Τετάρτη, Δεκεμβρίου 14, 2005

Τεύχος 9

To Prits
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ
ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ



ΤΕΥΧΟς 9: Α Ρ Ν Η Σ Η
- Σπουδή στο «όχι».
- Επιθετικότητα και Καθημερινή Αλληλεπίδραση.
- Βάρα κι ας κλαις, οι νέοι σάκοι του μποξ, με ωραία καπιτονέ επένδυση.

ΦΤΑΙΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ: ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΙΣΧΥΡΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ - ΤΗ ΣΥΓΧΩΡΕΙ ΓΙΑ ΟΛΑ: JIVAN KHELI-KOUTSOUMANI
(ΟΛΑ ΛΥΜΕΝΑ: ΑΡΓΥΡΗS ΚΑΠΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟS)




Η Άρνηση.

«Θέλεις να σου βάλω λίγη σαλάτα;»
«Όχι.»

Το «όχι» χαρακτηρίζει τον κατεξοχήν αντιδραστικό άνθρωπο, που δεν επιθυμεί να συναναστραφεί τους εταίρους του και ενοχλείται σφόδρα από την παρουσία τους. Το «όχι», εκτός από αγένεια, μπορεί να εκφράσει και μια φύση χαριτωμένη και ναζιάρα, που θέλει να την παρακαλάνε για να νιώθει ότι υπάρχει. Επιπροσθέτως, το «όχι», αποτελεί τη συνήθη απάντηση του ενόχου στον τακτικό ανακριτή, του παιδιού στη μαμά του (όταν το ρωτάει αν θυμήθηκε να κλείσει το θερμοσίφωνα), του μπακάλη στην πελάτισσα που ρωτάει αν τα γάλατα είναι ληγμένα και πολλών άλλων που επιμένουν να αρνούνται γεγονότα, συναισθήματα και καταστάσεις της καθημερινής ζωής, φορτώνοντας τους διαλόγους τους με πολλά «όχι» και δυστυχώς με ακόμα περισσότερα ψεύτικα «ναι», χάρη στα οποία η κοινωνία κατευθύνεται προς το διάβολο και κανείς δε βρίσκεται να ρωτήσει αν υπάρχει καμιά ενδιάμεση στάση.
Η Άρνηση είναι κατά κανόνα προτιμότερη από τη Κατάφαση και ακόμα προτιμότερη από τη Συγκατάβαση (η οποία δεν προϋποθέτει ίχνος γνώμης). Κι αυτό διότι, στα πλαίσια της Άρνησης δεν καταφέρνει να λουφάρει το ψέμα (εξαιρείται η περίπτωση του μπακάλη), ειδικά όταν η αρνητική στάση συνιστά πάγιο μοντέλο συμπεριφοράς. Αρνείσαι, όταν κάτι δε σου πάει καλά. Δεν αρνείσαι, όταν θέλεις να το παίξεις καλός και αποδοτικός, κόσμιος και άξιος, αρεστός και ψευτοευγενής.Το ερώτημα είναι, βέβαια, τι ακριβώς πρέπει να αρνηθούμε... Και πώς σκατά να χρησιμοποιήσουμε το όμορφο αυτό δικαίωμα του μικρού μας βέτο στα πλαίσια τη καθημερινής ζωής, έτσι ώστε να μη γίνουμε τελείως αντιπαθείς και προπαντός να μην τρικλοποδιάσουμε την προσωπική μας πορεία προς την Αρετή. Στη συνέχεια, παραθέτουμε ένα μικρό κατάλογο των πραγμάτων που θα ήταν καλό να αρνούμαστε, προκειμένου να περπατάμε με το κεφάλι ψηλά.



ΚΑΤΑΛΟΓΟΣ ΒΑΣΙΚΩΝ ΑΡΝΗΣΕΩΝ:

1. Άρνηση του υπάρχοντος ηλιακού συστήματος.

