρώμα, σε αντίθεση με το φούξια και το λαχανί, που φοριούνται πιο πολύ την άνοιξη, καθώς λειτουργούν αποτρεπτικά ως προς τη λεγόμενη «εαρινή κατάθλιψη», η οποία μας έχει στοιχίσει πολλά νιάτα παγκοσμίως.

Σε αυτό το κλίμα και για να επιτείνω την ατμόσφαιρα που θέλει τις ευχές να πραγματοποιούνται, αποφάσισα να στολίσω το σπίτι μου. Επειδή είναι σχετικά μικρό και δεν μπορώ να βάλω έλατο εντός, κατέληξα στα φωτάκια, αφού είχα πρώτα αποκλείσει τη λύση να πετάξω παντού χρυσές καδένες, οι οποίες θα ενίσχυαν ταυτόχρονα την ενέργεια των ευχών αλλά και του κιτς. Σε αυτή την εφαρμογή του χρυσού, είχε αντιδράσει έντονα και η μαμά, που της είπα να προμηθευτεί μια αρμαθιά από τη γέφυρα του Πουλόπουλου και αρνήθηκε κατηγορηματικά, παρά την εκτίμηση που τρέφει για τη γέφυρα και το φάντασμα του πουλόπουλου, μαζί.

Έτσι λοιπόν, είναι όλα έτοιμα. Μένει μόνο να πηδήξω ουσιαστικά πια στο groove των εορτών, να υποστηρίξω τις ευχές των οικείων μου και να βρω τις δικές μου: α. ο ξαδερφός μου, που είναι περήφανος πατέρας, θέλει να βρει χορηγό για να κάνει ένα δεύτερο παιδί. Σε συζήτηση που είχαμε προ ημερών, σκεφτήκαμε σοβαρά να κάνουμε μία πρόταση στην adidas, αλλά μετά μας ήρθε η εικόνα του παιδιού να πηγαίνει στο νήπιο υποχρεωμένο να φοράει μόνο αντίντας (μπουφάν, φόρμα, παπούτσια, καπέλο, τσάντα αθλητική) και μας έπιασε ζαλάδα από τις παράλληλες γραμμές. Άσε που ως οικογένεια, στηρίζουμε παραδοσιακά τα asics που ήρθαν και στη μόδα β. o αδερφός μου θέλει να πάρει, ει δυνατόν, ένα επαγγελματικό δίπλωμα οδήγησης και ένα όχημα από κάθε κατηγορία γ. η μαμά θέλει να της εμφανιστεί το φάντασμα του Πουλόπουλου και να της δώσει μια ανοιχτή δωροεπιταγή για τους γύφτους που πουλάνε παλιατζούρες κι εγώ θέλω...

εγώ θέλω να φύγω για κάπου και να μη φτάσω ποτέ. Όπως προχθές, που φύγαμε το πρωί με το φίλο μου απλώς για να ξεμπουκώσουμε το αυτοκίνητο και νομίζαμε ότι δε θα φτάσουμε ποτέ. Μόνο γιατί δεν είχαμε πει πού πάμε. Τελικά στην Πάτρα πήγαμε, αλλά πρώτη φορά, η Πάτρα ήταν τόσο μακριά!

Όπου κι αν πάτε, μην πείτε πού πάτε!

η ζωϊτσα κι εγώ

2006-12-05T12:26:00.000+01:00

Ήταν ένα ήσυχο δειλινό. Εγώ με τον ισχυρό καθόμασταν στο χαλί του σπιτιού μου, ανίκανες να εστιάσουμε την προσοχή μας σε οτιδήποτε άλλο, εξαιρουμένης μιάς μύγας που περνοδιάβαινε στον αέρα, αδιαφορώντας για την όποια παρουσία μας στο χώρο. Το ραδιόφωνο έπαιζε εξίσου αδιάφορα νωχελικά τραγουδάκια. Ξαφνικά, βάζει ένα από αυτά τα γαμάτα, που δε σου φαίνονται τόσο γαμάτα ώστε να θέλεις να τα αποκτήσεις, αλλά όποτε τα ακούς στο ραδιόφωνο, ακριβώς επειδή δεν τα έχεις, σου φαίνονται γαμάτα. Το συγκεκριμένο είναι από το σάουντρακ της Φρίντα και είναι κάπως ισπανικό, αλλά όχι ακριβώς, είναι και δραματικό, αλλά όχι ακριβώς, είναι όλο αυτό το «όχι ακριβώς», που το αφήνει τελικά απερίγραπτο και μάλλον τέλειο για τη στιγμή.

Με το που μπαίνει, της λέω «σουτ! σουτ!», το δυναμώνω και χαιρόμουν μόνη μου εγώ, μισοτραγουδούσα την τελευταία λέξη από κάθε στίχο, ό, τι μπορούσα να καταλάβω δηλαδή, κουνούσα και τα χέρια μου πάνω-κάτω, νόμιζα ότι το ερμηνεύω. Γυρνάει και μου λέει: «αμάν ρε μαλάκα. Ό, τι τραγούδι και ν’ ακούσεις, κάνεις λες και ακούς Βοσκόπουλο, <δικό σας!> και έτσι». Πράγματι.

Το περιστατικό αυτό με έβαλε σε περαιτέρω σκέψεις. Σκέφτηκα το Βοσκόπουλο που ερωτεύτηκε πολύ τη Ζωϊτσα τη Λάσκαρη και τραγούδησε γι’ αυτήν το περίφημο «Ξανθιά Αγαπημένη Παναγιά». Τη συμπαθώ πολύ τη Ζωϊτσα τη Λάσκαρη. Δεν έχει τίποτα το δήθεν επάνω της, έτσι πιστεύω εγώ τουλάχιστον. Ήταν και σεξοβόμβα, αλλά δεν την πολυένοιαζε. Βέβαια έβγαλε χρήμα από την ομορφιά της η γυναίκα, αλλά ακόμα και το χρήμα, δε φαίνεται να το αντιμετωπίζει ως αυτοσκοπό. Ούτε και την ομορφιά της προβάλλει λοξά. Είναι σκέτη σταρ.

Την επόμενη μέρα, έτυχε να της έχει αφιέρωμα η Αννούλα η Δρούζα. Έκατσα και το είδα, αααα, ήταν απολαυστικό. Ήταν εκεί και ο Αλέξανδρος Λυκουρέζος, ο άντρας της Ζωίτσας, που επίσης μου βγάζει μία ευγενική αδεξιότητα, κοινώς μου είναι συμπαθής και τους θεωρώ πολύ ωραίο ζευγάρι. Είμαι ευτυχής που η Ζωίτσα, μετά τόσα βάσανα, πήρε αυτόν, ο οποίος την παίδεψε λίγο, αλλά δεν πειράζει, διότι έκλεισαν αισίως 30 χρόνια γάμου και δηλώνουν ότι ακόμη πιστεύουν πως έχουν κάνει το σωστό. Αποφάσισα ότι θα τους κάνω «το πρότυπό μου». Η Ζωίτσα είπε ότι είναι πολύ δύσκολο να κρατήσεις μια σχέση, αυτός είπε ότι την ευχαριστεί για την υπομονή της, η Αννούλα η Δρούζα τους καμάρωνε κι εγώ επιτέλους έκλεισα την τηλεόραση κι έβαλα να ακούσω λίγο Βοσκόπουλο.

*πέταξα και αυτή τη φωτογραφία, που είναι άσχετη μεν, αλλά μου αρέσει πάρα πολύ, έτσι.

α' ρόλος-β' ρόλος.

