Τρίτη, Μαΐου 15, 2012

Νίκη!


Το αποφάσισα και είναι οριστικό. Δεν είμαι χαρούμενος άνθρωπος. Αντιθέτως διακατέχομαι συνέχεια και από την ιδέα ότι γύρω μου υπάρχουν πολλοί χαρούμενοι άνθρωποι, άνθρωποι που ζουν σε έναν δικό τους εύκολο κόσμο, στον οποίο δεν καταφέρνω κανένα participation, ούτε καν φαντασιακό.

Έβλεπα πχ. άκυρο βιντεάκι που αφορούσε σε διαγωνισμό σχετικό με τη μόδα στα αθλητικά ρούχα και παπούτσια, στο οποίο έτυχε να πρωταγωνιστεί και να νικήσει κορίτσι φρέσκο της ηλικίας μου. Το κορίτσι αυτό, εξέπεμπε ζωντάνια και αισιοδοξία, τέτοια που σε συνέπαιρνε. Υποτίθεται δε ότι το concept του όλου διαγωνισμού είναι κάτι που δεν έχω καταλάβει ακριβώς, αλλά σίγουρα έχει να κάνει με φρεσκάδα, κι εκείνη, ήταν τόσο φρέσκια!

Θεωρώ ότι ο βαθμός της φρεσκάδας, έχει να κάνει απαραίτητα με το ναρκισσισμό. Δύο τρόποι υπάρχουν για να νικάς στα πράγματα: ο ένας είναι ο ναρκισσισμός και ο άλλος η απόλυτη αδιαφορία. Στη μέση της ενασχόλησης και με τα δύο, και δη με τρόπο συνήθως κριτικό, δεν χωράει καμία νίκη. Βρίσκεσαι διαρκώς στη δυσάρεστη θέση του να διαπιστώνεις πόσο συνέχεια κρίνεις αρνητικά την καλοσύνη, τη φρεσκάδα και την εν τέλει επιτυχία των άλλων και απλώς γεροντοκοριάζεις και παχαίνεις. Είσαι ο κακός που αρνείται το άγγιγμα του καλού ραβδιού. Τι μαλάκας είσαι.

Νομίζεις ότι παραμένοντας κακός και επικριτικός, θέτοντας τον εαυτό σου διαρκώς εκτός της υγιούς εκδήλωσης του ψώνιου, θα καταφέρεις να κερδίσεις τι; το σεβασμό; Δεν μπορώ να καταλάβω γιατί μερικοί άνθρωποι είμαστε έτσι. Κλειστοί, μονόχνοτοι, βλέπουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη και δεν τον χαιρετάμε.

Σε αυτό τον κόσμο είναι απαραίτητες παντός είδους διχοτομήσεις: ανάμεσα στον πίσω και τον μπροστά, ο πίσω, έλκεται προς τα πίσω και δίνει την ίδια σε απόλυτη τιμή ώθηση στον μπροστά. Ανάμεσα στον αριστερά και τον δεξιά. Ανάμεσα στο γέρο και τον νέο, ακόμα και αν αυτοί οι δύο βρίσκονται στην ίδια ακριβώς ηλικία. Για να δημιουργηθεί ένα υγιές ψώνιο, πρέπει να υπάρχει ταυτόχρονα και το αντίστοιχο υγιές αντίβαρο ενός ανθρώπου που ντρέπεται.

Το ευτυχές γεγονός είναι ότι θεωρώ ότι ακόμα υπάρχουν άνθρωποι με τόσο ανοιχτά μυαλά, που θα μπορούσαν να μου ανατρέψουν τον παραπάνω συλλογισμό μέσα σε μία μόνο παράγραφο. Αντιπαραθέτοντας τη μεγαλοσύνη του να είσαι ανθρώπινος και θυμίζοντάς μου γιατί σε αυτό τον κόσμο, κοντά στην αλαζονεία είναι απαραίτητη και η θρησκεία. Το αίτημα, δηλαδή, της οργάνωσης της ζωής μαζί με τους άλλους, προκειμένου να συνεχίσουμε να ζούμε, όσο ηλίθιοι κι αν μας φαίνονται αυτοί. Θρησκεία είναι ο τρόπος να μη φαίνονται οι άλλοι τόσο καλοί ή ηλίθιοι. Για να μη φαίνεσαι κι εσύ τόσο κακός.

Τελικά είναι τέτοια η ικανοποίηση του να βρίσκεις αυτόν με τον οποίο συμφωνείς, που κάθε διαιώνιση των διχοτομήσεων κρίνεται στο τέλος απολύτως δικαιολογημένη.

Ή μάλλον να φορέσουμε πάλι όλοι καλύτερα το μανδύα.