Πέμπτη, Δεκεμβρίου 08, 2005

Τεύχος 4


To Prits
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ
ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ


ΤΕΥΧΟΣ 4 (λίγο πριν το ντάλα ήλιο... ένα πολύ απαισιόδοξο τεύχος)
-Διανόηση. Η τραγική μοίρα αυτού του τόπου.
-Απαισιοδοξία: οι περιχαρείς και η πλάνη τους.
-Ελεύθερο κατούρημα: ο μύθος, η πράξη, ο ενθουσιασμός...




ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ-ΕΚΔΟΣΗ-ΣΤΟΧΟΣ:
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΝΙΚΟΠΟΥΛΟΥ
ΙΣΧΥΡΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ (ΚΑΝΕΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ):
JIVAN KHELI a.k.a. Jivan Kheli
ΔΙΑΒΑΖΕΙ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΕΝΘΕΤΑ ΣΤΙΣ ΕΦΗΜΕΡΙΔΕΣ (ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ!) :
ΑΡΓΥΡΗΣ ΚΑΠΟΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΣ


ΔΙΑΝΟΗΣΗ ΚΑΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ: πώς η κοινωνία κατάφερε να εξολοθρεύσει το τέρας που δεν της καλάρεσε...

Τι σημαίνει άραγε διανόηση; τι εννοούμε όταν λέμε κοιτάω το ταβάνι, έτσι απλά; γιατί ο κόσμος ρέπει προς το «πράττειν» και πράττει διαρκώς βλακείες και γιατί δεν υπάρχει χώρος για τους άστοχους και μη επικερδείς λόγους του απλού διανοητή;
Μην είναι γιατί δουλεύουμε όλοι πολύ; μην είναι γιατί δεν έχουμε τίποτα να πιούμε; μην είναι γιατί το πρότυπο του εργαζόμενου είναι τελικά αρκετά χωνεμένο από την κουλτούρα και το είναι μας; Τίποτα απ’ όλα αυτά... ο κόσμος δε μας τη χαρίζει, επειδή το χρήμα κυβερνάει καλώς…και ακούγεται πολύ βλακώδες το να μην ακολουθήσει κανείς τη ροή του χρήματος.
Για να μην το ξεχέσουμε κοινωνιολογικά κι επειδή ουσιαστικά λύση δεν υπάρχει- προς το παρόν τουλάχιστον- ας επανέλθουμε στο θέμα μας, που υποτίθεται πως είναι η διανόηση. Κατ’ αρχάς ας εξετάσουμε τους τύπους της διανοητικής κατάστασης στην οποία μπορεί να βρίσκεται ένα τυχαίο υποκείμενο.
Α. το μηδέν: το υποκείμενο δε στοχάζεται τίποτα.Υπέροχη κατάσταση που χαρακτηρίζει τους μαθητές Λυκείου κάθε Τρίτη 8.15- 9.00 (όταν έχουν Άλγεβρα), ή επακολουθεί το αίσθημα του οργασμού.
Β.διανοητική κατάσταση νεφελώδης: όταν γυρνάς σπίτι και ξέρεις ότι κάτι έχεις να κάνεις, αλλά δεν μπορείς να καταλάβεις ακριβώς τι...
Γ. Στοχασμός o κοινός: όταν σκέφτεσαι τι άνθρωπος είναι η κοπέλα σου, που σου σπάει τ’ αρχίδια κάθε μέρα, ή αν είσαι θηλυκού γένους, πόσο κάγκουρας είναι ο βενζινάς και πότε θα σταματήσει να σου την πέφτει.
Δ. Στοχασμός ο σύνθετος: Γιατί να υπάρχουν Πακιστανοί πρόσφυγες;
Ε. Δ ι α ν ό η σ η : Ποιές είναι οι συνέπειες της επικράτησης της μαζικής κουλτούρας όσον αφορά στο πνευματικό επίπεδο του μέσου Έλληνα; Ποιός ο δέων πολιτικός προσανατολισμός του σύγχρονου μαρξιστή; Πού έχω αφήσει τις κάλτσες μου;
Στ. Οίστρος διανόησης = Απελπισία.