Ξεκινάμε από τα πιο γενικά, για να καταλήξουμε αργότερα στα πιο εξειδικευμένα. Το ηλιακό σύστημα είναι κατά τη γνώμη μας άκρως δυσλειτουργικό, καθώς δεν περιλαμβάνει έτερα πράσινα ανθρωπάκια με αποτέλεσμα να μας δημιουργεί αίσθημα μοναξιάς και ματαιότητος. Επίσης, δεν είναι στατικό, αλλά ούτε κινείται προς μια συγκεκριμένη κατεύθυνση. Είναι περιστρεφόμενο, πράγμα το οποίο είναι βλακώδες, καθώς δεδομένης της κατάστασης, αναγκαζόμαστε να κάνουμε περιοδικούς κύκλους γύρω από μια Μεγάλη Λάμπα, πράγμα το οποίο πιθανότατα δε θα επιλέγαμε να πράξουμε ακόμα κι αν ήμασταν μόνοι σπίτι και βαριόμασταν θανάσιμα.

2. Άρνηση της συμβολής της Αυστραλίας στο παγκόσμιο πολιτιστικό γίγνεσθαι.

Τώρα δε θέλω να γίνω κακιά, αλλά δεν μπορώ να μην εκφράσω την απορία μου σχετικά με αυτή τη χώρα. Τι έχει προσφέρει η Αυστραλία στην τέχνη; Οι άνθρωποι οι Αυστραλοί, όταν προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι που να μοιάζει καλλιτεχνικό , το κάνουν απλώς, όπως θα το έκανε ο χειρότερος Άγγλος. Και δε με ενοχλούν, διότι τουλάχιστον δεν προκαλούν, αλλά βρε παιδί μου, τόσο χάλια; Αρνούμαι το γεγονός ότι οι Αυστραλοί διαθέτουν το παραμικρό αισθητικό κριτήριο. Ας μου υποδείξει κάποιος έστω και έναν αξιοπρεπή Αυστραλό ζωγράφο, γλύπτη, σκηνοθέτη, μουσικό ή κάτι τελοσπάντων.

3. Άρνηση του παρκόμετρου.

Δεν έχω σχόλιο. Το παρκόμετρο δε βοηθάει σε τίποτα. Και ούτε προάγει την ειρήνη στη Μέση Ανατολή.

4. Άρνηση της ντεμί – σεζόν.

Ή καλοκαίρι ή χειμώνας να είναι. Όχι αυτή η μαλακία το φθινόπωρο που βρέχει και όλοι πάνε στις δουλειές τους και αρχίζουν τα σχολεία και όλοι νιώθουν άθλια (και αυτοί που πάνε και αυτοί που δεν πάνε).

5. Άρνηση της πραγματικότητος.


Φυσιολογική κατάσταση κατά την οποία το άτομο χρησιμοποιεί το κουτάλι αντί για μαχαίρι και το μαχαίρι αντί για πηρούνι. Δεν υπάρχει τίποτα το ανησυχητικό στη συγκεκριμένη στάση και συμπεριφορά.

6. Άρνηση της θέσης ότι οι Έλληνες είναι οι καλύτεροι άνθρωποι κι ότι χωρίς εμάς ο κόσμος δε θα υπήρχε καν.

Μόνιμο κουσούρι των μη στρατιωτικών και μη ακροδεξιών, που οφείλεται σε επιπλοκή κατά τη διάρκεια του τοκετού. Θεραπεύεται με μαλάξεις μετά από κάθε γεύμα ή με σύναψη συμβολαίου ασφάλειας ζωής που προσφέρει ως μπόνους τη «χρυσή σύνταξη» στα 62.

7. Άρνηση της δουλείας και της εκμετάλλευσης.

Προπαντός.

8. Άρνηση της άσκοπης κοινωνικής συναναστροφής.

Γιατί να συναναστραφείς το λάθος άτομο τη λάθος στιγμή, μόνο και μόνο επειδή δεν έχεις τίποτα καλύτερο να κάνεις; Καλύτερα να γυρίσεις γύρω γύρω από τη λάμπα.

9. Άρνηση του ζαμπόν από χοιρινή ωμοπλάτη στα τοστ και τα σάντουιτς.

