Δευτέρα, Ιανουαρίου 09, 2012

Για όνομα του ακριβού αυτού θεού.


     Σήμερα η ημέρα ξεκίνησε με μία αποκάλυψη, συνεχίστηκε με πολλά νεύρα και κατέληξε για μία ακόμα φορά, σε μία ακόμα μεγαλύτερη απορία. Όπως όλες οι «πρώτες»  μέρες του σχολείου δηλαδή. Όπου πας και διάφοροι χαρούμενοι συμμαθητές κάνουν πως τάχα μου δήθεν χάρηκαν που σε είδανε (εσένα) και που είδανε και αλλήλους (και αυτό είναι ακόμη πιο αηδιαστικό). Οι ώρες που απορείς με τον καθηγητή που φαίνεται διεστραμμένα χαρούμενος που θα συνεχίσει το μάθημα ακριβώς από εκεί που το άφησε και που σχεδόν συμπάσχεις με τον άλλον καθηγητή που μάχεται εσωτερικά το γεγονός ότι του έχουν απαγορεύσει να βαριέται στη δουλειά και αρκείται στην κλισέ διαπίστωση «και τώρα παιδάκια, τα κεφάλια μέσα».


     Στη συνέχεια και αφότου διαπιστώσεις ότι είσαι επίσημα εκτός κλίματος, προσπαθείς να ανοίξεις τα τετράδιά σου, να σημειώσεις, έως και να δώσεις την εντύπωση ότι είσαι κι εσύ χαρούμενος συμμαθητής.


     Δεν ξέρω αν φαίνεσαι, αλλά ξέρω σίγουρα ότι όλη αυτή την ταραχώδη εσωτερική αναδρομή, ακολουθεί πάντα μία θεόσταλτη αποκάλυψη: για εμένα σήμερα, ήταν η Λένα Μαντά. 


     Η Λένα Μαντά είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο. Το όνομά της είναι βέβαια τόσο θεόσταλτο, που σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι από τα άτομα εκείνα που αίρονται ανάμεσα στο «είναι» και το «δεν», σε αυτό το κενό διάστρωμα της ανθρώπινης ψυχής, που είναι τόσο μεγάλη, όσο ένα τεράστιο πασχαλινό αυγό. Θυμάμαι που βαριόμουνα το μπλόγκερ και σήμερα, 6 χρόνια μετά, διαπιστώνω ότι έκανα λάθος.  Ήμουν εγώ ασταθής, ήμουν εγώ ανασφαλής και θωρακισμένη, με έναν θώρακα σκόρπιο, ατελή. Εγώ δεν διάβασα, εγώ δεν μπόρεσα να αφουγκραστώ το μέγεθος της απλότητας εκείνης που είναι άξια να συναντήσει τα μικρά – μεγάλα  πράγματα. Γιατί τα μικρά πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι τελικά και τα πιο μεγάλα.


     Την ώρα που προσπαθούσα να εντρυφήσω στη σοφία της Λένας Μαντά (ο άντρας μου με έμαθε πώς να είμαι η Λένα, ο κόσμος πώς να είμαι η Μαντά…), με διακόπτει αγαπητός συνεργάτης στη δουλειά για να μου πει να μπω στο γιου τιουμπ και να τσεκάρω οπωσδήποτε συγκρότημα το οποίο έκλεισε (επιτέλους!) και αποτελεί για τον ίδιο μεγάλο μύθο του μεταπανκ. 


     Τι να του πω κι εγώ, τι να καταλάβει…  Δανείζομαι τις τελείες από τη Λένα Μαντά, και: ακούω το συγκρότημα υπνωτικά και θυμάμαι το μοναδικό τραγούδι που είχε την ευαισθησία να γραφτεί για παιδάκια πρώτης δημοτικού. Και ταυτόχρονα, αναγνωρίζω και εκτιμώ απόλυτα την ευαισθησία των ανθρώπων που το διασκεύασαν για τα παϊδάκια πρώτης δημοτικού. Εμάς δηλαδή. Αλλά το κεφάλι μου, δε λέει να ξεκολλήσει από τα λόγια της Λένας Μαντά σχετικά με τις χριστουγεννιάτικες γιορτές:


