Παρασκευή, Ιουλίου 28, 2006

eat/kiss (συμπληρωματικό)

Είναι απερίγραπτο το μέγεθος του αδιεξόδου που μπορεί να αισθανθεί ο άσχετος άνθρωπος, ο οποίος δεν μπορεί να ακούσει αυτό που θέλει όταν πρέπει. Έσφιξα τα δόντια, έκανα υπομονή, περίμενα, αλλά δεν-τίποτα, ενώ ο υπόλοιπος κόσμος εξακολουθεί να αντιμετωπίζει το αίτημά μου με τρομερή απάθεια, η οποία με κάνει να νοιώθω ακόμα πιο άσχετη.

Το αίτημα είναι απλό: θα ήθελα να ακούσω αυτό το κομμάτι παρακαλώ.
Η απάντηση είναι λίγο πιο σύνθετη:
εεεεεελα ρε, απλώς θα μπεις εκεί, θα κατεβάσεις αυτό, μετά θα κάνεις ετούτο και μετά το άλλο, θα σου βγάλει το τέτοιο, πάτα το τέτοιο, να αναπνέεις έτσι κι όχι αλλιώς, βάλε κάτι στο άλλο και εντάξει ρε, απλό είναι.

Όχι.
Δεν είναι τόσο απλό.
Ειδικά αν το κεφάλι σου πάει να σπάσει επειδή θες το κομμάτι αμέσως, αλλά αρνείσαι να μάθεις πώς θα το αποκτήσεις.
Τελοσπάντων, άρχισα να αποδέχομαι την κατάσταση, είναι δύο εβδομάδες τώρα νομίζω, κανείς δεν ενδιαφέρεται για το πρόβλημά μου, είμαι μόνη σ' αυτόν τον κόσμο, εγώ και η εμμονή μου. Έκανα κάποιες αποτυχημένες προσπάθειες, αλλά φοβάμαι με την τεχνολογία πολύ και νομίζω ότι δε με βοηθάει ούτε αυτή, κάτι έχει μαζί μου. Μπήκα και σε ένα μέρος και κατάφερα να ακούσω 10 δευτερόλεπτα από την αρχή του κομματιού, γιατί μετά σου ζήταγαν κάτι άλλα πάλι και φοβήθηκα, αμάν πια όλοι ζητάνε
Τώρα θα πάω να παραθερίσω και ευτυχώς το έχω ψιλοξεχάσει, αλλά είναι μεγάλη απογοήτευση να ανακαλύπτεις επιτέλους το κομμάτι που θα ήθελες για μουσική υπόκρουση στην κηδεία σου και να μην μπορείς να το έχεις στο σπίτι σου, τη στιγμή που είναι διαθέσιμα τόσα άλλα, βαρετά.

Ορίστε και μόνο που το αναφέρω τώρα, αισθάνομαι ότι αρχίζει πάλι να θολώνει το κεφάλι μου και να γεμίζω μ' αυτό το πείσμα πάλι, θεέ μου, τι δικτατορία!

Νομίζω ότι δε θα το ακούσω. Κι αν τελικά υπάρξει ποτέ στον αέρα μου, θα πω τι μαλακία με είχε πιάσει, θα το βάλω 10 φορές και μετά θα βαρεθώ. Τι μάταιο.
Από την άλλη, τι ευχάριστο να υποφέρεις στο μυαλό σου γι' αυτές τις αηδίες.

John Cale, kiss movement νο 6.
Vrika omos ti fotografia. (kata vathos to xeirizomai to diktyo)

Υ.Γ. ο ισχυρός συνεργάτης που τα κάνει αυτά με τις μουσικές, λείπει και δε με υποστηρίζει καθόλου και θα θυμώσει πολύ που γκρίνιαξα τελικά κι εδώ γιατί λέει ότι είναι ντροπή μου που δεν ξέρω να κάνω απλά πράγματα. Είναι όντως. Αλλά είμαι τόσο κοντά και τόσο μακριά από το να το ακούσω, εύκολα. Τι αδιέξοδο!

Τεύχος 12. Τρύπες. Κενά.