Ας σταματήσει επιτέλους αυτός ο κατήφορος που θέλει το ζαμπόν να έρχεται πρώτο στις προτιμήσεις των καταναλωτών όταν αυτοί παραγγέλνουν σάντουιτς σε γνωστή αλυσίδα καταστημάτων που δεν κατονομάζω για να μη διαφημίσω. Να βάζετε γαλοπούλα ή μπέικον. Δε λέει το γαμημένο το ζαμπόν, είναι μόνο για να τρώγεται σκέτο. Αμάν πια.

10. Άρνηση της Άρνησης.

Δε γίνεται αυτό. Ακόμα κι αν δε σας κάνει ο κατάλογος των βασικών αρνήσεων που σας προτείναμε, δεν μπορείτε να αποφύγετε την άρνηση. Θα την υιοθετήσετε και θα την εξασκήσετε, είτε με τη μορφή της αντίδρασης, ή με τη μορφή της συστηματικής αδιαφορίας (Μπαμπινιώτης). Αλλιώς θα είστε απολύτως εκτεθειμένος-η στην κακία του κόσμου και σε λοιπά καιρικά φαινόμενα. Και πάντα να λέτε όχι στους ξένους που προσφέρουν καραμέλες.


Επιθετική έκφραση και Φραστική Επίθεση στα πλαίσια της καθημερινής συναναστροφής.

Πώς να μην το παρακάνετε με τις βρισιές.

