Σάββατο, Οκτωβρίου 17, 2015

Υπάρχουν ορισμένα σοβαρότατα κλισέ που πρέπει να πεθάνουν.


Μία από τις πιο τραυματικές εμπειρίες της παιδικής και πρώιμης εφηβικής μου καθημερινότητας, ήταν τα μαθήματα πιάνου. Είχα την τύχη (Tύχη – εξακολουθώ να τη θεωρώ), να μαθητεύσω δίπλα σε μία αξιότατη* δασκάλα, στο Ωδείο Αθηνών. Όσοι έχουν πάει στο συγκεκριμένο Ωδείο για να σπουδάσουν μουσική, θα καταλάβουν περίπου τι εννοώ.

Στα μαθήματα πιάνου, οι ώρες ήταν σκληρές. Η μελέτη, ήταν εξίσου σκληρή. Ιδιαίτερα για μία “καλή μαθήτρια” σαν και εμένα. Ακόμα πιο ιδιαίτερα, για μία μαθήτρια η οποία έφερε στους ώμους της το φορτίο του ονόματος του πατέρα της, ο οποίος ήταν, είναι και θα εξακολουθήσει να είναι ένας πολύ ικανός επαγγελματίας πιανίστας (ο άνθρωπος ζει από αυτό). Και ο οποίος (ακόμα χειρότερα για εμένα), είχε υπάρξει ο ίδιος μαθητής της δασκάλας μου.

Η δασκάλα μου, 65 - 70 χρονών τότε, με έβαζε να κάνω το αδιανότητο: να παίζω τα πάντα σε δεδομένο χρόνο. Να παίζω τις κλίμακες σε δεδομένο χρόνο. Να παίζω τα κομμάτια σε δεδομένο χρόνο. Πάντα υπήρχε ένας μετρονόμος στην αίθουσα, πάνω στο πιάνο. Αν δεν μπορούσα να παίξω στο δεδομένο χρόνο, αυτό απλώς σήμαινε 2 πράγματα:

α. ή δεν έχω μελετήσει αρκετά
β. ή δε θέλω.

Μου φαινόταν ακατανόητο.

Τουλάχιστον μία φορά, ξέσπασα: της είπα ότι δεν μπορώ. Δεν μπορώ, απλώς.
Όχι. 
Για τη δασκάλα μου υπήρχε μόνο το ΔΕ ΘΕΛΩ.

Εκατό χρόνια αργότερα, θα ήθελα να κάνω μία μικρή επισήμανση σε σχέση με το σχετικό γαμημένο κλισέ που εξακολουθεί να επικρατεί: ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΔΕ ΘΕΛΩ.

Όχι. Υπάρχει και το “δεν μπορώ”.

Όχι, υπάρχει και πρέπει να συμφιλιωθούμε με την ιδέα του. Δεν μπορώ. Απλά. Δεν είμαι υπερδύναμος, δεν είμαι τόσο ταλαντούχος σε αυτό το όργανο, δεν μπορώ, δε θέλω, δεν μπορώ και δε θέλω ταυτόχρονα, δε θέλω απλά, δεν μπορώ απλά, σε κάθε περίπτωση, είναι δικαίωμά μου να μην μπορώ.

Στη σημερινή κοινωνία και κατάσταση, αυτό εκλαμβάνεται ως ένδειξη αδυναμίας. Είναι, μπορεί και να είναι. Αλλά νομίζω ότι πρέπει να το αντιμετωπίσουμε σθεναρά. Να λέμε περισσότερο “δεν μπορώ”, χωρίς να χρειάζεται να κολλάμε παραδίπλα το “δε θέλω”. Να λέμε “δεν μπορώ” χωρίς ντροπή ότι αυτό θα σημαίνει πάλι πως δεν είμαστε τόσο δυνατοί ή θεληματικοί. Να λέμε “δεν μπορώ”, απλά.

Βαριέμαι, δε θέλω να μελετήσω τις κλίμακες, δε θα παίξω καλά στη συναυλία, δεν μπορώ.


*”αξιότατος” ή “αξιώτατος”: λοιπόν, ο “αξιώτατος” είναι ο υπερθετικός βαθμός του “αξιοτάτου”. Το έψαξα και είδα ότι υπάρχει μία νέα ελληνική γραμματική που επιτρέπει και τα 2. Αισιόδοξο, ειλικρινές και συνεπές ως προς την εξέλιξη.

3 Comments:

Anonymous Ανώνυμος said...

Μμμμμ...

7:35 μ.μ.  
Blogger egokounoupis said...

Ευχαριστώ για το σχόλιο και ειλικρινά χαίρομαι που διαβάζετε τα λεγόμενά μου. Ελπίζω να είστε η β' ξαδέρφη μου και όχι ένας κοινός στόλκερ, Αυτό το ελπίζω για εσάς κυρίως. Την επόμενη φορά, μπορείτε αν θέλετε, να γράψετε και κάποιο σχόλιο! Θα μας έκανε πολύ χαρούμενους και εμένα και τον ισχυρό συνεργάτη μου. Εκτός αν είστε όντως η β' ξαδέρφη μου (- με καθε σεβασμό). Οπότε κουλ.

10:37 μ.μ.  
Anonymous Χρυσουλάκι said...

η α' ξαδερφη σου σου δεν ειναι παντως , παροτι ειναι επισης φαν του μπλογκ σου αγαπητη!!!!

10:55 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home