«Πόσες φορές θα το πω; Τίποτα δεν θέλω ν' αλλάξω. Ούτε μια στιγμή, ούτε ένα χαμόγελο.... Τίποτα πιο όμορφο απ' αυτή την ρουτίνα που αγαπώ και που κάθε χρόνο αποζητούμε όλοι μας. Βήμα - βήμα ξέρουμε τι θα κάνουμε, αλλά δεν θέλουμε να το αλλάξουμε και χαίρομαι γιατί είναι τα παιδιά μας υπέρμαχοι αυτής της τακτικής. Δεν φεύγουν, δεν βγαίνουν εκείνες τις μέρες, είναι μαζί μας για να κάνουν το χαμόγελό μας πιο πλατύ, την ευτυχία να μην χωράει μέσα μας... Ας είναι ευλογημένα...»


     Σαν από ευαγγέλιο διαβάζω τα λόγια της Λένας Μαντά και προσπαθώ επίσης να παρακάμψω έτερα σχόλια που θα με αποσπούσαν από αυτή την κατάνυξη όπως το τραγουδάκι των αδελφών κατσάμπα (από το η ρένα είναι οφ σάιντ) το οποίο αποφάσισε να στείλει έτερος φίλτατος συνάδελφος με πλανήτες στους ιχθείς – εικάζω μάλλον ως ευχή για ένα καλύτερο οικουμενικό μέλλον. 


     Έχω τελειώσει με τη Λένα Μαντά, έχω τελειώσει με το ωράριό μου, τα αφεντικά μου τα οποία εκτιμώ, συνεχίζουν να προσπαθούν – αυτά - για το καλύτερο των εαυτών μας. Έχω κλείσει με τη σημερινή πρώτη μέρα, δεν μου αρέσει καθόλου να βιώνω «πρώτες μέρες» και επιστρέφω στο σπίτι μου με την επίφαση ότι εκεί τουλάχιστον με περιμένει μία σταθερότητα τύπου -ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ Λένας  Μαντά.

  Και πάλι όχι. Γιατί αν ο άνθρωπος είναι φύσει ασταθής, αν ο άνθρωπος είναι επιρρεπής, εννοείται ότι με την παραμικρή απειλή σταθερότητας θα αναζητήσει την πρόκληση εκείνη που θα τον κάνει ή καλύτερο, ή υπερβολικά χειρότερο. Σαν το γκόμενο που δε θυμάσαι ότι σε έκανε καλύτερο.


Και ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τις ειδήσεις του ΣΚΑΙ και διαπιστώνω ότι οι σημειώσεις είναι μεν αφελείς αλλά η αρχισυνταξία ακόμα πιο ανώφελη, αλλά κρατάει την προσοχή σε ανώτερους τύπους σαν κι εμένα, σαν όλα τα παϊδάκια και αρχίζω να σκέφτομαι τα συμφέροντα και αρχίζω να σκέφτομαι τις πράξεις και τα λεφτά και το πώς και πού αυτά επενδύθηκαν και πως κανένας δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι, τη μέγιστη δηλαδή και ταυτόχρονη συνωμοσία, του πόσο αντί να ταυτίζομαι με τη ζέλντα φιστζέραλντ, θα ήθελα να ταυτίζομαι με τη Λένα Μαντά.








Σημειώσεις:


Λένα Μαντά: http://mantapsichogios.blogspot.com/


Inspiral carpets (cover): όχι λινκ. Πλάκα στην πλάκα έρχονται και οι ίδιοι οι inspiral carpets. Μεγάλες στιγμές μας περιμένουν τη νέα σχολική χρονιά.


Όμορφο τραγουδάκι για τη νέα σχολική χρονιά (για πλανήτες στους ιχθείς): http://www.youtube.com/watch?v=whay9qn4cfc




Ευχαριστώ les meilleurs  & στον isxyro synergati μου για την ανακάλυψη της Λένας Μαντά και γιατί είναι ο μόνος άνθρωπος που κάθε μέρα με ετοιμάζει να πεθαίνω χαρούμεν-η.