Κυριακή, Δεκεμβρίου 25, 2011

Ίδιο.


Θυμήθηκα τις προάλλες ότι η νούμερο ένα παρηγορηντική σκέψη μου για τα γεράματα, για τους ανθρώπους που γίνονται γέροι, είναι ότι έχουν πολλά να θυμούνται. Άρα σε αυτή την περίπτωση, μπλέκονται σε καλό και όμορφο βαθμό αυτά που έχουν να σκέφτονται με αυτά που έχουν να θυμούνται, ούτως ώστε να μη χρειάζεται να βαριούνται ή να εξωθούνται σε αθλητικές δραστηριότητες, όπως οι νέοι. 


Ωραία κατάσταση επίσης είναι να είσαι γέρος και να έχεις εγγόνια που να θέλουν να ακούνε ιστορίες. Πρόβλημα αντιστοίχως θεωρείται το να είσαι γέρος και να μην έχεις εγγόνια να πεις ιστορίες ή να είσαι νέος και να μην έχεις παππού.


Ένα άλλο αρκετά μεγάλο πρόβλημα επίσης των τελευταίων εβδομάδων κατά την άποψή μου, είναι η αίσθηση ότι  όταν ζεις πολύ παροντικά, καταντάς να μην έχεις καμία σύνδεση με το παρελθόν ή το μέλλον σου. Καμία συνέχεια δηλαδή. Η κατάσταση αυτή μπορεί να χαρακτηρίζεται από το ξυπνητήρι, παράγοντας ο οποίος προσδίδει μεγάλη επαναληπτικότητα στη φάση και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ως εκ τούτου ορίζει μία κανονικότατη «συνέχεια», η ουσία όμως είναι ότι η φάση καταλήγει σε μία ευθεία γραμμή καλά ορισμένη από το ίδιο το επαναληπτικό γεγονός: το ξυπνητήρι. 


Τώρα το λάθος που γίνεται είναι το εξής: η σύνδεση της έννοιας του «ίδιου», με την αντίστοιχη έννοια της «συνέχειας». Λέμε πολλές φορές ότι μας πειράζει η επανάληψη. Επανάληψη όμως δεν είναι «τα ίδια». 


Είναι «τα ίδια και τα ίδια». Σκέτα τα «ίδια», δεν είναι επανάληψη. Άλλωστε ο ίδιος μπορεί να είναι και επιφορτισμένος με καλύτερα συναισθήματα, όπως το «ίδιος είσαι!».


Ίδιο δεν είναι μόνο το πράγμα που επαναλαμβάνεται, είναι και το πράγμα που βρήκες όμοιο τουλάχιστον 2 φορές όταν το συνάντησες. 


Θεωρώ ότι το «ίδιο» μαζί με την επανάληψη, είναι ένα σαφές όχημα που σε οδηγεί στην ενηλικίωση και την προοπτική να γίνεις παππούς και γιαγιά. Στη συνέχεια δηλαδή. Όπως η συναίσθηση της απόλυτης ανάμνησης, του κάτι δηλαδή που θα σε τρέφει για πάντα γιατί δεν πρόκειται να ξαναγίνει ίδιο ποτέ, επειδή είχε 1 ευκαιρία να γίνει, έτσι και «το ίδιο», η αναγνώριση ότι «τώρα αυτό είναι το ίδιο», σε βάζει σε μία θέση συνειδητοποίησης ότι 2 ειδών πράγματα υπάρχουν σε αυτή τη ζωή:


Α. αυτό που για κάποιο περίεργο λόγο το βρήκες «ίδιο», παρόλο που το γνώριζες για πρώτη φορά, 


Β. αυτό που δεν γνώριζες, αλλά με το που το γνώρισες τείνει να επαναλαμβάνεται διαρκώς και με υπνωτικό τρόπο.


Οι δε ρυθμοί της επανάληψης είναι ενδεικτικοί των αντίστοιχων ρυθμών με τους οποίους έχεις επιλέξει ή απλώς τυχαίνει να γερνάς. Σε πιο προχωρημένα στάδια φιλο-νηπιακής λογικής, μπορείς στην παραπάνω διαδικασία να αναγνωρίσεις και τον εαυτό σου να κάνει τσα.






Καλά Χριστούγεννα! (πέρασαν).