Παρασκευή, Δεκεμβρίου 09, 2005

Τεύχος 5

To Prits®
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ



ΤΕΥΧΟΣ 5 : G R I N I A
- Άνθρωπος-Σκατό-Αίσθημα Ενοχής: ας παραδεχθούμε επιτέλους ότι όλοι χέζουμε.
- Το χρήμα και το σεξ... τι σκατά θέλουν από τη ζωή μας;
- Λοιπές αηδίες...

ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ-ΕΚΔΟΣΗ-ΟΡΑΜΑ: ΙΣΧΥΡΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ:
ΚΑΤΕΡINA ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ JIVAN KHELI (ΔΙΕΘΝΗΣ
ΑΡΓΥΡΟ ΜΕΤΑΛΛΙΟ ΣΤΑ 3 ΜΕΤΡΑ ΠΕΤΑΛΟΥΔΑ: ΔΙΚΤΥΩΣΗ ΕΙΣΑΓΩΓΕΣ ΣΕ
ARGYROS ΚΑΠΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ ΠΡΟΣΙΤΕΣ ΤΙΜΕΣ)

ΑΝΘΡΩΠΟΣ –ΣΚΑΤΟ - ΑΙΣΘΗΜΑ ΕΝΟΧΗΣ


Το ζήτημα της ενοχής που συνδέεται με το σκατό και τη διαδικασία του χεσίματος γενικότερα, είναι αδιαμφισβήτητα λεπτό. Ο άνθρωπος από τη φύση του, αποτελεί πρόσφορο έδαφος για μια πλειάδα ψυχώσεων, νευρώσεων και ψυχαναγκαστικών εμμονών και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι τα ανθρώπινα κόμπλεξ που συνδέονται με το σκατό, είναι ενδεικτικά των ψυχικών διαταραχών του εκάστοτε ατόμου. Άλλωστε ο ίδιος ο αποκλεισμός του σκατού από τον ανθρώπινο πολιτισμό, μαρτυρεί τη σαφώς αρνητική στάση της κοινωνίας απέναντί του.
Ήδη η καθιέρωση της τουαλέτας ως αναπόσπαστο τμήμα του μέσου νοικοκυριού αποτελεί ίσως και το μόνο ουσιαστικό βήμα προς την αποδοχή του σκατού από τους ανθρώπους και θα μπορούσαμε να ισχυριστούμε ότι θέτει τις βάσεις για τη δημιουργική αξιοποίηση της σκατοκουλτούρας. Η υιοθέτηση των αρχών της πορδής και του σκατού, βασίζεται κυρίως στην ατομική προσπάθεια. Δεδομένου ότι οι κυβερνήσεις τηρούν μια στάση απάθειας και αδιαφορίας, δίνοντας έτσι το κακό παράδειγμα στους πολίτες, ο καθένας από εμάς θέτει τον εαυτό του απέναντι στο σκατό- την υλική του υπόσταση, αλλά και το πνεύμα του.

