Τρίτη, Δεκεμβρίου 13, 2005

Τεύχος 6


To Prits
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ



ΤΕΥΧΟΣ 6: ( συνειδησιακό και τρομακτικό)
·
Διαβολικές Σχέσεις!
· Πώς να παρερμηνεύσετε το Βούδα και να ξεκινήσετε μια ωραία και ενδιαφέρουσα αίρεση.
· Ο καιρός της Mεγάλης Aηδίας, δεν έχει φτάσει ακόμα...

Αρχισυνταξία-Εγκέφαλος-Ψώνιο: Κατερίνα Νικοπούλου (θέλω να με λέτε Αλίκη)
Απόθεμα Ανοχής - Ισχυρός Συνεργάτης: Kheli (Ηλέκτρα Κουτσουμάνη)
Δημιουργικός Αποσυντονισμός- Παράσιτα: Αργύρης Καπογιαννόπουλος


Diavolikes Sxeseis!
Ποιά σχέση είναι η καλή και ποιά η κακή; Αφού πρώτα ζητήσουμε μία μεγάλη συγγνώμη απ’ όλους τους αναγνώστες για τη χρήση της εξαιρετικά βλακώδους λέξης «σχέση» και αφού απολογηθούμε για την ενασχόληση μας με ένα τόσο κατινίστικο θέμα, προχωράμε στην ανίχνευση των «διαβολικών» συντεταγμένων του σχετίζεσθαι ερωτικώς και μη...
Κατά μια άποψη, «διαβολική» είναι η σχέση που ξεκινά και αναπτύσσεται παρανόμως, στερείται (φυσικά) της ευλογίας της εκκλησίας, επιβιώνει και τρέφεται χάρη στην ανηθικότητα των ατόμων που τη διατηρούν και παραλλήλως τους προσφέρει απερίγραπτες δόσεις ηδονής η οποία μπορεί να μετρηθεί στην κλίμακα Ρίχτερ.
«Διαβολική» επίσης, μπορεί να χαρακτηριστεί άνετα και η συμπαιγνία δύο ή περισσοτέρων γυναικών, που αποφασίζουν να ξεπαστρέψουν τον κουμπάρο, χρησιμοποιώντας όπλο γνωστό ως «η δηλητηριώδης μηλόπιτα», επειδή ο τύπος είχε το θράσος να τις φλερτάρει ταυτοχρόνως.
«Διαβολική» είναι η καλτσοδέτα που συνδυάζεται με μαύρη-ροζ κυλότα, «διαβολική» είναι η αποπλάνηση του φίλου της δήθεν φίλης σου, ή της φίλης του δήθεν φίλου σου (ύστατο επίπεδο διαβολικότητας)... διαβολικές συμπτώσεις, μυαλά, πράξεις, τηλέφωνα, λόγια και μηλόπιτες. Τι είναι αυτό που συνδέει την εξυπνάδα με τη διαβολικότητα και την απόλαυση με την κακία; γιατί το κακό είναι πάντα καλύτερο και γιατί ο Νίτσε το κατάλαβε αργά και μας το είπε ακόμα αργότερα; Το κακό και το παράνομο συναντούν το πάθος του καθενός και δημιουργούν μια έκρηξη μαύρης καύλας που-επιτέλους- κάνει πραγματική την καταπιεσμένη διάθεση όλων μας, να εξαπατήσουμε τον πλησίον μας... Πόσο εγωκεντρικοί μπορούμε να γίνουμε και πόσο ψεύτικοι θέλουμε να είμαστε, πόση ομορφιά μπορεί να κρύψει ένα ψέμα ή ένα απλό αίσθημα ενοχής; (απάντηση: πολλή.)
Η εξαπάτηση έχει, καλώς ή κακώς, προ πολλού συνδεθεί με την επιβίωση και την επιτυχία. Ο άνθρωπος που καταφέρνει να κοροϊδεύει τους πάντες και να δίνει την κλασική παραπλανητική εντύπωση του ορθώς πράττοντος στα κοινωνικά, μοιάζει να ισορροπεί διαρκώς μεταξύ ζωής και θανάτου (προνόμιο που εκ γενετής διαθέτουν μόνο οι Σκορπιοί). Η διαρκής παραπλάνηση των υπολοίπων, ισοδυναμεί με διαρκή επιβεβαίωση του «εγώ» μας και αυτό είναι το σύστημα...να μη λες πουθενά την αλήθεια, γιατί μόνο έτσι δε θα σου τη φέρουν και μόνο έτσι θα καταφέρεις να διαιωνίσεις αυτό το γλυκύτατο ενοχικό συναίσθημα, που σε φέρνει αντιμέτωπο με τον κόσμο και σου θυμίζει ότι υπάρχεις και μόνος σου, υπάρχεις χωρίς να χρειάζεται να πάρεις την έγκριση των άλλων.