2006-11-29T11:42:00.000+01:00

Θέλω να αρχίσω από μία σεμνή παρατήρηση που αφορά στον εαυτό μου και πιθανότατα δεν ενδιαφέρει κανέναν άλλο και εν συνεχεία θα προχωρήσω σε μία σχετική ανάλυση πάνω στο ζήτημα των ανθρωπίνων σχέσεων και τις σχάσεις που συνεπάγονται αυτές. Το σάββατοκύριακο είχα τα γενέθλιά μου. Μέχρι σήμερα είχα τη συνήθεια να καταναλώνω επαρκείς ποσότητες ενός συγκεκριμένου είδους ποτού. Αλλά πολύ επαρκείς και ενός πολύ συγκεκριμένου ποτού. Εντελώς ξαφνικά, μόλις έκλεισα το νέο αριθμό, που είναι μεγαλύτερος από τον προηγούμενο, έτσι συμβαίνει, άρχισα να θέλω να πίνω άλλο ποτό και όχι αυτό που έπινα. Μήπως έχει να κάνει με την ηλικία; είναι ένα είδος τομής; γιατί δεν έχω διάθεση να πιω αυτό που έπινα πάντα και πίνω το άλλο; το σοβαρό; αν συνεχίσω έτσι, σε δύο χρόνια θα πίνω μπράντυ.

Σκέφτηκα ότι μία πάρα πολύ σοφή και έμπειρη από τις φίλες μου, είχε κάποτε ξεστομίσει την εξής σοβαρή κουβέντα: «ξεπερνάς απόλυτα την αμέσως προηγούμενη σχέση σου όταν χωρίζεις με την αμέσως επόμενη από την προηγούμενη». Τώρα, δεν ξέρω αν μπορεί να το κατανοήσει κανείς αυτό, αλλά θα προσπαθήσω να το κάνω «κάπως σαφές». Είναι δύσκολο, διότι με αυτή τη φίλη, πάντα, στο τέλος της συζήτησης έχουμε αυτή την τρομερή ικανοποίηση ότι έχουμε καταλήξει στο υπερ-συμπέρασμα, αλλά την επόμενη μέρα, όταν πάμε να το εφαρμόσουμε (το υπερσυμπέρασμα), δε θυμόμαστε τίποτα και κάνουμε ξανά τα ίδια.

Τελοσπάντων, το παραπάνω υπερ-συμπέρασμα, το θεωρώ πολύ σημαντικό. Πράγματι, όταν χωρίζεις με κάποιον (με τον οποίο έχεις μοιραστεί ένα αίσθημα απαραίτητα), έχεις αρχικά να αντιμετωπίσεις:

- πέντε στιγμές που τον θυμάσαι να σκύβει και να προσπαθεί να πιάσει κάτι που δε φτάνει (γιατί μόνο τότε είχες τη δυνατότητα να τον παρατηρήσεις πραγματικά)

- αρκετές ώρες που δεν έχεις τι να κάνεις και τις οποίες προηγουμένως του τις είχες χρεώσει για να σε απασχολεί

- καμιά φωτογραφία

- άντε και καμιά μαλακία που θα έχει ξεχάσει στο σπίτι σου.

Μετά, αρχίζεις να συνειδητοποιείς, ότι δεν είναι μόνο αυτά. Είναι και κάτι μεγαλύτερο: ο Προηγούμενος. Το τέλος του επόμενου, προκειμένου να χωρέσει κάπου, πρέπει να εκτοπίσει το αμέσως προηγούμενο τέλος. Τον προηγούμενο. Τότε μόνο και τα δύο αισθήματα αποκτούν το μάξιμουμ της δυναμικής τους. Όταν τελειώνει και ο επόμενος, αποκτά το υπέρτατο νόημα ο προηγούμενος.

Υπό αυτούς τους λαβυρινθικούς όρους, σκέφτηκα ότι η πιο σκληρή κουβέντα που έχω πει στο πρώην αγόρι μου (που το αγαπάω ακόμη), ήταν «λυπάμαι, αλλά δεν κάνεις για τον α’ ρόλο στη ζωή μου». Και λυπάμαι πιο πολύ, γιατί νομίζω ότι είναι και η μόνη που θυμάται ακόμη, παρά το γεγονός ότι του γκρίνιαζα για 1.000.000 πράγματα, χρησιμοποιώντας άλλες πολλές δημιουργικές εκφράσεις. Αυτή πρέπει να είναι η μόνη που θυμάται. Σκέφτηκα λοιπόν, ότι όλα αυτά είναι ψιλομαλακίες, διότι όταν είδα τα πράγματα και κάπως αλλιώς - αλλά ποτέ ολόκληρα- κατάλαβα ότι υπάρχει πιθανότητα να είμαι εγώ φτιαγμένη για το β’ ρόλο στη δική του ζωή. Να παίρνω όσκαρ στο β’, αλλά στο β’. Όχι γιατί μου λείπει κάτι, απλώς γιατί αυτό ήθελα. Το κατάλαβα καλύτερα όταν και στην επόμενη σχέση μου, πήρα το β’ ρόλο. Όχι ότι με αδικήσανε, απλώς είχε λιγότερες ατάκες και μου φαινόταν πιο βολικός, πάλι.

Όλες αυτές οι δαιδαλώδεις αναλύσεις, ποιός είναι πάνω, ποιός είναι κάτω, ποιός έρχεται πρώτος, ποιός δεύτερος, ποιός θέλει περισσότερο, ποιός θέλει λιγότερο, είναι πάρα πολύ μικρές. Και αυτό είναι άλλο ένα υπερσυμπέρασμα, από τα εύκολα όμως. Ανέκαθεν όλοι οι σύμβουλοι αστρολογίας, μεταμφιεσμένοι σε φιλοσόφους, διακήρυτταν τη δύναμη του «εγώ». Ο μεγαλύτερος δε απ’ όλους –κατά τη γνώμη μου- μίλησε για τη βούληση, ως κινητήριο δύναμη ολόκληρου του σύμπαντος, έτσι όπως το ξέρουμε τουλάχιστον. Κι αν είχαμε μείνει σ’ εκείνο το σημείο, θα ήταν όλα πιο εύκολα. Ήρθε όμως μετά ένας άλλος συμπαθής ημίτρελος και ξεστόμισε ένα ακόμα μεγαλύτερο υπερσυμπέρασμα: «ισχύει το προφανές», είπε. Αυτό κανείς δεν κατάφερε ποτέ να το χωνέψει τελείως κι έτσι η πλέον ενδεικνυόμενη λύση θεωρήθηκε (από τους διανοούμενους) το να πούμε ότι «τώρα παιδιά, θ' αλλάξουμε εποχή». Πηδήξαμε στο μετα-κάτι γιατί προφανώς μας φάνηκε τρελή μαλακία το να μην υπάρχει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο απ’ αυτό που ακούμε και βλέπουμε, άντε κι απ’ αυτό που βρωμάει. Έλα όμως που μόνο αυτό υπάρχει τελικά.

Ο β’ ρόλος, ο δικός μου, ο δικός του, αλλά ο β’. Ο επόμενος που θα γίνει προηγούμενος για τον αμέσως επόμενο, άντε και ο τωρινός, που δεν είναι τίποτα ακόμη. Ήταν επόμενος για τον προηγούμενο και θα γίνει προηγούμενος για τον επόμενο. Η βούλησή μας που αποδεικνύεται το μηδέν, και κινητοποιείται πραγματικά μόνο τη στιγμή που πρέπει να αποφασίσουμε αν θα φάμε σπαγγέτι ή φιογκάκια. Οι ώρες που δεν έχουμε τι να κάνουμε και που σκεφτόμαστε διάφορα, αλλά τελικά «ισχύει το προφανές». Το μπράντυ ως μόνη επιλογή. Όχι γιατί δεν υπάρχουν επιλογές, αλλά γιατί ισχύει το μπράντυ.

Οι μύθοι του Αισώπου.