Στο παρόν άρθρο θα εξηγήσουμε γιατί οφείλουμε να βρίζουμε καθημερινά ορισμένους ανθρώπους, προσέχοντας πάντα να μην οδηγηθούμε σε απώλεια της αξιοπρέπειάς μας και μεταβολή της διαγωγής μας από «κοσμιωτάτη» σε «κοσμία». Είναι λυπηρό να βλέπεις άτομα με ιδιαίτερες διανοητικές ικανότητες να τελειώνουν το σχολείο με διαγωγή «κοσμία». Είναι λυπηρό, διότι υπήρχαν και κάποιοι χειρότεροι απ’ αυτούς, που είχαν διαγωγή «κοσμική» και που το απολυτήριό τους δε γράφει τίποτα.
Εύλογα κάποιος θα αναρωτηθεί γιατί πρέπει να βρίζουμε καθημερινά. Η απάντηση είναι απλή: αν δε βρίσουμε έστω ένα άτομο τη μέρα, στο τέλος θα στραφούμε ενάντια στον εαυτό μας κρατώντας κουζινομάχαιρο. Είναι προτιμότερο να ξεστομίσει κανείς δυο-τρεις «βλαστήμιες» παρά να αυτοτραυμαστιστεί εκουσίως. Άλλωστε, δεν είναι ανάγκη να φταίει για κάτι αυτός που ακούει το βρισίδι. Η αποστολή του είναι απλώς να διευκολύνει τον υβριστή να εξωτερικεύσει το θυμό και την αγανάκτησή του για τα κακώς κείμενα. Τέτοιου τύπου στημένοι καυγάδες αποδεικνύονται λίαν εκτονωτικοί, καθώς τα άτομα και βρίζονται και δεν παρεξηγιούνται μεταξύ τους. Τι όμορφα.
Ας υποθέσουμε ότι θέλετε να βρίσετε και δεν έχετε κανέναν υποψήφιο που θα δεχτεί να κάτσει να τον βρίσετε. Σε αυτή την περίπτωση, μπορείτε να πάρετε το αυτοκίνητό σας ή όποιο όχημα διαθέτετε τελοσπάντων και να αρχίσετε να βρίζετε τους υπόλοιπους χρήστες του δρόμου (προσοχή, χωρίς να κορνάρετε), ασχέτως αν αυτοί
οδηγούν σωστά ή όχι. Η περίπτωση «αυτοκίνητο» είναι πολύ βολική, επειδή δεν κινδυνεύετε άμεσα να σας ανταποδώσουν τα καλά σας λόγια, καθώς κανέναν δεν ενδιαφέρει το αν εσείς μιλάτε μόνος σας. Προσέξτε μόνο να είστε φειδωλός με τις χειρονομίες, διότι αυτές μπορεί να κινήσουν την προσοχή του διπλανού σας στο φανάρι.
Μία άλλη λύση όταν δεν έχετε κάποιον να τον βρίσετε τετ-α-τετ, είναι να βρίσετε λίγο τον παρουσιαστή των ειδήσεων στην τηλεόραση, ή όποιο άλλο πρόσωπο σας εμπνέει. Αν επιλέξετε αυτό τον τρόπο έκφρασης της «ευγενούς επιθετικότητάς» σας, φροντίστε καλύτερα να είστε μόνος στο σπίτι.
Παραπάνω υποδείξαμε δύο απλούς τρόπους «παροχέτευσης» της αρνητικής ενέργειας στο περιβάλλον (εκεί δηλαδή απ’ όπου προήλθε). Τώρα θα εξετάσουμε τη φύση της υγιούς επιθετικότητας και θα διερευνήσουμε το πλαίσιο μέσα στο οποίο πρέπει να εκφράζεται προκειμένου να μη μας υποβαθμίζει ως άτομα και ως οντότητες.
Είναι αυτονόητο ότι η «υγιής επιθετικότητα» δεν περιλαμβάνει βία και όπλα. Επίσης, είναι απαράδεκτο να βρίσουμε μια γριούλα που δε μας ενόχλησε σε τίποτα. Το ίδιο ισχύει και για τα φρόνιμα παιδάκια. Μπορούμε να τα βρίσουμε μόνο πίσω απ’ την πλάτη τους, αν μας τη σπάει η μούρη τους. Δε βρίζουμε τους ανήμπορους και τους πολύ φτωχούς, εκτός αν μας έχουν κάνει μεγάλο κακό. Συνήθως είναι προτιμότερο να κουνάμε συγκαταβατικά το κεφάλι σε όσους πραγματικά μας βλάπτουν εκφράζοντας με ειρηνικό τρόπο τη λύπη μας και να βρίζουμε ασύστολα αυτούς που νομίζουν ότι μας είναι αρεστοί, τη στιγμή που τους αντιπαθούμε θανάσιμα.
Με αυτή τη λογική, είναι καλύτερο να επιτιθέμεθα φραστικώς στους φίλους που δε θα μας παρεξηγήσουν (δίνοντας τους φυσικά το δικαίωμα να μας βρίσουν κι αυτοί, έτσι για να ανάψουν τα αίματα) και να βρίζουμε τους πραγματικούς εχθρούς χρησιμοποιώντας εναλλακτικές μεθόδους, όπως αυτή της «διαστρεβλωμένης βλασφημίας» η οποία περιλαμβάνει βρισιές του τύπου «είσαι πασχαλίτσα» και φέρνει τον εχθρό σε αμηχανία, χωρίς να μειώνει τη δική μας αξιοπρέπεια.Εν ολίγοις, το ζήτημα της ευγενούς-υγιούς επιθετικότητας εξαντλείται σε άσκοπους τσακωμούς με άτομα που δε φταίνε σε τίποτα, σε υστερικά ξεσπάσματα αηδίας για τους ηλίθιους που παρουσιάζουν εκπομπές λάιφ-στάιλ και τους ακόμα ηλιθιότερους που παρέχουν τον εαυτό τους ως υλικό, σε μουρμουρητά που θέλουν να μοιάζουν με βρισιές απέναντι στον εφοριακό που αρνείται να μας εξυπηρετήσει και σε αναφωνήσεις του τύπου «τι σκατά» που επιβεβαιώνουν το γεγονός ότι υγιώς διάγουμε το βίο μας σ’ αυτή την άκρως σαχλή κοινωνία.



Τι να βαρέσετε (εκτός από το μαξιλάρι σας), όταν είστε πολύ ενθουσιασμένοι και πολύ θυμωμένοι ταυτόχρονα.


