Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 19

To Prits

ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ







Τεύχος 19: καφρίλες/γουρουνιές με σήμα το έντομο

v Ζώα

v Είδη ανδρών

v Πώς να γνωρίσετε τους άλλους ανθρώπους, σε όποιο είδος κι αν ανήκουν αυτοί.




ο άνδρας – κότας.


Κατά τη διάρκεια της μακράς πορείας της εξέλιξης των ειδών, υπήρξε ένα σημείο πράγματι πολύ ενδιαφέρον: πρόκειται για το σημείο της μετάλλαξης του άνδρα του κοινού σε αυτό που θα ονομάζαμε «υποάνδρα», ή αλλιώς την εμφάνιση της πρωταρχικής μορφής αυτού που αργότερα εξελίχθηκε σε αυτόνομο είδος: του «άνδρα-κότα».

Ο άνδρας-κότας δε διαφέρει και πολύ από την κοινή κότα. Μπορεί να μη διαθέτει πούπουλα και να μην ξέρει πώς να κάτσει πάνω σε αυγουλάκια χωρίς να τα σπάσει. Αλλά, κατά τα άλλα και μπορεί να προσομοιώσει τον ήχο που βγάζει η κότα και μπορεί να τρέξει ορισμένα μέτρα με το κεφάλι κομμένο, αν υπάρχει μεγάλη ανάγκη.

Πολλοί, για να δικαιολογήσουν την εμφάνιση της συγκεκριμένης μετάλλαξης, χρησιμοποιούν το τετριμμένο επιχείρημα της αλλαγής του ρόλου της γυναίκας στη σύγχρονη κοινωνία. Η συγκεκριμένη τάση και στάση είναι σχετικά αφελής, αφού αφ’ ενός η κότα είναι εξίσου θηλυκή με τη γυναίκα και αφ’ ετέρου ο κόκορας θα αποτελούσε υπό φυσιολογικές συνθήκες την πλέον ενδεδειγμένη φυσική επιλογή, αν δε μύριζε κρασάτος.

Πολλές γυναίκες παραπονιούνται ότι οι άνδρες τους δε στέκονται στο ύψος των περιστάσεων ή ότι γενικώς «κωλώνουν». Δεν το κάνουν ρε παιδί μου, φοβούνται, θέλουν τη μαμά τους. Αντιμέτωπες με μία τέτοια συμπεριφορά, οι γυναίκες αναγκάζονται μία δύο τρεις πέντε, να αναλάβουν την ευθύνη και να πάρουν οι ίδιες την κατάσταση στα χέρια τους και τότε ο άνδρας- κότα παγιώνει το προφίλ του, το οποίο δικαιολογείται πια, ακόμα και στα μάτια της γυναίκας, εφόσον η ίδια αποφασίζει επιτέλους να αναλάβει όλα όσα δυσαρεστούν τον ίδιο ή τελοσπάντων του φαίνονται σχετικά άβολα.

Πολύ παλιά, όταν ήμασταν δεκαέξι, η μαμά μιας φίλης μου, μάς μάζευε (εμένα και τη φίλη μου) και μας έλεγε «να κοιτάξετε, αυτός που θα πάρετε, να είναι ΑΝΔΡΑΣ, τ’ ακούτε; να κάνει τα αντρικά. Και για να είναι άνδρας, θα πρέπει να τον αφήνετε να είναι άνδρας». Καλά, είχαμε πει κι εμείς και ούτε που καταλαβαίναμε, γιατί τότε είχαμε τις πρώτες μας μεγγγαααάλες σχέσεις και για πρώτη φορά στη ζωή μας είχαμε γίνει και οι δύο μαμάδες (όχι μωρών) και μας φαινόταν πολύ ενδιαφέρον. Και ήμασταν και πεπεισμένες ότι οι άνδρες, ήταν κάπως έτσι, σαν τα «αγόρια» και «οι γυναίκες» σαν κι εμάς, μαμάδες των 21-24 τους οποίους είχαμε.

