Τρίτη, Ιανουαρίου 23, 2007

μα ποιος είναι επιτέλους ο κος Γιάννης!

Εδώ δεν ασχολούμαστε σχεδόν ποτέ με τα επίκαιρα, αλλά τώρα δε γίνεται αλλιώς. Υπάρχουν κάποιες ανύποπτες στιγμές στις οποίες με χτυπάει μία ανύποπτη διαφήμιση που αναφέρεται σε κάποιον κύριο Γιάννη Ντόντορο (αν το ακούω καλά), ο οποίος έχει βγάλει ένα δίσκο και θέλει να τον πουλήσει μέσω τηλεφώνου. Μπορεί να είμαι ελλειπώς ενημερωμένη, μπορεί να μην ξέρει κανείς τι πραγματικά συμβαίνει για να μπορεί να βοηθήσει, αλλά αν κάποιος γνωρίζει κάτι ας το πει, διότι δεν έχω τη δυνατότητα να το ψάξω εκτενώς τώρα, αλλιώς ας σωπάσει για πάντα, ή κάτι τελοσπάντων.

Ποιος είναι ο κύριος Γιάννης, ποιο είναι το Λούκο-μωράκι-baby και γιατί στον εν λευκώ, ειδικά την ώρα της Ελένης Μαθιουδάκη που δεν είναι απλά παραγωγός, είναι η τελευταία υπερ-παραγωγός, διαφημίζεται αυτός ο κύριος και ταράζει τη ζωή μου έτσι; τι είναι αυτό; σας παρακαλώ, αν έχει αναφερθεί κάτι, αν κάποιος έχει πει κάτι πάνω σε αυτό και μου έχει διαφύγει, ας μου κάνει τη χάρη να με ενημερώσει. Επίσης αν κάποιοι έχουν ήδη αποφασίσει να κινηθούν νομικά, ας με ενημερώσουν, διότι κι εγώ θέλω να συμπράξω μαζί τους.

Υπερασπίζομαι απόλυτα το δικαίωμα του καθενός στην έκφραση, απλώς όχι να διαφημίζεται η έκφρασή του σε ακατάλληλη ώρα, ιδιαιτέρως αν ο δέκτης του διαφημιστικού μηνύματος δεν έχει άλλη επιλογή από το να ακούσει το μήνυμα διότι έχει αποχαυνωθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν του επιτρέπεται να κουνηθεί για να αλλάξει σταθμό, έστω και για λίγο. Πρώτα είχαμε το τζάμπο, τώρα έχουμε τον κο Γιάννη. Πρέπει ο εν λόγω σταθμός, (διότι δεν μπορώ να πιστέψω ότι είναι υπεύθυνη η παραγωγός γι’ αυτό, εκτός αν μας κάνει μεγάλη πλάκα και είναι τόσο άτομο, τελοσπάντων), να αλλάξει την ώρα διαφήμισης αυτού του ανθρώπου του κυρίου Γιάννη, διότι πραγματικά τρομάζω όταν το ακούω αυτό. Έχω πρόβλημα. Και έρχεται κάθε φορά εντελώς ξαφνικά, αυτό είναι το πρόβλημα.

Ξανά: δεν έχω πρόβλημα με τον ίδιο τον κύριο Γιάννη. Ας φτιάξει ό, τι τραγούδια θέλει για όποιον θέλει. Αλλά να μην διαφημίζονται μετά τις 11 και πριν τις 11. Αυτό θα επιθυμούσα. Σας ικετεύω ξανά, αν ξέρει κάποιος κάτι, ας το πει.

εντάξει, το έβγαλα από μέσα μου

Πέμπτη, Ιανουαρίου 18, 2007

Η έκπληξη-προσωπικός αρνητισμός και αλάτι.


Η έκπληξη είναι ένα συστατικό. Κάτι σαν το αλάτι. Ανέκαθεν εκτιμούσα πολύ το παραμύθι με το αλάτι, όπου ο βασιλιάς έχει τρεις κόρες και γενέθλια. Η καθεμιά του κάνει ένα δώρο: η πρώτη του κάνει δώρο μία κορώνα, η δεύτερη έναν μανδύα (ας πούμε) και η τρίτη του δίνει ένα μικρό κουτάκι με αλάτι. Του κάνει δώρο το αλάτι.

