Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

To Prits 22

-->
To Prits
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ
ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ








Τεύχος 22: εξουσία & κατάρα
-    Γιατί όποιος νομίζει ότι έχει την εξουσία είναι γελοίος.
-    Γιατί όποιος νομίζει ότι έχει την εξουσία, δε θέλει να τη δώσει στο διπλανό του.
-    Γιατί η εξουσία γιατί; επειδή ο καφές επειδή.



Η εξουσία ως τίτλος στη δουλειά

          Το ακριβές αντώνυμο της <ελευθερίας>, δεν είναι η <ανελευθερία>. Όχι δεν. Είναι η <εξουσία>, η επιβολή της και η όποιας μορφής άσκηση που μπορεί να της γίνει. Η εξουσία είναι η δικαιοδοσία κάποιου να σε κάνει ό, τι θέλει, τουλάχιστον για ορισμένες ώρες της μέρας (βλ. 8=εργοδότης, βλ. 12=συγγενής, βλ.16=αυτός που θες εσύ να σε κάνει ό, τι θέλει).
            Την εξουσία είτε τη δίνουμε σε κάποιον, ή την παίρνουμε εμείς, ή τη δίνουμε και την παίρνουμε εναλλάξ μεταξύ μας, μέχρι να ζαλιστούμε και να πέσουμε κάτω. Αυτή η απλή, καθημερινή μορφή της άσκησης της εξουσίας, είναι τόσο ενταγμένη στο πλαίσιο των διαπροσωπικών σχέσεων, που δεν μπορεί να θεωρηθεί καν ως φθοροποιό στοιχείο. Είναι ζωτική, στο βαθμό που συναντάει την επιθυμία του καθενός να τον εξουσιάζουν. Οπότε δεν υπάρχει πρόβλημα σοβαρό, όταν αισθάνεσαι ότι εξουσιάζεσαι από κάποιον:

