Τρίτη, Οκτωβρίου 05, 2010

Το «μεγάλο άλμα προς τα εμπρός».

Προχτές είχα μία συζήτηση με τον αδερφό μου για το πόσο ωραίο πράγμα είναι να είσαι ακατάστατος. 


Πόσο οι ακατάστατοι άνθρωποι έχουν όμορφη ψυχή και πόσο χάλια πρέπει να αισθάνονται οι τακτοποιημένοι. Ο αδερφός μου, παρότι συνήθως τακτικός, συμφώνησε μαζί μου. Ο συλλογισμός αυτός εντάσσεται σε μία ευρύτερη κατηγορία συλλογισμών που κάνω και που σκοπό έχουν να αποδομήσουν θεωρήματα όπως:

«γιατί τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής», 
«γιατί η ομορφιά είναι υποκειμενική» και
«γιατί αν υπάρχει τάξη στο δωμάτιο κάποιου, τότε υπάρχει τάξη και στη ζωή του» 


και ένα σωρό άλλες τέτοιες μαλακίες, οι οποίες θα έπρεπε να αντικατασταθούν άμεσα από μερική παροιμία όπως:


«δείξε μου το φίλο σου να σου ποιος είσαι»
«να ‘χα πουτάνας ριζικό και ακαμάτρας τύχη»
και το all time classic για μένα 
«έχει ο Θεός κι ο Αη – Μηνάς κι έχει ο γείτονας για μας». 


Η ζωή είναι άλλωστε πολύ μικρή.


Η σχέση βέβαια ανάμεσα στο λαό και τη σοφία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Κάθε λαός έχει τη σοφία του και κάθε σοφία έχει το λαό της. Η σοφία του λαού έχει τις καταβολές της και τις επιρροές της και ο λαός επίσης έχει την ιστορία του, τον τρόπο δηλαδή που επιλέγει να επιβιώσει μέσα στα ίδια τα γεγονότα που δημιουργεί επειδή επέλεξε να αναπαραχθεί και τα οποία είναι σχεδόν πάντα τα ίδια και τα ίδια. Τόσο ίδια ώστε να μπορούν να δικαιολογήσουν εκατομμύρια παροιμίες. 


Ανοίγοντας μετά από πολύ καιρό την επόμενη μετά το μίξερ αγαπημένη μου συσκευή μέσα στο σπίτι, μου ήρθε η σκέψη, τι θα μπορέσει να καταλάβει αυτός ο λαός από εμάς και τις παροιμίες μας και τι εμείς από αυτούς; άραγε;


Πολλά πράγματα:


α. την ώρα που εμείς θα υποκρινόμαστε τι ωραία που είναι να τρως με ξυλάκια και θα οργανώνουμε κινέζικες βραδιές, ο λαός θα ανοίγει κατάστιχα κάτω από το ημίφως των στενών παραδρόμων της πειραιώς και θα κάνει μέσα σε δευτερόλεπτα την αποφορολόγηση της ημερήσιας είσπραξης.


β. όταν εγώ θα λέω «έχω δουλειές στο κέντρο» και θα προτιμώ να μην πάω, ο λαός θα εγγυάται την ασφάλειά μου ανά τετράγωνο, μόνο και μόνο επειδή εκεί, στο μπροστινό μέρος του καταστήματός του, είμαι σίγουρα ασφαλής.


γ. όταν θα με έχουν γονατίσει τα δάνεια που έχω πάρει για τα φροντιστήρια ώστε να δώσω στο παιδί μου την απόλυτη ευκαιρία να σπουδάσει στο χάρβαρντ και δε θα μου απομένουν λεφτά για να του αγοράσω νέα φόρμα για την καινούργια σχολική χρονιά, ο λαός θα μου δώσει τη λύση: ίδια φόρμα, στο 1/5 της τιμής.


Η αντίθεση ανάμεσα στο λαό το δικό μας και έναν λαό τέτοιου τύπου, είναι τόσο δομική που δε θα μπορέσει να υπάρξει σε βάθος χρόνου καμία συνεννόηση. Είναι σίγουρο. Και δε φταίει αυτός, ο έχων περάσει 100 στάδια πνευματικός λαός, που μας εμπιστεύτηκε και που μας θέλει για φίλους. Γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι όντως μας θέλει για φίλους. Εμείς δε θα τον θέλουμε μετά από μερικά χρόνια, γιατί τώρα μπορεί να βρεθήκαμε στην ανάγκη, αλλά κανένας λαός που έχει να επιδείξει και διδάσκει στα σχολεία του τόσο υψηλή ποίηση όσο το τραγούδι «του Κίτσου η μάνα εκάθονταν», δεν αντέχει να τον γαμάει για τόσο πολύ καιρό κάποιος με τόσο μικρό πουλί.   


Από την άλλη, η θεωρία των λαών, η ιστορία των λαών, έχει δείξει ότι ο λαός ο δικός μας έχει επιδείξει μεγάλη προσαρμοστικότητα σε άλλα πλάνα ζωής και εξέλιξης, όπου συμπεριλαμβάνονται πολλά φωτάκια, αρκετά τσιπς, ανεξιθρησκεία και ταυτόχρονη ασύδοτη λατρεία σε ό, τι μπορεί να πυροδοτήσει την εξέλιξη, τα λεφτά, το παρακάτω, το «τώρα». Αρκεί να υπάρχει σεβασμός και στην οικογένεια.


Όταν όμως θα έρθει η ώρα που θα χρειαστεί να σκεφτούμε τα εξαγώγιμα προϊόντα μας λίγο πιο σοβαρά και θα έρθει η ανάγκη να τα πουλήσουμε κιόλας, τότε θα σταματήσουμε να κάνουμε πλάκα με το πουλί του καινούργιου μας φίλου.  


Πόσο θα ήθελα να ήξερα λίγο καλύτερα οικονομικά.








Τι μπαγιάτικη εικόνα, δεν ξέρω σε ποια περίοδο της ζωής θέλησα να την αποθηκεύσω, αλλά δεν είχα τίποτα πιο εύκαιρο από αυτό. Δεν έχω καλό ίντερνετ για να ψάξω κάτι καλύτερο, ισχυρός θα βρίσει, αλλά δεν πειράζει.

Ετικέτες