Τι ήταν ο άνδρας; ποιος ήταν ο άνδρας; τι; δεν ήταν αυτός που μας έβαζε να του παίρνουμε πράγματα από το περίπτερο; να τον νανουρίζουμε, να τον αγκαλιάζουμε, να τον φιλάμε, να τον κάνουμε «οοο» και να τον κοιμίζουμε, να του γκρινιάζουμε όταν μας βαριόταν; να κάνουμε ό, τι βλακεία θέλει; δεν ήταν αυτό «ο άνδρας»;

αααα!!!!!

Υπήρχε και άλλο είδος; αυτό με τα αρχίδια; συλλεκτική έκδοση του προαναφερθέντος μοντέλου, είχε βγει μόνο σε 45.000 αντίτυπα των 75 στροφών, ηχογραφημένο στα θρυλικά στούντιο της πάλαι ποτέ βέρβ, είχε εξαντληθεί κατευθείαν. Στην εποχή μας, μετά από τόσα χρόνια, δεν ήταν απλώς δυσεύρετο, αλλά κι αν το έβρισκες, ήταν εξαντλημένο από τη χρήση. Μία είναι η ειδοποιός διαφορά του άνδρα και αυτή είναι τα αρχίδια. Ο άνδρας κότα, που φοβάται πολύ και τρέμει, δε σε στήνει σωστά. Ούτε ο ίδιος μπορεί να στηθεί, συνεπώς θα πέσετε και οι δύο, είναι σίγουρο. Εκτός αν κρατηθείτε ο ένας από τον άλλον.

(*το δε χειρότερο, είναι ότι το άλλο είδος υπάρχει ακόμα, το ξέρουν κάποιες αλλά δεν το λένε, ααχ! δαγκώνω το δάχτυλό μου... βέβαια, καμία δεν το προτιμάει στο τέλος και καλά κάνει γιατί αδιαμφισβήτητα το άλλο έχει το ´μεγαλύτερο´ ενδιαφέρον, ε; πολύ θα ήθελα μία άποψη πάνω σε αυτό το θέμα!)



Το κείμενο που ακολουθεί είναι ευγενική χορηγία της Βικτωρίας Γεροντάσιου. Η Βικτωρία είναι φίλη & <συνάδελφος>. Η λέξη <συνάδελφος>, χρησιμοποιείται εδώ με την έννοια που είχε στο α’ εξάμηνο του α’ έτους του πανεπιστημίου, όταν ανυποψίαστος – ακόμη – πήγαινες στην σχολή σου, προκειμένου να αποκτήσεις μία ελάχιστη ιδέα περί του τι σπουδάζεις (άραγε;) και βρισκόσουν ανάμεσα σε παρανοϊκούς κομματοποιημένους που δημιουργούσαν μία τρελή βαβούρα, ισχυριζόμενοι ότι δε θα γίνει το μάθημα (πάλι), διότι κάνουν κάτι όλοι μαζί το οποίο ονόμαζαν «συνέλευση». Το μεγαλύτερο λάθος τους, ήταν ότι κανένας από αυτούς δεν ήταν αρκετά ωραίος. Έτσι έφευγες από τη «συνέλευση» εξίσου ανυποψίαστος, ακριβώς όπως ήρθες δηλαδή. Με τη Βικτωρία έχουμε βρεθεί πολλές φορές ανυποψίαστες και νομίζω παραμένουμε ούτω πως και την ευχαριστώ πολύ!