1. Τίποτα.
2. Το κεφάλι σας στον τοίχο, αφού το περιδέσετε με αφρολέξ ή με αυτά τα ειδικά που τυλίγουν τα γυαλικά (αυτά που έχουν τις φουσκαλίτσες που σας αρέσει να σπάτε).
3. Τον κορμό ενός δέντρου. Θα είναι ωραία, θα δείτε, οι άλλοι θα γελάνε κι εσείς στην καλύτερη περίπτωση θα σπάσετε το χέρι σας.
4. Το μικρό σας αδερφάκι (αν είστε 6 και αυτό είναι 3-4).
5. Το χέρι σας στο τραπέζι (εν είδει «άνδρα»). Αναφωνείστε ταυτοχρόνως «Τέρμα» ή «Τελείωσε αυτή η κατάσταση» ή «Ως εδώ ήτανε!». Έτσι για το status.
6. Τη θάλασσα (η πλήρης ακύρωση, δεν ξέρω γιατί πετάω τέτοιες μαλακίες μερικές φορές, ενώ τις υπόλοιπες είμαι τόσο αξιοπρεπής...).
7. Το αυτοκίνητό σας (λάθος, καλύτερα του γείτονα, αν είναι μεγάλη ανάγκη).
8. Παλαμάκια.
9. Ενέσεις (απελπιστικό).
10. Τον κύριο που περιμένει μαζί σας στη στάση (καλά, είναι ανάγκη να τον βαρέσετε; βάλτε του μια τρικλοποδιά αν πρέπει οπωσδήποτε να κάνετε κάτι).
11.Τον υπολογιστή σας. Η αλάνθαστη μέθοδος του Ισχυρού Συνεργάτη (και άλλων φωτισμένων, φαντάζομαι). Έχει τον ίδιο υπολογιστή τα τελευταία 10 χρόνια, τον έχει βαρέσει όσο δεν πάει και παρολαυτά, εξακολουθεί να ανταποκρίνεται στις εντολές που του δίνει. Το πιο περίεργο είναι ότι την αγαπάει ακόμα.
12. Το τζάμι. Σε στιγμές έξαλλης έντασης και έκστασης μπορείτε να βαρέσετε το τζάμι, φορώντας το ειδικό γάντι για το ξεχορτάριασμα του κήπου και λοιπές αγροτικές εργασίες. Καλό είναι να φοράτε και κράνος αν διαθέτετε. Πάντως η σκηνή είναι εγγυημένα κινηματογραφική και ο ήχος εντυπωσιακός. Δυστυχώς διαρκεί μόνο δευτερόλεπτα (το έχω δοκιμάσει).
13. Ένα καρπούζι που επιμένετε ότι μπορεί να λειτουργήσει και ως μπάλα μπάσκετ.
14. Την πόρτα του δωματίου σας (εναλλακτική επιλογή του Ισχυρού Συνεργάτη). Να είστε σίγουροι ότι δεν παθαίνει τίποτα. Όσο και να τη χτυπήσετε σ-ι-ωπεί.
15. Τα αυγά για την ομελέτα.
16. Τα αυγά για μαρέγκα.
17. Ένα καρφί στον τοίχο, σε ώρες κοινής ησυχίας, έτσι για να νιώσετε ότι είστε μόνοι σ’ αυτόν τον κόσμο κι ότι οι γείτονες, σάς είναι τελείως αδιάφοροι.
18. Την τσάπα στο χώμα, όταν κάνετε διακοπές στο χωριό και ο πατέρας σας χαίρεται να σάς βάζει να χρησιμοποιείτε τα καινούργια εργαλεία που αγόρασε από το πράκτικερ (διαφήμιση).
19. Προς Θεού, όχι το καλό σερβίτσιο.
20. Τον καθρέφτη. Μμμμ. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Αν δεν υπάρχει κανένας να σας πάει στο ψυχιατρείο, πάρτε την ευθύνη του εαυτού σας και πηγαίνετε να εγκλειστείτε μόνος σας. Δεν αξίζει να περιμένετε κάποιον, διότι είναι πολύ πιθανό να μην ευαισθητοποιηθεί κανείς. Άλλωστε ζούμε σε χαλεπούς καιρούς. Αν δε σας βοηθήσαμε και πάλι, μην καταλήξετε στην ένεση. Δώστε αίμα. Και θα τρυπηθείτε και θα νιώσετε χρήσιμος και ελαφρύτερος.



Πώς θα κάνω τη ζωή μου πιο υποφερτή.

