Παρασκευή, Οκτωβρίου 03, 2008

Δραματικός τύπος


-->
«τελικά στη δουλειά προκαλώ πιο φαντασμαγορική κατάρρευση του εαυτού μου απ’ ότι στο σπίτι» (εδάφιο από πάρα – μα πάρα πολύ παλιό, κανονικό μου ημερολόγιο)

Υπήρχε μια εποχή, που την ορίζω εκ των υστέρων ως «σπουδή στην κατάρρευση». Απλώς κατέρρεα, συνέχεια, αδιάλλειπτα, αποκλειστικά. Από ένα σημείο και πέρα, δεν είχε σημασία ο λόγος που κατέρρεα, αλλά ο τύπος της κατάρρευσης που επέλεγα να καταρρεύσω (σύστοιχο αντικείμενο).
Το «να καταρρέεις την κατάρρευση», έχει κι ένα τελετουργικό από πίσω. Ως διαδικασία χωρίζεται σε επιμέρους στάδια και συναρτάται με ποικίλους παράγοντες του εξωτερικού περιβάλλοντος.
Συνήθως την κατάρρευση την επιβάλλει ο έρωτας (στους υγιείς) και η αρρώστια (στους μη υγιείς). Η ευτυχής κατάρρευση που συνεπάγεται ο έρωτας, θεωρείται από πολλούς δημιουργική, όταν σου συμβαίνει στη βεράντα. Βέβαια εκείνη την ώρα δεν το καταλαβαίνεις εσύ ότι αυτό πρέπει να λέγεται «ευτυχία», αλλά οι διάφοροι αποστασιοποιημένοι άνθρωποι με τους οποίους μιλάς, σου λένε «εεε πώς κάνεις έτσι! ωραίο είναι που σου αρέσει κάποιος και τέτοια...»
Η δική μου η κατάρρευση, είχε αγγίξει τον αυτοσκοπό. Έφτασα σε ένα σημείο, που ήθελα μόνο να καταρρέω. Δε με ένοιαζε τίποτα άλλο, αυτό ήταν το πρόγραμμά μου, το πεπρωμένο μου και ήθελα να το κάνω όσο καλύτερα μπορούσα. Και το έκανα καλύτερα απ’ όλους και ήμουν και πολύ περήφανη μάλιστα.

Κατέρρεα λοιπόν με διάφορους τρόπους, στη βεράντα, ή στον εσωτερικό χώρο, όπου κυρίως έσπαγα αντικείμενα. Σε έτερο εδάφιο του προ-προ-προ-περσινού ημερολογίου μου αναφέρονται τα εξής: «υλικές ζημιές: ένας (ακόμη) σπασμένος καθρέφτης, πέντε ώρες χαμένου ύπνου, ένα χαμένο σιλκ-ε-πιλ - καμία βοήθεια -ένα κοσμηματάκι του κινητού σε μορφή «γατάκι» (που μου άρεσε και το ήθελα), το πέταξα κάπου μέσα στο αυτοκίνητο, ένας λεκές στο πορτατίφ από κάψιμο που δημιουργήθηκε στο καπέλο κατά τη σύγκρουσή του με μαξιλάρι, δύο σκισμένα εξώφυλλα βιβλίων. Επίσης να μην ξεχάσω να θυμηθώ ποιούς έβρισα για να πω αύριο «συγγνώμην» (συνεχίζεται, αλλά δε θέλω να το κουράσω τώρα)».
Αυτό που έχει σημασία στην προκειμένη περίπτωση, είναι ότι η κατάρρευση εννοείτο από το άτομο μου, ως η υπέρτατη έκφραση της δυναμικής μου συνείδησης.
Κοινώς, πρακτικά δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω. Αν προσθέσει κανείς στα παραπάνω και το γεγονός ότι τότε για πρώτη φορά διέθετα δική μου περιουσία, τότε οδηγούμαστε στο άθροισμα: μαλακία+δικό σου σπίτι= (το ανικανοποίητο/τους νόμους της φύσης)= όλη η βιβλιοθήκη κάτω.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία άλλη μέρα, όταν είχα σπάσει το σπίτι (για συμβολικούς πάντα λόγους) στο σύνολό του και φυσικά δεν είχα δυνάμεις να το τακτοποιήσω μετά. Το πρωί, πήγα κανονικότατα στη δουλειά και το μεσημέρι γύρισα στο ίδιο σπασμένο σπίτι. Πολύ ωραίο συναίσθημα. Αισθάνθηκα μεγάλη ικανοποίηση, που τα είχα κάνει όλα τόσο σκατά.
Ένα χρόνο μετά τη σπουδή στην κατάρρευση έπαθα και κάτι αρρώστιες (ευτυχώς όχι πολύ σοβαρές) και έπαιρνα ένα πλήθος φαρμάκων. Όταν πήγα να κάνω αυτή που ήλπιζα ως τελειωτική εξέταση, με μεγάλη περηφάνια πάλι, δήλωσα στο γιατρό ότι παίρνω πια όοολες τις απαραίτητες προφυλάξεις απέναντι σε ό, τι μπορεί να με απειλήσει με το είδος της κατάρρευσης που μολύνει τους υγιείς ανθρώπους. Γιατί «όταν κάνω λάθος, τουλάχιστον κάνω το σωστό λάθος», του είπα.