Εγώ έχω μεγάλη πώρωση με το αλάτι. Νομίζω ότι αντιπροσωπεύει το 1/10 των λόγων για τους οποίους αξίζει να ζεις. Τα 9/10, συμπεριλαμβάνονται στην ιδέα του έρωτα και το άλλο 1, είναι το αλάτι. Η έκπληξη. Που είναι δώρο από μόνη της.

Το αντίστροφο της έκπληξης, είναι η πλήξη. Όχι το να μην περιμένεις τίποτα, αυτό μπορεί να είναι και ωραίο. Το να ξέρεις τι να περιμένεις. Πλήξη. Όταν έχεις την πλήξη, το αντίστροφο της έκπληξης δηλαδή, εκτός του ότι βαριέσαι που ζεις, σου φαίνονται όλα πολύ μάταια, γνωστά, προβλεπόμενα. Και σε πιάνει το παράπονο.

Το παράπονο είναι το αντίστροφο του αλατιού. Στο ενδιάμεσο της γεύσης και του απογεύματος, σε πιάνει το παράπονο, όταν δεν έχεις αλάτι. Είναι παράπονο να μη σε ενδιαφέρει τίποτα. Επειδή κάτι σε έχει πείσει ότι όλα τα ξέρεις. Ασχολούμαι με τα ζώδια τον τελευταίο καιρό. Και ξαφνικά, έχουν γίνει όλα τόσο προβλέψιμα. Βλέπω ανθρώπους που θεωρούν ότι είναι «μαζί» και τους ρωτάω τι ζώδιο είναι. Είναι όλα τόσο προβλέψιμα. Οι ταύροι είναι με τους σκορπιούς, οι ζυγοί με τους τοξότες, οι λέοντες με τους παρθένους κι ακόμα κι αν δεν είναι όλοι αυτοί «μαζί», έχουν ωροσκόπους σε αυτά τα ζώδια και δεν το ξέρουν, ω τι κρίμα. Είναι λες και το αλάτι έπαψε να υπάρχει, δε με εκπλήσσει τίποτα γιατί όλα υπακούουν στους ίδιους κανόνες. Αν μη τι άλλο, στους δικούς μου και στα σχήματα που έχω εγώ επιλέξει.

Με βαριέμαι πολύ τις στιγμές που πιστεύω ότι τα ξέρω όλα. Αλλά το πιστεύω, άρα είμαι μεγάλη ψωνάρα ρε πούστη μου. Προσπαθώ να θυμηθώ τι μπορεί να μου έχει φταίξει και βγήκα τόσο λοξή πλανητική συγκυρία . Δεν είναι ότι δεν αγαπάω τους φίλους μου τα ζώα, δεν είναι ότι δεν έχω φίλους, δεν είναι ότι δε μου αρέσει η μουσική. Είναι ότι τίποτα δε με βρίσκει απροετοίμαστη πότε-πότε. Και το σπουδαιότερο: κάποιες φορές, πολλές φορές, πιάνω τον εαυτό μου να μην έχει καμία απαίτηση, καμία προσδοκία (αυτό είναι καλό, είπαμε), αλλά και καμία έκπληξη. Ο έρωτας είναι η μεγαλύτερη έκπληξη που μου έχει συμβεί κι αυτή ακόμα, δεν έχει καθόλου αλάτι κάποιες φορές. Έχει γίνει άνοστη. Ξέρω πάντα από πριν τι ζώδια ερωτεύομαι- ω τι σκουπίδι.

Θα έλεγε κανείς, «ωραία, πρότεινε μια λύση». Όλος ο κόσμος τα ίδια περνάει. Ακόμα κι αυτοί που δεν έχουν ορμονικά προβλήματα ή την τόσο τρομερή ανασφάλεια του να θέλουν να αναπαράγουν οικογενειακά πρότυπα «ασφαλούς διαβίωσης» ανάμεσα σε θεσμούς και τα άδεια ορμονικά κενά τους, αυτά που δίνουν ανά τους αιώνες την ευκαιρία στο είδος μας «να τα κάνει επιτέλους καλύτερα» - (κάνοντας παιδιά), ακόμα κι αυτοί θα πουν: «ωραία, πες τι προτείνεις βρε βλαμμένο».