Τι είναι ακριβώς αυτό που κάνει τους ανθρώπους να ντρέπονται για το σκατό τους; Αρχικά ας προσπαθήσουμε να ανιχνεύσουμε την ντροπή αυτή στις εκδηλώσεις της καθημερινής μας ζωής. Σίγουρα, όταν βρισκόμαστε με τον-την αγαπημένο-η μας, το εν λόγω αίσθημα ενοχής πολλαπλασιάζεται. Για κάποιο λόγο, το χέσιμο θεωρείται ότι παρεμποδίζει την ερωτική έκφραση. Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για μια αφελέστατη πεποίθηση που πηγάζει από τη γενικότερη αντίληψη κατά του σκατού. Πώς όμως οδηγηθήκαμε ως κοινωνία και ως άνθρωποι στη σχεδόν πλήρη επικράτησή της;
Μετά από εκτενή έρευνα σε ένα δείγμα ατόμων του ευρύτερου περιβάλλοντος μου-και ας μου συγχωρήσει ο αναγνώστης το στοιχείο της μειοψηφίας που χαρακτηρίζει το δείγμα-κατέληξα στις παρακάτω διαπιστώσεις:
Α. Ο σεβασμός στη διαδικασία του χεσίματος και η αποδοχή της επέρχεται μετά την εξοικείωση του ατόμου με ένα δεδομένο περιβάλλον. Δηλαδή το άτομο αρχίζει να αναφέρεται στο σκατό του, μόνο όταν γνωρίζει καλά το συνομιλητή του και είναι σίγουρο ότι η συγκεκριμένη συζήτηση δε θα επηρεάσει αρνητικά το κοινωνικό του προφίλ. Οφείλω βέβαια να ομολογήσω πώς αυτή η συμπεριφορά σιγά σιγά εγκαταλείπεται στα πλαίσια της εξάπλωση της αντικουλτούρας και του μεταμοντερνιστικού ρεύματος.
Β. Δύο πιστεύω ότι είναι οι κύριοι παράγοντες που καθιστούν το χέσιμο-θέμα ταμπού: πρώτον, η δυσάρεστη οσμή του σκατού και της πορδής και δεύτερον, το γελοίον της στάσης του χεσίματος. Φυσικά, το να χέσουμε στα πλαίσια μιας κοινωνικής η μιας ερωτικής φύσεως συνάντησης, μας δημιουργεί αισθήματα ενοχής, ακόμα κι όταν δεν έχουμε δηλώσει ότι χέσαμε ή ότι πάμε να χέσουμε. Πιστεύουμε πως αν αναφέρουμε το χέσιμο, ο συνομιλητής μας θα παραβάλει αυτόματα την εικόνα της διαδικασίας και κατά συνέπεια θα γελοιοποιηθούμε. Ειδικά αν μυρίσει τα σκατά, το ενδεχόμενο της γελοιοποίησης καθίσταται ακόμα πιο πιθανό. Νιώθουμε ότι η σύνδεση της οσμής με το άτομο μας θα πλήξει ανεπανόρθωτα τη δημόσια εικόνα του καθενός από εμάς.
Γ. Οι άντρες είναι σίγουρα πιο εξοικειωμένοι με τα σκατά τους. Συζητάνε γι’αυτά μεταξύ τους και δε δυσκολεύονται ιδιαίτερα να δηλώσουν την ανάγκη για χέσιμο. Ενώ αντίθετα οι γυναίκες, δε μιλούν για σκατά, ακόμα και στις πιο στενές τους φίλες, πόσο μάλλον στους φίλους τους. Για άλλη μια φορά, ο διαστρεβλωμένος γυναικείος ναρκισσισμός στέκεται εμπόδιο στην ενσωμάτωση των θεμάτων του σκατού στο σύνολο της ημερήσιας διάταξης.
