Κυριακή, Απριλίου 30, 2006

.Indos



ταριφιέρηδες.


Ο προσωπικός Ινδός ταξιτζής.

-Ταξί! ταξί!

(-Δεν είμαι ελεύθερος κυρία μου...)

-Ελάφαντα! ελέφαντα!

Τετάρτη, Απριλίου 26, 2006

Προβληματισμός ο Μέγας: Το δέντρο. Το δάσος. Η ζούγκλα.

Μα πώς θα νιώσουμε επιτέλους αδέρφια με τους Απω-(αω)-ανατολίτες, όταν υπάρχουν τόσο δομικές διαφορές στον κώδικα, εεε; Ο αξέχαστος Φερδινάνδος de Saussure, εύστοχα (εγκρίνω δηλαδή) διέκρινε τις γλώσσες σε ιδεογραφικές και φωνητικές. Σε μια ιδεογραφική γλώσσα, κάθε σύμβολο αποτελεί μια λέξη, η ιδέα του πράγματος εκφράζεται απεικονιστικά, δεν τίθεται ζήτημα φωνολογικού συνδυασμού των σημείων έτσι ώστε να συμβεί η πολυπόθητη μεταφορά του νοήματος, (η επικοινωνία βρε αδερφέ). Οι δυτικοί από την άλλη, δουλεύουμε τόσο πολύ με τον ήχο, που χρειάστηκε να δημιουργήσουμε ένα υπερδίκτυο φθογγολογικών συνδυασμών, για να καταφέρουμενα καταλάβουμε τον κόσμο. Έπρεπε πρώτα να τον ονομάσουμε για να τον καταλάβουμε μετά. Όλες οι έννοιες είναι άρρηκτα συνδεδεμένες στο κεφάλι μας με το αντίστοιχο φωνολογικό τους περίβλημα. Και πώς αντιλαμβάνεσαι τον κόσμο σου αν τον εκφράζεις με εικόνες;;;;;; πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος σε αυτή την περίπτωση;;;;;;

Για τον Κινέζο το πράγμα είναι σχετικά απλό:

Δέντρο. (τραβάω μια γραμμή)
Δάσος. (τραβάω δυο γραμμές)
Ζούγκλαααα!!! (τραβάω τρεις γραμμές και κάηκα)


Ακούει κανείς τίποτα??

Πέμπτη, Απριλίου 13, 2006

Εγώ είμαι η Μεγάλη νικήτρια του Απριλίου!

Δόξα τω Θεώ, μόλις πριν λίγο χτύπησε το τηλέφωνο και ενημερώθηκα ότι είμαι η Μεγάλη Χρυσή Νικήτρια του Απριλίου για το Χρυσό Καλάθι του Τσελεμεντέ. Νιώθω μεγάλη υπερηφάνεια και θέλω να τους ευχαριστήσω όλους, επιτέλους αισθάνομαι πλήρης! Βέβαια, επιλέχθηκα τυχαία, όχι για τη συνολική μου προσφορά στη μαγειρική, αλλά δεν πειράζει, δέχομαι να παραλάβω το δώρο μου. Και τώρα που το σκέφτομαι, με είχαν επιλέξει και πριν από κανα τρίμηνο, αλλά ήμουν στο μετρό εκείνη την ώρα και τους το έκλεισα. Είναι πραγματικά υπέροχο. Άραγε τι να βάλω στη βράβευση?

Τετάρτη, Απριλίου 05, 2006

Ήταν καλό παιδί και τον παντρεύτηκα


Η συγκεκριμένη δήλωση αποτελεί τη σύνοψη εκτενούς συζήτησης που είχα προχτές με καρδιακιά φίλη, εκπρόσωπο του κοριτσίστικου μπλοκ που θεωρεί τη ζωή άρτια και οικοδομήσιμη μόνο εάν έχει συντελεστή το 2.
Αρχικά είχα σκεφτεί ένα κατεβατό επιχειρημάτων για να αποδείξω ότι δε στέκει και ότι τα ήθη εκείνα που κάποτε επιδρούσαν σφόδρα και διαμόρφωναν συνειδήσεις τέτοιου τύπου (καταναγκαστικού), οι οποίες με τη σειρά τους εκφράζονταν με τέτοιες φράσεις (μίζερες), απλώς δεν υπάρχουν πια. Κάτι τα ξέπλυνε, δεν ξέρω τι.
Εν συνεχεία υποχώρησα όμως, διότι τελικά, από μόνη της ως φράση, είναι αφοπλιστική. Είναι φορέας ενός αισθήματος αναγκαιότητας που υπάρχει στην ατμόσφαιρα, όταν απλώς συναντάς καλά παιδιά.
Και μετά τα παντρεύεσαι.

Γιατί μερικές προτάσεις, όσο τυποποιημένες και αν ακούγονται, δεν παύουν να εκφράζουν σκοτεινά (έως σκοταδιστικά) μοτίβα συμπεριφοράς, τόσο καθιερωμένα, που έχουν καταντήσει να φλερτάρουν με την έννοια του "φυσιολογικού".
Μετά βέβαια, δεν άντεξα: κατέληξα για άλλη μια φορά, στο προαιώνιο - ανακουφιστικό συμπέρασμα ότι δύο πράγματα δε θα αλλάξουν ποτέ: η ανάγκη του ανθρώπου να αναπάυεται σε στερεότυπα και το γεγονός ότι υπάρχουμε μέσα στη γλώσσα. Αυτό δε το τελευταίο, κάθε φορά που το σκέφτομαι, πέφτω από πέντε ορόφους