Και αισθάνομαι την υποχρέωση. Γιατί πρέπει να μας νοιάζουν οι άνθρωποι, γιατί δεν μπορεί να είναι αρκετά καλοί για να είναι φίλοι μας /να πηδιόμαστε/ να μας δίνουν δουλειά/ να τρώμε όλοι μαζί και «όχι τόσο καλοί» ώστε να θεωρούμε ότι «δεν μπορούμε να τα κάνουμε και καλύτερα».

Και προσπαθώ να πω αυτό που αισθάνομαι, αλλά δε μου βγαίνει. Είναι το αλάτι. Μας λείπει αλάτι. Και δεν το δίνουμε και δεν το παίρνουμε. Και το σκεφτόμαστε κι από πάνω. Και πάλι το πιο βολικό, γίνεται το γνωστό, το πάντα υποσχόμενο, ή θα ερωτευτείς με τις αισθήσεις σου ή θα ερωτευτείς με τον εγκέφαλό σου. Ποτέ και με τα δύο μαζί. Ποτέ δεν υπάρχει αρκετό αλάτι και ποτέ δεν θα υπάρξει τόσο ώστε να μας κρατήσει αναλλοίωτους, παστούς και στην επιφάνεια. Κι εγώ θα ήθελα το εαυτό μου παστό. Δε θα είχα πρόβλημα, αν μη τι άλλο.

(αυτό δεν είναι προσωπικός αρνητισμός τελικά. Μάλλον είναι το αποτέλεσμα ενός λοξού ουμανισμού, ο ποσειδώνας στον υδροχόο θα φταίει, ουφ πάλι!)

Τετάρτη, Ιανουαρίου 10, 2007

Τεύχος 16. Ο φόβος / Άρθρον 1ο παρ. 0

Το Θάρρος και το απλώς «μη θάρρος».


Μίνι σπουδή στη δύναμη που είναι τελείως περιττή


Δε δικαιούμαστε να κατηγορούμε τους ανθρώπους ως δειλούς. Δε δικαιούμαστε, γιατί ούτε ξέρουμε τι βάσανα κουβαλάνε, ούτε είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε τον ακριβή προσανατολισμό τους ως προς την κατεύθυνση που θέλουν να ακολουθήσουν στη ζωή τους, ακόμα κι αν αυτή βγάζει κατευθείαν σε αδιέξοδο (κι εμείς το βλέπουμε, ως πιο σοφοί), αν όχι σε βαθύ χαντάκι.

Οι συνθήκες της ζωής είναι δύσκολες, πάρα πολύ δύσκολες. Ο κόσμος υποφέρει, παιδάκια πεινάνε, άνθρωποι μένουν στο δρόμο, χθεσινό φαγητό πετιέται, τη στιγμή που ο άλλος το έχει μεγάλη ανάγκη. Γιατί δεν καταφέρνουμε παρά τις όποιες φιλότιμες προσπάθειες να πείσουμε ο ένας τον άλλον ότι υπάρχει τελικώς ελπίδα; Γιατί άραγε δεν καταφέρνουμε να ανταπεξέλθουμε ούτε στις πιο ταπεινές προσδοκίες του εαυτού μας απέναντι στον εαυτό μας; Γιατί δεν αντιμετωπίζουμε τη ζωή με θάρρος; ή έστω με θέρος;

Η ιδέα της δύναμης συνδέεται με την ιδέα της ανεξαρτησίας και της αυτάρκειας; ο δυνατός άνθρωπος είναι ο άνθρωπος που έχει τον απόλυτο αυτοέλεγχο, ή είναι τούτος που καταφέρνει να επιβάλει τα θέλω του επειδή μερικοί γονείς συνήθιζαν να τον κυνηγάνε με το κουταλάκι για να φάει το αυγό του; Το θάρρος είναι μια αλλοτροπική μορφή του πείσματος ή μια μορφή καθαρής δύναμης που απορρέει από την εναγώνια προσπάθεια διεκδίκησης μιας απλής (αλλά διακεκριμένης) θέσης μέσα στο «εδώ & τώρα»; Πού πήγε το θάρρος;