Από τα παραπάνω, γίνεται εμφανές το κατά πόσο η διανόηση στην κάθε μορφή της, καθίσταται περιττή για το σύστημα και παρεμποδίζει την εύρυθμη λειτουργία του. Ακόμα κι αν προερχόμαστε
από ένα λαό ο οποίος φιλοσοφούσε επαρκώς (και ξυνόταν ακόμα περισσότερο), δεν έχουμε καταφέρει να ενσωματώσουμε την ιδέα του «μη πράττειν» στον κατά τα άλλα αξιοθαύμαστο πολιτισμό μας. Διότι αν το «διανοείσθαι», ταυτίζεται στη συνείδηση μας με το «μη πράττειν», τότε δημιουργείται τεράστιο πρόβλημα στον εργοδότη μας. Το να κάνεις την παραμικρή σκέψη που ξεπερνάει τα όρια του κοινού στοχασμού, ισοδυναμεί με απώλεια χρόνου και κατά συνέπεια απώλεια χρήματος.
Η κοινωνική επιταγή συνίσταται στην απόκτηση κέρδους. Το διανοητικό-πνευματικό κέρδος που δε ρευστοποιείται, είναι μη κέρδος. Το σύστημα υπονομεύει τη διανόηση, χρησιμοποιώντας ως μέσο την απλή διασκέδαση και βαμβαρδίζοντας τον πολίτη με τα χ καταναλωτικά προϊόντα σε μορφή οβίδας, τα οποία πλασάρει με διαφημιστικό στυλ. Το υποκείμενο αδρανοποιείται σε πνευματικό επίπεδο, ενώ ταυτόχρονα υποδουλώνεται σε υλικό.
Και επειδή η διαφώτιση αυτού του τύπου μπορεί να κουράζει μέρος των αναγνωστών, θα ολοκληρώσουμε τον παρόντα διανοητικό εμετό*, λέγοντας το εξής απλό: μπορεί η αμφισβήτηση να μη δουλεύει όταν δεν είναι περιτυλιγμένη σε φωσφοριζέ χρώματα ή πλαισιωμένη από διαφημιστικά σποτ, ο εξαναγκασμός όμως δε δουλεύει ποτέ. Κοινώς, αν δεν μπορείτε να διανοηθείτε, τραβάτε να γαμηθείτε τουλάχιστον...

* η φράση είναι δανεισμένη από τον Osho, έχει χρησιμοποιηθεί από τον ίδιο για να περιγράψει το θυμό.

Απαισιοδοξία, τρόπος ζωής ή τρόπος φυγής;

Σας βρίζουν οι φίλοι σας και σας λένε καρμίρη; η μαμά σας επιμένει ότι στην ηλικία σας θα έπρεπε να είστε μες στην καλή χαρά;
ΛΑΘΟΣ. Το να βλέπετε την κακή πλευρά, σημαίνει ότι δε βλέπετε τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο απ’ αυτό που υπάρχει.
Η απαισιοδοξία ως στάση ζωής έχει κατά καιρούς συνδεθεί με πλήθος φιλοσοφικών ρευμάτων, καλλιτεχνικών κινημάτων και λοιπών
στοχαστικών προσπαθειών. Ο απαισιόδοξος, αποτελεί πάντα την ντροπή της χαρούμενης συντροφιάς και διαφέρει από τον «τσαμπουκά» ως προς το ότι ο απαισιόδοξος βαριέται να τσακωθεί με τον οποιονδήποτε.