Άλλη μια νέα στήλη στο Prits, θα προσπαθήσει να σας «βγάλει από τη δύσκολη θέση», όταν αντιμετωπίζετε προβλήματα του τύπου: « τι να κάνω σήμερα το βράδυ», «τι να φάω όταν δεν υπάρχει τίποτα στο ψυγείο», «πώς να κόψω τα μαλλιά μου», «πού να ψάξω για δουλειά» και τα συναφή... Για άλλη μια φορά επιλέγουμε να βοηθήσουμε εσάς, αντί να ασχοληθούμε με τα δικά μας προβλήματα. Δείτε τι άνθρωποι είμαστε.


Όπως έχουμε ήδη αναφέρει δεκάδες φορές, ο άνθρωπος συχνά έρχεται αντιμέτωπος με το τέρας της Απόγνωσης. Το συγκεκριμένο τέρας, κάνει την εμφάνισή του απροσδόκητα και απροειδοποίητα, κυρίως τις ώρες του δειλινού, όταν ο ήλιος δύει και η αποχαύνωση ανατέλλει. Είναι εκείνες οι ώρες, που ποικίλα ερωτήματα αρχίζουν να στροβιλίζονται στο κεφάλι μας, ερωτήματα μύχια και σκοτεινά, που συνήθως έχουν να κάνουν με τις συντεταγμένες της θέσεώς μας μέσα στο χώρο και το χρόνο. Ξαφνικά, όλα φαίνονται παράλογα: το σπίτι μας, το φαΐ μας, οι φίλοι μας και προπαντός τα μαλλιά μας. Αρχίζουμε να αναρωτιόμαστε προς τα πού οδεύουμε, με τι μέσο οδεύουμε και γιατί άραγε επιλέξαμε να οδεύσουμε (?).
Η κατάσταση μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται δύσκολη, αλλά δεν είναι. Δεν έχουμε παρά να συμμαζέψουμε τον εγκέφαλό μας και να σκεφτούμε λογικά: να θέσουμε στον εαυτό μας τα κατάλληλα ερωτήματα και να ζητήσουμε από κάποιον άλλο να τα απαντήσει. Παραθέτουμε τον ακόλουθο ενδεικτικό κατάλογο ερωταπαντήσεων, για να σας βοηθήσουμε να get started:


Ερώτηση 1η : Τι θα κάνω πάλι μόνος μου το βράδυ; Γιατί δεν έρχεται κανένας φίλος μου να κάνουμε παρέα; Βαριέμαι ο μαλάκας, συνέχεια στην ίδια θέση...
Απάντηση της Εσωτερικής Φωνής: Όλοι οι φίλοι σου λαμβάνουν μέρος σ’ ένα συνέδριο με θέμα «Η Ψυχή στο Αστικό Τοπίο: η Αποξένωση ως Υπόβαθρο του Ατομοκεντρισμού». Είναι προφανές ότι δεν μπορούν να σε βοηθήσουν διότι έχουν κάτι καλύτερο να κάνουν. Α... και όσοι δε λαμβάνουν μέρος στο συνέδριο, έχουν βγει με τη γκόμενά τους.
Ερώτηση 2η : Τι να φάω, πάλι δεν έχει τίποτα στο ψυγείο που να μ’ αρέσει... Τι σπαστικό αυτό το πράγμα, ξέχασα να πάρω κι αυτά τα ωραία τυροπιτάκια από το σούπερ μάρκετ...
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Φάε σαλάμι.
Ερώτηση 3η : Πώς θα ζητήσω πάλι λεφτά από τους γονείς μου; βαρέθηκα να με κοιτάνε σαν «ακαμάτη» (ωραία λέξη αυτή)... Πρέπει να πάρω τον εαυτό μου στα χέρια μου, να δουλεύω και να μην έχω ανάγκη κανέναν... να είμαι αυτόνομος και ανεξάρτητος... να αναλάβω τις ευθύνες μου, να γίνω καλύτερος και...
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Σκάσε.
Ερώτηση 4η : Πώς να κάνω τα μαλλιά μου; να τα μακρύνω ή να τα κόψω γουλί; νιώθω ότι απλώς γλείφουν το κεφάλι μου, δε μ’ αρέσουν καθόλου! Πρέπει να αλλάξω κομμωτή, αυτός ο τύπος έχει αρχίσει και μου τη δίνει στα νεύρα...
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Βασικά πρέπει ν’ αλλάξεις φάτσα.
Ερώτηση 5η (για τους υπό δεσμά) : Να χωρίσω ή να μη χωρίσω; Τον/την αγαπάω, αλλά νομίζω ότι δεν πάει άλλο... Δεν μπορώ άλλο να προσπαθώ μόνος-η μου. Δεν κάνει ποτέ αυτό που θέλω! Δε θέλει να κάνουμε μαζί σκι και τελευταία έχει αρχίσει να αυτονομείται... Πού πάει αυτή η σχέση;

Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Για αρχή να τον δέσεις σε μία καρέκλα και να τον φιμώσεις. Εν συνεχεία, να τον μαστιγώσεις με βρισιές και να τον φτύσεις τρεις φορές επειδή είναι κακό παιδί. Μετά να τον χωρίσεις και να αρχίσεις επιτέλους να πηγαίνεις στην εκκλησία.
Ερώτηση 6η : Πού έβαλα τα κλειδιά μου; Πάντα τα χάνω όταν βιάζομαι... αφού εδώ τα είχα αφήσει... το θυμάμαι!
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Καλά δε θυμάσαι τίποτα; τα πέταξες στον καμπινέ και τράβηξες και το καζανάκι! Και η πόρτα είναι κλειδωμένη! Προσπάθησε τώρα να κατέβεις από το μπαλκόνι, ηλίθιε, αν θες να πετάξεις τα σκουπίδια που βρωμάνε...
Ερώτηση 7η : Γιατί ο κόσμος είναι τόσο άκαρδος; Γιατί υπάρχει τόσος εγωισμός; όλοι θέλουν να κάνουν το δικό τους και κανείς δε συμμερίζεται τη μοναδικότητα του άλλου... Αυτή η κατάσταση παρεμποδίζει την ατομική μου έκφραση...
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Ο κόσμος είναι άκαρδος διότι δεν ακούει πολλή τζαζ (?). Κανείς δε συμμερίζεται τη μοναδικότητα του άλλου, διότι κανείς δεν αισθάνεται αρκετά μοναδικός. Η ατομική σου έκφραση δεν παρεμποδίζεται απλώς, αλλά καταστέλλεται βίαια και χωρίς περιστροφές. Να μπαρκάρεις. Μόνο αυτό σου μένει να κάνεις, για να γλιτώσεις και εσύ και ο κόσμος από σένα.

Ερώτηση 8η : Γιατί να υπάρχει το σεξ;
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Για να μπορεί το κράτος να επιβάλλει φόρους.
Ερώτηση 9η : Είμαι άσχημος ή όμορφος;
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: ... (σιωπή)
Ερώτηση 10η : Υπάρχει Θεός;
Απάντηση Εσωτερικής Φωνής: Υπάρχουν παρτέρια με λουλούδια πάντως και είναι λιγότερο χρήσιμα.

Αυτά για όσους έχουν αρχίσει να επιδίδονται στο σπορ της αυτοψυχανάλυσης (πάντα χωρίς ιδιαίτερο αποτέλεσμα) ... Δεν είναι κακό να θέτουμε στον εαυτό μας ορισμένες ερωτήσεις όταν αισθανόμαστε μόνοι μας... Αντιθέτως είναι κακό να τα πρήζουμε στους φίλους μας με τις βλακώδεις υπαρξιακές μας απορίες. Σίγουρα υπάρχουν κάποιοι που ποτέ δεν είχαν παρόμοιες ανησυχίες με αυτές που προαναφέραμε, αλλά αυτούς τους τύπους, δε θέλω να τους ξέρω. Όχι για κάποιον άλλο λόγο, απλώς διότι θα με κάνουν να αισθανθώ υπέρμετρα ηλίθια που ακόμα δεν έχω βρει τις κατάλληλες απαντήσεις και ακόμα πιο ηλίθια, που έχω πολλές ερωτήσεις.

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home