Δευτέρα, Μαρτίου 30, 2015

Το αίσθημα της ενοχής.

(ήμαρτον πια! Επιτέλους διόρθωσα το διάστιχο που με ενοχλούσε τόσο σε αυτή την ανάρτηση. Μου πήρε 3 μήνες να ασχοληθώ και τώρα αισθάνομαι μία απαράμιλλη κούραση. Σε 6 μήνες - χοντρικά - υπολογίζω να ασχοληθώ και με το μπάνερ, όμως αυτό προϋποθέτει & συνεννόηση με συγκεκριμένο έτερο εργαζόμενο άνθρωπο, όπως είπαμε, οπότε δεν έχω μεγάλες προσδοκίες.)

Τώρα τελευταία πραγματεύομαι το αίσθημα της ενοχής. 

Συνηθίζω να το πραγματεύομαι μάλιστα σε μία εντελώς αναντοίστιχη γραμματοσειρά από αυτήν την οποία έχω εμπεδώσει γράφοντας για το αίσθημα της ματαιότητος, γιατί έχει αλλάξει και ο υπολογιστής. Σε κάθε περίπτωση, το αίσθημα της ενοχής, είναι ένα δύσκολο αίσθημα. Ιδιαίτερα όταν συγκρούεται με τις διαθέσεις του περίγυρου, τότε γίνεται ακόμα πιο άκομψο και στενό.

Για να μην κουράσω, θα έρθω στο θέμα:

Είμαι εγώ και έχω ένα όνειρο. Έχω ένα όνειρο βρε αδερφέ, θέλω να το κάνω, με κάθε τρόπο, με όποιο τρόπο κι αν το κάνω, εξακολουθώ να πιστεύω και να θεωρώ ότι αν πραγματοποιήσω αυτό το όνειρο, η πραγματικότης θα έρθει να ξεδιπλωθεί από μόνη της μπροστά στα μάτια μου και θα υποκλιθεί κιόλας.

Δε γίνεται έτσι. Στην ηλικία μου, θα έπρεπε ίσως να το ξέρω.

Αλλά δεν μπορώ και να σταματήσω να έχω αυτό το όνειρο. Σε αυτό το πλαίσιο, έχω προβεί τελευταία σε κινήσεις αλλοίωσης της πραγματικής μου ζωής, ούτως ώστε να μπορώ να έχω μία άνεση κινήσεων.

Πώς έπεσα εγώ σε αυτή τη λεκάνη?

Σε συνδυασμό με τη βαθιά γνώση και επισκόπηση - σύγκριση των πραγματικών επιτευγμάτων και ικανοτήτων διαφόρων υποκειμένων που έχω συναντήσει ανά τη ζωή αυτή, μου φαίνεται απίστευτο το πώς συνεχίζω να έχω το ίδιο όνειρο.

Πάει στο διάολο, το έχω. Και εδώ αρχίζει το δύσκολο:

Δεν κοιμάμαι, δεν τρώω, το στομάχι μου έχει δεθεί σε ναυτικό κόμπο απαράμιλλης δεξιότητας και αισιοδοξίας. Εγώ πάλι, όχι. Εγώ μόνο φοβάμαι, μόνο τρέμω ότι θα γίνει τελικά αυτό που θέλω να γίνει. 

Και ταυτόχρονα υποφέρω από τραγικά αισθήματα ενοχής.

Προσπερνάω και είναι λάθος. Τρώω το λάθος φαγητό, τη λάθος ώρα και στιγμή. Ενώ γίνεται ακριβώς αυτό που θέλω να γίνει.

Σκεφτόμουν λοιπόν ότι, για να τις νιώθω εγώ όλες αυτές τις αηδίες, σίγουρα και άλλοι άνθρωποι έχουν νιώσει παρόμοια συναισθήματα αδιεξόδου, φυγής & ενοχής. Και κατέληξα, στο ouija board. 

Πώς καταλήγεις εκεί θα πει κανείς?

Κατέληξα εκεί διαμέσου του GK Chesterton, λένε ότι το δοκίμασε κάποια στιγμή στη ζωή του. Δεν ξέρω σε τι κατάσταση βρισκόταν, αλλά σίγουρα μπορώ να αντιληφθώ και να συμμεριστώ την αγωνία εκείνη που αισθάνθηκε για μία τελική απάντηση.

Μερικές φορές, θέλεις κάτι φοβιστικό, λοξό και ανεπίκαιρο για να σου επιβεβαιώσει αυτό ακριβώς που ξέρεις ήδη. 





Ο τζόγος, έχει δώσει τη λύση στους παρορμητικούς αλλά την έχει στερήσει από όσους
αισθανόμαστε “ευαίσθητοι μετά γνώσης”. Ή αναίσθητοι γενικά.


Δύσκολα τα κάναμε.


*σχετικά με τον τίτλο, είναι πρόβλημα. Το δουλεύω, αλλά έχω και σοβαρότερα προβλήματα ταυτόχρονα. Το ίδιο και ο άλλος άνθρωπος που πρέπει να το διορθώσει. Είμαστε όλοι φοβερά ειλικρινείς.