Σάββατο, Φεβρουαρίου 13, 2010

Τόσες θυσίες για την τέχνη.

 
*Awesome Architectural Insanity 
http://news.thomasnet.com/IMT/archives/2008/03/light-friday-5-tantalizing-designs-of-insane-architecture.html

2οο μέρες μετά τη νέα εποχή,

δεν έγραφα τίποτα τόσο καιρό γιατί ήθελα να βάλω ένα κείμενο που έχω ήδη έτοιμο και σκόπευα να το συνδυάσω με την ανακαίνιση του μπλογκ. Μετά κατάλαβα ότι δεν είναι καιρός για ανοίγματα.

Και μετά δεν έκανα την ανακαίνιση. Πέρασα όμως μία μακρά ωραία περίοδο, μία από αυτές που συμβαίνουν όλα τα αντίθετα από αυτά που πρέπει να συμβούν, οπότε αξίζουν μία πρόποση:

Δηλαδή: δεν είναι καιρός για ανοίγματα και εμείς αποφασίσαμε να ανοίξουμε δουλειές με την εφορία. Ανοίξαμε πλέον τη δική μας εταιρία.

Δεν πρέπει να τρως πάνω από το πληκτρολόγιο, αλλά εσύ πίνεις κιόλας. Πέφτει η μπύρα πάνω στο πληκτρολόγιο (επόμενο είναι) και εσύ,

πας να φέρεις το βετέξ για να τη σκουπίσεις και την ώρα που το στραγγίζεις, διαπιστώνεις ότι δεν έχεις σηκώσει καλά τα μανίκια σου, οπότε όλα τα προηγούμενα βρωμόνερα διαχέονται στο μανίκι σου.

Σε τέτοιες περιόδους είσαι σχεδόν ανυπεράσπιστος. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, κάτι λάθος θα γίνει, όλο και κάποια δήλωση κακή θα γίνει. Ό, τι και να ακούσεις θα είναι μία επιβεβαίωση ότι όλα είναι χάλια κι εσύ, δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να είναι έτσι. Όταν ακούς όλα αυτά, επεκτείνεται στο μυαλό σου η απόσταση μεταξύ του ατόμου που δυσπνοεί οικονομικά και έχει προφανείς λόγους να δυσπνοεί και του άλλου που δυσπνοεί, χωρίς να είναι καθόλου προφανής ο λόγος.

Με λίγα λόγια, δεν μπορεί να ισχύει αυτό που λένε οι ειδήσεις, δεν μπορεί ταυτόχρονα και στον ίδιο ακριβώς βαθμό, να δυσπνοεί αυτός που έχει 600 ευρώ το μήνα και αυτός που βγάζει 60.000 ευρά το μήνα. Δεν το χωράει ο εγκέφαλος του ανθρώπου αυτό, πώς συνδέονται όλοι αυτοί μεταξύ τους.

Διαμέσου προφανώς κάποιου τρίτου, που βγάζει 6.000 και νιώθει μέντιουμ ανάμεσα σε αυτούς τους 2.

Πολλές απορίες, με στοχαστική διάθεση τις ανασκοπούμε και αυτές και μένουμε αμέτοχοι μπροστά:

α) στη βλακεία και
β) την πλεονεξία,

τις δύο πρωταρχικές μορφές μαλακίας που βρίσκουν την έκφρασή τους τόσο μέσω συγκεκριμένων ατόμων όσο και μέσω ευρύτερων κατηγοριών/ εκπροσώπων συγκεκριμένου ζωδιακού άξονα.

Δεν καταλαβαίνω πώς εγώ που βγάζω «αυτά», μπορεί να υπόκειμαι στην ίδια κακή μοίρα με κάποιον που βγάζει «πολλαπλάσια από μένα». Δεν το καταλαβαίνω. Δεν κατανοώ την έννοια της κλίμακας.

Το πώς ένας πληθυσμός καταφέρνει να υπερχρεωθεί υποκινούμενος από την ανάγκη να είναι ελεύθερος και προσχηματικά αυτεξούσιος, είναι ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του λαού μας και του εαυτού μας. Το πώς αυτό το χρέος που δημιουργήσαμε όταν αρνηθήκαμε να «δουλέψουμε πολλές ώρες για άλλους με τα μισά λεφτά», τελικά μάς φορτώνει τώρα και για πάντα, είναι επίσης ένα άλλο μέρος της ιστορίας.

Το αν είναι τίμιο και δίκαιο να μεγαλώνω με την ιδέα ότι είμαι αυτάρκης και εσύ να περιμένεις 28 χρόνια για να μου πεις ότι τελικά χρωστάω 20.000 ευρώ επειδή έτυχε να γεννηθώ, και αυτό, η ιστορία το κρίνει, αλλά επίτρεψέ μου τουλάχιστον να έχω φορολογικές απορίες, που ούτε o forologikosparadeisos.gr δεν μπορεί να μου τις λύσει.

Επόμενος στόχος μετά το άνοιγμα της δικής μας εταιρίας, είναι να ανοίξουμε και τη δική μας εφορία. Θα πιω σε αυτό.


    

Προσοχή! το κείμενο είναι χρονομετρημένο: (χρονόμετρο)