Δ. Παρόλο που η τουαλέτα είναι από τα σημαντικότερα έπιπλα του σπιτιού, δεν απολαμβάνει ιδιαίτερο σεβασμό. Οι άνθρωποι εξακολουθούν να παραμελούν τις συνθήκες υγιεινής και αδιαφορούν παντελώς για τη δημιουργία της ιδανικής ατμόσφαιρας στο μπάνιο. Ο εργονομικός σχεδιασμός του καμπινέ θα μπορούσε να δώσει μια ώθηση στην επικράτηση της σκατοκουλτούρας, καθώς ευνοεί τη διανόηση και το διαλογισμό. Κι όμως, ο «καλλωπισμός» του μπάνιου εξακολουθεί να υπάγεται στη διακόσμηση του σπιτιού. Πάντως, στον τομέα του σχεδιασμού του μπάνιου και του καμπινέ ειδικότερα, αναμένεται να γίνουν ακόμα σημαντικά βήματα όπως π.χ. η καθιέρωση της τουαλέτας-πολυθρόνας, της μπανιέρας-κρεβάτι (με την ειδική καπιτονέ επένδυση αδιάβροχου μαξιλαριού), όπως επίσης, περιμένουμε μέχρι το 2007, στα πλαίσια της Διεθνούς Παρασκατολογικής Έκθεσης του Όσλο, την επίδειξη της φιλόδοξης εφεύρεσης του Μποτσουανέζου Κουέτ Μασίρε: το πρωτοποριακό ντους-χέστρα. Σύμφωνα με τις τελευταίες πληροφορίες, πρόκειται για ένα κουβούκλιο ύψους 2 μέτρων, το οποίο διαθέτει λεκάνη για χέσιμο, ενώ το καζανάκι του με ειδική ρύθμιση λειτουργεί και ως ντουσιέρα. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε αισιόδοξοι ότι η παλαιά τάξη πραγμάτων θα ανατραπεί, αφού σε όλους τους τομείς, φωτισμένα μυαλά δουλεύουν προς αυτή την κατεύθυνση.
Ε. Δύο τελευταία στοιχεία που θα ήθελα να επισημάνω, είναι ο μέσος όρος των φορών που χέζει ο ενήλικας κατά τη διάρκεια της μέρας και τα προβλήματα δυσκοιλιότητας που απασχολούν μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Προσωπικά δε διαφωνώ με το να χέζει κάποιος μια μόνο φορά τη μέρα, πλην όμως θα πρέπει αν έχει επιλέξει αυτό τον τρόπο χεσίματος, να αφιερώνει ένα ικανό χρονικό διάστημα στη διαδικασία. Είναι επιστημονικώς αποδεδειγμένο ότι το χέσιμο δεν ολοκληρώνεται με βιασύνη. Το άγχος που χαρακτηρίζει το σύγχρονο άνθρωπο εμποδίζει την ομαλή εντερική λειτουργία, με αποτέλεσμα να δημιουργούνται στο άτομο σωματικές και ψυχολογικές διαταραχές. Επειδή όμως ξεφεύγουμε από το θέμα μας, ας κάνουμε τη σύνδεση της διαταραχής του χεσίματος με το αίσθημα ενοχής. Η αλήθεια είναι ότι από τη στιγμή που δεν μπορούμε να παραδεχτούμε ανοιχτά την ανάγκη μας για χέσιμο, θα παραμελήσουμε το χέσιμο. Ο εργασιακός χώρος, η έλλειψη ιδιωτικότητας και καθαριότητας στις δημόσιες τουαλέτες, είναι παράγοντες που αποθαρρύνουν τον επίδοξο χέστη. Εδώ θα πρέπει να διευκρινίσουμε ότι το αίτημα της ιδιωτικότητας στη διαδικασία δε συνδέεται απαραίτητα με την ενοχή. Το να θέλεις να απολαύσεις το χέσιμό σου ανενόχλητος και χωρίς να ακούς τους συναδέλφους σου να φλυαρούν στους νιπτήρες, δε σημαίνει ότι ντρέπεσαι. Σ’ αυτό το σημείο θα πρέπει επίσης να αναφέρουμε εισήγηση του Πάμπλο Άνχελ Τσεζάρε Γκαβίρια (γιού του Κολομβιανού προέδρου Κάρλος-τα υπόλοιπα είναι ίδια, μόνο το πρώτο όνομα αλλάζει), στην οποία γίνεται λόγος για την ανάγκη καθιέρωσης της μόνωσης του μπάνιου. Το συγκεκριμένο σχέδιο μπλοκάρεται διότι δεν έχουν ξεπεραστεί ακόμα ορισμένα εμπόδια που αφορούν στην ασφάλεια του χρήστη του μονωμένου μπάνιου. Βέβαια, περιμένουμε σημαντικές εξελίξεις από την παραπάνω επιστημονική ομάδα.