2006-11-23T10:40:00.000+01:00

Και τώρα θα πούμε ένα μύθο του Αισώπου. Όπως όλοι γνωρίζουμε, οι μύθοι του Αισώπου είναι πολύ διδακτικοί και πολύ φανταχτεροί. Οι γνωστές σε όλους εκδόσεις ΣΤΡΑΤΙΚΗ (στρατίκη; στρατική; στράτικη, δε νομίζω), φρόντισαν να συγκεντρώσουν σε ένα τόμο, με φανταχτερή -όπως προαναφέραμε- εικονογράφηση, όλους του μύθους του Αισώπου. Έτσι, μπορείτε να διαβάζετε στο παιδάκι σας κάθε βράδυ κι από έναν για να ξεραθεί, ενώ ταυτοχρόνως θα του περνάτε υποσυνείδητα όλα εκείνα τα μηνύματα αλληλεγγύης, ενότητας και ηθικής ακεραιότητας που προβάλλουν με αλληγορικό τρόπο, οι έξυπνες και χαριτωμένες αυτές ιστορίες (εγώ το είχα πάντα στο σπίτι της γιαγιάς αυτό το βιβλίο, δεν ήταν από τα επείγοντα, το άφηνα εκεί).

Θα παραθέσουμε απόσπασμα από το μύθο του «αετού και της χελώνας», σε ποιητική διασκευή:

Έλεγεν οκνή χελώνη εις τον αητό:

- Αητέ μου, αητέ μου! Θα με μάθεις να πετώ?

- Να σε μάθω χελώνη... αλλά ειπέ μου, πώς; χωρίς πτερά;

- Πώς χωρίς? Με τα δικά σου!

- Μα χελώνη μου... στοχάσου! Έχεις ει δικά σου πέτα! ειδεμή, ω, άφησέ τα!

Έχει κι άλλο, αλλά αυτό αρκεί για να αναλύσουμε τα ιδεώδη που θέλουμε. Στην περίπτωση που εξετάζουμε, η χελώνη, επιδεικνύει αλαζονική συμπεριφορά, εφόσον θεωρεί ότι μπορεί να πετάξει. Επιπροσθέτως, δείχνει να μην έχει επαρκή αντίληψη των πραγματικών δυνατοτήτων της και ταυτίζεται με τον αητό, ο οποίος είναι εφοδιασμένος από τη φύση του με πτερά. Ο αητός, παρά το μεγαλοπρεπές της εμφανίσεώς του, την αντιμετωπίζει με συμπάθεια και σύνεση και προσπαθεί να της εξηγήσει ότι δεν μπορούν να πετάξουνε μαζί. Ο αητός, δεν είναι αλαζών, ούτε επιδειξιομανής (αν και θα μπορούσε να διατηρήσει ένα τέτοιο προφίλ, αν ήθελε). Τελικώς, πετάνε, αλλά πέφτουνε νομίζω, δε θυμάμαι καλά τώρα.

Σημασία έχει ότι απ’ αυτό το μύθο μαθαίνουμε να μην επιθυμούμε αυτά που έχουν οι άλλοι, να στηριζόμαστε στις προσωπικές μας δυνατότητες και να μην προσπαθούμε να πετάξουμε αν δεν έχουμε πτερά, ειδικά αν κατοικούμε σε υψηλό όροφο και ακόμα κι αν ο διπλανός μας εκείνη την ώρα, μας εγγυάται ότι έχει ήδη αρχίσει να αισθάνεται αητός.

(μμμ...)

Όταν πάμε 35 θα με παντρευτείς, έτσι;

2006-11-20T13:48:00.000+01:00

(ωχ, με τσάκωσε!)

Πολλές φορές οι άνθρωποι, από το φόβο τους, πέφτουν στον πειρασμό να συνάψουν μία άτυπη συμφωνία, τόσο κοινή και τόσο πεζή, όσο η σκηνή που ο εργένης αστυνομικός, γυρίζει εξουθενωμένος στο σπίτι του αργά τη νύχτα και ανοίγει το ψυγείο να βρει κάτι να φάει. Το ψυγείο είναι φυσικά άδειο και περιέχει μόνο τη χάρτινη τετράγωνη συσκευασία από το κινέζικο που είχε παραγγείλει δύο εβδομάδες πριν. Το ανοίγει, το μυρίζει, βρωμάει ελεεινά, το πετάει.

Υπάρχουν τέσσερις πολύ καλοί μου φίλοι, με τους οποίους είχαμε κάνει αυτή τη βλακώδη συνεννόηση να παντρευτούμε όταν φτάσουμε στην ηλικία των 35 και αν μέχρι τότε δε μας έχει κάτσει αυτός ο τεράααστιος έρωτας με τον οποίο θα ζούμε την τέλεια ζωή και θα αγοράζουμε από τη λαϊκή κάθε Παρασκευή λουλούδια, χωρίς ποτέ να μένουμε στιγμή μακριά ο ένας από τον άλλον.

Δε θα παντρευόμασταν και οι τέσσερις μαζί, δεν ήταν αυτό το σχέδιο, απλώς όλοι είχαμε εκφράσει αυτό τον ξεδιάντροπο φόβο ότι στο τέλος, μάλλον θα υπάρχει πάντα πρόβλημα (με τον τεράστιο έρωτα). Είχαμε προσπαθήσει απλώς να καθησυχάσουμε τους φόβους μας. Ο πρώτος φίλος με τον οποίο έκανα την αντίστοιχη συμφωνία, ήταν στα δεκαέξι μου. Είχε πει τα ίδια και με τον ισχυρό, αυτός μας γνώρισε. Εμείς παραμείναμε φίλες, αυτόν τον έχουμε χάσει εδώ και 6-7 χρόνια. Οι φήμες λένε ότι πήγε να σπουδάσει μάγειρας στην Ελβετία (αλήθεια αυτό τώρα). Ποιος ξέρει. Βρήκαμε η μία την άλλη πάντως και ανανεώσαμε τη σύμβαση μεταξύ μας, παρά το γεγονός ότι είμαστε και οι δύο κορίτσια - θεωρητικά πάντα.

Ο τρίτος φίλος, μετά τον επίδοξο μάγειρα και τον ισχυρό, με τον οποίο έδωσα τέτοιο όρκο, ήταν ο καλύτερός μου φίλος. Τον είχα δει για πρώτη φορά στην γ’ δημοτικού. Δεν είχα τολμήσει να τον πλησιάσω τότε, διότι δεν ήμασταν στο ίδιο τμήμα και ντρεπόμουν πολύ να τον χαιρετήσω έτσι στο άσχετο, πόσο μάλλον να του πω ότι θέλω να τον παντρευτώ. Έκτοτε εγώ άλλαξα τρία σχολεία, αλλά αυτός παρέμεινε πάντα στο ίδιο. Όταν πέρασα στο πανεπιστήμιο, εντελώς τυχαία, γνωρίστηκα με το δικό του καλύτερο φίλο (με τον οποίο δεν ξέρω αν είχαν συνεννοηθεί να παντρευτούνε). Συναντηθήκαμε μετά από δέκα χρόνια και γίναμε μία χαρούμενη παρέα. Ορκιστήκαμε λοιπόν όλοι μαζί, εγώ, εκείνος και ο ισχυρός, ότι αν δε βρεθεί κανείς μέχρι τα 35 να μας παντρευτεί, θα παντρευτούμε μεταξύ μας. Ασχέτως αν ήμασταν τρεις, θεωρητικά- δύο κορίτσια και ένα αγόρι. Ο τέταρτος επιλαχών, είναι ένας άλλος φίλος, που δε φέρνει ποτέ αντίρρηση σε ό, τι μαλακία του λέω. Αλλά σ’ αυτόν δε νομίζω ότι θα αρέσουν τα κορίτσια για πολύ ακόμα και αν παντρευτούμε θα μπερδευτούμε κάπως, γιατί θα είμαστε δύο κορίτσια και ένα αγόρι που δεν θα του αρέσουν τα κορίτσια.