Η καθαρή «ηλιακή» δύναμη («θέρρος») που λειτουργεί ως ρυθμιστής της όποιας προσωπικής – κοινωνικής ανέλιξης, συνίσταται σε δύο υπο-δυνάμεις: μία δύναμη «ενεργειακή», εξαρτώμενη απλώς από το συνολικό ποσό οργονικής ενέργειας που μας περιβάλλει και από τη χρήση που του κάνουμε και μία δύναμη με πιο διανοητική φύση, μία δύναμη που τη «μαθαίνουμε» μέσω της ανατροφής, της διαπαιδαγώγησης, αυτής της απλής διαδικασίας που για πρώτη φορά, σε πολύ πρώιμο στάδιο, μας φέρνει σε επαφή με ότι μπορεί να μας αποτελεί, εξωτερικά τουλάχιστον, ως κοινωνικά όντα, αλλήλεπιδρώντα με λοιπούς εκπροσώπους του είδους.

Το θάρρος, δε συνδέεται μόνο με την εξωστρέφεια όμως, εφόσον θεωρείται και αναγκαίο συστατικό του αυστηρώς προσωπικού αγώνα για επιβίωση. Αλλά αφού ο- αυστηρώς - προσωπικός αγώνας για επιβίωση έχει ξεπεραστεί προ πολλού (συγκεκριμένα τη νεολιθική εποχή), μας έμεινε κυρίως η διαπαιδαγώγηση του θάρρους και δεν ξέρουμε τι να την κάνουμε τώρα. Το να προσπαθείς να φαίνεσαι αυτάρκης (ενώ δεν είσαι), το να προσπαθείς να δείχνεις ανεξάρτητος (ενώ δε θέλεις να είσαι), το να προσπαθείς να φαίνεσαι ωραίος, ενώ αισθάνεσαι ό,τι χειρότερο έχει εκθέσει η μητέρα φύση στη θέα του υπόλοιπου κόσμου. Το θάρρος ως κούφιο μοτίβο συμπεριφοράς.

Διότι υπάρχουν στιγμές στη ζωή, που σου λένε οι γύρω άνθρωποι «έλα τώρα, οπλίσου με θάρρος!» και σκέφτεσαι «βρε λες; εντάξει, να οπλιστώ.» και επειδή φυσικά δεν ξέρεις ακριβώς πώς να το κάνεις, καταλήγεις να επαναλαμβάνεις υπνωτικά από μέσα σου τις φράσεις «είμαι δυνατός-είμαι δυνατός, δε φοβάμαι-δε φοβάμαι!», ψέμα μεγάλο αλλά ανθρώπινο, που μπορεί τουλάχιστον να σε κάνει να φαίνεσαι κάπως συμπαθής και μη υπερβολικά καρμοίρης. Μεγάλο έλειμμα δύναμης στη σύγχρονη εποχή, μεγάλη ανασφάλεια, πολλές διαψεύσεις, καμία αλήθεια και τι να την κάνεις την πραγματική δύναμη αν δεν έχεις τίποτα να υπερασπίσεις; την αφήνεις εκεί που κάθεται, μέχρι να έρθει το Σάββατο το πρωί, να τη φρυγανίσεις και να τη φας μόνος σου, νιώθοντας περήφανος για το γεγονός ότι κανείς δε σου ζητάει ρέστα για τίποτα, επειδή όλοι επιπλέουν όμορφα και νωχελικά σε μια λίμνη απραξίας, δεν τα βάζουν με κανέναν, δεν ενοχλούνται, δεν αντιδρούν, ω ποία χαλάρωση, ω ποία πληρότης, τελοσπάντων.

Συνεπώς, δε χρειάζεται το θάρρος. Αυτό το ωραίο, το «πολεμοπρεπές», το αντάρτικο, αφού όλα φαίνονται εντάξει. Μα καλά δεν είμαστε; που να τρέχουμε τώρα να τα «διαλάμε», να λέμε όχι, να κοροϊδεύουμε, να αμφισβητούμε, να θυμώνουμε, να σκοντάφτουμε και να πέφτουμε χάμω; καλύτερα να κυκλοφορούμε σφυρίζοντας εύθυμους σκοπούς, κοιτώντας πλαγίως το διπλανό μη και μας τη φέρει ύπουλα και από πίσω, διατηρώντας τον έλεγχο στις συναναστροφές μας και όντας πάντα φερέγγυοι στις συνδιαλαγές μας με το κράτος. Ξέπεσε η δύναμη διότι δεν προβλέπεται πια από το σχετικό νομοθετικό πλαίσιο. Όχι γιατί δε δόθηκαν οι απαραίτητες ελευθερίες στα υποκείμενα να εκφραστούν, αντιθέτως, επειδή ακριβώς κουτσοδόθηκαν οι ελευθερίες, καταφέραμε να τινάξουμε ως είδος πολλές αλήθειες και να δημιουργήσουμε τόσες πραγματικότητες, όσες ακριβώς χρειαζόμαστε για να μην αισθανόμαστε στριμωγμένοι σε μια.

