Τρίτη, Απριλίου 28, 2009

πόθος και παιχνίδια του μυαλού.

Και τώρα θα βάλω ό, τι είναι για σήμερα και αφορά σε προγραμματισμένες μπούρδες. Έχω μάλιστα και αυτόν τον τίτλο, ούτως ώστε όποιος διαβάσει το κείμενο επειδή του άρεσε ο τίτλος να αισθανθεί άσχημα με τον εαυτό του, επειδή θα περίμενε κάτι άλλο.

Πριν από 10 μέρες άκουγα στο ραδιόφωνο την αγαπημένη μου εκπομπή και ήρθα κατά λάθος σε επαφή με μικρής διάρκειας ηχητικό ερέθισμα το οποίο κατακάθισε στο μυαλό μου δημιουργώντας ίζημα και προκάλεσε την ακατανίκητη επιθυμία να συλλέξω όλες τις πληροφορίες σχετικά με την προέλευσή του. Προσπάθησα εκείνη τη στιγμή να σημειώσω τι είναι αυτό που έπαιζε το ραδιόφωνο, αλλά το μόνο που κατάφερα ήταν μία πρόχειρη σημείωση που έλεγε “rolling stones – o paradeisos panw sti gh”.

Η κατάσταση κατά την οποία διαθέτεις μόνο λέξεις-κλειδιά για ένα ζήτημα είναι τραγική. Μπορεί το ζήτημα να μην είναι τραγούδι, μπορεί να είναι κάτι που είπε κάποιος και δε θυμάσαι ποιος ή κάτι που ήθελες να πεις και είναι μέτρια σημαντικό, αλλά εσύ θυμάσαι μόνο ότι ήταν «μέτρια σημαντικό» και όχι τι ήταν αυτό που ήθελες να πεις και άλλες τέτοιες παπαριές γενικώς για τις οποίες βρίσκεις ή χάνεις τον ύπνο σου και την ηρεμία σου και πρέπει να υπάρξει μια λύση. Μάλιστα, αφού έχεις κινητοποιήσει ολόκληρο μηχανισμό για να βρεθεί το ζητούμενο με αφετηρία τις κατά κανόνα αυθαίρετες λέξεις – κλειδιά που έχεις, τελικά το βρίσκεις και μετά έρχεται ένα άλλο τέτοιο παρόμοιο πρόβλημα και σου στοιχειώνει το μυαλό εκ νέου.

Σε προχωρημένες καταστάσεις, μπορείς να μπλέξεις πραγματικές περιστάσεις με ορισμένες εικόνες που είχες στον ύπνο σου ή αλλού και τις οποίες δεν μπορείς να αρχειοθετήσεις. Παράδειγμα: έχω στο σπίτι μία ξύλινη κουτάλα την οποία χρησιμοποίησα προσφάτως για να ανακατέψω ρεβύθια και στη συνέχεια τοποθέτησα στο νεροχύτη προκειμένου να πλυθεί. Βλέποντας ένα μέρος της κουτάλας στο νεροχύτη την επόμενη μέρα, θεώρησα ότι πρόκειται για ένα σετ κινέζικα ξυλάκια. Γιατί;
Γιατί μία από τις προηγούμενες μέρες είχα δει προφανώς στον ύπνο μου τον ισχυρό να μου υποδεικνύει το συγκεκριμένο σετ κινέζικα ξυλάκια, λέγοντάς μου ότι πρέπει να τα τακτοποιήσω στη θέση τους. Μάλιστα είχα την πεποίθηση ότι ο ισχυρός, τις μέρες που έλειπα για διακοπές, είχε έρθει στο σπίτι μου και είχε παραγγείλει κινέζικο. Πράγμα που μπορεί να είναι και αλήθεια.
Στο τελικό στάδιο, ο άνθρωπος κυκλοφορεί στο δρόμο και συναντάει αλλόκοτα όντα, που είναι μισοί άνθρωποι – μισοί άννα δρούζα (εντάξει το είπα).


Το είχα βρει με συνδρομή καλών φίλων (μετά από τουλάχιστον 2 εβδομάδες ομαδικής προσπάθειας)
Το βρήκα. Προφανώς αυθαίρετα το είχα συνδυάσει με την άποψη ότι heaven is a place on earth (δεν έχω δει καμία ταινία).

Επίσης δεν έχω τίτλο. Αν ο εξαιρετικός άνθρωπος που κάνει αυτές τις δουλειές, διαβάσει αυτά (πράγμα απίθανο) πριν επικοινωνήσω εγώ μαζί του για το συγκεκριμένο ζήτημα που το ξεχνάω συνέχεια, ας φέρει πίσω τον τίτλο ή ας το θυμηθεί κάποιος απ’ τους δυο μας όταν μιλήσουμε. Το σημειώνω για να το θυμηθώ.

Ετικέτες , ,

να μείνει μόνο η καθαρά δευτέρα.