α. που σε πληρώνει καλά
β. που σε ταϊζει καλά
γ. που σε γαμάει καλά

            Το πρόβλημα προκύπτει, όταν έρχεσαι σε επαφή (καθημερινή), με ανθρώπους που δεν κάνουν τίποτα από τα παραπάνω, αλλά παρολαυτά, θεωρούν ότι έχουν το δικαίωμα να σε κατευθύνουν και να ορίσουν το πρόγραμμά σου έναντι χαμηλής αμοιβής (η αμοιβή είναι πάντα χαμηλή). Να σου δώσουν εντολές, να σε ενοχλήσουν ώρες που δεν πρέπει, να σου φάνε το χρόνο σου και να σε λούσουν με ένα αγχωτικό αίσθημα ευθύνης, τη στιγμή που εσύ πιστεύεις ότι «ζωή, είναι μόνο ό,τι διαδραματίζεται κάτω από το φοίνικα και τίποτα άλλο – απολύτως όμως τίποτα άλλο».
            Τέτοιοι άνθρωποι συμβαίνουν δυστυχώς σχεδόν καθημερινά. Πρόκειται για όντα που σαφώς δε διαθέτουν το ελάχιστο αίσθημα σεβασμού για την προσωπικότητα των συνανθρώπων τους, όντα αμφίβολα και ανασφαλή, που έχουν μπερδέψει προφανώς την έννοια του δυναμισμού, με την έννοια της δύναμης. Η <δύναμη> εννοείται από αυτούς ως <εξουσία> και εκφράζεται μόνο μέσω της νευρωτικής τους ενασχόλησης με πλήθος δραστηριοτήτων, στο πλαίσιο των οποίων αναλώνονται εξουσιάζοντας, επειδή μάλλον δε βρέθηκε κανείς να τους γαμήσει με τη σειρά τους, σχετικά καλά.
            Η μόνη περίπτωση να ασχολείται κάποιος με δραματικό τρόπο και αφιλοκερδώς με το να δίνει εντολές και να στριμώχνει το χώρο και το χρόνο του διπλανού του, αυτοϊκανοποιούμενος στην ιδέα ότι τον εξουσιάζει, είναι να μην έχει πραγματικά τίποτα άλλο να κάνει στη ζωή του. Ακούγεται κοινότυπο, αλλά πραγματικά δεν μπορεί να είναι αλλιώς. Ή εναλλακτικά να είναι άρρωστος εγωπαθής, τόσο ώστε να θέλει να αποκαλείται με τίτλο (βλ. «είμαι η κεφαλή/δίνω τις εντολές/κάνω το κουμάντο/έχω τον έλεγχο της κατάστασης»), μόνο και μόνο επειδή δεν του φτάνει το βαφτιστικό του - το δοκιμάζει και δεν του χωράει πια με τίποτα.
            Η πρακτική αυτή, υποκρύπτει ένα λίαν ανασφαλές ποιόν ανθρώπου και ακόμα χειρότερα, έναν εγκέφαλο που δεν έχει ιδέα του τι σημαίνει «ελευθερία του εαυτού μου». Η πλάνη εκείνη που θέλει ορισμένους ανθρώπους να εννοούν τους εαυτούς τους ως «ανώτερους» σε οποιοδήποτε επίπεδο, είναι τόσο φτηνή, όσο η ιδέα του ρατσισμού καθεαυτή. Και (με την άδεια του Γκάντι), δεν έχεις καμία εξουσία πάνω σε άτομα που δε σου την έχουν δώσει. Την εξουσία την παίρνεις από τον επίδοξο εξουσιαζόμενο και μετά την ασκείς. Αν δε σου τη δώσει, είσαι γελοίος να θεωρείς ότι την έχεις. Είσαι απλά γελοίος. Πάρε ένα κούφιο τίτλο και δέσε κανα ποντίκι με σκοινάκι από το λαιμό για να το εξουσιάσεις-(βλάκα).
            Είναι πραγματικά πολύ λυπηρό το να έρχεσαι σε επαφή με ανθρώπους που προσπαθούν απεγνωσμένα να επιβάλουν τους εαυτούς τους μέσω της τυπικής επέκτασης της δικαιοδοσίας τους. Είναι γενικά γελοίο το να προσπαθεί ο καθένας να επεκτείνει τη δικαιοδοσία του. Όσο νόημα μπορεί να έχει η συσσώρευση πλούτου που δε θαφτεί μαζί σου, άλλο τόσο έχει και η απόκτηση μιας τυπικής περιγραφής της εικόνας που θέλεις να δίνεις. Είτε αυτή η περιγραφή λέγεται «αρχι-κάτι», είτε λέγεται «ο υπεύθυνος», ή λέγεται «αυτός που θα ρωτήσει που είσαι, απλώς, τη στιγμή που δεν έχει ουσιαστικά το δικαίωμα να σε ρωτάει τίποτα».
            Πολλή περισσότερη πραγματικότητα κρύβεται στην αποφυγή των ευθυνών και την αποποίηση της όποιας μορφής εξουσίας, παρά στην ανάληψη αυτής. Το να θέλεις να αναλάβεις «την ευθύνη», είναι ήδη ύποπτο για την κατάσταση της ψυχοδιανοητικής σου υγείας, πόσο μάλλον το να θέλεις να αναλάβεις «τον τυπικό έλεγχο», τον οποίο θα χαίρεσαι να ασκείς πάνω στους συνανθρώπους σου. Είναι αρρωστημένο, με τους όρους της ενήλικης κατάστασης, η οποία ορίζεται από την ανάγκη του καθενός (ενήλικα) από εμάς, να εξαντλεί, πια, την όποια δραστηριότητα του πάνω σε συγκεκριμένες επιλογές Του και μόνο σε αυτές, είναι επιεικώς γελοίο το να προσπαθείς να το παίξεις ανώτερος σε ανθρώπους δομικά ελεύθερους.Αυτά..