«Αυτός μου αρέσει μάνα..... ο κουλτουρομποέμ»



Τον τελευταίο καιρό, μου συμβαίνει συχνά να βρίσκομαι σε ένα «φιλικό» (πάντα το ίδιο) κουλτουριάρικο σπίτι, ξέρεις απ’ αυτά που έχουν δυο δόσεις μποέμ και πέντε κουταλιές δήθεν. Για να εξηγηθώ, δεν είναι πως έχω πρόβλημα με τους τύπους που ταξιδεύουν, αμφισβητούν και διαβάζουν, άλλωστε οι περισσότεροι είτε λειτουργούμε, είτε θα θέλαμε να λειτουργούμε με αυτόν τον τρόπο. Πρόβλημα έχω με την επίδειξη και μάλιστα μεγάλο.

Γιατί ο κουλτουριάρης-μποέμ και δήθεν, δεν είναι ο τύπος που θα ψαχτεί για την πάρτη του και μόνο, αλλά εκείνος ο οποίος θα το κάνει για να κερδίσει τις εντυπώσεις του επίσης μποέμ και δήθεν περιγύρου του, όπως ακριβώς κάνουν και οι γνωστοί μου.

Αν εσύ πάλι δεν ανήκεις σ’ αυτήν την κατηγορία, αλλά τύχει και βρεθείς μαζί του, δεν θα τον ενοχλήσει το ότι δίνεις περισσότερη σημασία στον μπακαλόγατο Βουδαπέστης, που μάζεψε στο τελευταίο του ταξίδι, παρά στα λεγόμενά του, γιατί για εκείνον, πολύ απλά, δεν έχεις κλάση.

Πάρε λοιπόν μερικά παραδείγματα, ως προς το τί εστί κουλτουρομποέμ και πώς μπορείς κι εσύ, μιμούμενος τα παρακάτω να βάλεις λίγη ποιότητα και τακτ στη μίζερη καθημερινότητά σου.

1. Το σπίτι ενός κουλτουρομποέμ, ξεχωρίζει από εκείνο του προβλέψιμου, απλοϊκού ανθρωποειδούς, που πάει διακοπές κάθε χρόνο στο Πολυδένδρι Φθιώτιδας ή άντε στο Μπατσί της Άνδρου. Ο πρώτος, διαθέτει βιβλία με φωτογραφίες απ’ όλον τον κόσμο. Πολλά, πάρα πολλά τεύχη του Γεώ διάσπαρτα στο τραπέζι, δυο κολλιέδες από σπάνια πρασινοκαναρινί κοράλλια και έξι πέτρες από ορίτζιναλ αφρικανική ακτή.

2. Αν τύχει και βρεθείς στο χώρο του θα πρέπει να αισθανθείς πολύ τυχερός, γιατί δεν θα σε κεράσει σκέτο καφέ με βούτημα. Αντιθέτως, θα σε μυήσει στον κόσμο της οριεντάλ, υγιεινής διατροφής, προσφέροντάς σου αποκλειστικά και μόνο τσάι σε όλες τις ποικιλίες (χακί, μαύρο, άσπρο, σάπιο μήλο, φούξια και λιλά), μαζεμένο φύλλο προς φύλλο από μακρινό χωριό στο 36ο χλμ της εθνικής οδού Χονγκ Κονγκ – Πεκίνου.

3. Θα σου μάθει επίσης τα μυστικά της χορτοφαγίας και τελικά θα σε κάνει ν’ αλλάξεις συνήθειες, μεταπείθοντάς σε πως το σουβλάκι μπρόκολο είναι κλάσεις γευστικότερο από το παραδοσιακό.

Θα σε μάθει να είσαι Ζεν.

4. Εκτός από τα παραπάνω, συχνά ανταλλάζει δώρα με φίλους όλων των εθνικοτήτων που έχει γνωρίσει μέσω ίντερνετ, γιατί είναι ανοιχτό μυαλό και θέλει να νιώσει τη διαφορετικότητα του άλλου ως το μεδούλι. (σσσσσσσσσσσς)

Αλλά η παιδεία του κουλτουρομποέμ δεν σταματάει εκεί. Ένας τέτοιος τύπος, έχει βαθιές γνώσεις λογοτεχνίας και είναι καλλιτεχνική φύση.