(για τις γιορτές, που δεν πρόλαβα να το βάλω τη μέρα πριν φύγω για τις διακοπές των γιορτών)


Εδώ και αρκετά χρόνια αναπτύσσεται ο διάλογος αναφορικά με τη χρησιμότητα των περιοδικών γιορτών. Πρόκειται για έναν ξεκάθαρα μη γόνιμο διάλογο, που δεν καταλήγει καν στη διαμόρφωση ενός αιτήματος για την κατάργηση ή τη διαιώνισή τους. Μέσα σε αυτή τη γενικότερη σύγχυση, διακρίνουμε 2 τον αριθμό κατηγορίες ανθρώπων, ίσως και 3, οι οποίες παρατηρούνται με κριτήρια συμπεριφοράς και κρίνονται σύμφωνα με τις σχετικές θεωρίες του βάθους.
Στην πρώτη κατηγορία έχουμε τα υποκείμενα τα οποία για λόγους εμμονής στο πατροπαράδοτο, αντιδρούν με τρόπο ενθουσιώδη απέναντι στις γιορτές, τις προσδοκούν, τις εκτιμούν, τις μαγειρεύουν. Ο βαθύτερος λόγος για τον οποίο επιλέγουν να συμμετάσχουν στο κλίμα αυτό, έχει να κάνει είτε με συνθήκες μονοτονίας στην καθημερινή τους ζωή, ή με εγκληματική έλλειψη συνείδησης (η οποία έχει ως αποτέλεσμα την έλλειψη υπαρξιακού άγχους), ή επειδή είναι απλώς εργαζόμενοι και θέλουν να κοιμηθούν και να φάνε σαν άνθρωποι, για λίγες μέρες.
Στην κατηγορία β’ , συναντούμε υποκείμενα που λόγω της απορίας που τους προκαλεί η εναρμόνιση ενός συνόλου πληθυσμού άνω των 5.000.000 ανθρώπων σε ορισμένα τελετουργικά, αντιδρούν με τρόπο σπασμωδικό και είτε αρνούνται εντελώς να συμμετάσχουν στους εορτασμούς ή αδυνατώντας να κατανοήσουν το συμβολισμό που κρύβεται πίσω από το τυπικό του εορτασμού, παθαίνουν προσωρινή κατάθλιψη.
Η 3η κατηγορία, που θα μπορούσαμε να πούμε ότι αποτελεί ένα συνδυασμό των παραπάνω δύο, περιλαμβάνει άτομα που αφενός δεν αντιλαμβάνονται το νόημα, αφετέρου δε, επιλέγουν να βιώσουν την περίσταση εξομειούμενοι με την πλειοψηφία των συνανθρώπων τους, με απώτερο στόχο να αποφύγουν την περιθωριοποίηση και τον αποκλεισμό που συνήθως συνεπάγεται η έκφραση μιας οποιασδήποτε απορίας.

Καθώς αισθάνομαι πιο κοντά στην τρίτη κατηγορία, θα ήθελα να αναφερθώ στη χρησιμότητα της εξής πατέντας:

είσαι εσύ σε μία περίσταση.
τα πράγματα δεν είναι απαραίτητα καλά, δεν είναι όμως και απαραίτητα κακά.


Άρα: έχεις το περιθώριο να δηλώσεις στους άλλους, όταν σε ρωτήσουν, ότι «είσαι καλά» (ΠΡΟΣΟΧΗ δεν εφαρμόζεται σε περιπτώσεις που έχεις αντικειμενικούς λόγους για να μην είσαι καλά).


Αυτό σε περιορίζει στο να δηλώνεις ότι είσαι «καλά» (αν θες μπορείς και να το παραχέσεις και να δηλώνεις πανευτυχής), οπότε επειδή έχεις μπει σε αυτό το mode, στο τέλος το πιστεύεις και είσαι από καλά έως πανευτυχής, ανάλογα με το πόσο έχεις επιλέξει αρχικά να αυτοπεριοριστείς.


Πριν καιρό, σε αυτό που άλλοι άνθρωποι ονομάζουν δουλειά και που εγώ το κάνω επίσης παίρνοντας λεφτά, αλλά επειδή δεν το κάνω υποχρεωτικά, δεν μπορώ να το πω «ακριβώς δουλειά», έτυχε να συναντήσω και να συνομιλήσω για λίγα λεπτά με έναν άνθρωπο συνδρομητή του περιοδικού μας τον οποίο δεν έτυχε (πάλι) να γνωρίζω προσωπικά. Δεν ξέρω το ακριβές ποιόν του, δηλαδή. Σχετικά με τους περισσότερους συνδρομητές μας, γνωρίζω 1-2 πράγματα για το βιογραφικό τους όπως και αυτοί για το δικό μου. Γι’ αυτό το λέω δηλαδή.

Με τον άνθρωπο αυτόν, συζητήσαμε λιγάκι για το σκατό, την εξέχουσα σημασία του κλπ, φαινόταν ότι αγαπάει το αντικείμενο, αλλά ήτο και φορέας της αντίληψης ότι η σκατολογική φιλολογία οφείλει να διατηρεί την καθαρότητά της ως προς τη θεματική και ως προς τη γενικότερη παρουσίαση του φιλολογικού παραγώγου. Εξέφρασε μάλιστα το παράπονό του ότι παίρνοντας το έντυπό μας και διαβάζοντας τα πιο πρόσφατα κείμενα έναντι των παλαιοτέρων, απογοητεύεται με την πολλή φιλοσοφία και θα προτιμούσε κάτι πιο πρακτικό, κάτι πιο τεχνικό, κάτι πιο δραστικό.

Είναι αδύνατον σε έναν κόσμο ευθύνης και πόζας να πηγαινοφέρνεις την οποιαδήποτε ιδέα που αναφέρεται μόνο στον εαυτό της, αγνοώντας το γεγονός ότι ο κόσμος πηγαίνει προς τα μπρος. Αν δεν μπορείς να μπεις τουλάχιστον στην κατηγορία 3, μείνε απέξω. Δε θα σε κατηγορήσει κανείς. Αλλά να μεγαλώνεις κάθε μέρα και να κάνεις ότι τάχα μου δεν το κατάλαβες, αυτό είναι μεγάλη πατέντα.