Επιθυμία και εξουσία

            Εντάξει - τώρα που μου έφυγε, θα ασχοληθούμε με τον φόβο της ευθύνης απέναντι σε μία κατάσταση, που κατά τα άλλα είναι πολύ κοινός και ανθρώπινος φόβος. Δεν υπάρχει πιο φυσικό πράγμα από το να θέλεις να ζεις ανεξάρτητος και ελαφρύς, με όσο το δυνατόν λιγότερες υποχρεώσεις και όσο το δυνατόν λιγότερα πάρε-δώσε με άτομα που σε κάνουν να νιώθεις υπεύθυνος για την ψυχοδιανοητική τους ισορροπία.
            Υπάρχει ένα στρεβλό πράγμα, που μπορούμε να το παρατηρήσουμε καλύτερα στο πλαίσιο της κατάστασης κατά την οποία επιθυμούμε κάποιον: από τη μία μπορεί να τον επιθυμούμε και για μας να αποτελεί απόδειξη αφοσίωσης η έμπρακτη βίωση της εύθυνης μας απέναντί του, αλλά από την άλλη, αν μας ρωτήσεις, στην πραγματικότητα, να μην τη θέλουμε καθόλου την ευθύνη.  
            Από τη μία δηλαδή να μας τιμά πολύ το γεγονός ότι εξαρτάται ο άλλος από εμάς, από την άλλη όμως να αισθανόμαστε φρικτά ηλίθιοι όταν αναγκαζόμαστε να πράξουμε αυτά που περιμένει. Υπάρχει μία ειδική κατάσταση «μη εξουσίας» που δεν εννοείται απαραίτητα ως ένδειξη αδυναμίας ή ανασφάλειας.
Όταν δεν κάνεις αυτά που θέλει ο άλλος, μπορεί να μην τα κάνεις είτε επειδή αντιδράς ή επειδή φοβάσαι ότι αν τα κάνεις, μετά δε θα τα εκτιμήσει, θα σε απαρατήσει κι εσύ σαν ηλίθιος θα τα έχεις κάνει κλπ κλπ. Υπάρχει όμως και η περίπτωση να μην τα κάνεις, όχι για τους παραπάνω λόγους, αλλά απλώς επειδή βαριέσαι να τα κάνεις, δεν είναι προτεραιότητα εκείνη την ώρα, μπορείς και να μην ρε παιδί μου-έτσι.
Θα πει κανείς «ε μα πως δε θες να προσφέρεις στον εαυτό σου και στον άλλο τη χαρά του να υπηρετήσεις εσύ τις δικές του διαθέσεις και αυτός με τη σειρά του τις δικές σου; πώς μπορείς να κάτσεις φρόνιμα μόνος σου;». Η απαντήση είναι «ε ναι μπορείς». Και αυτή η απάντηση έχει δοθεί ανά τους αιώνες από τους εκάστοτε ερημίτες και μοναχούς που κατακλύζουν τα βουνά και τα βράχια, ή από λοιπές περιπτώσεις ακοινώνητων κομπλεξικών που κατάφεραν μετά από προσπάθεια ή και χωρίς προσπάθεια να αποποιηθούν το σεξ.
