Τρίτη, Φεβρουαρίου 28, 2006

Δημιουργική αντιμετώπιση του προβλήματος της ανεργίας σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.

Ο καθοριστικός ρόλος του
"διευκολυντή" (facilitator)
στους σταθμούς διοδίων.

Ο Ισχυρός Συνεργάτης/Ισχυρός Ανταποκριτής του Prits στις Δυτικές Ινδίες επεσήμανε εχθές με σχετικό τηλεγράφημα, την ύπαρξη ενός ανθρώπου-κλειδί στους σταθμούς διοδίων της (πρώτης) λεωφόρου ελεγχόμενης πρόσβασης στη χώρα, της Mumbai - Pune Expressway. Πρόκειται για τον λεγόμενο"facilitator", (ο οποίος σημειωτέον φέρει στο πέτο του και ταμπελάκι στο οποίο αναγράφεται η ιδιότητά του). Ο άνθρωπος αυτός επιτελεί μια πάρα πολύ σημαντική δραστηριότητα: καθώς τα αυτοκίνητα σταματάνε για να πληρώσουν στα διόδια, πάιρνει το ποσό από τον οδηγό και το προωθεί στον εισπράκτορα που βρίσκεται μέσα στο σχετικό booth. Κατ' αυτό τον τρόπο, ούτε ο οδηγός, ούτε και ο εισπράκτορας αναγκάζονται να τεντώσουν τον αγκώνα τους προκειμένου να γίνει η συναλλαγή. Ο ρόλος του facilitator, δεν είναι αυτό που θα λέγαμε "λειτουργικός-οργανικός", είναι καθαρά "διευκολυντικός". Το μάτι του κοινωνιολόγου ( ο Ι.Σ. είναι κοινωνιολόγος), εντόπισε στη δραστηριότητα του "διευκολυντή" αρκετά στοιχεία που θα μπορούσαν να αποτελέσουν αντικείμενο περαιτέρω έρευνας, προκειμένου να καθιερωθεί μια κατηγορία αντίστοιχων επαγγελμάτων (διευκολυντικών), τα οποία θα προσφέρουν ευκαιρίες απασχόλησης και ειδίκευσης σε ανέργους και λοιπούς καταφρονεμένους, ενώ ταυτοχρόνως θα εξυπηρετούν την εύρυθμη λειτουργία του κοινωνικού συνόλου.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 24, 2006

Γιατί οι απόκριες τελικά δεν είναι τόσο ωραίες


Υποτίθεται ότι τις απόκριες ο κόσμος βρίσκει μερικές καλές αφορμές να χοροπηδήσει πάνω κάτω, (υπ)ακούοντας σε τετριμμένους λάτιν ρυθμούς και κάνοντας βλακείες. Αυτή είναι η κακή πλευρά. Η καλή πλευρά είναι ότι οι άνθρωποι μπορούν μέσα σ' αυτό το κλίμα, να δώσουν διέξοδο στην εσώτερη, βαθιά, μυστικιστική κιτς πλευρά του εαυτού τους και να την εκφράσουν δημιουργικά, πολλές φορές μην κάνοντας τίποτα. Το θέμα είναι ότι η όλη διαδικασία της αιώνιας επιστροφής ορισμένων "εορτών" καταντάει κάπως θλιβερή, ειδικά όταν βλέπουμε στο δρόμο παιδάκια ντυμένα με διάφορες εφαρμογές του νάυλον, τη στιγμή που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν (τα παιδάκια) ως υπόβαθρο για πιο πρωτότυπες και πειραματικές απόπειρες μεταμφίεσης. Κανείς δεν έχει σκεφτεί να ντύσει το παιδάκι του "ηλεκτροπληξία". Γιατί; Έχει καταντήσει πολύ βαρετή η κατάσταση.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 14, 2006

Μεταφυσική.


