Τετάρτη, Φεβρουαρίου 09, 2011

Εάν είσαι έτσι ως μη καπνιστής.


«Πολλοί πρώην-καπνιστές επιστρέφουν στο κάπνισμα ύστερα από ενθάρρυνση οικογένειας και των φίλων. Αυτό συμβαίνει συνήθως σε κάποιον που δεν είναι άρρωστος, και σταματά για να μείνει υγιής. Αρχικά είναι νευρικοί και δύσθυμοι. Σύντομα ο/η σύζυγος, τα παιδιά και φίλοι λένε, "εάν έτσι είσαι ως μη καπνιστής, μα το Θεό, κάπνιζε!". Μπορεί να φαίνεται καλή ιδέα τότε, σκεφτείτε όμως πώς θα αισθάνεται ο συγγενής αν ο καπνιστής πεθάνει από καρκίνο ή καρδιακή προσβολή. Η ενοχή του θα είναι τεράστια.»

Η εξάρτηση και η προσπάθεια να την εξηγήσεις, είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα.

Όλα ξεκίνησαν από τα χέρια μου, που είχαν γίνει πορτοκαλί. Και δεν άντεχα να τα βλέπω άλλο έτσι. Καπνίζω μάξιμουμ 10 τσιγάρα την ημέρα – 20 σε εξαιρετικές περιπτώσεις - και οι επιστήμονες λένε ότι δεν κατατάσσομαι καν στους βαρείς καπνιστές: βαρύς καπνιστής είναι αυτός που καπνίζει 25 και άνω. Τα δάχτυλά μου όμως είναι πορτοκαλί.

Λυπάμαι τον εαυτό μου όταν ξυπνάω το πρωί και βλέπω ότι για μία ακόμα φορά ξύπνησα με πορτοκαλί δάχτυλα. Γιατί επιμένω να υπακούω στη συνήθειά μου να έχω πορτοκαλί δάχτυλα, ενώ κάθε πρωί που πλένω τα δόντια μου και τα βλέπω, το βιώνω ως μέγιστη αποτυχία:

εντάξει, απέτυχα πάλι και χτες το βράδυ.

Το κάπνισμα το άρχισα λόγω προτύπων και συγκεκριμένα λόγω του πατέρα μου τον οποίο θαυμάζω ελεεινά και ήθελα προφανώς να του μοιάζω σε όλες τις συνήθειές του, καλές και κακές. Στην πορεία, το έχω βαρεθεί πάρα πολύ και πολλές φορές, μία από τις οποίες αποφάσισα να το κόψω και το πέτυχα για χρονικό διάστημα ενός περίπου μήνα.

Κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα, πήγα διακοπές με τους φίλους μου, πήγα στο εξοχικό μου μόνη μου, επέστρεψα στην Αθήνα, έπαθα τεράστια ερωτική απογοήτευση, διάφορες συμφορές και αρρώστιες με βρήκαν, αλλά δεν κάπνισα καθόλου. Ούτε ένα τσιγάρο. Και δε μου φάνηκε δύσκολο να μην το κάνω. Ήταν μάλλον η ζωή λίγο λιγότερη, από το σταμάτημα του καπνίσματος.

Τώρα τελευταία που μεγαλώνουμε και που βαριόμαστε λίγο τους εαυτούς μας έτσι όπως ήτανε, σκέφτομαι τι τρόπους θα μπορούσαμε να βρούμε για να μας κάνουμε να φανούμε λίγο πιο ενδιαφέροντες στους εαυτούς μας: όπως πχ.

Α. να εκτιμάμε τα αυτονόητα: το έκανα πέρσι και πρόπερσι.
Β. να μας αρέσει η δουλειά μας: το έκανα πέρσι.
Γ. να φοβηθούμε για την υγεία μας: το κάνω φέτος που έχω κλατάρει από τη δουλειά.
Δ. να κόψουμε το κάπνισμα: να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι un-cool και κάνει τα χέρια πορτοκαλί.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνοι 2 στενοί μου φίλοι που έχουν κόψει το κάπνισμα επιτυχώς εδώ και 3 χρόνια, είναι και οι δύο στην ίδια ηλικία και το έκοψαν και οι δύο, στην ίδια ηλικία. Τίποτα δεν εγγυάται ότι δε θα το ξαναξεκινήσουν σε 5 χρόνια από τώρα. Το κάπνισμα είναι άθλημα, είναι αναμέτρηση με ένα σκοπό, δεν εξηγείται αλλιώς. Την πιο σωστή κουβέντα, την έχει πει η μαμά μου στον μπαμπά μου: το κάνεις, γιατί νομίζεις ότι έτσι το ξορκίζεις.




Παν-αμερικανισμός: σεμινάρια – κλινικές κατά του καπνίσματος, http://whyquit.com, Joel Spitzer, να ζήσουν οι πωλητές!