Αν η αλήθεια είναι μια απλή σύμβαση που εξυπηρετεί τη συμβίωση, τότε η διαβολικότητα και το ψέμα δεν είναι παρά η συμπύκνωση μιας ενδιαφέρουσας παρέκκλισης από το νορμάλ. Οι σχέσεις που επιβιώνουν «διαβολικώς», απολαμβάνουν και το προνόμιο της πιο μεγάλης απόλαυσης. Αυτός ο «διάβολος ανάμεσά μας»*, μάς φέρνει πιο κοντά και ταυτόχρονα μας αφήνει τελείως μόνους μας.
Για κάθε άτομο που ψάχνει απεγνωσμένα ένα ίχνος αυτονομίας μέσα στο χάος της αλληλεξάρτησης, η ιδέα του ψέματος έιναι ευεργετική, διότι τελικά το μόνο που ζητάει είναι να χωριστεί από τους υπόλοιπους, να θυμηθεί ότι υπάρχει και χωρίς αυτούς. Αυτό δε σημαίνει ότι οι υπόλοιποι είναι κακοί ή ενοχλητικοί, σημαίνει απλώς ότι οι «καλές καγαθές σχέσεις» μας κάνουν συνήθως να ξεχνάμε το ποιοί είμαστε και τελικά δεν υπάρχει άλλη λύση πέρα από το να αποκτήσουμε μερικά μυστικά, έτσι για να ορίσουμε τη δράση μας, για να κάνουμε πράγματα που θα τα ξέρουμε μόνο εμείς, ολίγον διαβολικά... Μερικές φορές το ψέμα είναι η μόνη ασφαλής μέθοδος για να μείνουμε μόνοι με τον εαυτό μας.
Και τι λέει το να συμπράττεις με κάποιον άλλο, στη δημιουργία και την υπόθαλψη ενός διαβολικού δεσμού; Λέει ότι εκείνη τη στιγμή δεν απολαμβάνεις μόνο την ενοχή του ψέματος, αλλά και την ευτυχία της συνενοχής στο ψέμα. Οι διαβολικοί άνθρωποι που δημιουργούν διαβολικές σχέσεις για να επιτύχουν διαβολικούς στόχους ( στόχους απομόνωσης από το κοινωνικό σύνολο και αποκοπής από τη σφαίρα της λογικής-ανάπαυση στη σφαίρα του ρευστού, του ασαφούς, προσχώρηση στον κόσμο της αυθόρμητης μαλακίας ), ξέρουν και δεν ξέρουν τι κάνουν... Κάνουν αυτό που είναι λάθος, γιατί προ πολλού το σωστό έπαψε να τους πείθει...
Όμως, πρέπει να παραδεχτούμε ότι «διαβολικός» δεν είναι μόνο αυτός που αποκρύπτει σκοπίμως τις προθέσεις του, προκειμένου να εξαπατήσει ή να επιβιώσει. Μια τέτοια συμπεριφορά μπορεί απλώς να εξυπηρετεί την έκφραση μιας ατομικότητας που απειλείται, που είναι πρακτικά υπό εξαφάνιση... Ο σκοτεινός άνθρωπος καταφέρνει επιτέλους να συμμαχήσει με τον καθρέφτη του (σε ατομικό επίπεδο) και να μοιραστεί τις ενοχές του (στο διαπροσωπικό επίπεδο), όταν συνεργάζεται (ή απλώς κρυφογαμιέται, αν είναι ταπεινός...) με κάποιον άλλο. Στο δε συλλογικό επίπεδο, ο κόσμος χωρίζεται στα δύο: από τη μία πλευρά μένουν οι θείες και ολόκληρο το παγκόσμιο σόι μας και από την άλλη, ο εαυτός μας, που τελικά, έχει και κάτι για να ντρέπεται...
Συμβουλή: μην αποφεύγετε να σχετισθείτε διαβολικώς. Μη σκοτώσετε, μην κλέψετε, παραπλανείστε με σύνεση και προπαντός μην κάνετε ποτέ τη μαλακία να μπλεχτείτε με το γκόμενο της φίλης σας ή αντιστρόφως, διότι σε αυτή την περίπτωση, δε θα είστε τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από αξιοθρήνητοι. Το αυθεντικό διαβολικό στοιχείο συνδέεται με τον εγωισμό και την ανάγκη να αποδεχτούμε τον εαυτό μας, ξεγελώντας τους υπόλοιπους. Αντιθέτως, το να θες να μπεις στο μάτι του άλλου, σημαίνει ότι δεν έχεις καν συνηδειτοποιήσει ότι γενήθηκες μόνος σου και θα πεθάνεις μόνος σου.



