Παρασκευή, Μαρτίου 16, 2007

Θα πάμε σε μίσιον τώρα


ήμουν μεταξύ 2 επιλογών:

αυτό είναι ένα υπέροχο-γλυκύτατο τραγουδάκι και η αισθητική του βιντεακίου αρέσει πολύ στον ισχυρό συνεργάτη. Βέβαια έχει αυτή την κακάσχημη ροζ κυρία, αλλά δεν πειράζει, εγώ το βάζω γιατί εμένα μου αρέσει πολύ ο ρίνγκο σταρ σε αυτό και γενικώς είναι ωραίο κι ας είναι λίγο κάπως.

εναλλακτικά, αν αυτό το τραγουδάκι δε σας αρέσει, δε σας προτείνουμε να δείτε κανένα από αυτά τα βιντεάκια, γιατί είναι όλα μπούρδες. Αν θέλετε, ακούστε το τραγουδάκι πολλές φορές στο σπίτι σας με κάποιον άλλο τρόπο! μετά θα είστε σαν το ρίνγκο σταρ στο από πάνω βιντεάκι και δε θα σας παρεξηγήσει και κανείς!



Παρασκευή, Μαρτίου 09, 2007

Το δεντρόσπιτο

Τελευταία, προσπαθώ να αναπτύξω στον περίγυρό μου, την απόλυτη ιδέα μου περί σπιτιού. Μέχρι τώρα έχω επικοινωνήσει αυτή τη σκέψη σε 5 ανθρώπους. Ξέρω/γνωρίζω, ότι είναι μία άποψη που δε συμπίπτει απαραίτητα με τα μέσα στάνταρντς του οικείου πληθυσμού, αλλά τη θεωρώ πολλά υποσχόμενη και θα ήθελα πολύ να υπάρχει κάποιος να την πιστέψει.

Πρόκειται για την ιδέα της κατοικίας πάνω σε δέντρο. Δηλαδή: να πάμε να κατοικήσουμε το δέντρο. Ως άνθρωποι όμως, όχι ως κάτι άλλο (π.χ. πίθηκοι, βλ. δεν έχουμε ανάγκη τα υδραυλικά).

Όλα άρχισαν όταν ήμουν 10. Είχα μία συλλογή παραμυθιών, με μάγισσες, με χαρτορίχτρες, με βασίλισσες και με πριγκιπόπουλα. Ένα από τα παραμύθια, δεν είχε καμία σχέση με όλα αυτά τα μοτίβα. Ο τίτλος του, ήταν «Ο Όμηρος και το Σπίτι του». Ο Όμηρος ήταν ένα παιδί (παύλα-άτομο) κανονικό, που έμενε πάνω στο δέντρο και ήταν ο πρωταγωνιστής της συγκεκριμένης ιστορίας. Το σπίτι ήταν αρτιότατο, έχω να πω, η ιστορία μου έχει μείνει αξέχαστη και τον έχω μεγάλο απωθημένο.

Ο πρώτος άνθρωπος στον οποίο είπα τη συγκεκριμένη ιδέα είναι ένας φίλος μου, που σπουδάζει στο τμήμα των πολιτικών μηχανικών του εμπ. Δεν είμαι τίποτα ηλίθια, ήταν ο πλέον αρμόδιος να ρωτήσω, στα σοβαρά τουλάχιστον. Όταν το πρότεινα, δεν είπε όχι. Είχε μία επιφύλαξη, αλλά η συνολική του αντίδραση δεν μπορείς να πεις ότι ήταν πολύ αποθαρρυντική, ήταν ένα μείγμα μικρού επιστημονικού αδιεξόδου και απλού «πακετώματος» («θεέ μου, τι άλλο;»). Βασικά έχω την υποψία ότι το θεωρεί λίγο περιττό, αλλά δεν το λέει α. για τα προσχήματα β. για να μη με στενοχωρήσει πολύ.

Ο δεύτερος άνθρωπος τον οποίο κοίταξα με σοβαρό βλέμμα εκθέτοντας αυτή την ιδέα, είναι το πρώην αγόρι μου. Μου είπε κατευθείαν να το ξεχάσω, ότι είναι αδύνατο να φτιαχτεί, εκτός αν εγκαταλειφθεί η ιδέα του να υπάρχει αποχέτευση, πράγμα δύσκολο και καθόλου βολικό. Χωρίς αποχέτευση, πού πάμε; προς τα πού οδεύουμε; αυτά είναι... (είπαμε κι οι δύο).
Όντως, αυτά είναι (ποτέ το όνειρο δε θα αποκτήσει την ανάλογη πρόβλεψη για τα σκατά).

Οι άλλοι δύο άνθρωποι, οι οποίοι κατά λάθος ήρθαν σε επαφή με την ιδέα, είναι η καλύτερή μου φίλη και ο δικός της φίλος. Αυτοί απλώς σιώπησαν, δεν είχαν άποψη.

Τελευταία και καλύτερη, είναι η άλλη καλή μου φίλη, στην οποία έδειξα τις φωτογραφίες των δεντρόσπιτων που είχα συγκεντρώσει, λέγοντάς της «κοίτα! κοίτα! μπορεί να γίνει! δεν είναι ανέφικτο τελικά!».

Και μου απάντησε απλώς: «ωραία, κι εσύ γιατί θέλεις να το κάνεις όλο αυτό, είπαμε;».

«μα, για να είμαι γαμάτη!», της είπα.

«ίδια θα είσαι», μου λέει, «όπως είσαι τώρα».


Άρα είμαι ήδη/δε θα γίνω ποτέ, ή δε χρειάζεται να γίνω-πιο?

Σκεφτήκαμε ότι το να παίρνεις αυτό που θέλεις, θέλει πολλή προσπάθεια, θέλει πολλές απόψεις και πολλά πέρα-δώθε και πάλι εσύ είσαι ό,τι είσαι, σκατά-καλά, αυτό είσαι. Τίποτα περισσότερο δε θα γίνεις κι αν το πάρεις, ούτε θα τους πείσεις, ούτε κι εσύ ο ίδιος θα πειστείς.

Πάλι δεν είναι το δεντρόσπιτο ο σκοπός, πάλι είναι το να πει κάποιος ότι θα στο φτιάξει.