Σκέφτομαι μερικές φορές αυτή την απαράμιλλη μπούρδα που πιπιλάνε τόσο οι ψυχολόγοι όσο και όλοι οι φιλοσοφημένοι ατομιστές ότι «αν από μόνος σου δεν είσαι αυτόνομος, τότε δεν μπορείς να μπεις σωστά στη σχέση». Τι πούτσα είναι αυτή; αν είσαι αυτόνομος από μόνος σου φίλε μου, ποτέ δε θα έχεις κανένα λόγο να μπεις στη σχέση εξ’ αρχής. Δεν υπάρχει σωστός τρόπος να μπεις στη «σχέση», αν η σχέση προϋποθέτει το ερωτικό στοιχείο. Η όποια επιθυμία είναι ευθέως ανάστροφη ως προς την όποια ελευθερία, οπότε είσαι από χέρι έτοιμος να υποτιμηθείς, όταν εκχωρείς το δικαίωμά σου να είσαι αυτεξούσιος, σε κάποιον, μόνο και μόνο επειδή σου αρέσει κάπως να σε πηδάει αυτός και όχι κάποιος άλλος. Η μαγκιά θα ήταν να μπορούσες να παραδεχτείς με κάποιον τρόπο ότι θέλεις να σε πηδάνε γενικώς, όπου να ‘ναι και όπως να’ ναι,  όποιοι να ‘ναι, όλοι.
Αλλά κανένας δεν μπορεί να το κάνει αυτό, γιατί κανένας δεν το θέλει, γιατί κανένας δεν είναι τόσο ζώο και γιατί έχουμε κάνει ήδη πολύ δρόμο από τις σπηλιές μέχρι εδώ που είμαστε για να τον πάρουμε τώρα πάλι προς τα πίσω. Πάντως υπό αυτές τις συνθήκες, γίνεται τουλάχιστον προφανές το πόσο το συναίσθημα προβάλλεται για να υπηρετεί τη σύμβαση και όχι η σύμβαση το συναίσθημα. Δεν ξέρω σε ποιο σημείο της προϊστορίας οι άνθρωποι αποφάσισαν ότι θα ζουν πλέον ανά δυάδες για να δημιουργούν οικογένειες, δεν ξέρω σε ποιο σημείο ακριβώς εμφανίστηκε κι ο έρωτας, ως άλλοθι για να δικαιολογήσει τη μονογαμία και να την κάνει λίγο πιο δραματική και όχι τόσο βαρετή. Πιστεύω όμως ότι οι καλύτερες σχέσεις είναι αυτές που δημιουργούνται από ατελή και ανασφαλή όντα και σε καμία περίπτωση, όσες δημιουργούνται από δήθεν ολοκληρωμένους ανθρώπους που θα ζούσαν καλά, ούτως ή άλλως και μόνοι τους.