*Φράση δανεισμένη από αξιοσέβαστο συγκρότημα, που πρόλαβε να φωτογραφήσει «διάβολο» που κάνει την εμφάνιση του σε τετ-α-τετ ατόμων, τα οποία- κατά τη δική μου εκτίμηση- προσπαθούν να γνωριστούν, λίγο πριν διαπιστώσουν ότι γνωρίζονται ήδη (Pixies- Hey)

Σημείωση: Το Prits δε θα δεχτεί κανένα σχόλιο πάνω στο συγκεκριμένο άρθρο (όχι ότι δέχεται στα υπόλοιπα). Ευχαριστώ.

B u d d h a ‘ s Misinterpretation.


Και πάλι συγγνώμη από τους αναγνώστες για την αλόγιστη χρήση αγγλικών όρων, δεν προσπαθούμε να το παίξουμε γνώστες ή άτομα, απλώς η το «γουόρντ», με τη βοήθεια του οποίου τα κείμενα του παρόντος εντύπου αποκτούν μορφή και υπόσταση, δεν θεωρεί τα ελληνικά αρκετά άξια, ώστε να τα αποδώσει με μια πιο αξιοπρεπή και «τρέντι» γραμματοσειρά, έτσι αναγκαζόμαστε να παίξουμε με τους όρους του και να γράφουμε μερικές από τις μαλακίες μας στην παγκόσμια γλώσσα.
Στο παρόν άρθρο, θα εξετάσουμε την ανάγκη των ανθρωποειδών να αποτελούν ηγέτες ομάδων ή έστω μορφωμάτων συνομάδωσης. Η δίψα (άραγε θυμάται κανείς το σίριαλ «Δίψα» με την Κοραλία Καράντη και το Γιάννη Βούρο;) του ανθρώπου για ενσωμάτωση στο κοινωνικό σύνολο και η ταυτόχρονη έννοια του να τον αποδεχτούν οι συνάνθρωποι, σε συνδυασμό με μια γερή δόση φιλοδοξίας, τον οδηγούν σε απόπειρες σχηματισμού ολιγομελών ομάδων, των οποίων τα μέλη μοιράζονται ορισμένα πιστεύω και ιδανικά.
Μέσα σ’ ένα αχανή κόσμο, όπου η ιδέα της ουσιαστικής επαφής έχει καταντήσει ουτοπική, η δημιουργία μιας ομάδας παλαβών που υπερασπίζονται το τίποτα, εκτός από ρομαντική και γελοία, μπορεί να φανεί και ιδιαίτερα χρήσιμη, ειδικά όταν κοντεύεις να κόψεις τις φλέβες σου από τη βαρεμάρα. Προτείνουμε λοιπόν σε όλους τους φιλόδοξους νέους που παρακολουθούν το πρόγραμμά μας, να δημιουργήσουν τη δική τους αίρεση, με το δικό τους δυσαγγέλιο, καταθέτοντας την αποψή τους πάνω στο ζήτημα της Σωτηρίας της Ψυχής και των κάτω άκρων.

