Τρίτη, Σεπτεμβρίου 08, 2009

πρέπει ή όχι να μιλάμε για τα πολιτικά με τους φίλους μας?


Τελευταία έχω εισηγηθεί να αλλάξει το όριο στο οποίο μία ηλικία θεωρείται «μέση», να πάει δηλαδή από το 50 στο 30 καλύτερα, γιατί έχω παρατηρήσει ότι:

α. ήδη από τα 24 άρχισα να νιώθω χαρούμενη όταν με έκαναν μικρότερη, κάτι που θα ήταν αδιανόητο να μου συμβεί στα 15, όταν έτρωγα πόρτα στα περισσότερα κλαμπς που πηγαίνανε οι μεγάλοι (αυτοί που ήταν 24 δηλαδή).

Στόμα επιφανούς γυναίκας ψυχιάτρου είχε ταυτίσει το όριο της ενηλικίωσης στις γυναίκες με τη στιγμή της προσωπικής συνειδητοποίησης ότι «ώπα - τώρα κυκλοφορούν έξω και κορίτσια που είναι μικρότερα από μένα.» - σαφές.


β. Ένα χρόνο μετά, στα 25, αναγκάζομαι να αναδιαμορφώσω το σπίτι μου με γνώμονα τη βολή και την άνεση των τακτικών επισκεπτών. Μετά από διάστημα κατά τη διάρκεια του οποίου είχα υπάρξει αποδέκτης πολλών παραπόνων σχετικά με το γεγονός ότι «στο σπίτι σου καθόμαστε συνέχεια στο πάτωμα και μετά δυσκολευόμαστε να σηκωθούμε», αποφάσισα ότι πρέπει να βάλω καναπέ και μετέφερα πράγματι έναν καναπέ από το σπίτι της μαμάς, για να μπορεί να κάτσει ο συνομίληκος κόσμος μου, που είχε αρθριτικά.


Σύμφωνα με στοιχεία του Ελληνικού Ιδρύματος Ρευματολογικών Ερευνών, η συχνότητα των ρευματικών παθήσεων στο γενικό πληθυσμό της Ελλάδος αυξάνει σημαντικά με την ηλικία και συγκεκριμένα από 4% στην ηλικιακή ομάδα των 19-28 ετών φτάνοντας μέχρι το 52% στην ομάδα των 69 ετών και πάνω. Όλα αυτά τη στιγμή που η συνολική συχνότητα, αγγίζει περίπου το 27%. Δηλαδή σχεδόν 1 στους 4 Έλληνες άνω των 18, πάσχει από κάποια ρευματική πάθηση.


γ. Την επόμενη χρονιά, φέτος δηλαδή, δηλαδή 26 δηλαδή, παρατηρώ ότι ενδιαφέρομαι περισσότερο για το συλλογικό πεπρωμένο, ενώ ταυτόχρονα επιδεικνύω μία σχετική, «διακριτική» πάντα αδιαφορία, σχετικά με το δομικό μέρος των επιλογών των συνανθρώπων μου, σε προσωπικό επίπεδο. Κρίνω πολύ πιο επιφανειακά τις πράξεις και τις σκέψεις τους και στο τέλος δε με ενδιαφέρει (καθόλου όμως) το τι ακριβώς θα επιλέξουν να κάνουν. Οι άνθρωποι είναι αυτό που είναι. Αυτό το ώριμο διαμορφωμένο σκατό που υποκινεί τις επιλογές τους, για τις οποίες ενδιαφέρομαι μόνο αν και εφόσον με διασκεδάζουν ή με εκνευρίζουν. Έχει, δηλαδή, λίγο περισσότερη σημασία το τι κάνουν τελικά όλοι μαζί αυτοί. Μιλώντας προχτές με βαθιά προβληματισμένο άτομο του περιβάλλοντός μου και πάνω στη στιγμή που μου εξέθετε το φόβο του ότι «μάλλον τελικά δεν είναι φτιαγμένος από την πάστα που μπορεί να ευτυχήσει», η μόνη απάντηση που μπορούσα να δώσω ήταν ότι κανείς δεν είναι ακριβώς ευτυχισμένος κοντά στη «νέα μέση ηλικία», τα 30 δηλαδή κατά την εισήγησή μου. Τότε απλώς μαθαίνεις να μη σε νοιάζει και τόσο το πώς είσαι, αλλά το πώς δείχνεις.