Εμμονή και απανθρωπισμός ξανά.

            Η σκληρότητα από την οποία περιβάλλεται το είναι του ανθρώπου είναι τόσο μεγάλη όσο η αγαπημένη μου μπλούζα αν την είχα αγοράσει 8 νούμερα μεγαλύτερη. Τυπικά, ποτέ δε θα έκανα αυτό το λάθος, στην πραγματικότητα όμως, οι μεγαλύτερες στιγμές θα χωράνε πάντα μέσα στα μεγαλύτερα λάθη, ακόμα κι αν δεν έχεις παχύνει τόσο ακόμη.
            Σκέφτομαι μερικές φορές τι σκατά μπορεί να σημαίνει όλη αυτή η «ενηλικίωση». Η ενηλικίωση αρχίζει να συμβαίνει όταν ο πιο βλακώδης εαυτός σου αρχίζει να βγαίνει προς τα έξω για να συναντήσει τον κόσμο, προφανώς. Στην αρχή συναντάει έναν ύπουλο και ψυχολογικά διαταραγμένο εραστή και μετά αρχίζει να φλερτάρει τον πραγματικό «ενηλικιωτή». Αυτόν που θα σου πει το «κάτε κάτω». Και στο «κάτσε μωρή βλαμμένη» δε θα χωράει κουβέντα, οπότε κι εσύ θα κάτσεις και θα κάνεις και γαργάρα τις ιδέες σου γιατί πουλιώνται ακριβώς όσο μια θέση εποχιακής καθαρίστριας στο Δήμο Κερατσινίου, που δεν ξέρεις καν που είναι, γιατί ό, τι πλησιέστερο είχες υπ’ όψιν σου, ήταν μόνο το κεράσι κι αυτό επειδή ήταν κόκκινο. Όχι επειδή σου άρεσε ως φρούτο. Παλιά, είχες την πολυτέλεια να λες και τι «δε σου αρέσει».
            Είμαστε δύο άνθρωποι, τουλάχιστον, που ο καθένας νιώθει ότι μεγαλώνει παράλογα. Μυρίζουμε τον άλλον τη στιγμή που δεν είναι εκεί, αδυνατούμε να αγαπήσουμε ειλικρινά αυτό το κάτι παραπάνω, δε θα τα δώσουμε όλα, πιθανώς ούτε στα παιδιά μας και εδώ έρχεται το μεγαλύτερο λάθος. Το ανώμαλο μεγάλωμα συνεπάγεται την ανώμαλη προσγείωση. Άμα σε έχουν τιγκάρει στις πιθανότητες, θα βρεθεί πάντα κάτι πολύ περιορισμένο και δύσκολο για να σου δείξει ότι δεν είσαι φτιαγμένος για όλα.
            Θα γίνονται σκατά οικογένειες, θα μεγαλώνουν παιδιά – μαρούλια, μόνο και μόνο για να αποδείξουν ότι υπήρξαν τόσο θαραλλέοι οι γονείς ώστε να τα κάνουν, δε θα τους φτάνει η ζωή και δε θα ξέρουν τι να την κάνουν, για να μην την κάνουν τουλάχιστον τόσο χειρότερη. Τα παιδιά θα γίνουν ή εγκληματίες ή σχιζοφρενείς, γιατί θα οφείλουν στους εαυτούς τους έστω μια θέση στο αναγνωρισμένο περιθώριο και θα πάμε κατά διαόλου μέχρι να μας πείσει όλους ή η ανακύκλωση ή το ζεν.
            Το δε ζεν, όσο δεν αφήνει ήσυχη την καύλα να υπάρξει όπως πρέπει, δεν πρόκειται να αναγνωριστεί ποτέ όμορφα. Δεν την προέβλεψε καλά, δεν τη χώρεσε ολόκληρη, τελοσπάντων κάτι έγινε λάθος και με το ζεν και πάλι αφέθηκε «το σωστό σεξ» απέξω. Όταν υπερεκτιμάς τη συνείδηση, αυτή θα σε καβαλήσει και θα σε παγώσει πάνω στη στιγμή που θα νομίζεις ότι τα έχεις όλα Πολλοί προσπάθησαν να τα συνδυάσουν αυτά τα δύο, αλλά πέθαναν νωρίς. Είτε η καρδιά τους δεν άντεξε, ή έκοψαν τις φλέβες τους νωρίτερα. Όχι από βλακεία, ούτε από αδιέξοδο, αλλά υποκινούμενοι από την απλή διαπίστωση «μαλάκες με τους οποίους είμαι αναγκασμένος να ζω μαζί».

Εναλλακτική διατύπωση: «δε θα αναγκαστώ για ποτέ και για τίποτα, γιατί τίποτα απ’ όσα έχω δει μέχρι στιγμής δε με αξίζει».

Του χρόνου πάλι, γιατί έτσι.
Γιατί πίνω μπύρες που χρωστάω από πέρσι και κανείς δε βρίσκεται να μου πει πόσες ακριβώς χρωστάω ακόμα να τελειώνω.

·         Υπόμνημα για τους φίλους μου
·         που συμπαθώ και που μου επιτρέπουν να βρίζω.