Οι προδιαγραφές μιας σωστής αίρεσης:

Α. Πρέπει να διαθέτετε ράσα. Σας προτείνουμε να επισκεφθείτε τα καταστήματα στην οδό Μητροπόλεως ή αλλιώς την ιματιοθήκη του Λυκείου Ελληνίδων (σε περίπτωση που βρίσκετε ότι τα ράσα σας πέφτουν βαριά, μπορείτε να ντύνεστε τσολιάδες στις επίσημες τελετές της αίρεσής σας). Αν πάλι αντιπαθείτε τις τετριμμένες λύσεις και θέλετε να πρωτοτυπήσετε στο ενδυματολογικό, σας προτείνουμε να λανσάρετε μια πιο σπορτίφ εμφάνιση, με σορτσάκι και lacoste, καθώς και άσπρη κάλτσα μέχρι το γόνατο.

Β. Ο Ναός. Ο χώρος όπου διενεργούνται οι τελετουργίες μιας αίρεσης, παίζει πολύ σημαντικό ρόλο στην όλη δημόσια εικόνα της. Προς Θεού, μη νοικιάσετε το συνοικιακό γήπεδο τένις. Προτιμήστε αλσύλλια, πάρκα, η έστω τη νησίδα στην Κηφισίας, προκειμένου να ενισχύσετε την ιδέα της επαφής με τη μητέρα- Φύση. Τα ζώα πρέπει να είναι πάντα ευπρόσδεκτα στο ναό σας, όπως επίσης και οι ζητιάνοι, των οποίων η παρουσία εξάπτει το ανθρωπιστικό αίσθημα (μόνο μη σας πιάσουν κότσο όταν θα σας ζητήσουν να τους κολλήσετε και τα ένσημά τους).

Γ. Τα Ιερά Βιβλία. Προτείνουμε ανεπιφύλακτα τον Τσελεμεντέ. Αν σκεφτεί κανείς το πόσο έχει συνεισφέρει ο Τσελεμεντές, στη διατήρηση της παραδοσιακής δομής της οικογένειας, στη σύσφιξη των δεσμών μεταξύ των ατόμων, σίγουρα θα παραδεχτεί ότι πλέον του αξίζει μια θέση ανάμεσα στους κλασικούς.

Δ. Οι Ιδέες. Πολλές ιδέες θα μπορούσε να επεξεργαστεί ο επίδοξος θρησκευτικός ηγέτης... Η ιδέα της φώτισης, η ιδέα της νιρβάνας, η ιδέα της ψυχραιμίας και η ιδέα της αμαρτίας, δεν αποτελούν παρά τους συνήθεις κατευθυντήριους άξονες μιας κοινότυπης δογματικής πίστης. Εναλλακτικά, θα μπορούσαμε να εισάγουμε στα πλαίσια της θρησκευτικής διδασκαλίας, την ιδέα της φοροδιαφυγής, της κακοσμίας των ποδιών, της απαξίωσης των δημοσίων σχέσεων, της χειμερινής κολύμβησης και του κυβισμού (?).