Στις παραπάνω διαπιστώσεις, θα μπορούσε να υπάρξει ο εξής αντίλογος: γιατί να προβούμε σε όλες αυτές τις κινήσεις που ενέχουν μια υπόνοια «απομόνωσης» του λειτουργού του χεσίματος; Δε θα έπρεπε να επιδιώξουμε τη ριζική μεταστροφή της κοινής γνώμης μέσω ακραίων έστω κινήσεων; Ζητάμε ιδιωτικότητα στο χέσιμο και οι περισσότεροι θα τη χρησιμοποιήσουν για να συγκαλύψουν το γεγονός ότι χέζουν...
Είναι αλήθεια ότι η μικρότητα και τα κόμπλεξ που χαρακτηρίζουν το ανθρώπινο είδος θα ενισχύσουν αυτή την τάση. Ο σκοπός όμως θα έχει επιτευχθεί από τη στιγμή που θα υπάρξει η εξελικτική κίνηση στον τομέα της φιλοσοφίας και των εφαρμογών του σκατού. Η ίδια η σημασία που θα δοθεί στις δραστηριότητες υποστήριξης της Σκατολογίας, θα αποτελέσει την πρώτη νίκη ενάντια στο κατεστημένο. Δε χρειάζεται να ανησυχούμε για το πώς ο κάθε βλάχος θα χρησιμοποιήσει την κάθε εφεύρεση. Σημασία έχει το γεγονός ότι η διερεύνηση του τομέα παροχής σκατοϋπηρεσιών, θα σπρώξει τους ανθρώπους στο μπάνιο. Δεν περιμένουμε να υιοθετηθεί απ’ όλους η ιδεολογία του σκατού. Ο τομέας της διαφώτισης είναι και θα παραμείνει κλειστός, καθώς το μέσο πνευματικό επίπεδο είναι χαμηλό.
Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τις κοινωνικές συνθήκες, θα πρέπει να μανουβράρουμε τη συνείδηση του μέσου πολίτη εστιάζοντας στο αδύνατο σημείο του. Γι’ αυτό το λόγο γίνονται προσπάθειες βελτίωσης του τεχνικού μέρους του χεσίματος. Αυτό είναι άλλωστε και το πνεύμα που διέπει τα ανά τον κόσμο σκατολογικά συνέδρια. Η βελτίωση του τεχνικού εξοπλισμού του μπάνιου θα δημιουργήσει το κατάλληλο έδαφος για την επικράτηση της αντίληψης υπέρ του σκατού. Δυστυχώς, δεν μπορούμε να ξεφύγουμε από την επίδραση του καταναλωτισμού στην προσπάθεια προώθησής του. Χωρίς την παροχή σκατοϋπηρεσιών, χωρίς την επίδειξη νέων προίόντων δε θα τραβήξουμε τη προσοχή.
Χρησιμοποιώντας τα παραπάνω μέσα, θα συγκεκριμενοποιήσουμε κατά κάποιο τρόπο την απόλαυση που προσφέρει το χέσιμο, θα την κάνουμε πιο αισθητή και βιώσιμη... Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για το πρώτο βήμα προς την κατάρριψη του αισθήματος ενοχής. Ήδη στο παρελθόν, έχουν γίνει διαφορετικές μεν, αλλά συγγενείς ως προς το στόχο τους εκστρατείες κατά των ενοχικών αισθημάτων. Αξιοσημείωτη είναι η NCEPA ( National Campaign for the Expansion of Pissing Activities) που έλαβε χώρα το 1994-5 υπό την αιγίδα του εθνικού συστήματος υγείας της Αγγλίας και άσκησε τεράστια επιρροή σε όλη την Ευρώπη. Βέβαια, δεν είχε ακριβώς τα αποτελέσματα που περίμενε η επιστημονική ομάδα η οποία είχε την ευθύνη του σχεδιασμού, αφού μόνο οι ταξιτζήδες έκαναν χρήση των προβλεπόμενων προνομίων. Παρολαυτά, τουλάχιστον μια ομάδα πολιτών σε ολόκληρη την Ευρώπη, αυτή των επαγγελματιών αυτοκινητιστών, προώθησε το ελεύθερο κατούρημα.
Σαφώς, δε φιλοδοξούμε να επιτύχουμε κάτι αντίστοιχο με το χέσιμο. Το ελεύθερο χέσιμο δεν αποτελεί επιδίωξη κανενός σοβαρού σκατοεπιστήμονα. Εξάλλου μια τέτοια προσπάθεια θα μπορούσε δικαίως να χαρακτηριστεί οπισθοδρομική (επιστροφή στο Μεσαίωνα) και προπαντός δε συμβαδίζει με τις αρχές και τα πιστεύω της σκατολογικής επιστήμης. Σκοπός μας είναι η εξοικείωση του ατόμου με το χέσιμο, η διευκόλυνση της διαδικασίας και ο σεβασμός στο Σκατό. Σε μια εποχή κρίσης αξιών, η εκτίμηση προς τη ζωογόνο δύναμη του σκατού, αποτελεί χρέος του σύγχρονου ανθρώπου.