Γιατί ο απαισιόδοξος έχει καταντήσει έτσι;
Το να βλέπεις τη ζωή με θετικό μάτι, δεν είναι παρά ένα μικρόβιο που σου μεταδίδεται από το οικογενειακό σου περιβάλλον.
Αν εσύ και οι γονείς σου πρωταγωνιστείτε κάθε πρωί στη διαφήμιση του βιτάμ σοφτ, αν έχετε πολλά λεφτά και διακριτούς ρόλους εντός του πλαισίου που ονομάζεται «οικογενειακός θέσμός», τότε έχετε πολλές πιθανότητες να ενταχθείτε στο στρατόπεδο των αισιόδοξων. Θα κάνετε παιδιά... και θα τα μεγαλώσετε κιόλας, όπως οι γονείς σας μεγάλωσαν και σπούδασαν εσάς...
ΑΝ ΟΜΩΣ...κάπου στην πορεία καταλάβετε ότι κάτι δεν πάει καλά, αν είστε πιο νευρωτικοί απ’ότι πρέπει, αν αντιμετωπίζετε συχνά το φαινόμενο της αυτοσύγκρουσης και της αδιόρθωτης ανίας και βαρεμάρας, τότε (εκτός του ότι είστε ένας υπέροχος άνθρωπος), διαθέτετε το μοναδικό προνόμιο του να μπορείτε να αμφισβητείτε την όλη αρμονία του σύμπαντος.
Διότι η αισιοδοξία, δεν είναι παρά η συναίνεση του ατόμου στους κανόνες της φύσης και τελικά πόσο ηλίθιος μπορεί να είστε για να σας έχουν πείσει οι κανόνες της φύσης ότι λειτουργούν ορθώς; Το να στέκεσαι σκεπτικός απέναντι στο όποιο μυστήριο τη δημιουργίας, είναι ό,τι πιο φυσιολογικό...διότι το να αποδέχεσαι τους όρους της, ισουναμεί με καθαρή βλακεία-ειδικά όταν έχεις υπόψην την αφετηρία των λεωφορείων στον Άγιο Κωνσταντίνο. Μη νιώθετε τύψεις λοιπόν... παρουσιαστείτε ενώπιον της παρέας με ύφος σκυθρωπό... κι ας είναι καλοκαίρι... κι ας λάμπει ο ήλιος, γιατί τα πράγματα είναι σκατά και θα εξακολουθήσουν να είναι σκατά, αν δεν καταφέρουμε πρώτα να το παραδεχτούμε. ♠


Ελεύθερο κατούρημα: ο ταξιτζής που κρύβουμε μέσα μας, βρίσκει τρόπους να έρθει στην επιφάνεια.
Ποιός είναι αυτός που δεν έχει κατουρήσει ποτέ πίσω από θάμνο; Ποιός είναι αυτός που δεν έχει σταματήσει στη λωρίδα επιβραδύνσεως της εθνικής για να ποτίσει τις πικροδάφνες; Κατά πόσο έχει νομιμοποιηθεί το ελεύθερο κατούρημα στη συνείδηση του μέσου Έλληνα και ποιές μπορεί να είναι οι φιλοσοφικές του προεκτάσεις;
Η ανάγκη για ούρηση συχνά καθίσταται επιτακτική, με αποτέλεσμα να μην αφήνει στο υποκείμενο περιθώρια επιλογής ως προς τον τόπο και το χρόνο της τέλεσής της. Φυσικά, αντίστοιχη σε δυναμικότητα είναι και η ανάγκη για χέσιμο, της οποίας τα χαρακτηριστικά θα εξετάσουμε σε επόμενο τεύχος. Προς το παρόν, ας επικεντρωθούμε στα κάτουρα και ας προσπαθήσουμε να διακρίνουμε τα είδη των δυνάμεων πίεσης που επιστρατεύονται χάριν της ολοκληρωμένης και λυτρωτικής τους εξόδου.
Όταν το άτομο αρχίζει να αισθάνεται την ανάγκη να κατουρήσει, ο μόνος τρόπος να συγκρατηθεί είναι να επιδοθεί σε ασκήσεις γιόγκα. Και επειδή η πλειονότητα των Ελλήνων στερείται των αντίστοιχων γνώσεων, συνηθίζει αντ’ αυτού να επισκέπτεται πάραυτα την τουαλέτα προκειμένου να ξαλαφρώσει. Αν δεν υπάρχει πρόσφορο W.C. σε ακτίνα 200 μέτρων τα πράγματα δυσκολεύουν: το άτομο έρχεται αντιμέτωπο με ηθικά διλλήματα και καλείται να επιλέξει ανάμεσα στην έκρηξη ή την παράβαση στοιχειωδών κανόνων του savoir vivre που επιτάσσει το λεγόμενο «ελεύθερο κατούρημα». Πρόκειται για μια ψυχική κατάσταση ιδιαιτέρως επιβαρυντική, κατά την οποία το υποκείμενο μετατρέπεται σε έρμαιο των βιολογικών του αναγκών.
Οι απολογητές της φιλοσοφίας του σκατού, γνωρίζουν καλά τόσο τις αιτίες που προκαλούν την αυτοσύγκρουση σε τέτοιες περιπτώσεις, όσο και τον κατάλληλο χειρισμό της κατάστασης. Οι υπόλοιποι δυστυχώς, υποφέρουν σιωπηλά την επίδραση του κάτουρου που προετοιμάζει την έξοδό του... Η εικόνα του ατόμου που παρουσιάζεται ανήμπορο και πανικόβλητο μπροστά στην ανάγκη του να κατουρήσει, αποτελεί σοβαρότατη ένδειξη της επικράτησης του «ευ φέρεσθαι» στα πλαίσια της κοινωνικής ζωής.
Ο σύγχρονος πολιτισμός έχει μεν εντάξει το κατούρημα στα πλαίσιά του (βλ.ανάπτυξη στον τομέα σχεδιασμού του καμπινέ), εξακολουθεί όμως να το περιορίζει στο χώρο του μπάνιου. Βέβαια, το πώς κατουράς παραμένει μια διαδικασία εξατομικευμένη, επομένως ο κάθε άνθρωπος συμεριφέρεται διαφορετικά στην περίπτωση που αντιμετωπίζει το πρόβλημα της έλλειψης καμπινέ. Έτσι, παρατηρούμε μια ποικιλία αντιδράσεων στην ανάγκη για κατούρημα, που κατ’επέκταση είναι ενδεικτική και της γενικότερης φιλοσοφίας του εκάστοτε υποκειμένου:

v Ο ψυχαναγκασμένος καθωσπρεπιστής: το άτομο αυτό υποφέρει από τη λεγόμενη «καθωσπρεπιστική νεύρωση» και αδυνατεί να παρεκκλίνει στο ελάχιστο από του κανόνες ΚΟΚΣ (Κώδικας Ορθής Κοινωνικής Συμπεριφοράς). Η ασθένεια του οφείλεται πιθανώς σε τραύμα της παιδικής ηλικίας, όταν η μαμά του τον είχε μαλώσει που κατούρησε στη θάλασσα και του απαγόρεψε να φάει τα καθιερωμένα κεφτεδάκια.
v Ο ενοχικός κατουρηματίας: ο τύπος αυτός αντιμετωπίζει το ελεύθερο κατούρημα ως παράβαση του ΟΚΣ και αντλεί ηδονή από την τέλεσή του, καθώς είναι βαθιά πεπεισμένος ότι αποτελεί αξιόποινη πράξη. Πρόκειται για άτομο βλαμμένο, που επιλέγει ως επί το πλείστον να κατουράει πίσω από πυλώνες της ΔΕΗ. Αφού κατουρήσει, πηγαίνει και κρύβεται.
v Ο οπαδός του χιπισμού: περίπτωση ηλιθίου, ο οποίος κατουράει στο απέναντι πάρκο, ακόμα κι όταν είναι σπίτι του. Μάλιστα πριν κατουρήσει, σκάβει λακκούβα στο χώμα εν είδει λεκάνης και αφού τελειώσει καλύπτει τα κάτουρα με φύλλα βελανιδιάς.
v Κατουρητής ο κοινός: φυσιολογικός άνθρωπος, ο οποίος λόγω ακατάσχετης μπυροποσίας σε άλσος, αναγκάζεται να κατουρήσει λίγο πιο πέρα από το παγκάκι. Κουβαλάει πάντα χαρτομάντηλα, προκειμένου να τελεί το ελεύθερο κατουρημά του με αξιοπρέπεια και σεβασμό στο περιβάλλον.
v Πειραματικός κατουρητής: ειδικός σκατοεπιστήμων ο οποίος μελετά τις εφαρμογές του κατουρήματος σε διάφορα περιβάλλοντα και δοχεία. Πρόκειται για ειδική κατηγορία ατόμων που έχουν εντρυφήσει στην Πειραματική Κατούρηση και διαθέτουν MBA στην Εφαρμοσμένη Κατουρολογία. Ο συγκεκριμένος μελετητής κατουράει σε πλήθος σημείων του λεκανοπεδίου Αττικής, αλλά και της ευρύτερης επικράτειας. Εκτελεί το κατούρημά του με ποικίλους τρόπους, δοκιμάζοντας διαφορετικά δοχεία και στάσεις, έχοντας πάντα ως σκοπό την προαγωγή της επιστημονικής έρευνας.
v Ο Κατρουλιάρης: άτομο που δεν προλαβαίνει καν να πλησιάσει το δέντρο και του φεύγουν στη διαδρομή… Αν και ευχάριστος τύπος, συχνά τυγχάνει περιθωριοποίησης από την παρέα, καθώς γελάει πολύ και ενίοτε περπατάει με τα γόνατα ενωμένα για να αποφεύγει τυχόν ατυχήματα, ντροπιάζοντας τους υπόλοιπους που κυκλοφορούν μαζί του.