Η επιστήμη της πλαστικής χειρουργικής έχει προχωρήσει πλέον σε τέτοιο βαθμό, ώστε έχει βαλθεί να αποτρελάνει ανυποψίαστους εκλογολάγνους τηλεθεατές που μόλις γύρισαν από τις διακοπές. Κι έτσι απλά, μια μέρα, η όλγα τρέμη έγινε η σία κοσιώνη.


Εδώ και μία εβδομάδα γύρισα από τις καλοκαιρινές διακοπές και πρέπει να είμαι από τους τυχερούς που δεν έχουν ίχνος κατάθλιψης επειδή ήρθε ο χειμώνας και τέτοια. Δεν έχω κανένα απολύτως πρόβλημα. Μην πω ότι ήθελα κιόλας να έρθει ο χειμώνας. Οφείλω επιπλέον να μην παραπονιέμαι γιατί 2 μέρες μετά την επιστροφή, σιγουρεύτηκε η ημερομηνία των εκλογών, πράγμα το οποίο σηματοδοτεί περίοδο μακράς πνευματικής μακροημέρευσης για μένα. Υπάρχει ένα νόημα σε όλα αυτά γιατί κάτι με θέλουν να ψηφίσω.

Η στιγμή πριν από την έναρξη της συζήτησης με τους φίλους σου για τα πολιτικά, μοιάζει πολύ με τη στιγμή που αρχίζεις να βράζεις επειδή ζηλεύεις.

Βράζεις επειδή ζηλεύεις υπερβολικά.

Λες ότι αυτή τη φορά έχεις αποφασίσει να μη μιλήσεις για τα πολιτικά, έχεις αποφασίσει να μη δηλώσεις την προτίμησή σου, γιατί όποτε δε δηλώνεις την προτίμησή σου, αυτόματα θεωρείσαι «ανεξάρτητος» και «υπεράνω» και δείχνεις κουλ.

Μετά βράζεις και δεν αντέχεις να μην τη δηλώσεις, όπως δεν αντέχεις να μη ζηλέψεις, γι’ αυτό γίνεσαι ο μαλάκας που μιλάει για τα πολιτικά. Ο μαλάκας που ζηλεύει. Ο άρρωστος που δεν μπορεί να κρύψει τι ψηφίζει γιατί τον καταλαβαίνουν οι άλλοι, επειδή βράζει. Σήμερα και λόγω της αυξανόμενης διάδοσης της ηλίθιας και αυθαίρετης αντίληψης ότι η αποχή είναι πολιτική θέση, πολύς σούπερ αφελής κόσμος (με την πρόφαση ότι μπούχτισε), υιοθετεί την πολιτική «στάση» (και όχι «θέση» γιατί έχει διαφορά) της δηθενιάρικης απάθειας.

Η πολιτική αρετή, θα μπορούσε (λέει) να «κοσμεί» την προσωπικότητα κάποιου. Πλέον, το να θέλεις να ασχοληθείς με τις εκλογές σημαίνει απλώς ότι πλησιάζεις τη μέση ηλικία και βράζεις κι από πάνω, όχι ότι εξακολουθείς να μετράς την αρετή σου με όρους ηθικής.

Ηθική είναι η τεχνική του υπολογισμού του ατομικού συμφέροντος με βάση τη σχέση σου με τους άλλους. Πόσο λίγοι είναι, πόσο λίγοι σου φαίνονται και πόσο τεράστιοι, όταν τους αγαπάς ή τους ζηλεύεις.

Σε κάθε περίπτωση, αν πας για μπάνιο τη μέρα των εκλογών, καλύτερα να σε φάει καρχαρίας.

Ετικέτες