Σημείωση: Το παρόν πόνημα, γράφεται μετά από μια περίοδο τεραστίου κενού (νοέμβριο συγκεκριμένα), κατά τη διάρκεια της οποίας η γράφουσα απασχολείτο με ποικίλες καθημερινές δραστηριότητες μικροαστικού τύπου, αμελώντας τελείως τις όποιες πνευματικές της αναζητήσεις. Η περίοδος υπήρξε μακρά και το κενό δημιουργικότητος ακόμη μεγαλύτερο. Αρχίζω δε να φοβάμαι, ότι μου άφησε μερικά μόνιμα κουσούρια, όπως το διαρκές αίσθημα ανάγκης προμήθειας μπρόκολου, ένα λαχανικό χωρίς την παρουσία του οποίου, έχω παρατηρήσει ότι νιώθω ένα τεράστιο κενό



Τα κενά είναι πολλά. Τα κενά είναι πάρα πολλά και το σημαντικότερο: είναι μη μετρήσιμα (καθότι κενά). Από τη μία, τα κενά οφείλουν να υπάρχουν, για να μας αφήνουν χώρο να κουνάμε τα χέρια μας. Από την άλλη, υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν σοβαρούς υπαρξιακούς φόβους, καθώς ακόμα και το παραμικρό κενό (χωρικό, χρονικό, συναισθηματικό, διανοητικό), φέρει το σπέρμα αυτού που περιληπτικώς ονομάζουμε «χάος».

Στα πλαίσια της βουδιστικής λίστας, η ιδέα του άδειου, παρουσιάζεται λίαν ευεργετική. Εκτός από τις θετικές παρενέργειες που μπορεί να προκαλέσει στο άτομο η βίωση του κενού, στην πλειοψηφία των ανατολικών φιλοσοφικών κήπων, η απόλυτη τρύπα ταυτίζεται με το όλον, διαθέτει δηλαδή, μια απαράμιλλη οντότητα. Οι δυτικοί αντιθέτως, ταυτίζουν την τρύπα με την ανυπαρξία και ευθέως την παραβάλλουν με την έλλειψη, το «άδειο» γίνεται φρικιαστικό και απειλητικό, καθώς ισοδυναμεί με την περιβόητη «μη δράση». Οτιδήποτε αντιτίθεται στην επιταγή της συσσώρευσης αγαθών και εμπειριών, είναι δυνατό να φέρει το άτομο σε αμηχανία, καθώς έχει καταστεί σαφές πλέον, ότι η ανθρώπινη ύπαρξη ορίζεται από δύο θεμελιώδεις συντεταγμένες: τη δράση και την αντίδραση. Χωρίς αυτές, δε νοείται το «υπάρχειν» δυτικοπρεπώς. Και δεν υπάρχειν γενικότερα. Εξ ου και ο φόβος της τρύπας.

Στην προσπάθεια αποφυγής των διαφόρων ελλείψεων, ο άνθρωπος επιδίδεται είτε σε βλακώδεις δραστηριότητες (βλ. αερόμπικ), ή σε δαιδαλώδεις διανοητικές διαδρομές, οι οποίες είναι πιθανό μετά από ένα ικανό χρονικό διάστημα να του δημιουργήσουν μόνιμη βλάβη, εξαιτίας της οποίας, οι φίλοι του θα σταματήσουν ξαφνικά να τον κάνουν παρέα και θα αρκεστούν στο να του πηγαίνουν ψαρόσουπα και λουλούδια κάθε Κυριακή, μέχρι να τον δουν να πέφτει επιτέλους στην τρύπα του και να ησυχάσουν όλοι κι αυτοί κι αυτός.

Υπάρχει άραγε ασφαλής μέθοδος αντιμετώπισης του κενού; Αρχικά υποθέτουμε ότι οι μέθοδοι ποικίλλουν ανάλογα με το είδος της έλλειψης, αλλά ας δώσουμε μερικά απλά παραδείγματα διαχείρισης κενού:

Η διαχείριση του κενού στο ψυγείο

Η διαχείριση του κενού στο ψυγείο προϋποθέτει προπαντός ψυχραιμία. Μόλις ανοίξουμε το ψυγείο και εφόσον διαπιστώσουμε ότι υπάρχει κενό, καλούμεθα να αναλογιστούμε τις βασικές συνέπειες της μη διατροφικής υποστήριξης του οργανισμού μας. Φυσικά, ο πρώτος συνειρμός αφορά στο ενεργειακό κενό που θα επακολουθήσει το προαναφερθέν διατροφικό, το οποίο (ενεργειακό), θα μας οδηγήσει κατευθείαν σε ένα συναισθηματικό κενό, από το οποίο μοιραία θα προκύψει το αναπόφευκτο υπαρξιακό κενό. Τώρα, αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το οικονομικό κενό, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η μόνη ασφαλής μέθοδος διαχείρισης του αρχικού κενού, είναι αυτή της ολικής εκκένωσης του ψυγείου (απόσπαση των ραφιών και του συρταριού ήπιας υγρασίας), προκειμένου να μη γίνεται αισθητή η μη ύπαρξη του επιθυμητού τύπου τροφής (που πιθανότατα είναι το μπέικον).