Κλείνοντας την παρούσα μελέτη για το ελεύθερο κατούρημα, οφείλουμε να συμπληρώσουμε τα εξής:

1. Σαφώς δεν προωθούμε το κατούρημα σε πολυσύχναστους δρόμους και πάνω σε τσιμεντόπλακες, καθώς η συγκεκριμένη πρακτική μολύνει το περιβάλλον και επιβαρύνει την ατμόσφαιρα του ήδη βρωμερού αστικού τοπίου.
2. Υποστηρίζουμε το κατούρημα στη φύση, σύμφωνα με το προσκοπικό μοντέλο, ειδικά όταν αυτό εξυπηρετεί την ανακούφιση του κατουρητή.
3.Αποτάσσουμε το αίσθημα ενοχής που συνοδεύει την ανάγκη για κατούρημα σε πριπτώσεις έλλειψης καμπινέ. Σύμφωνα με τις αρχές της Σκατοφιλοσοφίας, το σκατό και τα κάτουρα ασκούν σοβαρή ψυχολογική πίεση στο άτομο που ανθίσταται στη δύναμή τους. Ο άνθρωπος οφείλει να στέκεται ταπεινός απέναντι στη δύναμη του Σκατού, προκειμένου να μην παρακωλύεται η εύρυθμη λειτουργία του οργανισμού.

ΠΟΤΕ ΜΗΝ ΚΑΤΟΥΡΑΤΕ ΣΕ ΠΑΡΤΕΡΙΑ.



Γιατί η Κυριακή, γιατί;
Προτεινόμενες Μέθοδοι Αντιμετώπισης της Κυριακής.



Πώς αντιμετωπίζεται η Κυριακή ως μέρα και ως κατάσταση; Γιατί ενώ ζούμε σε έναν τόσο όμορφο κόσμο, ο Θεός μάς τιμώρησε προσθέτοντας άλλη μια μέρα στην εβδομάδα; Πώς θα καταφέρουμε ένα καίριο πλήγμα στην Κυριακή, όταν η δύναμή της είναι τέτοια που μας παραλύει και μας καθηλώνει στο κρεβάτι, μετατρέποντάς μας σε άβουλα και ανίκανα υποκείμενα;
Το πρόβλημα της Κυριακής μαστίζει το ανθρώπινο είδος αιώνες τώρα... Η Κυριακή είναι μια μέρα που μοιάζει να μη βρίσκει τη θέση της μέσα στο συνολικό χρονικό γίγνεσθαι. Από μέρα σχόλης, έχει μετατραπεί σε μέρα-εφιάλτη. Την Κυριακή ο ανυποψίαστος άνθρωπος σηκώνεται, πίνει το γάλα του και ελπίζει ότι θα ανταπεξέλθει στην υποχρέωση του να φανεί φυσιολογικός και κόσμιος. Μέχρι το απόγευμα έχει φάει, έχει χωνέψει, κι εδώ αρχίζουν τα δύσκολα... Καλείται να αντιμετωπίσει το τέρας του «σούρουπου», του μετα-απογεύματος της Κυριακής. Αν κάνει το λάθος να ανοίξει την τηλεόραση, είναι καταδικασμένος σε αιώνιους εφιάλτες, αν πάλι μείνει στάσιμος, αρχίζει να κυριεύεται από τάσεις αυτοαπαγχονισμού. Αν αποφασίσει να βγει έξω, θα συναντήσει τους λοιπούς μίζερους που μάταια προσπαθούν να βελτιώσουν τη θέση τους. Η Κυριακή αποτελεί την ύστατη πραγμάτωση ενός αδιεξόδου που μετριέται στη μονάδα του χρόνου.
Φυσικά, δεν υπάρχει καμία μέθοδος αντιμετώπισης των τραγικών παρενεργειών της κυριακάτικης μιζέριας. Ο τίτλος του παρόντος άρθρου είναι άκρως παραπλανητικός. Αν κατά τη διάρκεια του απογεύματος της Κυριακής καταφέρετε να επιλέξετε τη «ζωή» έναντι του «θανάτου», τότε είστε ένας άνθρωπος με δυναμική συνείδηση και μεγάλα αποθέματα θάρρους. Σας προτείνουμε να επισκεφθείτε το νευρολόγο σας και να κάνετε επειγόντως εγκεφαλογράφημα.