Καλή κατάσταση κι αυτή, αλλά όταν τίποτα δε σε προκαλεί, τίποτα δε σ’ αφήνει απ’ έξω, καταντείς και λίγο αναίσθητος ή εναλλακτικά σου φαίνονται όλα λίγο μάταια και λίγο πεζά και λίγο προβλέψιμα και λίγο άκομψα και λίγο συνηθισμένα και λίγο φούσκες. Αν ο κόσμος σταματήσει να αηδιάζει, κατ’ εμέ, θα σταματήσει να κινείται έμπροσθεν. Τα αξεσουάρ από «α» θα γίνουν περιττά, μεγάλα μαύρα σύννεφα θα καλύψουν τον ουρανό, σμήνη από νυχτερίδες θα εποικήσουν τα δάση και θα ρωτάμε ο ένας τον άλλο με αγωνία σε ποιο σκατά εδάφιο της Αποκάλυψης ανήκει η συγκεκριμένη σεκάνς. Οι άνθρωποι είναι πρόβατα ντυμένα με λεοπάρ παλτά.



Δευτέρα, Ιανουαρίου 08, 2007

η ειρωνεία της πατρότητας (με μαλακτικό)

Το νέο ariel clean & fresh με μαλακτικό, θα κάνει ακόμα και τις πιο αμετανόητες να θέλουν να κάνουν μωρό. Είδα μόνο τα τελευταία 4 δευτερόλεπτα από τη διαφήμιση και ήταν αρκετά για να αναθεωρήσω την άποψή μου περί μητρότητας (μάλλον δεν ήταν και τόσο “στέρεη” τελικά).

Βασικά, τώρα που το σκέφτομαι, την άποψή μου περί πατρότητας αναθεώρησα:

Είναι αυτός και είναι πάρα πολύ όμορφος. Μοιάζει με έναν Αργεντίνο φίλο του Ισχυρού Συνεργάτη, που τον λένε Μάρτιν και είναι υπαρκτό πρόσωπο. Ο ισχυρός έχει κολλημένη τη φωτογραφία του στο ψυγείο της (για όποιον αμφισβητεί την ύπαρξη του Μάρτιν) - έτσι, για να μας θυμίζει τι ωραίο πράγμα είναι η παγκοσμιοποίηση. Ο ισχυρός με τον Μάρτιν, είχαν γνωριστεί στην Ινδία, αλλά τελικά ο ισχυρός ερωτεύτηκε ένα φίλο του Μάρτιν (πάντα από την αργεντινή όμως). Όταν γύρισε στην Ελλάδα, ο ερωτευμένος ισχυρός, αντί να κολλήσει στο ψυγείο της τη φωτογραφία του Σεμπαστιάν (του αμόρε της δηλαδή), κόλλησε τη φωτογραφία του Μάρτιν (άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου, πουτάνες γυναίκες κοκ). Τότε ήταν που είδαμε όλες ότι υπάρχει και ο Μάρτιν σε αυτή τη ζωή και ποιός ο λόγος να παιδεύεται κανείς με την αστική του καθημερινότητα, όταν ο Θεός έχει υπάρξει τόσο γενναιόδωρος και τόσο συμπονετικός ώστε να δημιουργήσει τον Μάρτιν. Δηλώσαμε όλες συμμετοχή και αποφασίσαμε ότι θα τηρηθεί αυστηρή σειρά προτεραιότητας. Εγώ εισηγήθηκα να πάρει το Μάρτιν αυτή που είναι η πιο κοντή (εγώ δηλαδή), αλλά καμία δε συμφώνησε και είπαν ότι πρέπει να τον πάρει αυτή που είχε περισσότερο καιρό να. Τελικά θα τον έπαιρνε όποια είχε λεφτά να πάει στο Buenos Aires* (τώρα όμως) οπότε λέγαμε μπούρδες. Ο ισχυρός ήρθε σε πολύ δύσκολη θέση, διότι ήταν η μόνη που δεν ήθελε το Μάρτιν, αλλά το φίλο του και άρχισε να υποψιάζεται ότι μάλλον δεν τα έχει καλά με τον εαυτό της. Παρολαυτά, δεν αμφισβήτησε ποτέ το πόσο χαριτωμένος (τι λέξη) είναι και υπογράμμισε ότι εκείνη τη χρονιά, κανένα κορίτσι δεν είχε μείνει παραπονεμένο. Εγώ ο βλάκας, έβριζα που πάλι δεν είχα πάει στην Ινδία και έχασα την ευκαιρία για τέτοιο σουξέ.