Σημείωση του Prits: το συγκεκριμένο άρθρο γράφτηκε το 2001, ως εκ τούτου ορισμένοι αναγνώστες έχουν ήδη γίνει κοινωνοί των ιδεών που προβάλλονται σε αυτό. Η αναδημοσίευσή του εξυπηρετεί την πληροφόρηση του συνόλου του αναγνωστικού κοινού σχετικά με τον πυρήνα των θεμάτων που άπτονται του κλάδου της Σκατοψυχολογίας, ο οποίος μελετά τις αντιδράσεις και τα συναισθήματα των ενηλίκων σε όλα τα στάδια της χεσιματικής και της κατουρητικής διαδικασίας. Είμαστε πάντα έτοιμοι να δεχθούμε και τις δικές σας παρατηρήσεις, ανεξαρτήτως επιπέδου σπουδών (αυτό είναι άλλωστε κάτι που το καθορίζει ο καθένας μόνος του).

Σεξ και Χρήμα:
πηγές ενέργειας ή πηγές κακοδαιμονίας;

Είναι αφελές άραγε, το να υποθέσει κανείς ότι το σεξ και το χρήμα αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος; Ότι οι δύο αυτοί παράγοντες καθορίζουν την καθημερινή μας διάθεση, ότι ρυθμίζουν τις δυνατότητες μας και ότι μας χαρακτηρίζουν και μας τοποθετούν εντός του πλαισίου του κοινωνικού γίγνεσθαι; Πολλή «ασόβαρη» συζήτηση κάναμε και είναι καιρός να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους... Διότι αν αυταπατάσθε, έχοντας ακόμα ελπίδες ότι μπορεί να επιτύχετε κάτι χωρίς λεφτά, μέσα στον τυφώνα του καπιταλιστικού συστήματος, δεν κάνετε απλώς «λάθος», κάνετε Μεγάλο Λάθος...
Κι αν ακόμα ισχύει ότι το σεξ και το χρήμα ορίζουν την πραγματικότητα μέσα στην οποία ζούμε και υπάρχουμε, ότι αποτελούν τις δύο όψεις του ίδιου νομίσματος, ποιό σκατά είναι αυτό το νόμισμα; είναι μήπως το νόμισμα εκείνο με το οποίο πουλάμε και αγοράζουμε την αλήθεια μας; Και ποιά μπορεί να είναι η αλήθεια μας πέρα από το γεγονός ότι απλώς δεν θέλουμε να κάνουμε τίποτα; ούτε αγοραπωλησίες, ούτε σεξ; Μμμμ... χέσε τις αγοραπωλησίες, όλοι θέλουν να πηδηχτούν κάποτε-αργά ή γρήγορα.
Για να μπούμε στο θέμα μας, οι δύο προαναφερθέντες άξονες της πραγματικής ζωής ορίζουν το σύστημα μέσα στο οποίο ζούμε, υπάρχουμε και επιτυχώς αναπνέουμε. Αν δεν ενταχθούμε σε αυτή τη δισδιάστατη λογική που μας θέλει άτομα παραγωγικά και αναπαρωγικά ταυτοχρόνως, απλώς θα αποβληθούμε. Δεν υπάρχει μέση λύση, καθώς η ίδια η ταυτότητα που οφείλει να δημιουργήσει και επιδειξει το κάθε ανθρωποειδές φέρει τα χαρακτηριστικά τόσο της οικονομικής του κατάστασης, όσο και της σεξουαλικής του υπόστασης.
Το αν θα αλληλεπιδράσει κανείς με άλλα ανθρωποειδή, εξαρτάται από την οικονομική του κατάσταση. Διότι αν δε διαθέτεις ένα επαρκές ποσό, δεν μπορείς καν να μετακινηθείς από το σπίτι σου. Είναι απλό. Επιπλέον, δεν μπορείς να μαστουρώσεις, να εκφραστείς, να μεθύσεις, να επέλθεις σε μια κατάσταση ευφορίας-βρε αδερφέ-ώστε να καταφέρεις να επικοινωνήσεις με τους συνανθρώπους σου σε ένα ανώτερο πνευματικώς επίπεδο. Άρα αν δε διαθέτεις το ποσό, είσαι σε πρώτη φάση χαμένος. Πιθανότατα, θα κάτσεις σπίτι σου και θα προβληματιστείς σχετικά με το πώς η δεξιά διαρκώς κερδίζει έδαφος στο προσκήνιο της πολιτικής ζωής του τόπου.