Το πρόβλημα τώρα είναι ότι φοβάμαι πολύ, γιατί έχω χάσει – θεωρητικά - όλους τους υποσχόμενους φίλους και έχω κρατήσει αυτούς, με τους οποίους δε θέλω εγώ να παντρευτώ. Γιατί μου είπαν ότι μου μένουν περίπου 10 χρόνια για να στρώσω το έδαφος και να προσφέρω ένα αγοράκι στο στρατό. Γιατί ως άνθρωπος μπορεί να ορκίζομαι ότι θα παντρευτώ 5 αγόρια και 2 κορίτσια, αλλά ως κορίτσι, φοβάμαι μόνο την ώρα εκείνη που η μαμά μου πιστεύει ότι θα καταλήξω στο μαιευτήριο να της παραδίδω το εγγονάκι της, τίγκα στα αίματα, ενώ ούτε έχω, ούτε είχα, ούτε και πιστεύω πως θα αποκτήσω ποτέ το παραμικρό ίχνος μητρικού ενστίκτου. Γιατί όλες οι μαμάδες το πιστεύουν αυτό όμως;

Όλοι λένε «εεε… είσαι μικρή ακόμα, δεν καταλαβαίνεις… εεεέλα τώωωρα κι εμείς τα ίδια λέγαμε, ότι δε θα κάνουμε οικογένεια και στο τέλος και παιδιά κάναμε και γατιά…». Κι εγώ λέω, «μα ακόμα; από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου <είμαι μικρή ακόμα!>, δε θα έπρεπε να απολαμβάνω έναν ελάχιστο σεβασμό; κανένα κύρος δεν έχει ο θυμός μου και η άποψή μου, γιατί πρέπει πάντα στο τέλος όλοι να κάνουμε αυτά, τα ίδια;». «Εσύ να κοιτάξεις να τα κάνεις καλύτερα, όταν θα κάνεις παιδιά!». Θεωρούμε δεδομένο ότι εγώ θα συμπεριφερθώ έτσι, θα παντρευτώ, θα κάνω παιδιά και θα τα κάνω και σκατά μάλιστα. Πολύ απλώς γιατί οφείλω να δικαιώσω με τις πράξεις μου τα λάθη που έκαναν οι προηγούμενοι, γιατί στο τέλος όλα πρέπει να καταλήξουν ομοιόμορφα, γιατί αν έχουμε όλοι τους ίδιους φόβους, θα κάνουμε και τις ίδιες μαλακίες κι αν κάνουμε όλοι τις ίδιες μαλακίες, δε θα μπορεί ο ένας να κατηγορήσει τον άλλον, δε θα μπορεί ο επόμενος να βρίζει τον προηγούμενο. Μόνο θα ορκιζόμαστε μεταξύ μας να διαιωνίσουμε τη μαλακία. Θα υποσχόμαστε να παντρευτούμε ο ένας τον άλλο, οριακά ευτυχώς, στα 35. Και η μαμά μπορεί και να κερδίσει το στοίχημα ότι «να! έκανες κι εσύ τα ίδια!». Με έχει κυριεύσει η αλαζονεία της νιότης επειδή «είμαι μικρή ακόμα» ή μήπως είναι απλώς Σάββατο και δεν προλαβαίνουμε να πάρουμε λουλούδια από τη λαϊκή; μπαααα… το άνοιξα, το μύρισα, βρωμάει. Θα το πετάξω.

test 2-3 ki allo ki allo

2006-11-14T13:57:00.000+01:00

to blogger eksafanizei mono tou merika keimena pou epilegei na eksafanisei?
apla pos?

το πρώτο παιδί, ιζ τζαστ ντούινγκ ιτ φορ δε κοοόζ!

2006-11-10T10:27:00.000+01:00

Όταν εγώ και οι φίλες μου ήμασταν μικρά κορίτσια, δηλαδή πριν από 11 χρόνια ακριβώς (23 και 11,5 μήνες – 11 χρόνια = 12 και 11,5 μήνες), έπρεπε να αποφασίσουμε «ποιό είδος αγοριών θα αγαπάμε». Όχι ότι δεν αγαπούσαμε τα αγόρια και νωρίτερα, απλώς πριν τα 13, τα κριτήρια επιλογής, ήταν πιο αθώα και λιγότερο αυστηρά ως προς το φάρδος του παντελονιού. Στο δημοτικό, ο «ωραίος» της τάξης ήταν αυτός που ήταν ο καλύτερος στη γυμναστική. Η δε «ωραία» της τάξης, ήταν πάλι αυτή που ήταν η πιο καλή στη γυμναστική. Αυτή η μαλακία με τη γυμναστική, δεν ξέρω πού είχε τη βάση της, εμένα όμως δε με βόλευε καθόλου, διότι με θυμάμαι μια ζωή να λείπω από τη γυμναστική. Άρα δεν ήμουν η ωραία στο δημοτικό.

Όταν γίναμε 13, το αισθητικό μας κριτήριο αναβαθμίστηκε λίγο, αφού άρχισε να παίζει ρόλο το λεγόμενο «στυλ», ο «αέρας» του άλλου. Ο ωραίος της τάξης έγινε αυτός που καπνίζει (το ακριβώς αντίθετο από τον αθληταρά δηλαδή) και η ωραία της τάξης, ήταν αυτή που φόραγε το πιο κολλητό τζιν και της οποίας ο κώλος διαγραφόταν ποιητικά. Μέχρι τα 15, ο καθένας είχε προσανατολιστεί ως προς το «τι στυλ θα έχει».

Εγώ και οι φίλες μου λοιπόν, αγαπούσαμε τα αγόρια που έκαναν σκέιτ (γυμναστική με κάπνισμα δηλαδή). Ναι, το σκέιτ. Αυτά τα αγόρια αγαπούσαμε. Τι τα θες; ακούγαμε τη μουσική που ακούγανε (έτσι γίνεται πάντα), πηγαίναμε και τα καμαρώναμε κι αν ο άλλος δεν έκανε σκέιτ ή μπι εμ εξ, δεν είχε θέση στον κόσμο μας, ήταν ανύπαρκτος. Μάλιστα τα αγόρια χωρίζονταν σε υποομάδες ανάλογα με το όχημα που καβαλούσανε, ανάλογα με το ποιόν έχουν φίλο, σε ποιά περιοχή το κάνουν, πόσο καλοί είναι, αλλά ποτέ κανείς δε ρώταγε γιατί το κάνουν. Άλλο μπόνους ήταν το να παίζουν σε συγκρότημα. Κι αυτό ήταν πολύ ιν, διότι περιελάμβανε πολύχρονη παραμονή σε υπόγεια όπου πέντε ηλίθιοι γραντζουνάνε μανιωδώς κιθάρες και μπάσα που βρήκαν κάτω από το χριστουγεννιάτικο δέντρο, έπαθλα του ακήρυχτου πολέμου νεύρων με τη μαμά τους (αν δε μείνεις σε κανένα μάθημα θα σου το πάρω, αλλά σταμάτα επιτέλους να με πρήζεις και να βαράς το μικρό σου αδερφό).

Αυτά τα αγόρια είχαμε εμείς και ήταν όλα κυριολεκτικά και μεταφορικά για τα πανηγύρια, αλλά τότε που η μόδα ήθελε το παντελόνι «ημίφαρδυ» και προσοχή! όχι «φαρδύ», τότε που το παντελόνι όφειλε να είναι φαρδύ στον κώλο και «υπόστενο» από κάτω, όλα αυτά είχαν τεράστια σημασία. Tεράστια όμως. Πολύ κλάμα είχε πέσει για αυτά τα αγόρια, περισσότερο απ’ όλα τα κλάματα στη μετέπειτα ζωή. Πολλή ίντριγκα για το σκέιτ ή το μπι εμ εξ.