Σε γενικές γραμμές, η κατασκευή της πραγματικότητας απαιτεί και τη διαχείρισή της με τρόπους μεταφυσικούς. Κάθε άνθρωπος καλείται να διαλέξει ανάμεσα στη θέση του «πιστού» και τη θέση του «ηγέτη». Μια και πρόκειται για νιτσεϊτίστικο τεύχος, όπως θα έχετε καταλάβει, υποστηρίζουμε την πολυφωνία μέσω της δημιουργικής ενασχόλησης του καθενός από εμάς, με τη δική του προσωπική αίρεση. Είναι απλό. Αντί να πιστεύετε τους άλλους, καλύτερα να εμπιστευθείτε τις δικές σας παπαριές, διότι σίγουρα, είναι πιο πολλά υποσχόμενες.
Όσο για το Βούδα, όσοι δεν πιστεύουν σε τίποτα, τελικά πιστεύουν στο Βούδα. Εμπιστευθείτε τους φίλους σας και αν κι αυτοί σας προδώσουν, τότε γυρίστε το στο Βούδα... Καλή εβδομάδα... επόμενη...


Σημείωση: Νεφέλη, αν ποτέ σχημάτιζα αίρεση, θα σε ήθελα για αρχιερέα μου.




Ο Καιρός της Μεγάλης Αηδίας
Σχόλιο πάνω στο Θυμό.

