Τρίτη, Μαΐου 22, 2007

Η τηλεόραση.

Με όλους τους φίλους μου, έχουμε μία μεγάλη διαφωνία ως προς την ώρα που βλέπουμε τηλεόραση. Εμένα μου αρέσει η τηλεόραση το μεσημέρι όταν τρώω, στους άλλους αρέσει πιο πολύ η τηλεόραση το βράδυ, όταν τρώνε πάλι. Μερικοί (2), δεν έχουν καθόλου τηλεόραση, πράγμα ύποπτο. Ούτε εμένα μου φαίνεται εξαιρετικά χρήσιμη η τηλεόραση, αλλά πιστεύω ότι πρέπει να προσφέρει κάποιος στον εαυτό του την επιλογή, αν θα την ανοίξει ή όχι. Αυτοί οι δύο, βλέπουν τηλεόραση όταν βγαίνουν από το σπίτι τους, πράγμα ανάστροφο ως προς τη φύση του μέσου, τελοσπάντων, ο καθένας έχει τα δικά του-ποιος ξέρει τι τραύματα κουβαλάνε κι αυτοί.

Εγώ βλέπω στην τηλεόραση αυτά που βλέπουν οι κατίνες. Βλέπω το μεσημέρι για να φάω όλο μου το φαϊ. Βλέπω το σταρ, βλέπω την Άννα Δρούζα και τη Ράνια Θρασκιά. Με βοηθάνε να κρατάω το στόμα μου ανοιχτό όταν τρώω. Δε βλέπω ταινίες, δε βλέπω κανένα ελληνικό σίριαλ-το τελευταίο ήταν οι «δύο ξένοι» (όταν πήγαινα στο σχολείο) και μετά στοπ, δε βλέπω τον κούλογλου, ούτε τον εξάντα, ούτε τη μάγια τσόκλη, παρόλο που θα ήθελα να τους βλέπω, οι εκπομπές τους πέφτουν σε ώρες που δεν μπορώ να συγκεντρωθώ και προπαντός- δεν τρώω εκείνη την ώρα.

Κάποτε ο ισχυρός είχε πετύχει κατά λάθος την εκπομπή της άννας δρούζα και είχε γυρίσει και μου είχε πει αλλόφρων ότι «ΕΜΕΝΑ, αν με καλούσε ποτέ ΑΥΤΗ στην εκπομπή της, ΔΕ ΘΑ ΠΗΓΑΙΝΑΑΑ!!!».
Έλα ρε.

Η Άννα Δρούζα ρωτάει σπαστικά πράγματα τους καλεσμένους με απίστευτο ύφος ηλιθίου. Προσπάθησα να της εξηγήσω ότι το κάνει επίτηδες, είναι η τακτική τέτοια, αλλά η αλήθεια είναι ότι το κάνει με τέτοια συνέπεια, που δεν μπορεί να μη σε κάνει να πιστέψεις ότι είναι πραγματικά πολύ ηλίθια. Ή ότι έχει σοβαρό πρόβλημα με το ακουστικό της. Εγώ, επειδή έχω παρατηρήσει πολύ την άννα δρούζα, έχω καταλήξει ότι απλώς δεν μπορεί να συγκεντρωθεί ταυτοχρόνως σε αυτό που της λένε από το ακου
στικό και σε αυτό που ρωτάει τον καλεσμένο. Οπότε αναγκάζεται να ρωτάει ηλιθιότητες, με το πρόσχημα ότι «ο κόσμος που μας ακούει δεν καταλαβαίνει αυτά που λέτε επιστημονικά». Το θέμα είναι ότι τίποτε στην εκπομπή δεν είναι επιστημονικό, αλλά δεν πειράζει.

Η Ράνια Θρασκιά, κάνει το ίδιο, για άλλα θέματα όμως. Για την αγάπη και το γάμο, ενώ η άννα δρούζα έχει πιο πολύ τα πνεύματα-το κακό-την εκκλησία και τη μαγειρική, που πάει μαζί. Εγώ την παρακολουθώ πολύ τελευταία τη Ράνια Θρασκιά, γιατί κάνω μία προσωπική έρευνα με θέμα «πόσο πληρώνουνε αυτούς που παίρνουν τηλέφωνο». Μία φίλη μου ισχυρίζεται ότι δεν τους πληρώνουνε και την έχω πάει στοίχημα ένα βρακί. Η Ράνια Θρασκιά είναι καλή κόρη και καλή παρουσιάστρια. Έχει διατηρήσει την αθωότητά της ρε παιδί μου. Σ’ ένα κόσμο που καταρρέει, σ’ ένα κόσμο που όλοι δηλώνουν απατημένοι, απογοητευμένοι και απελπισμένοι, η Ράνια Θρασκιά, ακόμα κι όταν έχει κρύωμα, δίνει το μήνυμα της αγάπης. Αυτής, της αληθινής, της ανιδιοτελούς. Αυτής που έχει ο κος Κώστας για την κα Σοφία, που είναι παντρεμένοι 124 χρόνια και που ακόμα στέλνουν δωράκια ο ένας τον άλλο. Μου θυμίζει τη μία και μοναδική μου επίσκεψη σε ντισκοτέκ στο μπραχάμι, όπου τυχαία όλοι ζουν από κοντά το σχετικό σκετς «επέτειος στην πίστα». Η αποστολή της Ράνιας θρασκιά, είναι να αποκτήσουμε όλοι μας τέτοια επέτειο στην πίστα. Και όχι μία-πενήντα.