Για να στέκεσαι λοιπόν στο ύψος των περιστάσεων ως κορίτσι ενός αγοριού που κάνει σκέιτ ή μπι εμ εξ, έπρεπε να υποστείς κι εσύ ένα retousse. Έπρεπε να φοράς ένα χαμηλοκάβαλο παντελονάκι, να έχεις ένα αξιοπρεπές ντεκολτέ από μία αμερικάνικη αγορά και στα μεγάλα κέφια, πάταγες και μία στάμπα που μόνο εσύ ήξερες τι σήμαινε. Μην κοιτάτε τώρα που η μόδα στα ιδιωτικά επιβάλλει στα κορίτσια «μαλλί φουσκωτό κομμωτηρίου» και ζακέτες «που μου τις στέλνει όλες η αδερφή μου που σπουδάζει Αγγλία». Τότε όλες πιάναμε το μαλλί μας έναν ανέμελο κότσο, τότε όφειλες να είσαι λίγο αθώο πουτανάκι, αλλιώς πώς θα φαινόσουν το σωστό κορίτσι του σκεϊτά;

Τελοσπάντων, πριν το καταλάβουμε, οι απαιτήσεις της επιβίωσης σε μία ιν μικροκοινωνία, άρχισαν να μεγαλώνουν πάντα σε συνάρτηση με την ουσιαστική συνειδητοποίηση του εαυτού σου ως αυτόνομο ον, που κατά λάθος επέρχεται κατά τη διάρκεια της εφηβείας. Έπρεπε να κάνεις τρύπες κι άλλες τρύπες και λίγες ακόμα κι ερχόταν κάποια στιγμή, που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις το αν τις κάνεις για το σκεϊτά ή για σένα, διότι το μπέρδεμα είχε αρχίσει να γίνεται πιο υπαρξιακό (πριν καταλήξει στο σχεδόν κοσμικό μπέρδεμα της μετεφηβικής κατάστασης). Μετά βέβαια, όταν τελειώνει το σχολείο, τα πράγματα κάνουν τον κύκλο τους και οι τρύπες φαίνονται τόσο παράλογες όσο ο ίδιος ο σκεϊτάς, οπότε η ελάχιστη ωρίμανση επιτάσσει το κλείσιμό τους, εκτός αν πλέεις ακόμη σε πελάγη λυκειακής μιζέριας ή απλώς σε έχει ξεχάσει η μόδα που άφησε το σωστό αμερικάνικο πανκ πίσω της πριν δέκα τέσσερα χρόνια, αισίως.

Γιατί όμως τα θυμήθηκα όλα αυτά; είναι απλούστατο. Όταν στα δεκατέσσερα έκανα μία τρύπα, μία και μόνη διακριτική τρύπα στη μύτη μου, η μαμά μου έλειπε σε ταξίδι. Της το ανακοίνωσα από το τηλέφωνο διπλωματικά και η ίδια, δε φώναξε μεν, αλλά έδειξε μία μεγάααλη απογοήτευση… Όταν δύο χρόνια μετά έκανα ένα τατουάζ, ένα πολύ σεμνό και διακριτικό τατουάζ, η μαμά μου για μία ακόμη φορά με απογοήτευσε με την απογοήτευσή της. Το ξεπέρασε μεν, αλλά για ένα ολόκληρο απόγευμα έκανε μούτρα. Όταν ήθελα να βγω έξω με το σκεϊτά, έπρεπε να γυρίζω νωρίς και ενίοτε ντροπιαζόμουν πάρα πολύ, γιατί με έπαιρνε το τηλέφωνο «άντε! πού είσαι;». Σε στιγμές μεγάλης κρίσης εμπιστοσύνης, με έβαζε κιόλας να της υποσχεθώ ότι θα με γυρίσει αυτός (άκου τώρα!). Ένας Θεός ξέρει γιατί εμπιστευόταν αυτόν και όχι εμένα.

Προχτές πήγα να τους δω – τη μαμά μου και τον αδερφό μου. Με τον αδερφό μου έχουμε 7 χρόνια διαφορά. Έχει τρύπες, έχει 3 τατουάζ, αισίως. Κάνει μπι εμ εξ, λείπει τρεις μήνες το χρόνο και ασχολείται με το να στήνει ράμπες, να βγαίνει με τους φίλους του και να γυρίζει ό, τι ώρα θέλει. Η μαμά δεν απογοητεύεται, απλώς του λέει να διαβάσει και τον ικετεύει να ξυπνήσει το πρωί, όπως ικέτευε κι εμένα. Το δεύτερο παιδί, τα έχει όλα ξαναδεί και τα κάνει όλα απλούστερα και καλύτερα. Γιατί είναι αγόρι και δεν κλαίει ποτέ για το σκεϊτά. Εμένα, ποιός θα μου ξεπληρώσει το κλάμα μου;

*ενδεικτική φιλμογραφία (τη χρωστάμε στον αδερφό μου)

test 1 - 2 το cheesecake υπερωκειάνιο

2006-11-08T10:22:00.000+01:00

Επίθεση!

το τεύχος 14 & το τεύχος 15 - συγγνώμη.

2006-11-06T12:39:00.000+01:00

Το τεύχος 14 ("διαφορές"), που είναι αυτής της μορφής:

θα πάει στους ανθρώπους που είναι να πάει
μαζί με το τεύχος 15 ("γκρεμός"), που είναι αυτής της μορφής:

Έπρεπε να έχει πάει από τις 6 Οκτωβρίου, αλλά είχαμε πάλι τυπογραφικά προβλήματα. Κάθε μήνα, η ζωή γεμίζει σασπένς όταν προσπαθούμε να βρούμε ένα νέο δημιουργικό τρόπο να φωτοτυπήσουμε. Εγώ πρήζω τον ισχυρό συνεργάτη, να πρήξει κάποιους φίλους μας, να πρήξουν με τη σειρά τους κάποιους άλλους γνωστούς που θα μπορούσαν να θεωρηθούν "οι υπεύθυνοι" (αλλά αυτοί δεν το ξέρουν ούτε οι ίδιοι ότι είναι οι υπεύθυνοι!). Είναι πολύ ευχάριστο. Συν τις άλλοις και τα δύο τέυχη, έχουν πάλι μία μαύρη γραμμή και γενικώς η εκτύπωση είναι κάπως, αλλά δεν πειράζει. Σημασία έχει ότι δεν κοροϊδεύουμε τους ανθρώπους. Αυτά ήθελα να ειδοποιήσω, πάρτε και λίγο τεύχος 15. Ευχαριστούμε και συγγνώμη.

Ιχθείς

2006-11-01T12:25:00.000+01:00

Όταν είμαι ερωτευμένος αισθάνομαι κάπως έτσι:

Στην υγειά μου!

Αγελαδίτσες βόσκουν αμέριμνες

στα πράσινα λειβάδια

του τελευταίου μου μυαλού.

Όταν σε είδα, δεν τρόμαξα

πρόσεξα μόνο

το τσιμπιδάκι

στα μαλλιά σου

που ήταν ροζ τότε.

Έκτοτε

μπήκα στη θάλασσα

χωρίς

τη

συνηθισμένη μου μάσκα

δε φοβήθηκα

είχα αλλάξει σώβρακο έτσι κι αλλιώς

Αν ήθελες θα ήμασταν

κι αστέρια

θα ήμασταν

κυπρίνοι

θα βουλιάζαμε

ευτυχείς

σε γάργαρα νερά.

