Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 15, 2016

ο γάμος στο πέραμα.

Κατάγομαι από μία αγωνιστική οικογένεια. 

Αυτή είναι μία πραγματικότητα, την οποία όσοι γνωρίζουμε έστω και λίγες πληροφορίες για το γενεαλογικό μας δένδρο τη μετερχόμαστε πολύ συχνά, αφενός για να κάνουμε εντύπωση στον περίγυρο (φορτώνοντάς τον με περιττές πληροφορίες για την προγιαγιά μας) και αφετέρου για να θυμίζουμε στους εαυτούς μας ότι μπορούμε να ΓΙΝΟΥΜΕ λίαν αγωνιστικοί, όταν οι συνθήκες τελικά το επιβάλουν.

Δεν είναι λίγες οι φορές που θυμάμαι τον εαυτό μου, σε πλαίσιο συζήτησης κοριτσίστικης μεν αλλά σοβαρής, να περιγράφω σε έτερη άξια συνομιλήτρια με εξίσου αγωνιστικό παρόν και οικογενειακό παρελθόν, τη μαρμάρινη πλάκα που κοσμεί το πατρικό σπίτι της γιαγιάς μου και αναφέρεται στον πεσόντα αγωνιστή αδερφό της, μεγάλο μετρ του ανταρτοπολέμου.

Ή εναλλακτικά, τη θαμμένη βιβλιοθήκη του παππού μου με τα άπαντα του Μπακούνιν, την οποία ανακαλύψαμε αρκετούς μήνες μετά το θάνατό του, καθώς ο ίδιος είχε φροντίσει να την κρύψει καλά, μη μπορώντας να την κάψει προφανώς, μάλλον γιατί δεν του το επέτρεπε η βαθιά φιλελεύθερη φύση του να καίει βιβλία. Έχοντας αφιερώσει τουλάχιστον 5 χρόνια της νιότης του στον “τάδε” αγώνα, αποφάσισε ευτυχώς έγκαιρα ότι έχει μυαλό και πέρασε τα υπόλοιπα 55 ταγμένος στις επιχειρήσεις και στο να βρίζει τον κρατισμό και οτιδήποτε έχει να κάνει με βαριά φορολογία. Δεν πλήρωσε ποτέ του εισφορές και ενώ είχε κάνει λεφτά, πέθανε τυπικά πτωχός χωρίς σύνταξη. Αυτό σημαίνει αγώνας.

Ο κάθε αγώνας προϋποθέτει στόχο και ιδανικά. Ο στόχος είναι η τελική κατάσταση στην οποία πιστεύεις και ελπίζεις ότι θα περιέλθεις. Κάτι σαν όνειρο που για να το πετύχεις, χρειάζεσαι πολύ μεγαλύτερη συγκέντρωση από αυτή που έχεις στον ύπνο σου. 

Τα ιδανικά, είναι τα εργαλεία που χρησιμοποιείς για να φτάσεις το στόχο. Πίστη στην ελευθερία, σε συνδυασμό με αφοσίωση, κτλ, διάφορες εκκεντρικές και μαλακισμένες παραλλαγές και συνδυασμοί έχουν προβλεφθεί στον τομέα των ιδανικών. Τα ίδια θα σου πουν και οι μεν και οι δε. Ακόμη και οι ορκισμένοι εχθροί μεταξύ τους. Το θέμα είναι ο στόχος, ο σκοπός.

Παλιά, στις αγγελίες συνοικεσίων έγραφε ο κόσμος “με σκοπό το γάμο”. Το γάμο Χριστιανέ μου, καταλαβαίνεις; το ΓΑ-ΜΟ. Την οικονομική εκείνη συνθήκη που θα επιτρέψει στον άντρα να διατηρήσει την οικονομική του επιβίωση - συνέχεια διαμέσου του γιου / γιων του και στη γυναίκα την αποκατάσταση και τη (γενικότερη) δικαιολόγηση της παρουσίας της στο σύμπαν διαμέσου της τεκνοποίησης (δηλ. της οικονομικής εξυπηρέτησης του άνδρα). Εδώ έχουμε το μεγαλύτερο αγώνα από όλους. Τον αγώνα ανάμεσα στη χρησιμότητα και την επιλογή. Στη φύση και το άπειρο. 

Όλοι - οι περισσότεροι (ιστορικά) δηλαδή - διαλέξανε τη φύση.

Τι κάνουμε όμως τώρα, που δεν έχουμε τέτοια ιστορικά προβλήματα και παντρευόμαστε μόνο από επιλογή;

Όταν τέθηκε το ζήτημα (σε στενό πλέον κύκλο αγωνιστών και στο τώρα), “ποιο είδος γάμου είναι τελικά αποδεκτό;” η απάντησή μου ήταν μία, σαφής και σύντομη:

Ο μόνος υπαρκτός τύπος γάμου, είναι ο συμβατικός γάμος. Δεν υπάρχει ΚΑΝΕΝΑΣ τρόπος, ο οποιοσδήποτε γάμος που θέλει να λέγεται “γάμος”, να είναι αποδεκτός αν δεν ακολουθήσει την τελετουργία και τα ιδανικά του γάμου, που σκοπό έχουν το ΓΑΜΟ.

Νιώθω πολύ περήφανη για αυτή την απάντηση.

Είχα επίσης έτοιμο και το πλάνο – προτεινόμενη πρόταση γάμου: γάμος στη ναυπηγοεπισκευαστική ζώνη Περάματος. Το Πέραμα, το έχω επισκεφθεί άπειρες φορές, έχει μία υπέροχη ταβέρνα με αξιοπρεπέστατο φαγητό ακριβώς στην προβλήτα που φεύγουν τα φέρι για Σαλαμίνα, μία μικροαστικά υπέροχη εκκλησία δίπλα στους γερανούς, σπίτια χαμηλά, κάποιες πολυκατοικίες υψηλές για να θαυμάζουν και να επισκοπούν τη θέα του Περάματος όλες αυτές οι γενεές των ανθρώπων που επέλεξαν τελικά τη φύση τους (και τους αξίζει μπράβο), έχει πλατείες με συνθήματα πιο φασιστικέ, έχει όμως και ανθοδέσμες να κοσμούν ηρώα εργατικά και γιορτάζει την κάθε Πρωτομαγιά, με τον τρόπο που της αρμόζει.

Μάλιστα οραματιζόμουν και τους καλεσμένους. Διάφοροι φίλοι και γνωστοί, ντυμένοι σα μαλάκες, τούλια, γιαγιάδες, στη λίστα ΟΛΟΙ οι τελευταίοι ξάδερφοι και όλες οι υποχρεώσεις του μπαμπά σου, της μαμάς σου, της γιαγιάς σου και κυρίως της αδερφής της γιαγιάς σου.

Όταν αγωνίζεσαι, πρέπει να ξέρεις για τι αγωνίζεσαι. Πρέπει να ξέρεις το στόχο.

2 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Μμμμμ...

5:44 π.μ.  
Anonymous Chrysa said...

ποτε θα γίνει ο γάμος για να κλείσω tiket??

2:39 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home