Το να βγάζεις τη χολή σου απέναντι στους συνανθρώπους σου, είναι μια συνήθης πρακτική, η οποία δε διώκεται ποινικά, εκτός αν είσαι τόσο ηλίθιος ώστε να κατανομάσεις τα πρόσωπα πάνω στα οποία αποφάσισες να ξεράσεις τα κόμπλεξ σου και τις παράλογες πεποιθήσεις σου. Η διάθεση να τα βάλεις με τον κόσμο είναι απόρροια ενός θυμού, που δεν αντέχει άλλο να κρατιέται στη θέση του (σύμφωνα με τους πανάρχαιους υπολογισμούς, 2 εκατοστά πάνω από τον αφαλό). Ο δε θυμός, είναι θυμός. Ούτε καλός, ούτε κακός, απλώς υπαρκτός και μάλλον ωραίος, ειδικά όταν είναι τυπικά αδικαιολόγητος.
Υπάρχουν πολλά είδη θυμού: θυμός ο συναισθηματικός, θυμός ο διανοητικός, θυμός ο επαγγελματικός, θυμός ο κοινός, θυμός του παρκαρίσματος ή της χαλασμένης μίζας, θυμός του σούρουπου, θυμός της βιοπάλης, θυμός της γεροντοκόρης και θυμός του τούρκικου καφέ, που για άλλη μια φορά ξεχείλισε από το μπρίκι.
Ο θυμός που συνδέεται με τον πληγωμένο εγωισμό, έχει κατεξοχήν συναισθηματική φύση. Προκύπτει ύστερα από ερωτική απόρριψη ή προσβολή με χοντροκομμένο σχόλιο της προσωπικότητας του ατόμου που θυμώνει. Συνήθως το άτομο-για κακή του τύχη-κρυφάκουσε τους συναδέλφους του που τον / την έθαβαν στις τουαλέτες. Η υποβάθμιση του κοινωνικού του προφίλ, καθιστά το άτομο ευάλωτο και λίαν συναισθηματικό, έτσι παρουσιάζονται τα συμπτώματα του συναισθηματικού θυμού, τα οποία συνήθως αντιμετωπίζονται με ικανές δόσεις σορμπέ φράουλας ή παγωτού σοκολάτας με κομματάκια σοκολάτας (υποχρεωτικά).
Ο επαγγελματικός θυμός εκπορεύεται από την άσκηση του οποιουδήποτε επαγγέλματος. Κανένας δεν είναι αρκετά ευχαριστημένος με τη δουλειά που κάνει, όλοι είναι θυμωμένοι, εκτός από τους γιατρούς που δεν έχουν περιθώριο να θυμώσουν, διότι αν θυμώσουν κι αυτοί, το χάσαμε το παιχνίδι ομαδικώς. Ο θυμός του παρκαρίσματος συνδέεται με το γνωστό νόμο του Μέρφι και την τεράστια θέση που αδειάζει μπροστά από το σπίτι σου, 32 sec αφότου έχεις παρκάρει δεκατρία τετράγωνα μακρύτερα. Ο θυμός της γεροντοκόρης, παρουσιάζεται σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως φύλου και ηλικίας, όταν παρευρίσκονται σε παρεϊστικες συζητήσεις που περιλαμβάνουν άτυπο διαγωνισμό επικλινών επιδόσεων, τη στιγμή που η δική τους σεξουαλική ζωή είναι από ανύπαρκτη έως απλώς ισχνή. Αυτοί οι άνθρωποι, ετοιμάζουν τη Μεγάλη Ρεβάνς.
Ο θυμός του σούρουπου σχετίζεται με τη ματαιότητα του κόσμου και της ύπαρξης και ακόμα περισσότερο, με τη ματαιότητα του να πρέπει να ξυπνήσεις το επόμενο πρωί για να πας στη δουλειά σου. Αυτό το είδος θυμού, αποτελεί αλλοτροπική μορφή του επαγγελματικού θυμού, αφού ουσιαστικά όταν δουλεύεις, η ύπαρξή σου εξαντλείται κατά τη διάρκεια της μέρας, γεγονός το οποίο καθιστά το «σούρουπο» μια ώρα άχρηστη και περιττή. Καλύτερα να ερχόταν κατευθείαν η νύχτα, ώστε να μπορέσεις ανενόχλητος να κλάψεις τη μοίρα σου. Ή έστω να κοιμηθείς.
Αφήσαμε τελευταίο το διανοητικό θυμό, διότι πρόκειται ίσως για το πιο επικίνδυνο και σκοτεινό είδος θυμού. Ο διανοητικός θυμός ισοδυναμεί με παραλλήρημα αηδίας και αποτροπιασμού σχετικά με την υπάρχουσα κατάσταση. Ο διανοητικός θυμός χτυπάει μια φορά στη ζωή κάθε ανθρώπου και έκτοτε μένει ως ιός-ξενιστής στα κύτταρα του ατόμου που είναι φορέας του. Υπάρχουν φυσικά μέθοδοι διαχείρισης του διανοητικού θυμού, αλλά δυστυχώς τα αποτελέσματά τους είναι αμφίβολα. Ως περιοδικό και ως φορείς, προτείνουμε-κλασικά-τις γαργάρες με αλατόνερο και σας ευχόμαστε καλή διαμονή στα σκατά στα οποία προκύψατε, φυσικά χωρίς τη θέλησή σας.


Σημείωση: Θυμός ο Κοινός ή αλλιώς «ο θυμός του δευτερολέπτου» = Φούσκα στο στομάχι που πηγαίνει πάνω κάτω αδιαλείπτως και σας κάνει να βλέπετε τους συνεπιβάτες σας στο τρένο περισσότερο ως ανδρείκελα και λιγότερο ως έμβια όντα.




Τόπος στην οργή του αναγνώστη:


Ο Ανδρέας Θεοδωρόπουλος έκανε το λάθος να παραβλέψει τα κακώς κείμενα και να τα βάλει μ’ εμάς. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι εκτός από ταλαντούχος νέος, είναι ένας αυθεντικός κομφορμιστής.