Δε θέλεις όμως

και πολύ πληγώνεις

τη σαλάτα μου

που δεν μπαίνεις μέσα

να ανακατευτείς

με τα υπόλοιπα

ζαρζαβατικά

πάρ’ τ’ αρχίδια μου

θα βρω άλλη

Δύσκολο το ‘χεις κυρά μου;

Εγώ ήθελα να είσαι η κυρά μου όμως.

πλιτς – πλατς!

ki alli simeiosi apo tin arxisyntaksia: ta vazo simera giati avrio mallon den tha mporo. Aυτό είναι εξ' ολοκλήρου εμπνευσμένο από το φίλο σάντσο πάντσα (δώσ' τα όλα, μην αφήνεις τίποτα) - επίσης χαρακτηριστικότατο εκπρόσωπο του ζωδίου. Επίσης θέλω να πω σε όσους είναι ιχθείς ή έχουν σημαντικούς πλανήτες στους ιχθείς, να μην ανησυχούν, γιατί είναι τόσο άσχημο όσο φαίνεται. Επίσης σε συνέχεια του ποιήματος θέλω να αφιερώσω στους ιχθείς το όνειρο που είδα χτες το βράδυ και σηκώθηκα σήμερα σαν μαστουρωμένη και δίψαγα και δεν ήπια νερό σπίτι μου γιατί βιαζόμουν και ήρθα στη δουλειά και είχαν κόψει το νερό γιατί πότιζαν το δρόμο με ένα λάστιχο με μεγάλη πίεση, από αυτά που καθαρίζουν τα αυτοκίνητα, αφιερώνω επίσης δύο τραγουδάκια των Άμπα (όποια θέλουν αυτοί, το αφήνω πάνω τους), ή μάλλον άντε, το ένα θέλω να είναι το "take a chance on me" και το άλλο θα είναι ελεύθερο, της προτίμησης του καθενός. Επίσης επειδή έχω σελήνη στους ιχθείς και υποφέρω πολλά χρόνια τώρα και θα υποφέρω προφανώς και για κάποια ακόμα, θέλω να πω μία μικρή ιστορία: άσε δεν τη λέω.

Υδροχόος

2006-11-01T11:43:00.000+01:00

Δεν ήταν η κατάσταση αυτή καθεαυτή που τον ενοχλούσε, ήταν η έκπληξη που του προκάλεσε η ανακάλυψη ενός επιπλέον χώρου στον εγκέφαλό του. Σαν να υπήρχαν μερικά δισεκατομμύρια κύτταρα, των οποίων την ύπαρξη αγνοούσε μέχρι εκείνη τη στιγμή και τα οποία έκαναν «ντου» ξαφνικά μέσα στο σύστημα, αποσυντονίζοντας τη λειτουργία του και διαταράσσοντας επαρκώς την όλη ενότητα του μηχανισμού. Πολλά γρανάζια έφυγαν από τη θέση τους μέσα σ’ ένα βράδυ. Κάτι έγινε. Μη έχοντας αντιμετωπίσει κάτι παρόμοιο στο παρελθόν, αποφάσισε να ακολουθήσει το εντελώς βλακώδες-μαζοχιστικό, πλην όμως γνώριμο μοτίβο συμπεριφοράς, που τον ήθελε υπεράνετο, υπερβολικά υπερ-κάτι και υπέρ του δέοντος υπερόπτη. Το υπερεγώ του είχε απλώς φύγει από τη θέση του. Η διάγνωση του γιατρού ήταν σαφής: «Υπερβάλλετε φίλε μου. Δεν μπορείτε να κάνετε ό,τι θέλετε σε αυτή τη ζωή. Με την ίδια λογική, κανείς δεν μπορεί να σας κάνει ό,τι θέλει... Πάντως, μία φιλική συμβουλή από μένα: μη δείχνετε ότι φοβάστε τόσο πολύ. Θα καταντήσετε αξιοπερίεργος, κάτι σαν σπάνιο μανιτάρι... προσέξτε...».

Αδύνατον να ακολουθήσει τη συμβουλή. Πώς σκατά είχαν τα πράγματα; ευτυχισμένος ήταν; αγχωμένος ήταν; τι σκατά ήταν; Η πρώτη σοβαρή - και λυπηρή – απάντηση που του ερχόταν στο μυαλό, ήταν ότι είχε αλλάξει. Δεν του έμοιαζε. Αλλά δεν ήταν κάτι που συνέβαινε πάντα αυτό; γνωρίζεις κάποιο ον που σε ενδιαφέρει και αυτομάτως το γνωστικό σου πλέγμα επεκτείνεται, αλλάζει για να χωρέσει τις νέες πληροφορίες, μερικά νευρικά κύτταρα που μέχρι πρότινος ήταν αδρανή, ενεργοποιούνται, για να αποθηκεύσουν αυτό το κάτι που ήρθε απρόσκλητο να σε ενοχλήσει.

«Εγώ γνωρίζω πολύ κόσμο σε μηνιαία βάση. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς μου είναι εντελώς αδιάφοροι. Νορμάλ ως εδώ. Απλώς υπάρχουν ορισμένες περιπτώσεις που, για κάποιο λόγο, μυρίζουν κάπως…Το πρόβλημα. Η επίδραση. Η αντίδραση. Ο αέρας. Το μέσον. Το αιώνιο μέσον. Ύπουλα πράγματα και πώς να ξεμπερδέψεις μετά; πας εκεί, κάνεις 5-10 κινήσεις (μηχανικές), μαλακίες, χημείες. Μετά, βρίσκεσαι να κοιμάσαι ξύπνιος και να ονειρεύεσαι όρθιος, πάει το πρόγραμμα, πάει και ο εγκέφαλος. Ε, εκεί προτάσσω τα ισχυρά μου όπλα, πρέπει να το ελέγξω: το ογκώδες και βαρύγδουπο «εγώ» μου. Και γαμώ. Το ελέγχω. Αλλά μετά χειροτερεύει το πράγμα: οι μηχανικές κινήσεις καταντούν τόσο μηχανικές που με κάνουν να μοιάζω ανδρείκελο (ευτυχώς η διαφορά με την πρωτύτερη μορφή μου δεν είναι μεγάλη). Το «εγώ» αναλαμβάνει να καλύψει την ανεξέλεγκτη δραστηριότητα του «υπερεγώ» και το «αυτό», ενίοτε σκέφτεται το αντίστοιχο «απαυτό» και τότε η κατάσταση φτάνει στην κορύφωσή της: τότε ορκίζομαι στον εαυτό μου ότι δε θα επιτρέψω σε κανέναν να με πιάσει κότσο! Ενίοτε, διαπιστώνω και ο ίδιος πόσο αλλόκοτη είναι η συμπεριφορά μου, αλλά ευτυχώς επειδή δεν μπορώ να σκεφτώ με τις συνηθισμένες μου ταχύτητες γιατί κολλάω κάπως, ελπίζω ότι δίνω ακόμα την ίδια εντύπωση: ευφυής, σταρχιδιστής, άνετος… καλά, ναι, μόνο να θυμηθώ να μη ρωτήσω το διπλανό μου πώς με βλέπει, θα με πιάσουν...»

