Δευτέρα, Δεκεμβρίου 03, 2007

Τεύχος 22: εξουσία & κατάρα (απόσπασμα)

Εντάξει - τώρα που μου έφυγε, θα ασχοληθούμε με τον φόβο της ευθύνης απέναντι σε μία κατάσταση, που κατά τα άλλα είναι πολύ κοινός και ανθρώπινος φόβος. Δεν υπάρχει πιο φυσικό πράγμα από το να θέλεις να ζεις ανεξάρτητος και ελαφρύς, με όσο το δυνατόν λιγότερες υποχρεώσεις και όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε-δώσε με άτομα που σε κάνουν να νιώθεις υπεύθυνος για την ψυχοδιανοητική τους ισορροπία.

Υπάρχει ένα στρεβλό πράγμα, που μπορούμε να το παρατηρήσουμε καλύτερα στο πλαίσιο της κατάστασης κατά την οποία επιθυμούμε κάποιον: από τη μία μπορεί να τον επιθυμούμε και για μας να αποτελεί απόδειξη αφοσίωσης η έμπρακτη βίωση της εύθυνης μας απέναντί του, αλλά από την άλλη, αν μας ρωτήσεις, στην πραγματικότητα, να μην τη θέλουμε καθόλου την ευθύνη.

Από τη μία δηλαδή να μας τιμά πολύ το γεγονός ότι εξαρτάται ο άλλος από εμάς, από την άλλη όμως να αισθανόμαστε φρικτά ηλίθιοι όταν αναγκαζόμαστε να πράξουμε αυτά που περιμένει. Υπάρχει μία ειδική κατάσταση «μη εξουσίας» που δεν εννοείται απαραίτητα ως ένδειξη αδυναμίας ή ανασφάλειας.

Όταν δεν κάνεις αυτά που θέλει ο άλλος, μπορεί να μην τα κάνεις είτε επειδή αντιδράς ή επειδή φοβάσαι ότι αν τα κάνεις, μετά δε θα τα εκτιμήσει, θα σε απαρατήσει κι εσύ σαν ηλίθιος θα τα έχεις κάνει κλπ κλπ. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να μην τα κάνεις, όχι για τους παραπάνω λόγους, αλλά απλώς επειδή βαριέσαι να τα κάνεις, δεν είναι προτεραιότητα εκείνη την ώρα, μπορείς και να μην ρε παιδί μου-έτσι.

Θα πει κανείς «ε μα πως δε θες να προσφέρεις στον εαυτό σου και στον άλλο τη χαρά του να υπηρετήσεις εσύ τις δικές του διαθέσεις και αυτός με τη σειρά του τις δικές σου; πώς μπορείς να κάτσεις φρόνιμα μόνος σου;». Η απαντήση είναι «ε ναι μπορείς». Και αυτή η απάντηση έχει δοθεί ανά τους αιώνες από τους εκάστοτε ερημίτες και μοναχούς που κατακλύζουν τα βουνά και τα βράχια, ή από λοιπές περιπτώσεις ακοινώνητων κομπλεξικών που κατάφεραν μετά από προσπάθεια ή και χωρίς προσπάθεια να αποποιηθούν το σεξ.

Σκέφτομαι μερικές φορές αυτή την απαράμιλλη μπούρδα που πιπιλάνε τόσο οι ψυχολόγοι όσο και όλοι οι φιλοσοφημένοι ατομιστές ότι «αν από μόνος σου δεν είσαι αυτόνομος, τότε δεν μπορείς να μπεις σωστά στη σχέση». Τι πούτσα είναι αυτή; αν είσαι αυτόνομος από μόνος σου φίλε μου, ποτέ δε θα έχεις κανένα λόγο να μπεις στη σχέση εξ’ αρχής. Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να μπεις στη «σχέση», αν η σχέση προϋποθέτει το ερωτικό στοιχείο. Η όποια επιθυμία είναι ευθέως ανάστροφη ως προς την όποια ελευθερία, οπότε είσαι από χέρι έτοιμος να υποτιμηθείς, όταν εκχωρείς το δικαίωμά σου να είσαι αυτεξούσιος, σε κάποιον, μόνο και μόνο επειδή σου αρέσει κάπως να σε πηδάει αυτός και όχι κάποιος άλλος. Η μαγκιά θα ήταν να μπορούσες να παραδεχτείς με κάποιον τρόπο ότι θέλεις να σε πηδάνε γενικώς, όπου να ‘ναι και όπως να’ ναι, όποιοι να ‘ναι, όλοι.

Αλλά κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί κανένας δεν το θέλει, γιατί κανένας δεν είναι τόσο ζώο και γιατί έχουμε κάνει ήδη πολύ δρόμο από τις σπηλιές μέχρι εδώ που είμαστε για να τον πάρουμε τώρα πάλι προς τα πίσω. Πάντως υπό αυτές τις συνθήκες, γίνεται τουλάχιστον προφανές το πόσο το συναίσθημα προβάλλεται για να υπηρετεί τη σύμβαση και όχι η σύμβαση το συναίσθημα. Δεν ξέρω σε ποιο σημείο της προϊστορίας οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι θα ζουν πλέον ανά δυάδες για να δημιουργούν οικογένειες, δεν ξέρω σε ποιο σημείο ακριβώς εμφανίστηκε κι ο έρωτας, ως άλλοθι για να δικαιολογήσει τη μονογαμία και να την κάνει λίγο πιο δραματική και όχι τόσο βαρετή. Πιστεύω όμως ότι οι καλύτερες σχέσεις είναι αυτές που δημιουργούνται από ατελή και ανασφαλή όντα και σε καμία περίπτωση, όσες δημιουργούνται από δήθεν ολοκληρωμένους ανθρώπους που θα ζούσαν καλά, ούτως ή άλλως και μόνοι τους.


*σχετικό με τα σημερινά e-mails :)
*συν τω χρόνω θα βάλουμε και υπόλοιπα τεύχη, αλλά όχι το 22 (που κυκλοφόρησε ως 25 για ηλίθιους λόγους) και το οποίο είναι συλλεκτικό. Πήγε μόνο σε έντυπη μορφή.