Σήμερα δεν ξέρω τι μέρα είναι. Αποφάσισα να γράψω ένα κομμάτι για το Prits ®. Οι λόγοι που κρύβονται πίσω από αυτή μου την απόφαση (και είναι πολύ καλά κρυμμένοι), είναι πολλοί και διάφοροι, με προεξάρχοντα πάντως, το ότι η συντακτική ομάδα και η αρχισυντάκτρια είναι ωραίες γκόμενες και ενδιαφέρουσες (πράγμα σπάνιο). Το ύφος του περιοδικού δε μου πολυαρέσει, αλλά εκτιμώ την ελπιδοφόρα διάθεσή του και ταυτόχρονα μηδενιστική. Τα εξώφυλλά του τα βρίσκω μέτρια. Η κυρία που αρθρογραφεί στις πρώτες σελίδες συνεχώς και αδιαλείπτως, πρέπει να βάλει λίγο γλώσσα μέσα ή καλύτερα το στυλό της κάτω ή ακόμα καλύτερα να πετάξει το πληκτρολόγιο του υπολογιστή της, γιατί έχει γίνει απίστευτα κουραστική. Θα προσπαθήσω να κάνω αυτό το άρθρο όσο το δυνατόν μεγαλύτερο, μήπως έτσι βοηθήσω λίγο στο να μικρύνει το δικό της. Γράμματα διαμαρτυρίας για την κυρία αυτή μπορείτε να στέλνετε στη γνωστή διεύθυνση pritz @ yahoo.com (δεν ξέρω αν έγραψα τη σωστή). Κατά τα άλλα, αυτή η κυρία είναι καλή κυρία. Πιθανότατα, μετά από αυτά που προανέφερα, δε θα ξανακούσετε νέα μου (τουλάχιστον σε αυτό το περιοδικό), γι’ αυτό θα προσπαθήσω να σας περάσω 2-3 πραγματάκια για να πορευτείτε στη ζωή σας όσο είναι ακόμα καιρός.
Πρώτα μια ιστορία:
Στην αρχαία Ελλάδα, όχι... μάλλον στην αρχαία Κίνα πρέπει να ήταν... Τέλοσπάντων, προχωρούσε ένας σοφός δάσκαλος με το μαθητή του. Ήταν νύχτα και κρατούσαν ένα φανάρι. Ο διψασμένος για γνώση μαθητής, ρωτάει το δάσκαλο:
- Δάσκαλε, είναι αλήθεια ότι εσείς οι σοφοί ξέρετε τα πάντα, βλέπετε τα πάντα, μπορείτε να δείτε ακόμα και στο σκοτάδι;
Ο αρχιδιδάσκαλος απαντά:
- Ναι, παιδί μου, αλήθεια είναι.
2η ερώτηση μαθητή:
- Τότε δάσκαλε, γιατί κρατάμε το φανάρι;
Υπεραρχιδιδάσκαλος:
- Για να μην πέσουν οι άλλοι επάνω μας, παιδί μου.

Και τέλος, ένα ποίημα-έπος (δικό μου):

ΤΟ ΠΟΜΟΛΟ (ΤΟ ΛΥΧΝΑΡΙ)
(διαβάζεται δυνατά, καθαρά και με στόμφο)

Όσο και να το τρίψεις το πόμολο, αυτό θα σ’ αφήσει απ΄ έξω·
δεν είναι λυχνάρι.

Σας χαιρετώ γιατί δε θέλω να γίνομαι κουραστικός σαν κάποιους άλλους και επειδή τα καλά πράγματα στη ζωή, πρέπει να τα λαμβάνουμε με μέτρο. Ελπίζω να σας ξαναδώ.

Ειλικρινά δικός σας
Σάντσο
(στο χειρόγραφο υπάρχει υπογραφή)

Υ.Γ. : Λευτεριά στα ψάρια που είναι στις γυάλες
Υ.Γ. 2: Σκοτώστε την άσπρη βασίλισσα. Πάντα με καταστρέφει.Υ.Γ. 3: Ποτίζετε τα φυτά σας. Κάνει καλό και στο χώμα.

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home