Έχω μόλις τελειώσει το φαϊ μου και πάω το πιάτο μου στην κουζίνα. Κατά λάθος πέφτει το μάτι μου στην τηλεόραση. Είναι αυτός και είναι πάρα πολύ όμορφος (ξανά), όχι ο Μάρτιν, αυτός στη διαφήμιση. Το παιδί του, είναι πάρα πολύ όμορφο κι αυτό. Το concept είναι ότι παιδεύεται να το κοιμίσει ή κάτι τέτοιο και τελικά το κοιμίζει αφότου έχει πλύνει το κουβερτάκι του μωρού με ariel. Όλα αυτά έχουν μικρή σημασία. Το βασικό είναι ότι αυτός είναι πάρα πολύ όμορφος (3η φορά), ότι το ariel δεν μπορεί παρά να είναι το πιο όμορφο μαλακτικό του κόσμου, αφού το βάζει εκείνος για το μωρό του και τελευταίο, αλλά σπουδαιότερο όλων: η μάνα του παιδιού δεν υπάρχει πουθενά μέσα στη διαφήμιση. Είναι ανύπαρκτη. Ιδανικό μοντέλο πατρότητας και πολύ βολικό μοντέλο μητρότητας.

Κρίμα που πηγαίνω τα άπλυτά μου στη δική μου μαμά (αλλά όχι στον μπαμπά μου) και δεν μπορώ να αγοράσω τόνους ariel clean & fresh με μαλακτικό, προκειμένου να δικαιώσω αυτή την υπέροχη διαφημιστική καμπάνια. Πολύ κρίμα. Κρίμα που ο Μάρτιν είναι στην Αργεντινή κι εμείς δεν έχουμε λεφτά για να πάμε.

Ευτυχώς όμως που ο Μάρτιν δεν ξέρει ελληνικά, γιατί αν ήξερε και διάβαζε αυτές τις αηδίες, θα έπαυε να αγαπάει τα "ελληνικά κορίτσια", πάραυτα όμως.

*το έγραψα στα αγγλικά για εντυπωσιασμό

Τρίτη, Ιανουαρίου 02, 2007

new york, new york

New York, New York

Και ρίξαμε κάτι φιγούρες προχτές στον Ετήσιο Πρωτοχρονιάτικο Χορό του Συλλόγου Ομογενών Καταγομένων από τον Πολύγυρο Χαλικιδικής... καλά, δε σου λέω τίποτα... Όλοι ήταν εκεί! Ο Νικολάκης ο Πάπας, ο Τζέρι ο Λόντος, ο Πήτ, ο Κήθ, ο Μο, ο Σο, ο Το. Όλοι σου λέω. Πολύ γέλιο μιλάμε. Εγώ έδωσα ρεσιτάλ (είμαι αυτή με το μαύρο φόρεμα το μάξι*), αλλά ήταν εκεί και η βλαμμένη η δεύτερη ξαδέρφη μου, η Μπέτσι, με το γκόμενό της το φλώρο, που μας το παίζουν και πολύ ερωτευμένοι.. Μπλιαχ!

Αυτό το βιντεάκι μου αρέσει πολύ. Ειδικά οι τύποι που "δεν έχουν ντάμα", αλλά στο τέλος τα σπάνε μόνοι τους, μου αρέσουν πάρα πολύ. Ό, τι να ναι πια σ' αυτό το γιουτιουμπ.

πολύ ευτυχισμένο το νέο έτος!

*(πλάκα στην πλάκα, αυτή μου μοιάζει λίγο... από μακριά πάντα!)