«Πώς με κόβεις ρε συ; έχω κάτι;»

Simeiosi apo tin arxisyntaksia: αυτό είναι εμπνευσμένο από ένα πολύ συμπαθητικό βιβλιαράκι που είχα διαβάσει πριν 3-4 χρόνια (καλοκαίρι) και μου άρεσε πολύ. Ήταν "η μικρή φιλοσοφία του έρωτα" ενός τύπου Alain de Botton, ο οποίος το είχε εκδώσει όταν ήταν 24 χρονών. Τελοσπάντων, ήταν πολύ ευχάριστο το βιβλίο, πολύ εγκεφαλικό και εν τω μεταξύ, δεν ξέρω γιατί μου είχε κολλήσει εμένα τώρα ότι αυτός είναι υδροχόος. Και να σκέφτομαι "ε, τον πούστη! 24 χρονών να γράψει τέτοιο γαμάτο βιβλιαράκι, κοίτα να δεις, αυτοί οι υδροχόοι... είναι πολύ μπροστά... (και τέτοια)". Τώρα που έψαχνα λίγο γι' αυτόν, γιατί έτσι μού 'ρθε, διαπίστωσα ότι ο άνθρωπος ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΥΔΡΟΧΟΟΣ. Είναι τοξότης (φυσικά, χα χα). Μου προέκυψε λοιπόν το συμπέρασμα, ότι πολλές φορές, κάποια άτομα που θαυμάζω, θέλω να τα θεωρώ υδροχόους (σαν τη μαμά μου και τον παππού μου), ενώ στην πραγματικότητα είναι ή τοξότες (σαν το Γούντι Άλεν) ή απλοί κανονικοί άνθρωποι. Η αφιέρωση πάει σε μία από τις καλύτερές μου φίλες, υδροχόο (και σελήνη στον υδροχόο παρακαλώ), τέρας λογικής και ψυχραιμίας, της οποίας το στόμα προσπαθεί πάντα να προλάβει το μυαλό της. Λείπει ταξίδι τώρα, αλλά δεν πειράζει. Είναι η πιο χαρακτηριστική μου υδροχόος. Και επιστρέφω και μία αφιέρωση στο υδροχοοκρατούμενο κράτος των αρχίδια-μύδια (ελπίζω όμως να υπάρχουν και τίποτα άλλα ζώδια εκειπέρα).

Αιγόκερως

2006-10-31T12:25:00.000+01:00

Καθόλου δεν τον ένοιαζε αν χρειαζόταν να δουλέψει πεντακόσιες ώρες. Μετά θα καταλάβαιναν την αξία του και θα τον θεωρούσαν αναντικατάστατο. Στο σπίτι ήταν όλα τακτοποιημένα. Τα βιβλία με τα βιβλία, οι κατσαρόλες με τις κατσαρόλες, οι μαξιλαροθήκες με τις μαξιλαροθήκες, η πεθερά του με τη γυναίκα του, το αυτοκίνητο στο γκαράζ, τα κηπουρικά με τα λάχανα. Όλα ωραία. Δουλειά, σπίτι, λεφτά, λεφτά, σπίτι, δουλειά. Μήπως να τους άρχιζε να κάνουν και το σταυρό τους πριν φάνε; Ήταν πολύ παραδοσιακός κατά βάθος. Είχε ρίζες ρε παιδί μου. Είχε ηθική, είχε αξίες. Και του άρεσε γενικώς η ιδέα του να υπάρχει ένα πλαίσιο κανονιστικών αρχών. Εντάξει, όχι πολύ αυστηρό, αλλά να υπάρχει κάτι, μια βάση. Αντιπαθούσε όσους το έπαιζαν μποέμ. Του φαινόντουσαν πολύ δήθεν.

Ήταν αντιπαθέστατοι αυτοί οι άνθρωποι, μπλιαχ, έψαχναν άλλοθι για να μην αγωνιστούν. Αυτός είχε δουλέψει, τα είχε καταφέρει μόνος του, είχε κερδίσει με την αξία του. Δεν είχε φοβηθεί την προσπάθεια, γι΄αυτό τώρα, είχε φτάσει σ’ ένα σημείο που τον ζητούσαν από χίλιες δουλειές. Τη Τζένη την πήρε, δε θυμάται γιατί... Μμμ, ναι, ναι, τον κοίταζε αποσβολωμένη όταν πρωτοσυναντηθήκανε. Της είχε φανεί πολύ μυστηριώδης και πολύ κύριος. Αυτά. Την πήρε, την έβαλε σπίτι, πήρε και τη μάνα της, ωραία μαγείρευε, όλα εντάξει.

Τίποτα δε γίνεται στη ζωή χωρίς συνέπεια και στόχο. Θα κουραστείς, θα ανταμειφθείς όμως. Κι ο γάμος και η σχέση, ωραία επιχείρηση ήταν, αλλά ήθελε σχέδιο κι αυτή, ήθελε πλάνο. Αλλιώς θα μοιάζαμε με εκείνους τους παλαβούς που δεν ξέρουν τι κάνουν και που πάνε και δοκιμάζουν ό, τι να ‘ναι. Ήθελε πλάνο. Ευτυχώς η Τζένη ήταν αρκετά χαζούλα για να του αμφισβητήσει το πλάνο του. Το είχε δεχτεί απολύτως. Ο ίδιος σκάλιζε τον κήπο, αλλά το μυαλό του δε σταματούσε ποτέ. Αυτό ήταν κάπως κουραστικό. Όλο κάτι κατάστρωνε στο κεφάλι του. Πριν το ολοκληρώσει, ήταν ήδη πετυχημένο. Και κανείς δεν μπορούσε να του πει ότι δεν προσπάθησε. Δεν έκανε καταχρήσεις, δεν έκανε ανωριμότητες, ένα κι ένα έκαναν δύο, δύο και δύο έκαναν τέσσερα.

Μία μέρα, είχαν στο σπίτι τραπέζι κάτι φίλους. Ετοιμαζόταν να κατέβει τις σκάλες, αλλά η πεθερά του είχε μόλις σφουγγαρίσει. Οι καλεσμένοι κάθονταν φρόνιμοι. Στο προτελευταίο σκαλί, σκόνταψε κι έπεσε. Δεν έπαθε τίποτα, αλλά η ντροπή του ήταν τόσο μεγάλη, που μετανάστευσε στο Βέλγιο, εκεί που δεν τον ήξερε κανείς και άρχισε ξανά από το μηδέν ως ανθρακωρύχος.

Τοξότης

2006-10-30T11:19:00.000+01:00

- Λοιπόν λέγε, θα με παντρευτείς;

- Ωχ! εεεεε... τι τώρα; μα πώς; δύο μήνες γνωριζόμαστε!

- Λέγε! θα με παντρευτείς ναι ή όχι; δεν μπορώ να περιμένω! Αφού το ξέρεις, σ’ έχω ερωτευτεί από το πρώτο δευτερόλεπτο που σε είδα!

- Αααχ...! καλέ να μην περιμένουμε; να γνωριστούμε λίγο;

- Άμα περιμένουμε θα γνωριστούμε πολύ. Τώρα να το κάνουμε, τώρα που δεν ξέρουμε το χριστό μας... μετά δε θα θέλουμε...

- Αυτό μου ακούγεται κάπως επιπόλαιο βρε παιδί μου... μα... πώς;

- Τι θες γαμώ την τρέλα μου; παντρέψου με τώρα να τελειώνουμε!

- Αααα! Δεν καταλαβαίνω τι σε έχει πιάσει!

- Βαριέμαι. Θέλω να σε παντρευτώ.

- Τι εμμονές είναι αυτές άνθρωπέ μου; για παλαβή με έχεις; να παντρευτώ εσένα;

- Γιατί τι έχω μωρή;

- Είσαι αλλοπρόσαλος.

- Μα γιατί; εμένα μου φαίνομαι πολύ συγκροτημένος. Ξέρω απολύτως τι θέλω. Θέλω να σε παντρευτώ! Πρώτη φορά νοιώθω έτσι, έχω τρελαθεί σου λέω! Θέλω να σε παντρευτώ 28 φορές! Λέγε! Θα κάτσεις;

- Δεν μπορώ! Σε φοβάμαι, σε θέλω, αλλά σε φοβάμαι! Δε σ’ εμπιστεύομαι!

- Αυτό τώρα τι σχέση έχει; αν δε με παντρευτείς θα σου φύγω, στο λέω!