Ο ισχυρός συνεργάτης λέει ότι είμαι πολύ δραματικός τύπος. Με κατηγορεί βασικά ότι είμαι πολύ δραματικός τύπος και λέει ότι εκεί οφείλονται όλα τα δεινά της ατυχίας μου. Εγώ δεν κατηγορώ με τη σειρά μου κανέναν, αλλά όχι και να φτάσω να κατηγορήσω το ίδιο μου τον εαυτό επειδή είμαι δραματικός τύπος, αυτό πάει πολύ.
Άλλη καλή μου φίλη με έχει συμβουλεύσει να προσπαθώ να ζήσω τις καταστάσεις λίγο πιο μετριοπαθώς. Προκειμένου να αποφεύγω την ανώτερη δυστυχία, να αποφεύγω και την ανώτερη ευτυχία δηλαδή. Να μην τις βλέπω με τόσο ενθουσιασμό, να λέω πιο συχνά «ε, εντάξει».
-Πώς είσαι;
-Ε, εντάξει.
Το έκανα ήδη. Το έλεγα: ε, εντάξει. Το έλεγα εκεί που συνήθως λέω ψέμματα.
Ο ισχυρός έχει δίκιο να λέει ότι είμαι δραματικός τύπος. Όντας δραματικός τύπος γλιτώνεις το βάρος της ευθύνης που έχεις απέναντι στους άλλους και στον εαυτό σου και στις πράξεις σου και σε όλα μαζί. Τα φέρνεις τα πράγματα διαρκώς σε εκείνο το σημείο στο οποίο φαντάζουν οριακά, οπότε αφού είναι οριακά, δεν μπορεί παρά να «μη φταις». Εγώ θέλω να μη φταίω. Στην καλύτερη περίπτωση να είμαι άμοιρη ευθυνών, στη χειρότερη να είμαι το θύμα. Άμα είμαι το θύμα, βολεύομαι ωραία γιατί ξέρω και πώς να το παίξω, είμαι και δραματικός τύπος άλλωστε.
Το ευχάριστο είναι ότι άμα είσαι δραματικός τύπος, γνωρίζεις που και που και άλλους τέτοιους δραματικούς και γκρινιάζετε όλοι μαζί και περνάτε ωραία. Βέβαια δεν έχω διαπιστώσει αν οι άλλοι είναι εξίσου δραματικοί όλη την ώρα, φαντάζομαι ότι ούτε εγώ είμαι. Όταν καθαρίζω το μπάνιο δεν είμαι δραματική, απλώς καθαρίζω το μπάνιο. Αλλά όλες τις άλλες ώρες είμαι. Αυτό που συμβαίνει, καλό-κακό, συμβαίνει πάντα για πρώτη φορά.
Επειδή λοιπόν επιδιδόμουν πολύ καιρό στο άθλημα, δεν ξέρω τελικά σε τι ωφελεί όλη αυτή η εμμονή στον υπερθετικό, αν το αποτέλεσμα είναι να αυτοδιαψεύδεσαι διαρκώς. Κι όλα αυτά τα λέω, γιατί εδώ και κάποιο καιρό, δεν είμαι πια δραματικός τύπος. Έγινα πραγματικός τύπος και είμαι πολύ βαρετή. Ταυτόχρονα, άνθρωποι γύρω μου που ήταν υποδείγματα ψυχραιμίας και σταθερότητας, έχουν μετατραπεί σε απόλυτους σταρ πάνω στο ζήτημα. Πριν κατέρρεα, τώρα όταν βαριέμαι, αποφασίζω π.χ. να κάνω μία ρόδα. Και δεν ξέρω τι είναι καλύτερο ή πιο αληθινό.

Θα κλείσω με μία φράση σχετική, που είχα ακούσει στο emo-party της αδερφής του ισχυρού που είναι δεκατέσσερα (ω). Είπε λοιπόν μία από τις συμμαθήτριες σε μία άλλη που είχε σπασμένο χέρι:
«καλύτερα να σου βγει ο γύψος, παρά το όνομα».
σοφό.


ωραίοι στίχοι σε περίπτωση ρόδας: