Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 24



To Prits
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ
ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ





Τεύχος 24: ιστορικό.
- πώς να στολίσετε το δέντρο σας.
- πρωτότυπες ιδέες για χειροποίητα δωράκια στις γιορτές.
- συνταγή για βασιλόπιτα.
- μόδα για το ρεβεγιόν.



Το σπαθί και το νεράντζι.

Και έτσι λοιπόν σταμάτησε ο χρόνος. Εκεί που περιμέναμε τον κόσμο να σταματήσει, τσουπ! σταμάτησε ο χρόνος. Πότε σταματάει ο χρόνος? Όταν δε θυμάσαι και πολλά από το «πριν» και αμφιβάλλοντας για το μετά, ζεις σε ένα διαρκές «τώρα». Με τον ισχυρό που μιλάμε στο γελοίο τηλεφωνάκι του σκάιπ, δεν ξέρουμε μερικές φορές αν πρέπει να κλάψουμε ή να γελάσουμε. Τέτοιο νευρικό γέλιο είχε να μας πιάσει καιρό, αλλά και τέτοια αμηχανία και τόσο πρόβλημα, η δική μας ηλικία δεν το έχει ξαναζήσει. Αυτό είναι γεγονός.

Σκεφτόμασταν όταν τελειώσει τουλάχιστον κάποια μεγάλη αναμπουμπούλα, να μην ξεχάσουμε τις εικόνες ή τις φράσεις που μας έκαναν να κλάσουμε στο γέλιο. Όμως έτσι όπως είμαστε, δεν ξέρουμε πια τι θέλουμε να τελειώσει. Δεν ανήκουμε στην κατηγορία αυτών που αναρωτιούνται γιατί.    

Με την ευκαιρία, θέλω να πω ορισμένα πράγματα (προσοχή πολλά) και να τα αφιερώσω σε όσους σιχαίνονται τα θεωρητικά μαθήματα (έκθεση, νεοελληνική γλώσσα κλπ) και τους αρέσουν μόνο οι πράξεις (μαθηματικές ή μη).  Η μαλακία είναι ότι στα θέματα που θα έπρεπε να έχω απόψεις του στυλ 1, 2, 3,  δεν μπορώ να έχω τέτοιες απόψεις. Και σε ένα θέμα που ίσως και να μην ταιριάζει η απαρίθμηση των ιδεών, τότε αισθάνομαι τη βαθύτατη ανάγκη να βάλω αρίθμηση. (Θα βάλω γράμματα για να είμαι εντάξει)

α. Δολοφονήθηκε ένα παιδί. Δολοφονήθηκαν 180.436.879 παιδιά μαζί.

Και ξαφνικά αποφασίσαμε την ώρα να πατσίσουμε. Να βγει κάτι από όλο αυτό. Χρησιμοποιώντας τον πιο απλό μέχρι τον πιο δύσκολο τρόπο, πρέπει κάπως να ισοσκελίσουμε αυτή τη μαλακία που ουσιαστικά προϋπήρχε. Πώς κι έτσι; διότι το τάιμινγκ είναι τέτοιο μπλα μπλα μπλα, που δεν επιτρέπει πλέον καμία ανοχή και καμία συγκάλυψη. Τόσο η πολιτικοοικονομική συγκυρία μπλα, μπλα, όσο και τα μέσα, ήταν σε θέση να δημιουργήσουν ένα έδαφος τέτοιο, ώστε αυτή τη φορά, μπλα, να μην περάσει ατιμώρητη μία πράξη κατάχρησης εξουσίας. Να μην ησυχάσουμε εύκολα μετά από δολοφονία παιδιού που διέπραξε κρατικός υπάλληλος. Αυτά προλάβανε να μας τα πούνε.     

β.  Οι προϋποθέσεις είναι γνωστές. Για κάποιους μάλιστα από εμάς αποτελούν αυθεντικό βίωμα, όχι απλή τσόντα ρεπορτάζ. Και μιλάω για τις απλούστερες προϋποθέσεις που έχουν να κάνουν με τη στροφή ενός ανθρώπου εναντίον της εξουσίας. Όχι για την έκφραση αυτής της εναντίωσης με βία απαραίτητα, γιατί κάποιοι είμαστε πολύ φλώροι, αλλά για την περίφημη «οργή κι αηδία (για το σημίτη)» κάθε φορολογούμενου πολίτη ή πιο γενικά κάθε ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΟΥ πολίτη. Κολλάμε ένσημα από τα 18 μας και αυτή τη στιγμή, πολύ δύσκολα θα βρούμε ένσημα να κολλήσουμε. Απλώς. Για κάποιους είναι τεμπελιά, αλλά εγώ μέσα μου πιστεύω-ξέρω, ότι απλώς αρνούμαι να εργαστώ υπό μαλακισμένους όρους. Και αρνούμαι όσο αντέχω και θα αντέχω όσο αρνούμαι. Το χειρότερο είναι ότι ακόμα και υπό αυτές τις συνθήκες, φυσικά εξακολουθώ να εργάζομαι σε ό,τι δεν πιστεύω ότι προσβάλλει το βαθμό της ελευθερίας που εγώ έχω ορίσει ως απαραίτητο για να ΖΩ. Δεν μπορώ να σπάσω τίποτα εκτός από τη δική μου προσωπική περιουσία και είμαι φλώρος γιατί τελείωσα το αρσάκειο και ο μόνος άνθρωπος που με έχει χαρακτηρίσει ποτέ αναρχική είναι ο πρώην εργοδότης μου.

γ. Τα μέσα. Συμφωνούμε όλοι ότι σε στιγμές κρίσης είναι πολύ πιθανό να ξεκινήσουμε να λέμε ο καθένας το μακρύ του και το κοντό του. Κατά μία έννοια αυτός είναι και ο σκοπός, ναι. Να γίνουμε συμμέτοχοι, να βγάλουμε άλλο ένα δισεκατομμύριο μανιφέστα για το πώς να κάνουμε και το τι πιστεύουμε. Και το κάνουμε. Χωρίς να υποτιμώ την αξία του σοκ, κάπως έτσι δημιουργήθηκαν και τα κόμματα και μετά οι φράξιες και όλα τα παρόμοια θεωρητικοειδή σχήματα που όρισαν αργότερα την «οργή» του κάθε κοινωνικού στρώματος. Κάπως έτσι αρχίζει να σκέφτεται και ο κόσμος ότι δεν είναι μόνος του.
Αλλά είναι πολύ επικίνδυνο, σε τέτοιες στιγμές να επιλέγεις να εκφράζεσαι με απόλυτο τρόπο. Γιατί αν γίνει κάτι, κάτι άσχημο ή και κάτι απλώς ηλίθιο, μπορεί –λέω μπορεί-, να μην μπορέσεις μετά να το μαζέψεις. Η ευθύνη των λεγομένων, τουλάχιστον για όσους έχουν εκπαιδευτεί, είναι μία από τις παραμέτρους αυτού του πολύ ύπουλου μηχανισμού που λέγεται γραπτός λόγος. Με τα σύγχρονα μέσα: «λόγος που καταγράφεται». Κάποιοι διαστροφικά τον σεβόμαστε ακόμα και μπροστά σε αυτά τα γεγονότα. Και υπογραμμίζω το «διαστροφικά».
Άλλη μία παρατήρηση θα ήθελα να κάνω όσον αφορά στο ζήτημα της δαιμονοποίησης της τηλεόρασης. Αχ αυτή η τηλεόραση, αυτό το διαβολικό, κατάπτυστο μέσο που έχει ως αποστολή να αποπροσανατολίσει τις μάζες και έχει αυτή την κορυφαία –πάντα κακή- επίδραση πάνω σε ό, τι πρόκειται να συμβεί. Εδώ θα μου χαρίσω την τούμπα να γίνω εγώ απόλυτη: η τηλεόραση κατά την άποψή μου είναι το νο1 ισχυρό μέσο αυτή τη στιγμή. Ήταν (από τη στιγμή που διαδόθηκε) και θα συνεχίσει να είναι. Μέχρι να δώσει τη σκυτάλη αλλού, ο επόμενος (το ίντερνετ π.χ.) ακόμα περιμένει στη βάση του σε ό,τι αφορά τη χώρα που ζούμε. Το θεωρώ άδικο για όσους δουλεύουν εκεί, να χαρακτηρίζονται συνέχεια ως πουλημένοι διαβολείς, αυτό πιστεύω εγώ τουλάχιστον. Προσφέρουν εικόνα, πολλές φορές υποκείμενη σε αυστηρούς κανόνες, αλλά την προσφέρουν σε ΠΑΡΑ πολύ κόσμο. Εδώ είμαστε ακόμα και εμένα προσωπικά δε μου αρέσει αυτή η γενίκευση. Θεωρώ ότι υποτιμά και τους θεατές και τους ανθρώπους που δουλεύουν εκεί (χωρίς όλοι αυτοί να είναι κουμπάροι μου) και δουλεύουν πολλές φορές για να «εκφράσουν» ένα τεράστιο μέρος της κοινωνίας μας. Η τηλεόραση παραμένει ένας ισχυρότατος δείκτης του τι συμβαίνει αυτή τη στιγμή. Όποιος την υποτιμά άκριτα, υποτιμά ταυτόχρονα τον ίδιο τον τηλεθεατή. Χωρίς να τον ξέρει και χωρίς να είναι στο κεφάλι του την ώρα που αυτός «βλέπει» και σκέφτεται ό, τι σκέφτεται. Είναι πολύ λίγο να νομίζεις ότι όλοι όσοι ενημερώνονται από την τηλεόραση είναι κοινοί ηλίθιοι, επειδή αυτό που βλέπουν εκείνη τη στιγμή τυγχάνει ηλίθιο για τα δικά σου γούστα.

δ. Το πιο σημαντικό. Οι άνθρωποι.
Νομίζω ότι είμαστε όλοι συνεπαρμένοι και με την καλή και με την κακή έννοια. Αυτό είναι το κυρίαρχο χαρακτηριστικό μας και τίποτα δε μας σώζει από αυτό τώρα. Αλλά θα επέμενα στο εξής: το χειρότερο που μπορεί να συμβεί είναι το να αρχίσουμε να θεωρούμε ότι εμείς έχουμε το δίκιο έναντι των άλλων. Όλη αυτή η παπαριά του να μας είναι συνέχεια τόσο εύκολο να υποτιμούμε τον άλλον. Τον μπάτσο, το γέρο, τον «δεν ξέρεις εσύ». Δεν ξέρεις εσύ;
ΕΣΥ δεν ξέρεις τι ξέρω.

Είναι πολύ εύκολο να επιδοθούμε σε πράξεις και λέξεις απαξίωσης του διπλανού μας, επειδή ξαφνικά όλοι συζητάμε και εμάς έχρισαν ως «ειδικούς». Δεν είναι πρόβλημα, είναι φυσικό, αλλά είναι απλώς και κίνδυνος. Πρέπει να συνειδητοποιούμε το πόσο το όποιο πνεύμα του καθενός από εμάς, είναι από μόνο του ένα εκρηκτικό κοκτέιλ αντιφάσεων. Εδώ δεν είναι κανένας ειδικός. Είμαστε όλοι παρατηρητές, φταίχτες και δυνάμει προβληματιζόμενοι ή φορείς μιας άποψης, έντονης, άτονης. Το χρέος του καθενός το ορίζουν οι δικές του, πολύ προσωπικές εμπειρίες και δεν υπάρχει κανένας «έτερος», που να μπορεί να ορίσει τις συντεταγμένες της δράσης που αυτός θα θελήσει να ακολουθήσει. Ούτε η παθητικότητα ακόμα δεν μπορεί να καταδικαστεί υπ’ αυτό το πλαίσιο, ακόμα κι αν πολλούς από εμάς μας εξοργίζει. Αλλά αν ελπίζουμε στο να έρθει ο άλλος για να μην είμαστε μόνοι μας σε όλο αυτό, οφείλουμε όσοι σκεφτόμαστε έτσι, να μην υποτιμούμε την ατομικότητά του, όπως και τη δική μας. Κοινά εγωιστικά ατομίδια? ναι, αλλά όχι απολύτως ανίκανα να στηριχτείς πάνω τους.