Μετά διάφοροι καλεσμένοι βρίζουν διακριτικά αυτόν που έχει πάρει τηλέφωνο (βλ. «εγώ θα σου πω μια κουβέντα μόνο: αυτό που κάνεις είναι ανήθικο») και η Ράνια Θρασκιά τους ευχαριστεί για τη συμμετοχή τους. Η ψυχολόγος Χαρά Νομικού, έχω βάσιμες υποψίες ότι θεωρεί τη Ράνια λίγο ότι έχει πέσει απ’ το πατάρι, αλλά δε θέλει να κάνει θέμα, εκτός αν είναι κι αυτές συνεννοημένες μεταξύ τους και κοροϊδεύουν όλους εμάς που απλώς θέλουμε να χωνέψουμε.

Ποτέ όταν τελειώνω το φαϊ μου, δεν έχω τύψεις που είδα αυτές «τις βλακείες». Ίσα-ίσα, θεωρώ ότι αυτές μπορεί να μην «τρέφουν την ψυχή μου», αλλά σίγουρα μπουκώνουν την «κοινωνική μου συνείδηση». Αυτή είναι η κοινωνική μου συνείδηση και δεν μπορεί να είναι άλλη. Γιατί τα «άλλα παιδιά», είναι αυτά τα παιδιά. Και τους πληρώνουνε για να το κάνουν αυτό, ή παίρνουν τηλέφωνο για να το πουν αυτό. Άρα, πρέπει κάπου σ’ ένα σημείο, «αυτό» να μας συναντήσει όλους και να γίνουμε αδέρφια, άρα καλά κάνω και το βλέπω.

Επίσης-σε αυτό το σημείο-θα ήθελα να εκφράσω και τη μεγάλη μου απογοήτευση σε σχέση με το θέμα που λέγεται κινηματογράφος/ θέατρα/ κουλτουριάρικα πράγματα . Σκατά είναι ο κινηματογράφος. Έχω δει συνειδητά μόνο 2 ταινίες τον τελευταίο χρόνο και εύλογα θα έλεγε κανείς «ε και πώς λες ότι είναι σκατά?», ε, εγώ πιστεύω ότι είναι σκατά. Πήγα και τις δύο φορές με όλη την καλή διάθεση να πω "τι ωραία ταινία" και δεν κατάλαβα τίποτα, ή βασικά, κατάλαβα λίγα. Διότι λίγα υπήρχανε να καταλάβω. Και δε φταίει η Ράνια Θρασκιά που απ’ αυτήν καταλαβαίνω περισσότερα. Φταίει το κακό μου γούστο που διαμορφώθηκε από μια τάχα μου δήθεν σινεφίλ φιλμογραφία που ποτέ δεν κατάφερε να με πείσει να σταματήσω και τις αηδίες στην τηλεόραση.

Είναι λίγο βαρετό το να προσπαθείς να βρεις τρόπους να συναισθανθείς το αδιέξοδο καλλιτεχνικά, όταν υπάρχει διαθέσιμη τόση αμεσότητα στο μεσημεριανό σου. Ενημερωθήκαμε πια για το αδιέξοδο, εντάξει, αυτή είναι η αλήθεια και τελικά μπορεί όντως να μην πληρώνονται αυτοί που τηλεφωνούν για να την πούνε και μπράβο τους. Ούτε η πειραματίλα πληρώνεται και μπράβο και σ’ αυτούς. Η απορία είναι μία: οι άλλοι, οι υπόλοιποι, που έχουν στουμπώσει τα θέατρα και τις εκθέσεις και κοιτιώνται μεταξύ τους, προφανώς δεν έχουν ακόμα ενημερωθεί περί του αδιεξόδου στην πράξη. Ή κάνουν ότι δεν το βλέπουν. Γιατί αν το έχεις υπόψην το αδιέξοδο, δε σνομπάρεις την έκφρασή του, ειδικά την κιτς. Σνομπάρεις καλύτερα τα σίριαλ τα φτιαγμένα για μια μεσότητα που σε κρατάει νηφάλιο στις 9 και στις 10 το βράδυ.

Ζήτω ο μεσημεριανός κεφτές.



*παραθέτω αυτούσια τη δήλωση του ισχυρού διότι
α. ποτέ δε θα μπορούσε να υπάρξει κανένας λόγος, να την καλέσει η άννα δρούζα στην εκπομπή της.
β. ο ισχυρός, σύμφωνα με δική μου εκτίμηση, μπορεί και να αποτελεί το ακριβές αντώνυμο της <άννας δρούζα>
στο λεξικό του μπαμπινιώτη, ως άνθρωπος και ως οντότητα γενικότερα.
γ. το πάθος με το οποίο έκανε τη δήλωση, λόγω του α και του β, είναι εντελώς αδικαιολόγητο.

Παρασκευή, Μαΐου 11, 2007

test konta sto vasilliko

Πέντε πέντε δέκα δέκα δέκα ανεβαίνω τα σκαλιά για τα δυο σου μάτια για τις δυο φωτιές που όταν με κοιτάζουν νιώθω μαχαιριές. Βάρκα στο γιαλό βάρκα στο γιαλό γλάστρα με ζουμπούλι και βασιλικό. Πέντε πέντε δέκα δέκα δέκα θα σου δίνω τα φιλιά. Κι όταν σε μεθύσω κι όταν θα σε πιω θα σε νανουρίσω με γλυκό σκοπό. Πέντε πέντε δέκα δέκα δέκα κατεβαίνω τα σκαλιά φεύγω για τα ξένα για την ξενιτιά και μην κλαις για μένα αγάπη μου γλυκιά.

σήμερα που είναι η πιο βαρετή μέρα του κόσμου και είπα να ασχοληθώ με το ίντερνετ
σήμερα τίποτα δε λειτουργεί σωστά και όπως πρέπει