Αν πάλι διαθέτεις το ελάχιστο ποσό των 10€, θα ρισκάρεις το να εξέλθεις, μη όντας ποτέ σίγουρος για το κατά πόσο η εξοδός σου θα επιβεβαιώσει τη συναίνεσή σου στο θαύμα της ζωής. Θα το κάνεις διότι είσαι ένας θετικά προδιατεθειμένος άνθρωπος, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι είσαι ένας κοινός μαλάκας, καθότι διαθέτεις πάντα το προνόμιο του να αποχωρήσεις, γράφοντας στ’ αρχίδια σου την υπόλοιπη χαρούμενη ομήγυρη.
Αυτά για το χρήμα στο παρόν, διότι η ιδέα του χρήματος στο μέλλον περιλαμβάνει και πλήθος άλλων φορολογούμενων ειδών, όπως κότερα, σαλέ, τζετ, κτλ, πράγματα των οποίων την αξία το παρόν έντυπο θεωρεί ευτελή, μπροστά στη μεγαλοσύνη της πραγματικής δημιουργίας, επομένως προτείνουμε στους αναγνώστες να απομυθοποιήσουν το χρήμα τώρα αμέσως, διότι στην τελική ποτέ το κέρδος δεν είναι καθαρό, εκτός αν παίζεις τη ζωή σου κορώνα-γράμματα (και δεν φαντάζομαι ότι κάποιος από εσάς είναι τόσο μπάτμαν).
Και περνάμε στο σεξ. Άλλη μια γαμημένη διαδικασία, άλλοτε ευχάριστη, άλλοτε τελείως ανούσια. Άλλη μια έκφραση της κατάφασης του ανθρώπινου είδους στο δήθεν θαύμα της ζωής, μια κατάφαση, την οποία απλώς φρόντισε να γαρνίρει ο Θεός (αν υπάρχει) με μια δόση φυσικής απόλαυσης. Δε χρειάζονται πολλά για να απομυθοποιήσει κανείς το σεξ, αρκεί να σκεφτεί πόσο καλύτερα το κάνει μόνος του.
Πού καταλήγουμε; ό,τι θεωρούμε α και ω της Ευτυχίας, δεν είναι παρά β και ψ της Παράνοιας. «Πάν μέτρον άριστον» έφη ο Αριστοτέλης και πάσα μαλακία βέλτιστη του μέτρου που προτείνει ο κόσμος, λέω εγώ. Η ευτυχία είναι ένα ακόμα πιο γαμημένο πολυπαραγοντικό σύστημα, του οποίου η εξίσωση, είναι και θα παραμένει άγνωστη, όσο τα κλισέ τύπου «το χρήμα κάνει τον κόσμο να γυρίζει γύρω-γύρω» κυριαρχούν. Το πολύ χρήμα κάνει τον κόσμο να πηγαίνει μπροστά, ναι (προς την καταστροφή δηλαδή), η μαλακία τον πάει πέρα-δώθε και το λίγο χρήμα επιτρέπει στον κόσμο, να είναι ακόμα κάπως βιώσιμος.
Το δε σεξ, είναι από ωραίο έως εξαίσιο, όταν διαθέτεις άξιο παρτενέρ, μπορεί όμως να γίνει και βαρετό και γλοιώδες όταν εσύ ή ο παρτενέρ είστε κοινοί μαλάκες. Είναι λυπηρό που θα αναγκαστούμε να καταλήξουμε στο κοινότυπο συμπέρασμα ότι «τα πάντα είναι σχετικά», ότι δηλαδή δεν υπάρχουν καλά και κακά πράγματα, υπάρχουν μόνο καλύτερα, ή χειρότερα... Αλλά αυτή είναι η αλήθεια, αυτό είναι το κέντρο του ανθρώπου που έχει συνειδητοποιήσει εγκαίρως ότι είναι καταδικασμένος να ζει «μαζί» με κάποιους άλλους, ότι η ευτυχία του και η δυστυχία του εξαρτάται από τη δική τους... την ευτυχία, τη δυστυχία, την απλή γνώμη και την κριτική... Τίποτα δε μας μας γυρνάει γύρω-γύρω, πέρα από τη βλακώδη ανάγκη μας να συνυπάρχουμε και να αλληλοεξαρτώμαστε.
Σοβάρεψα πολύ (συγγνώμη).