- Αχ παναγία μου! Τι με βρήκε πάλι! μα γιατί να παντρευτούμε, γιατί με παιδεύεις τώρα; εσύ δεν έλεγες ότι δεν είσαι μονογαμικός; ότι θες την ποικιλία; αφού την άλλη την είχες κατακερατώσει, εσύ μόνος σου το είπες! Γιατί να σε παντρευτώ; για να πάθω τα ίδια;

- Όχι. Τώρα θα είμαι ο καλύτερος του κόσμου, το ορκίζομαι! Εσένα θέλω μόνο!

- Ααααα! Είναι τρελόοοος!

- Θα πάω αύριο να μας βγάλω άδειες γάμου. Τέρμα οι μαλακίες, θα σοβαρευτούμε τώρα.

- Δε θέλω να παντρευτώ, είμαι μικρή ακόμα!

- Θέλω εγώ! Εεεεεέλαααα! θα έχει πλάκα...

- Δεν είναι για πλάκα! Εγώ όταν παντρευτώ θα πάρω σοβαρό άνθρωπο, θα κάνω παιδάκια!

- Έεεεεελλλλα ρεεεεεε! Θα κάνεις μαζί μου παιδάκια!

- Δε θέλω! Είσαι ανώμαλος!

- Ε, μα σκέψου το λίγο! Θα είναι ωραία, θα παίρνουμε και τα παιδάκια και θα τα πηγαίνουμε εκδρομές στα κατσάβραχα! εγώ τώρα έχω τέτοιες τσίτες που μπορώ να πάρω τριάντα νηπιαγωγάκια και να τα πάω στου Φιλοπάππου! Εέεελα, αφού σε θέλω τόσο πολύυυυυ!

- Καλά βρε παιδί μου... κι εγώ σε θέλω, αλλά άσε με να το σκεφτώ λίγο! Με έπιασες εντελώς απροετοίμαστη! Δεν ξέρω τι να πω... άντε... μάλλον, ναι!

- Ε, καλά, μην τρελαίνεσαι... ένα αστείο είπα να κάνω...

- Ε, είσαι πολύ μεγάλο κωλόπαιδο.

(τελικά ήταν μεγαλειώδες το σχέδιό μου να τη χωρίσω λέγοντάς της να με παντρευτεί)

Σκορπιός

2006-10-24T09:37:00.000+01:00

Δεν αντέχω να το σκέφτομαι άλλο, θα τρελαθώ, το βλέπω. Προχτές πήγα κάτω από το σπίτι της. Κρύφτηκα πίσω από την κολώνα. Την είδα. Βγήκε από την είσοδο στις 7.45. Γύρισε μετά από 12 λεπτά ακριβώς. Κρατούσε ένα μπουκάλι γάλα στο αριστερό της χέρι. Τι το ήθελε το γάλα; Έχει άλλον, με απατάει. Είναι προφανές. Δε μου τη γλιτώνει. Θα τον ανακαλύψω. Θα τρελαθώ. Θα πάθω νευρικό κλονισμό.

Τις προάλλες ήμασταν σπίτι μου. Ήταν τέλεια. Είχα ανάψει όλα τα κεριά, το τζάκι το άναψα, το φούρνο τον άναψα, το θερμοσίφωνα τον άναψα, ό,τι άναβε το άναψα, στριπτίζ έκανα, πολλή σεξουαλική ατμόσφαιρα. Μου το είπε ότι πέρασε υπέροχα. Αυτό έλειπε. Τόση οργάνωση, τέτοια υπερπαραγωγή και να μην εντυπωσιαστεί. Μετά πάλι τα ίδια. Χτύπησε το τηλεφωνό της, το σήκωσε. Άντρας ήταν, είμαι σίγουρος. Μιλούσε χαμηλόφωνα. Όταν το έκλεισε, τη ρώτησα ποιός ήταν. Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην ξαναρωτήσω τίποτα, αλλά δεν άντεξα. Ο Τάκης, μου λέει. Από τη δουλειά. Ποιά δουλειά; ψέμματα. Πάλι ψέμματα. Μωρέ δε θα τον ανακαλύψω εγώ αυτόν τον Τάκη... Θα τους ψήσω και τους δύο! Δεν αντέχω άλλο, θα τρελαθώ.

Της λέω να πάμε διακοπές. Μου το παίζει φλου. Θα δούμε και τέτοια. Τι σκατά θέλει ρε γαμώτο μου, μόνο το σεξ θέλει κι αυτό όποτε γουστάρει αυτή, για μηχανή με έχει. Και με απατάει, το ξέρω, έχω διαίσθηση εγώ, δε μου ξεφεύγει. Θα μάθω την αλήθεια. Από αύριο θα την παρακολουθώ συνέχεια. Αν δεν προλάβω να τρελαθώ πρώτα. Δεν αντέχω άλλο.

Θα την πάρω στον κάτω κόσμο μαζί μου. Δεν υπάρχει άλλη λύση. Άκου να βρει άλλον. Ποιόν δηλαδή; Την πήρα τηλέφωνο να συναντηθούμε. Μου τα μάσαγε πάλι. Δεν άντεξα, της είπα ότι αν δε με συναντήσει θα κάνω κάτι κακό στον εαυτό μου, δεν ξέρω τι... κάτι θα βρω να κάνω. Συναντηθήκαμε. Μου άρχισε πάλι τα ίδια, ότι θέλει λίγο χώρο, τι να τον κάνει το χώρο, της πιάνω χώρο εγώ; Εγώ μια χαρά βλέπω ότι χωράμε. Θα δει όμως τι έχει να πάθει. Από κάπου θα το βρει αυτό που μου κάνει. Άσε που κλείνει το κινητό της και δεν μπορώ να τη βρω. Άλλο αυτό. Δεν πάει αυτή η κατάσταση, αν συνεχίσω έτσι θα καταλήξω στο φρενοκομείο. Τελείωσε, δεν την ξαναπαίρνω τηλέφωνο, δεν κάνω τίποτα. Να πάρει αυτή, να μάθει να με στενοχωρεί έτσι, άντε τώρα μην αρχίσω και τις βλαστήμιες και δεν τη σώζει τίποτα μετά. Να μην μπορεί να σταυρώσει γκόμενο, να μπατιριάσει, γεροντοκόρη να μείνει, που νόμιζε ότι θα χάψω τις υπεκφυγές της. Πάω τώρα να τη μπουγουμιάσω για να μάθει να το παίζει ελεύθερο πουλί. Δεν ήξερες που έμπλεκες, δε ρώταγες τουλάχιστον;

Τώρα θα σε δέσω εγώ και δε θα φεύγεις με τίποτα, βήμα δε θα κάνεις. Τώρα εγώ αν θα τρελαθώ, είναι άλλο θέμα. Δεν τη γλιτώνω εγώ έτσι κι αλλιώς, αλλά εσύ θα την πάθεις. Ρόδα είναι και γυρίζει, θα γαμήσει κι ο φτωχός και τέτοια. Όλα εδώ πληρώνονται, κρύο τρώγεται (πάει αυτό ήτανε, εδώ αρχίζω και το χάνω)... Πάω να φορέσω τα ρούχα μου παραλλαγή, να πάρω και το φραπέ, σήμερα θα κάνω παρακολούθηση από το αυτοκίνητο. Είμαι πολύ κοντά στην αλήθεια. Θα τους ξεσκεπάσω. Έχω πράκτορες σε όλη την Αθήνα εγώ. Είμαι λαγωνικό εγώ... Ε ρε τι έχει να γίνει... Πουτάνα θα τα κάνω όλα, νόμισαν ότι θα τα βάλουν μαζί μου, θα πέσει φωτιά να τους κάψει, έχω το σύμπαν με το μέρος μου εγώ!

Για αρχή θα καταργήσω την πανσέληνο.