Θέλω να πω και κάποια πράγματα προσωπικά, γιατί το υπέροχο αυτό περιοδικό το Prits φτάνει κυρίως σε φίλους με τους οποίους μπορεί να έχω να μιλήσω 6 μήνες και ντρέπομαι πολύ για την κατάστασή μου και θέλω να τους εξηγήσω. Όσοι δεν είναι φίλοι και βαριούνται να διαβάσουν δε θα τους παρεξηγήσω, απλώς θα πω ότι καλά θα κάνουν να γίνουν φίλοι μας γιατί είμαστε εξαιρετικά παιδιά, πολύ κουλ. Λοιπόν, τον τελευταίο καιρό σκόπευσα να γλιτώσω από το ζυγό της δουλείας. Το έχω κάνει και στο παρελθόν, να σκοπεύσω το ίδιο και η προσπάθειά μου στέφθηκε φυσικά με πλήρη αποτυχία. Αλλά δε με νοιάζει. Άλλωστε έχω καταλάβει πλέον ότι δεν υπάρχει ζυγός από τον οποίο να μπορώ να γλιτώσω, σε όποιο σημείο του χάρτη κι αν βρίσκεται αυτός.
Δεν μπορεί να σταματήσει να παιδεύει το κεφάλι μου η ιδέα ότι οφείλει τουλάχιστον ένας τομέας της ζωής να έχει λυμένο το πρόβλημά του. Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι ότι είναι απλώς άδικο ένας άνθρωπος να πρέπει να αντιμετωπίζει διαρκώς 2 προβλήματα: συνήθως τον έρωτα και τα λεφτά. Πάνω απ’ όλα, δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι το μέγεθος της αποτυχίας με το οποίο στέφθηκε η άλλη φιλόδοξη προσπάθεια, αυτή της εξομοίωσης των δύο φύλων. Μου φαίνεται τραγικά ηλίθιο το πείραμα. Σχεδόν 50 χρόνια μετά, στην Ελλάδα του σημέρα, στα δικά μου μάτια, το ότι βγήκε η γυναίκα στην αγορά εργασίας μου φαίνεται από απλώς ανώφελο έως επιζήμιο για την οικονομία του συστήματος. Νομίζω ότι η εφαρμογή της χειραφέτησης των γυναικών σε αυτό το πεδίο (της εργασίας δηλαδή) και κατ’ επέκταση η μετατροπή τους σε άνδρες, έχει προκαλέσει μόνο περισσότερους καρκίνους, όπως και όλα ανάλογα γενετικά πειράματα.
Δεν καταλαβαίνω ποιο άρρωστο (γυναικείο ή αντρικό) μυαλό, αποφάσισε να επέμβει κατά αυτόν τον τρόπο στη φύση και σε μία ιστορία εκατοντάδων αιώνων που θέλει τη γυναίκα είτε μητέρα ή μάγισσα, ή στην καλύτερη περίπτωση και τα δύο. Για τους παραπάνω λόγους υπέβαλα την παραίτησή μου, χωρίς να έχω βρει κάποια συγκεκριμένη δουλειά, χωρίς να διαθέτω ιδιαίτερη οικονομική εξασφάλιση, απλώς γιατί υπέφερα και ίσως και για ιδεολογικούς λόγους. Αρνούμαι να γίνομαι πιόνι μιας επανάστασης, που δε μέτρησε τα οφέλη της πριν γίνει και αιτούμαι να επιστρέψουμε πάραυτα στην εποχή εκείνη που οι γυναίκες δεν είχαν άλλη έννοια από το να ράβουν τα σώβρακα του αντρός τους.
Για να το παίξουν κάποιες «αντράκια» τώρα μας γαμάνε 4 την καθεμιά και χωρίς να το έχουμε διαλέξει, ηλίθιες. Κι έχω και τη Ράνια Θρασκιά που κάθε μεσημέρι εξακολουθεί να προσπαθεί να μας πείσει ότι η ευτυχία και η αμοιβαία αγάπη, ναι!- χωράει στη ζωή της ανεξάρτητης εργαζόμενης γυναίκας. Τι να πω, προδίδει την αξία του φεμινισμού ως ιδεολογικό σκατοπαραπέτασμα, το αθώο βλέμμα της. Κι όποιος κατάλαβε, κατάλαβε. Εγώ ευχαριστώ, δε θα πάρω. Μου φαίνεται πολύ πιο τίμιο και λιγότερο παράλογο το να ανέχομαι τις απιστίες «του συζύγου», να με αντιμετωπίζουν σαν κατσαρόλα, να μεγαλώνω 4 παιδιά, να βάζω μπουγάδες και να κουτσομπολεύω με τη φιλενάδα μου. Και στην καλύτερη περίπτωση, να στρώνω και κανα κουμ-κανάκι κάθε Κυριακή απόγευμα και γενικώς, προς το παρόν, θα ήθελα να είμαι η γυναίκα του Κωσταντάρα και δεν έχω και κανένα λόγο να το κρύψω.

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home