Πώς σκατά περάσατε το καλοκαίρι;

Κατ’ αρχάς να αποσαφηνίσουμε τον όρο «καλοκαίρι»: το «καλοκαίρι» είναι η εποχή που κάνει καλό καιρό. (Εντάξει, τώρα μπορούμε να προχωρήσουμε). Το καλοκαίρι το πλήθος απολαμβάνει ένα ηλίθιο αίσθημα ξεγνοιασιάς και επιδίδεται σε αυθόρμητες δραστηριότητες, όπως οι ρακέτες στην παραλία. Οι περισσότεροι από εμάς φαντάζουν γελοίοι φορώντας μαγιώ, αλλά ευτυχώς κανείς μας δεν το λέει στο διπλανό του κι έτσι αυτή η μαλακία της παραλίας διαιωνίζεται επ’ αόριστον. Όλοι πάμε διακοπές σε νησιά και χαιρόμαστε ιδιαίτερα όταν κάνουμε νέες γνωριμίες. Μετά ξεχνάμε την ψάθα στην ακροθαλασσιά και ο άνεμος μας παίρνει τα μαλλιά και τριαλαρί-τριαλαρό.
Και μετά γυρνάμε σπίτι μας και ετοιμαζόμαστε για το νέο έτος, το οποίο είναι ουσιαστικά ίδιο και απαράλλαχτο με το προηγούμενο, αλλά εμείς επιμένουμε ότι φέτος θα επέλθουν οι μεγάλες τομές στην πορεία της ζωής μας. Ματαιότης. Τελικά σε όλη μας τη ζωή, απλώς περιμένουμε το επόμενο καλοκαίρι. Στο παρόν άρθρο, θα εξετάσουμε εκ των υστέρων, το είδος του καλοκαιριού που βιώνουν τρείς τύποι ανθρώπων: «ο φοιτητής», «η γυναίκα του δημοσίου υπαλλήλου με παιδιά» και «η τριαντάρα με ανεστραμμένο βολβό οφθαλμού».

Ο ΦΟΙΤΗΤΗΣ
Ο πρωτοετής φοιτητής πάει διακοπές στην Ίο. Μπορεί να πάει και κάπου αλλού, ασφαλώς, απλώς για τις ανάγκες του άρθρου, αναφέρουμε ενδεικτικά την Ίο, ως τόπο αναζήτησης εύκολου σεξ και επαφής με αδαείς Αγγλίδες τουρίστριες που δε γνωρίζουν καν που ακριβώς τις έχει ξεβράσει το βαπόρι. Περνάει καλά ο φοιτητής στην Ίο, καθώς βρίσκει ανέλπιστη κάλυψη του συνόλου των αναγκών του για βρώμικη βρώση, ξανθές υπάρξεις που δεν καταλαβαίνουν αν τις βρίζει στο σεξ, όμορφες παραλίες, όπου οι λουόμενοι φέρουν καρπουζόφλουδες επί κεφαλής* και προπαντός πολλούς ειδικευόμενους ιατρούς, πρόθυμους να του προσφέρουν τις Α’ βοήθειες, αν τύχει να πλακωθεί με ομάδα Ιταλών που διεκδικούν την κατοχή του κάτω δεξιά ξωκλησιού στην τρίτη ραχούλα, αριστερά όπως βγαίνεις απ’ τη χώρα. Γαμώ. Και το βράδυ τα σπάει και μετά κάνει έναν ωραίο εμετό. Τι καλά.

*σημείωση της μαμάς μου, ενδεικτική της εικόνας που έχει για το εν λόγω νησί. Δεν έχει κι άδικο, ειδικά αν λάβουμε υπόψη ότι το ’80, τα πράγματα ήταν τουλάχιστον λίγο πιο αυθεντικά...