Τώρα θα φιλοσοφήσουμε λίγο πάνω στη samsãra, ήτοι στην αέναη πορεία της ψυχής που επιλέγει να εμφανίζεται και να επανεμφανίζεται ανά τους αιώνες, προσλαμβάνοντας ποικίλες μορφές και αλλάζοντας διαρκώς το κούρεμά της. Ο προβληματισμός θα διατυπωθεί συνοπτικά, γιατί καταλαβαίνουμε ότι το ζήτημα της μετενσάρκωσης φέρει ένα εγγενές σπέρμα κούρασης. Θα επικεντρωθούμε σε μία βασική απορία που υπάρχει σε σχέση με τη διαδικασία: διατηρεί το υποκείμενο ορισμένα από τα φυσικά χαρακτηριστικά που διέθετε στην προηγούμενη ζωή του, ή η εμφάνισή του αλλοιώνεται εντελώς; Διότι αν το υποκείμενο τείνει να προσλαμβάνει απανωτά την ίδια μορφή, τότε ναι μεν έχουμε στα χέρια μας μια ικανή εξήγηση για τα δεινά που ταλαιπωρούν το ανθρώπινο είδος, από την άλλη όμως έχουμε και μια μεγάλη βαρεμάρα. Σ’ αυτή την περίπτωση, μπορούμε να κατανοήσουμε ευκολότερα φαινόμενα όπως η ισχυρή φυσική/χημική(;) έλξη/απώθηση μεταξύ ατόμων και πεποιθήσεις του στυλ «μα κάπου σε έχω ξαναδεί σίγουρα σίγουρα (μα εσύ δεν είσαι η ξαδέρφη της Καιτούλας; που πλέναμε μαζί ασπρόρουχα στον ποδονίφτη, πριν την Απελευθέρωση;)». Στην άλλη περίπτωση, όπου το άτομο γίνεται λουλούδι και το λουλούδι ρινόκερος, η κατάσταση περιπλέκεται. Τότε όχι μόνο δεν μπορούμε να εξηγήσουμε το cdf (βλ. coup de foudre, βλ. αχχχ), αλλά χάνουμε και κάθε δυνατότητα να συναισθανθούμε τη φύση της ενέργειας που θέλει να μεταλλάσσεται διαρκώς και με τόσο προκλητικούς τρόπους. Είναι αδιανόητο. Στη δε περίπτωση όπου το υποκείμενο (δηλ. το ον το έχον την τύχη ή την ατυχία να μετενσαρκωθεί σε «υποκείμενο»), διατηρεί ορισμένα μόνο από τα προηγούμενα χαρακτηριστικά του, οδηγούμαστε σε ακόμα πιο ακραίες μορφές ύπαρξης, δηλ. σε κάτι με ουρά. Απλώς.

Τρίτη, Φεβρουαρίου 07, 2006

Κι άλλη ευαισθησία σε θέματα πολιτισμού (αυτή τη φορά εικαστικά)




Αντιπερισπασμός στις ηδονοβλεπτικές τάσεις εκπροσώπων του ανδρικού φύλου, που βρίσκουν διέξοδο στα αχανή λειβάδια του κυβερνοχώρου. Φάτε μάτια ψάρια, αλλά με στυλ.

Αυτοκριτική. Θα ασχοληθούμε με σοβαρά πράγματα. Θα ενημερώνουμε τον κόσμο.


Το Prits κάνει απεγνωσμένες και πάντα ανεπιτυχείς προσπάθειες να παρακολουθήσει τις εξελίξεις στη δημόσια σφαίρα. Παρά το γεγονός ότι τυχαίνει να παρευρισκόμαστε συχνά πυκνά σε ποικίλες ενδιαφέρουσες εκδηλώσεις (βλ. τσάι στο Κάραβελ που διοργανώνεται από κατάλογο ετοίμων ενδυμάτων για αγορές από το σπίτι,για όλη την οικογένεια), ποτέ δεν έχουμε κάνει μια αξιοπρεπή ανταπόκριση. Γιατί;
Παρά το γεγονός ότι βλέπουμε ειδήσεις, ποτέ δε σχολιάζουμε τα επίκαιρα. Γιατί;
Γιατί τέτοια απόσταση από το "γίγνεσθαι" στην πρωτεύουσα; Γιατί;
Μήπως γιατί το παίζουμε ελίτ της σκατοδιανόησης και της θεωρητικής σαβούρας;
Μήπως γιατί επιμένουν να μας προσκαλούν διαρκώς σε διαλέξεις και εκθέσεις που γίνονται στην Πάτρα (γιατί άραγε;);
Μήπως γιατί πραγματικά δεν έχουμε τίποτα να προτείνουμε στον κόσμο;
Μήπως γιατί είμαστε μηνιαίοι;
Μήπως γιατί είμαστε τόσο ανώριμοι;
Θα προσπαθήσω να διορθώσω την προαναφερθείσα κατάσταση: προχθές πήγα στο θέατρο. Παρακολούθησα μια αξιοπρεπέστατη σκηνοθετική απόπειρα του Γ. Κιμούλη (στον οποίο μέχρι πρότινος δεν ήμουν ιδιαιτέρως φιλικά προσκείμενη). Επρόκειτο περί μιας δημιουργικής θεατρικής επαν-ανάγνωσης της Δίκης του Κάφκα, γαρνιρισμένης με επιπρόσθετα σουρρεάλ στοιχεία και σκηνογραφημένης λίαν επιτυχώς, ειδικά αν σκεφτεί κανείς ότι ανέβηκε στη μικρή σκηνή. Ήταν πολύ ωραία. Να πάτε. Η τελευταία παράσταση ήταν την Κυριακή που μας πέρασε.

(Ορίστε, ματαιότης. Ποτέ δε θα καταφέρουμε να σταθούμε επάξια απέναντι στα άλλα κουλτουρέ έντυπα. Γαμώτο.)

Σάββατο, Φεβρουαρίου 04, 2006

Επιτέλους.

Είμαι θεός, ήλιος καλοκαιρινός.
Γέλα κι εσύ, αγαπούλα χρυσή.

Παρασκευή, Φεβρουαρίου 03, 2006

Υπάρχω.

Τώρα επιβεβαιώνω την ύπαρξή μου.