Κυριακή, Ιανουαρίου 31, 2016

Προχτές μιλούσα με έναν φίλο στη δουλειά.


1 χρόνο πριν, το σέτινγκ κατά το οποίο μιλάω με «έναν φίλο στη δουλειά», δε θα μπορούσε παρά να είναι πολύ συγκεκριμένο:

Είμαι εγώ και ο <φίλος>, σε διπλανά <γραφεία>, πιθανότατα έχουμε κάποιες <μακέτες> μπροστά μας, πιθανότατα <στίβουμε> το κεφάλι μας για να απομυζήσουμε τα τελευταία ίχνη κουράγιου που χρειάζεται να διαθέσεις όταν πρέπει να συνδιαλλαγείς μέσω email με ένα τσούρμο έτερων δυστυχισμένων ανθρώπων, που επίσης κάθονται μπροστά από μία <μακέτα> και προσπαθούν να υπερασπιστούν (?), τα συμφέροντα της εταιρίας για την οποία εργάζονται (πιθανότατα απλήρωτοι ή υπο – πληρωμένοι).

Πρέπει το λογότυπο του τάδε ποτού, να είναι μεγαλύτερο από το λογότυπο του σταθμού ή αντίστροφα. Ας κάτσουμε να ανταλλάξουμε 132 μέιλ πάνω σε αυτό το μέγα θέμα στο οποίο εμπλέκονται λεφτά. Δηλαδή, ο σταθμός ή το ποτό την έχει μεγαλύτερη; Μέγα ερώτημα.

Επίσης: πού θα κολλήσουμε αυτές τις αφίσες; Σε ποιες ακριβώς κολώνες της Πέτρου Ράλλη; Φαινόμαστε; Ναι, ναι, φαινόμαστε. Φαινόμαστε όμως αρκετά; Ας βριστούμε πάνω σε αυτό.

Έτερα παράλληλα θέματα που θα με απασχολούσαν σε αυτό τo setting:

Τι θέλει να φάει αυτός ο ηλίθιος; Έχει κάποια αλλεργία;

Ένα μέλος του συγκροτήματος χρειάζεται φιάλη οξυγόνου. Πού μπορούμε να τη βρούμε;

Ένας έχει φέρει μαζί και τη γκόμενά του τελικά και θέλει να αλλάξει δωμάτιο. Σήκω στις 3 η ώρα το βράδυ να του βρεις το δωμάτιο γιατί είναι <σημαντικός> (=δεν κάνει τίποτα / δεν είναι χρήσιμος / απλώς φέρνει τη γκομενά του & μας κάνει κάποια κονέ)

ΣΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΩΡΑ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΗ ΖΩΗ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΤΟΜΕΑ ΤΗΣ ΠΑΡΑΓΩΓΗΣ ΖΩΝΤΑΝΩΝ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ, ΜΕ ΕΧΟΥΝ ΠΑΡΕΙ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΣΤΙΣ 4.40 ΤΑ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ ΕΠΕΙΔΗ ΤΕΧΝΙΚΟΣ ΠΟΥ ΘΕΩΡΕΙΤΟ CHIEF – ΦΩΤΙΣΤΗΣ, ΚΑΤΗΓΟΡΟΥΣΕ ΕΜΕΝΑ ΩΣ ΥΠΕΥΘΥΝΗ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΟΠΕΛΑ ΠΟΥ ΔΟΥΛΕΥΕ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ, ΟΤΙ ΠΗΡΑΜΕ ΤΟ ΜΗΧΑΝΑΚΙ ΦΡΑΠΕ ΧΕΙΡΟΣ ΠΟΥ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΕΧΝΙΚΟΥΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΦΤΙΑΞΕΙ ΦΡΑΠΕ ΓΙΑ ΝΑ ΞΕΣΤΗΣΕΙ.

Επιστροφή στη σφαίρα της λογικής.

Είναι δύσκολη, δεν υπάρχει μερικές φορές. Το να μπορέσεις να συνειδητοποιήσεις ότι οι καταστάσεις έχουν πρόσημο, είναι πάρα πολύ δύσκολο.

Στη δική μου περίπτωση, προφανώς και χρειάστηκαν 5 χιλιάδες μίλια(περίπου 8.000 χιλιόμετρα) απόστασης από τον παραλογισμό της ελληνικής κατάστασης για να αρχίσω να το συνειδητοποιώ ότι:

Α. όλες οι δουλειές είναι δυνάμει μαλακισμένες.

Β. Σε κάθε περίπτωση, το πρόβλημα είσαι εσύ και ο ενθουσιασμός σου απέναντι στη δουλειά που κάνεις.

Γ. Η Διαπίστωση: όλοι είναι μαλάκες. Οι μαλάκες απλώς χωρίζονται σε

i. Μαλάκες που σε πληρώνουν
ii. Μαλάκες που δε σε πληρώνουν

Μόνο αυτό.

Θέλω να δώσω απίστευτο κουράγιο σε όλους του φίλους, που ξέρω και μη, οι οποίοι παιδεύονται ακόμη με δουλειές που αγάπησαν και τους γάμησαν επειδή ποτέ δεν τους ξεπλήρωσαν τα νεύρα που τους προκάλεσαν.

Θέλω να πω ότι αποτελεί παμμέγιστη αρρώστια το να αποσυνδέεις την εργασία από το χρήμα.

Καλώς ή κακώς, ο μόνη υγιής διάμετρος που υπάρχει ανάμεσα στο χρόνο που ξοδεύεις για ένα πράγμα και την ικανοποίηση που σου δίνει είναι το σεξ, ή το χρήμα. Είναι αρρώστια να σου τηλεφωνούν στις 4 η ώρα το πρωί, για οποιοδήποτε λόγο, χωρίς να σε πληρώνουν για την απάντηση που θα δώσεις εσύ με τη σειρά σου και εσύ παρολαυτά, να τη δίνεις.

Η συζήτηση με το <φίλο από τη δουλειά> έγινε 1 χρόνο μετά, ανάμεσα σε αποφάγια ανθρώπων και όχι μέσα σε γραφείο, ανάμεσα σε σπασμένα όνειρα κυρίως. Όχι δικά μου, δικά του. Εγώ ήθελα απλώς να του πω να σταματήσει να αγχώνεται, να μη βαράει το κεφάλι του στον τοίχο (όπως μου είπε, το κάνει συχνά όταν γίνεται λάθος στην παραγγελία), γιατί και οι 2 μας, τουλάχιστον πληρωνόμαστε τώρα.


Το φιλότιμο, είναι τελικά παγκόσμια μακέτα.