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΔΗΜ. ΥΠΑΛΛΗΛΟΥ
Ο κ. Χατζηπατέρας*, είναι τμηματάρχης στο τμήμα εισπράξεων τελών κυκλοφορίας στη ΙΑ’ εφορία, της οποίας τα γραφεία εδρεύουν στην Γ’ Σεπτεμβρίου, αριθμός 21. Θα πάρει την άδειά του στις 13 Αυγούστου και μέχρι τις 25, θα την περάσει στο χωριό του, που βρίσκεται λίγο έξω από τη Θήβα. Στις 17 Ιουνίου, όταν τα παιδιά (2 τον αριθμό), θα έχουν τελειώσει με το σχολείο, θα στείλει τη γυναίκα του (Τασούλα) και τα παιδιά στο χωριό (στη μάνα του). Μέχρι να πάρει την άδειά του, θα πηγαινοέρχεται στη Θήβα κάθε Σαββατοκύριακο για να τους βλέπει. Όταν επιτέλους την πάρει (την πουτάνα την άδεια), θα κάτσει κι αυτός δεκαπέντε μέρες μαζί τους και θα τρώνε κάθε βράδυ σουβλάκια στην πλατεία του χωριού. Η Τασούλα λοιπόν, φεύγει με τα παιδιά στις 17 Ιουνίου και κάθε μέρα πλένει πιάτα στο σπίτι της πεθεράς της, η οποία την πρήζει καθημερινά και την υποχρεώνει κάθε απόγευμα να κουτσομπολεύει με τη γειτόνισσα, μόνο και μόνο για να κρατάει την αντίστοιχη χωριάτικη παράδοση του κουτσομπολιού πριν το δειλινό. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, η γυναίκα του δημ. υπαλλήλου έχει αναπτύξει πρόσθετη φλεβίτιδα, αρτηριοσκλήρυνση και έχει αναγκαστεί να φορέσει αμάνικη λουλουδάτη ρόμπα, πράγμα το οποίο στην Αθήνα, είναι τουλάχιστον ανεπίτρεπτο.

* Το συγκεκριμένο όνομα το έχω χρησιμοποιήσει επανειλλημένα, τα υπόλοιπα στοιχεία περί εφορίας έχουν βγεί από το κεφάλι μου (αν ανήκετε στη ΙΑ’ μην την ψάξετε ποτέ σ’ αυτή τη διεύθυνση).

Μεγάλες Ποσδοκίες: Η 30-άρα στη Σίφνο
Αυτό το καλοκαίρι,
θέλω να γνωρίσω,
τον άντρα που θα παντρευτώ.
Έχει ήδη προμηθευτεί τρία σετ μαγιώ-παρεό, το τσαντάκι με τα καλλυντικά της απλώς δεν κλείνει, διαθέτει ξεχωριστό ντε-πιες, για κάθε μια από τις βραδυνές της εξόδους, επέλεξε τη Σίφνο για να μην την κράξουνε οι συνάδελφοι στο γραφείο ότι πάει στη Μύκονο για δέκατη φορά, χωρίς ικανοποιητικό αποτέλεσμα. Μέχρι το τέλος του καλοκαιριού, δεν έχει γνωρίσει απολύτως κανέναν, πέρα από το μπάρμαν που έχει βαρεθεί να τη βλέπει κάθε βράδυ και έναν πενηντάρη Ελληνοαμερικάνο που ισχυρίζεται ότι διαθέτει άπειρα στρέμματα φυτειών καφέ στην Κολομβία και ότι θα την κάνει βασίλισσα. Του χρόνου πάλι (Θεός φυλάξοι τις ανύπαντρες).

Αυτά για να εκτιμάμε τις δικές μας διακοπές και για να ικανοποιούμε το κοινωνιολογικό μας δαιμόνιο, ακόμα κι αν γινόμαστε γραφικώς κακοί. Στην ουσία δε γίνεται αλλιώς, πρέπει κανείς να διαβλέπει τη μιζέρια, για να μπορεί αργότερα να την αποφύγει. Μακάριοι όσοι δεν ανίχνευσαν ποτέ τη μιζέρια στα πρόσωπα των συνανθρώπων τους, είναι αυτοί που δε θα τη φοβηθούν ποτέ. Είναι όμως και αυτοί που κινδυνεύουν να τη ζήσουν κάποτε!


Σας ευχαριστούμε για την ανοχή σας, ελπίζουμε να περάσατε ένα καλό καλοκαίρι, θέλουμε να σας πληροφορήσουμε ότι στο επόμενο τεύχος θα προσπαθήσουμε να γίνουμε λίγο πιο έγχρωμοι και πιο ανθρώπινοι. Ξααανά! η διεύθυνση μας είναι theprits@yahoo.gr , εμπιστευθείτε μας επιτέλους για τη διαφήμισή σας, μπορεί να σας ανοίξουμε δρόμους, δεν είμαστε τόσο κακοί και προπαντός έχουμε λευκό ποινικό μητρώο. Καλή σταδιοδρομία σε όλους μας.

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home