Η διαχείριση του συναισθηματικού κενού ελαφράς μορφής

Η διαχείριση του συναισθηματικού κενού ελαφράς μορφής, μπορεί να προσλάβει τις εξής δύο μορφές:

α. ετερο-διαχείριση και

β. αυτo-διαχείριση

Η α’ μορφή διαχείρισης του συναισθηματικού κενού ταυτίζεται με αυτό που συνήθως ονομάζουμε «ανθρώπινη επαφή» και συνίσταται στην «εκφόρτωση» του κενού μας σε ένα αθώο συνάνθρωπο, ο οποίος επιλέγεται τυχαία και καλείται να σκαρφιστεί έναν αριθμό σοφιστικών επιχειρημάτων, προκειμένου να μας πείσει ότι όλοι μας αγαπάνε, τη στιγμή που δε θα μπορούσαν να μας έχουν περισσότερο γραμμένους στ’ αρχίδια τους. Η αυτο-διαχείριση του συναισθηματικού κενού τώρα, ορίζεται ως η κατάσταση εκείνη που θέλει το υποκείμενο να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου ανέκφραστο και σίγουρο ότι οσονούπω θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα είναι το αντικείμενο του πόθου (η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία), αλλά τελικώς αντί για το αντικείμενο, θα είναι ο οστεώδης τύπος με την κουκούλα και το χειρότερο, δε θα απαντήσει καν στο ευγενικό και αποκαρδιωμένο «λέγετε», γιατί εδώ και τρεις μέρες προσπαθεί να στείλει φαξ.

Η διαχείριση του κενού χρόνου

Βλ. «Μαγειρική για όλους», Χρύσα Παραδείση, Αθήνα 1984

Και για να μη σας κουράζουμε περαιτέρω, δε συντρέχει ουσιαστικός λόγος να ανησυχείτε για τα κενά που προκύπτουν διαρκώς και αδιαλείπτως στο δρόμο σας, εκτός αν σας έχουν ρητώς απαγορεύσει να χώσετε το δάχτυλό σας μέσα. Κενό.


Παρασκευή, Ιουλίου 14, 2006

.ευαισθησία με ποίημα μαζί.


Θέλω να μάθω να κεντάω.
Απλώς αυτό.
Μόνο αυτό.


ως πότε θα?

Τρίτη, Ιουλίου 11, 2006

Όσα παίρνει ο άνεμος, πού τα πάει;


Εμείς δε φύγαμε ακόμα, αλλά επειδή το εδώ είναι λίγο αηδία, θα κάνουμε ότι λείπουμε.
Όμως, θα μιλήσω λίγο για το όσα παίρνει ο άνεμος.

Το Όσα Παίρνει ο Άνεμος, είναι μία ταινία της οποίας το σενάριο συμπυκνώνει όλη την αλήθεια της ταραγμένης ανθρώπινης ύπαρξης. Κάθε ατάκα είναι μία περίληψη μηνών ζωής ενός κανονικού ανθρώπου. Αυτή η ταινία δεν είναι τυχαία η καλύτερη ταινία όλων των εποχών κι ας την έχουμε δει όλοι, μισή, από 3 φορές τουλάχιστον. Πρόκειται για μουσειακό σενάριο.

"Άνθρωποι που έχουν τιμή, όχι σαν κι εμάς" {1 μήνας}
"Είσαι μεθυσμένος Ρετ" {2 μήνες}
"Σε θέλω στα καλύτερά σου σήμερα. Θέλω να παίξεις το ρόλο σου άψογα. Τα λιοντάρια πεινάνε" {3 μήνες}
"Και σκοπεύω να μεθύσω ακόμα περισσότερο" {4 μήνες}
"Πάντα έλεγα ότι ένα μαστίγωμα θα σου έκανε πολύ καλό" {5 μήνες}
"Η γάτα είναι πολύ καλύτερη μητέρα από σένα"{6 χρόνια?}

Δεν έχω λόγια γι' αυτό το έργο. Μας κάνει να συναισθανόμαστε την κοινή μας προέλευση. Είμαστε όλοι οι ίδιοι άνθρωποι τελικά, με κοινά σημεία αναφοράς, υπάρχουν ακόμα, ισχύουν ακόμα, άρα είμαστε - όλοι - άνθρωποι. Το πάθος, ο πόλεμος, ο πόλεμος, η ιδέα, η φαντασίωση, η τιμή, ο έρωτας που δεν ξέρεις αν είναι τελικά, τα παιδιά, η πατρίδα, το χωράφι, το μέγαρο, η οικογένεια, ο πόλεμος πάλι, το όνειρο, το λάθος, όλα όσα παίρνει ο άνθρωπος και ο άνεμος δηλαδή. Ενθουσιάστηκα, μα ακριβώς έτσι ζω κι εγώ, τον ίδιο κορσέ έχουμε!