*Αφιερωμένο στη φίλη και αναγνώστρια Μαριάντζελα. Κουράγιο.

Μετατόριαλ.

Επειδή είναι καλοκαίρι και πρέπει να πάτε στη θάλασσα να παίξετε με το νερό, δε θα σας απασχολήσουμε περισσότερο, θα σας ενοχλήσουμε και πάλι τον επόμενο μήνα (αν είμαστε στην πρωτεύουσα και ευκαιρούμε να φωτοτυπήσουμε το προσεχές τεύχος). Σας υπενθυμίζουμε ότι μπορείτε να στέλνετε τις βλακείες σας στο theprits@yahoo.gr και ότι όσο παραμένετε σιωπηλοί και απαθείς, επιβαρύνετε την ψυχική σας υγεία. Τώρα που είναι καλοκαίρι, να προσέχετε τις τσούχτρες και να φοράτε καπέλο. Αν πάτε διακοπές, καλά να περάσετε, αν πάλι δεν πάτε, δε θα περάσετε καλά.
Επίσης η γραμματεία του Prits, σας γνωστοποιεί ότι έχουμε πλέον τιράζ 40 φύλλα, συνεπώς δεν αξίζει να σκέφτεστε πόσο μαλάκας είστε που κάθεστε και μας διαβάζετε, παρόλο που το χαρτί μας παραμένει ολίγον ευτελές και δεν έχει ακόμα καταφέρει να γίνει γυαλιστερό. Η αλήθεια είναι ότι η διοίκηση (!) είναι κάτι παραπάνω από ευχαριστημένη από την ανταπόκριση που υπήρξε από το πλήθος των αναγνωστών. Σε 2 χρόνια που θα έχουμε βρει κανονική δουλειά, θα σταματήσουμε να σας ενοχλάμε. Μέχρι τότε, να κάτσετε φρόνιμοι και σε ότι σας ρωτάμε να λέτε «ναι» (προς Θεού, δεν το λέω σοβαρά, καλύτερα να λέτε σε όλα όχι... είναι πιο ενδιαφέρον και καυλ... πάντα περισσότερο).
Τέλος, σας ενημερώνουμε ότι το συγκεκριμένο φυλλάδιο θα συνεχίσει να εκδίδεται τουλάχιστον για τους προσεχείς 8 μήνες (αν όχι για τα προσεχή 8 χρόνια), οπότε καλά θα κάνετε να συμμετάσχετε με κάποιο τρόπο στην προσπάθεια, διότι αλλιώς θα σας μαρκάρουμε με μια κόκκινη βούλα στον αυχένα. Επίσης καλά θα κάνετε να μην αγοράζετε ελεεινού τύπου έντυπα και φρeeκτά δήθεν περιοδικά που μηνιαίως δωρίζουν ψεύτικες ελπίδες μπανιστηριού σε πρώην φλώρους που νομίζουν ότι τα κατάφεραν (η «Φωνή της Αθήνας» επιτρέπεται, αλλά με μέτρο).
Σας χαιρετούμε και σας ευχόματε «καλές διακοπές».Διατηρείτε τις παραλίες καθαρές (λέει ο γλάρος), για να είναι όμορφη η Ελλάδα μας και για να έρθουν να τη βρωμίσουν οι κατά τα άλλα συμπαθέστατοι Άγγλοι τουρίστες.

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home