Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 25, 2006

εξπεριμενταλ.


Θα μιλήσουμε λίγο για το πειραματικό θέατρο και τις προσπάθειες που γίνονται σε αυτό το χώρο από ανθρώπους που δεν τους ρώτησε κανείς.

Παρουσιάστηκε χθες Πέμπτη, σ’ ένα κατάμεστο χωλ κάπου, η νέα παράσταση της πειρατικής θεατρικής ομάδας «Πολλοί Χωρίς», σε σκηνοθεσία Κώστα Σαπούνη. Το έργο έχει τον τίτλο «Θα σε δω στην κόλαση νο5» και πραγματεύεται τον ανεκπλήρωτο έρωτα μεταξύ ενός ναύτη και ενός ναύτη. Άλλη μία ιστορία αγάπης, άλλη μία ιστορία δακρύων και απογοήτευσης, λαθών, παθών και σπασμένων πορτατίφ. Το σκηνικό περιλαμβάνει - μεταξύ άλλων αχρήστων αντικειμένων και υποκειμένων που μάταια προσπαθούν να υποδυθούν κάτι άλλο εκτός από τους εαυτούς τους – και μία γλάστρα μπέντζαμιν της οποίας η καταχρηστική παρουσία στο χώρο, μυρίζει έντονα ιταλικό νεορρεαλισμό που άρπαξε στο ψήσιμο. Έντρομοι οι θεατές, παρακολούθησαν με κομμένη την ανάσα τη μη εξέλιξη του ασίγαστου πάθους που συντάραξε και συνταράσσει (ακόμα και μετά το τέλος της παράστασης) τους δύο πρωταγωνιστές, οι οποίοι μη δυνάμενοι να εκφραστούν, απλώς κοιτάνε διαρκώς ο ένας τον άλλον, χωρίς να λένε τίποτα. Η αρχή και η μέση του έργου απουσιάζουν, αλλά το τέλος αποζημιώνει το κοινό το οποίο έχει βαρεθεί του θανατά. Τελικά, στη συνείδηση του θεατή επικρατούν όλα εκείνα τα βαθύτερα μηνύματα τα οποία κινούνται στον αφηρημένο ιδεολογικό χώρο του «μην ξύνεσαι αν δε σε τρώει το σημείο». Οι πρωταγωνιστές είναι φυσικά γυμνοί καθ’ όλη τη διάρκεια της παράστασης, μόνο στο τέλος τυλίγει ο ένας τον άλλο με σκατόχαρτο.

Με αγωνία αναμένουμε και την πρεμιέρα της άλλης πειραματικής παπαριάς που θα παρουσιάσει η ομάδα «Αλλά Αντί», η οποία αποτελείται από τρία μέλη της ομάδας «Πολλοί Χωρίς», συν μία γιαγιά. Η παράσταση έχει τίτλο «δεν πεινάω για ζάχαρη», θα παρουσιαστεί στο φουαγιέ του θεάτρου και κατά τη διάρκειά της, οι ηθοποιοί μπλέκονται με τους θεατές και τους τρικλοποδιάζουν. Με ενδιαφέρον αναμένουμε την προσεχή εβδομάδα και την πρεμιέρα της παράστασης «Άμλετ Revised» από το διακεκριμένο θίασο «Εμείς πλην τα Λουλούδια», ο οποίος περιοδεύει αυτή τη στιγμή σε χωριά της Ανατολικής Ρωμυλίας που δεν υπάρχουν πια. Φυσικά συνεχίζονται και τα δρώμενα της ερασιτεχνικής ομάδας των σπουδαστών του Μικρού Λυσιατρείου, υπό το γενικό τίτλο «κλείσε μου τα μάτια και δέσε με ανάποδα». Άλλο νέο είναι ότι αρκετοί από τους σπουδαστές των ιδιωτικών δραματικών σχολών, σκοπεύουν να συνασπιστούν και να δημιουργήσουν έναν υπερ-θίασο, για να ανεβάσουν το μιούζικαλ «Η όπερα της κατάρας», χρησιμοποιώντας αποκλειστικά αθίγγανους για τους ρόλους των ζητιάνων. Το πρότζεκτ κολλάει στην άρνηση του φαντάσματος του Κουρτ Βάιλ, το οποίο πλανιέται ωρυόμενο και δεν τους αφήνει να κάνουν πρόβες, αλλά τους εξαναγκάζει σε μαραθώνιες σεξουαλικές περιπτύξεις μεταξύ τους. Είναι αρκετά ελπιδοφόρο το γεγονός ότι οι πειραματικές θεατρικές ομάδες ξεφυτρώνουν η μία μετά την άλλη σαν τα μανιτάρια, χωρίς παρολαυτά να καταφέρνουν να έχουν την επίδραση αυτών.

Απορία: δεν έχουν βαρεθεί τα άτομα?

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 14, 2006

Πώς θα επιτύχουμε το φωτισμό του μυαλού με τη θεία χάρη.