5. Ασχολείται ερασιτεχνικά με τη ζωγραφική και ειδικότερα με τα ιριδίσματα που μπορεί να προκαλέσει η χρήση της νερομπογιάς πάνω στο αλουμινόχαρτο.

6. Στον ελεύθερό του χρόνο, πηγαίνει πολύ σινεμά και θέατρο και δεν υπάρχει περίπτωση, αν σε συμπαθήσει, να μην σου μιλήσει για τους αγαπημένους του σκηνοθέτες και τις τελευταίες τους κινηματογραφικές αποτυχίες.

7. Ο κουλτουρομποέμ δεν είναι κανένας τυχαίος. Ξέρει ακόμα και τον Γ΄ εικονολήπτη της ταινίας που συζητιέται γιατί το ψάχνει πολύ.

8. Το ψάχνει τόσο πολύ, που έχει βάλει στόχο για το 2007 να διαβάσει όσο πιο πολλά βιβλία ψυχολογίας γίνεται, να δει όσες ταινίες του έχουν απομείνει, ώστε στην επόμενη κουλτουρο-μάζωξη να βάλει σε όλους τα γυαλιά.

Αν σου αρέσουν οι άνδρες και ο περίγυρός σου σε θεωρεί τεμπέλα/η, ο μποέμ ιππότης είναι σίγουρα η λύση γιατί έχει κλίση στην μαγειρική και φτιάχνει μοναδικές κινέζικες πατάτες. Σε αντίθετη περίπτωση είναι μαϊμού.

Αν προτιμάς πάλι τις γυναίκες, η κουλτουριάρα σύντροφος θα προσθέσει στο σεξ στυλ, με δυο ασκήσεις γιόγκα για ζέσταμα. Θα δώσει ακόμη στην ατμόσφαιρα μία νότα από Λατινική Αμερική, κάνοντας στο τέλος της βραδιάς κατακόρυφους α λα Καποέρα για να σε ευχαριστήσει.

Αν τώρα θέλεις να γνωρίσεις επειγόντως κάποιον εκπρόσωπο της παραπάνω κατηγορίας και δεν έχεις κάποιον πρόχειρο γνωστό, τότε δεν έχεις παρά να τρέξεις αμέσως στον κοντινότερο πολυχώρο τέχνης, παράρτημα Ελευθερουδάκη ή στο μανάβικο της γειτονιάς σου (γιατί τρώνε κι πολλά φρούτα) και πού ξέρεις, μπορεί και σε σένα η τύχη να χαμογελάσει και κάποιος εργένης κουλτουρομποέμ να σου κλείσει το μάτι......


Πλαίσιο κειμένου: Σημείωση από την αρχισυνταξία: δεν καταλαβαίνω βικτωρία γεροντάσιου. Δε μας έμαθαν τίποτα δηλαδή; τι πράγματα είναι αυτά; εγώ διαχωρίζω τη θέση μου και δηλώνω ταγμένη στο αντεργκράουντ, άντε τώρα μην αρχίσω να παίζω και τις μπομπίνες και τις κορδέλες στις αμμουδιές και σας κουφάνω όλους μιλάμε. Μπορεί να μην είμαι συνδρομήτρια του «γεω», αλλά έχω κουρτίνες με κρόσσια και τους τα κάνω ράστα κάθε καλοκαίρι. J

2 Comments:

Blogger Chaca-Khan said...

η έντυπη μορφή σταμάτησε να μας χτυπάει την πόρτα; θες λεφτά; επίσης: δε μ αγαπάς πια;

12:39 μ.μ.  
Blogger egokounoupis said...

χαχα μουλωχτό σχόλιο!
σέιβ ιτ μπέιμπι (τα λεφτά),
θα τα πάρεις μαζεμένα τα τεύχη

11:38 π.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home