Ώρες ατελείωτες μπορεί να κάτσει ο απελπισμένος άνθρωπος, αναμένοντας στωικά τη Φώτιση, την οποία θεωρητικώς υπόσχεται εδώ και χρόνια το βίωμα της κατάφασης στη ροή των πραγμάτων, καθώς και το βίωμα της ανακούφισης, μετά από επιβεβλημένο αποχωρισμό του ατόμου από τον καμπινέ του σπιτιού του. Όταν πια αγγίξαμε το όριο της αμφισβήτησης (το οποίο είναι βέβαια αυστηρώς προσωπικό), όταν μας τέλειωσε το απόθεμα χλέπας, όταν οι συνθήκες της ζωής μας άρχισαν δειλά - δειλά να κρεμάνε το θυμό μας, αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να λάμψει ο καλός μας εαυτός. Την ώρα που σταμάτησε ο πόνος, την ώρα που τελείωσε ο καημός, άρχισε φυσικά να ψιλοτρέμει το έδαφος, διότι όταν είσαι συνηθισμένος να βρίζεις διαρκώς, σου κακοφαίνεται το να εκλείπουν οι ανάλογες αφορμές. Το γεγονός αυτό, έχει ως συνέπεια τη σταδιακή επέλαση ενός ακαθόριστου αισθήματος φόβου για το αύριο, το οποίο παραδόξως προμηνύεται λαμπρό.

Το αίσθημα της αισιοδοξίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εντύπωση που προκαλεί στο υποκείμενο η παροντική του κατάσταση. Αν η παροντική κατάσταση είναι καλή, τότε το μέλλον είναι απαστράπτον, αν η παροντική κατάσταση βρωμάει, τότε το μέλλον ζέχνει. Ο μέσος άνθρωπος, βιώνει σε ωριαία βάση μια ποικιλία συναισθημάτων, θετικών ή αρνητικών τα οποία εναλλάσσονται εν είδει επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Το να αγκυλωθεί το άτομο σε μια κατάσταση διαρκούς καλής διάθεσης, φαντάζει άκρως ουτοπικό, χωρίς όμως να είναι και ακατόρθωτο, αφού αναφέρονται στη βιβλιογραφία ουκ ολίγες περιπτώσεις αγαθιάρηδων, οι οποίοι καταφέρνουν να υπεραίρονται του εδάφους για μέρες ή και για μήνες, ή και για χρόνια (!), χωρίς παράλληλως να διατηρούν την ιδιότητα τροφίμου σανατορίου.

Είναι η βλακεία απαραίτητη προϋπόθεση της αισιοδοξίας; Μήπως η άγνοια είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την ευτυχία; Και καλά να μη μάθεις τίποτα στο παιδί σου εξ’ αρχής, προκειμένου να διευκολύνεις την πορεία του προς την Αρετή, τι γίνεται με όσους έκαναν το τραγικό λάθος να συσσωρεύσουν μια ελάχιστη γνώση, η οποία τους παρέσυρε σε δρόμους ελλιπώς φωτισμένους και ικανώς ομιχλώδεις; Φαντάζομαι ότι και για αυτά τα υποκείμενα, υπάρχει μια ελπίδα, απλώς σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, την εντοπίζουμε στον υποθαλάσσιο χώρο.

Κι ενώ η άποψη ότι η γνώση οδηγεί σε μια υποτυπώδη φώτιση βρίσκει αρκετούς οπαδούς, εμείς τείνουμε να υποστηρίξουμε ευθαρσώς το δρόμο του ξεπλύματος του εγκεφάλου από την οποιαδήποτε πληροφορία που είναι δυνατό να προκαλέσει στο υποκείμενο δυνατές συγκινήσεις, υπαρξιακές απορίες, υπερφόρτωση του δικτύου παροχής ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας και στραμπούληγμα της συνείδησης. Διότι όποιος επιδίδεται στο σπορ της συγκομιδής αχρήστων πληροφοριών και της ακατάσχετης συμπερασματολογίας, τελικώς την τρώει εγγυημένα από πίσω, υποπίπτει σε αντιφάσεις, αυτοαναιρείται και το χειρότερο, αναγκάζεται να σκύψει και το κεφάλι απέναντι στους συνανθρώπους του, τους οποίους έχει φλομώσει προηγουμένως με θεωρίες περί ματαιότητος.

Δεν είναι καλός δρόμος αυτός, καλύτερα η άγνοια και ακόμα καλύτερα αν τα καταφέρετε να ψεκάσετε τόσο καλά τον εγκέφαλό σας, ώστε να εξαλείψετε και το παραμικρό ίχνος επίγνωσης της διανοητικής σας κατάστασης. Το κενό είναι το μόνο άξιο υπόβαθρο για τη θεία φώτιση, που όταν έρθει, θα φέρει μαζί της κι αυτούς τους πινδάρειους στίχους που τόσο καιρό μου χρωστάει, για να αρχίσω επιτέλους να συνθέτω τη σχετική ωδή.



PS. Ο Σεπτέμβριος είναι ένας μήνας κατά τη διάρκεια του οποίου συμβαίνουν δύο εκλείψεις στον άξονα Παρθένου-Ιχθύων και γενικώς το σύμπαν γαμιέται. Όποιος δεν το έχει καταλάβει είναι προφανέστατα κουφός. Προσοχή στα φανάρια τα πράσινα και σε όλους τους μαλάκες ελευθέρας βοσκής. Θα συμβούν τερατώδη πράγματα.


Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 07, 2006

Τεύχος 13. η ευτυχία.


Η ευτυχία είναι το τέλειο πρόγραμμα που θα μας δημιουργούσε
ακόμα περισσότερο άγχος κι από το τίποτα

(είμαι σε τρανς βαθιάς κουλτούρας, ουαου)