Και από την άλλη πλευρά ταυτόχρονα τυχαίνει να συνυπάρχουν με εμάς ακόμα πιο δύσκολα ατομίδια όπως ο μπάτσος. Που στην προκειμένη περίπτωση σε βολεύει πολύ να τον εννοήσεις σαν σύμβολο, αλλά καθόλου σαν υπάλληλο, πόσο μάλλον σαν ένα ακόμα κοκτέιλ εκρηκτικών αντιφάσεων. Είναι μαλακία στην κρίση να σκέφτεσαι αυτές τις μαλακίες, αλλά ισχύουν. Εσένα κάνει χειρότερα το να μην μπορείς να βρεις ξεκάθαρο στόχο, αλλά αυτή είναι η αλήθεια, τι να κάνουμε τώρα. Δεν βλέπουν όλοι στο μπάτσο το σύμβολο, γιατί δεν είχαν όλοι τις ίδιες εμπειρίες. Δεν είχαν όλοι την πολυτέλεια να έχουν ώριμους θυμούς και άριστα αντανακλαστικά Έτσι κι αλλιώς κανείς δεν έχει άριστα αντανακλαστικά. Είναι μπούρδα, τι να κάνουμε τώρα. Η ευκαιρία είναι να θυμώσουμε σκέτα, όχι να γίνουμε κοπάδι και απλώς να εξωθήσουμε τους εαυτούς μας σε εμπειρίες που θα μας κάνουν να νιώσουμε ίδιοι ή συμμέτοχοι. Δεν είμαστε ίδιοι ρε φίλε. Εγώ δεν ψάχνω για το νέο εξουσιαστή μου με τα καλά κοινωνικά αντανακλαστικά. Και ούτε φοβάμαι γιατί έτσι κι αλλιώς από πριν έβλεπα τι γίνεται. Αλλά αυτή η φάση της <ούτω πώς> κατεύθυνσης, που ήρθε ή θα έρθει, γιατί δεν μπορεί να μην έρθει, μετά από μία υγιή και -κατά τύχη – αναίμακτη σύρραξη, δε με αφορά. Γιατί είναι δικαίωμά μου να μη με αφορά μία σύρραξη ανάμεσα σε οπλισμένους υπαλλήλους και άλλους συμπολίτες μου, που καλώς έκαναν και επέλεξαν τον άμεσο τρόπο που θέλησαν να εκφραστούν. Με αφορά το να συνεννοούμαι, όσο αυτό είναι δυνατόν, ακόμα και σαν ηλίθια.

ε. το αν θα στραφώ τελικά κάπου, είναι δικό μου θέμα. Όπως το αν αισθάνθηκα σκατά, τι είδους σκατό αισθάνθηκα και πώς θα το μετουσιώσω σε ενεργητική δράση ή ποιά θα είναι είναι αυτή, είναι δικό μου πρόβλημα. Όπως ήτανε και χρόνια πριν αιτηθεί ο καθένας το να γίνω εγώ δημιουργική ως προς την αντίδρασή μου. Αν θέλει κάποιος να ανιχνεύσει τα όρια της «κανονικής» αντίδρασης, ας αρχίσει πρώτα από τη ζωούλα του και να μην ευαγγελίζεται την πολλή αντίδραση, γιατί δεν υπάρχει μεγαλύτερος κίνδυνος από αυτόν της αυτοδιάψευσης. Και φυσικά δε μιλάω για τους μαθητές. Μιλάω για εμάς, τους ήδη «κάπως εργαζόμενους» ή ενταγμένους και υπεύθυνους για αυτό που λέγεται κράτος και εξουσία με την όποια της μορφή.

στ. Ό, τι έγινε, έγινε και πρέπει να γίνεται από πλευράς αναταραχής. Το κρίνει το ένστικτο και η πραγματικότητα σκεπτόμενων και καλά γυμνασμένων ανθρώπων. Ντρέπομαι που δεν απέσπασα νωρίτερα την πληροφόρηση που όφειλα να έχω όσον αφορά στο θέμα της αστυνομικής βίας και τις δολοφονίες που έχουν ήδη γίνει. Γεννήθηκα στα εξάρχεια, μεγάλωσα στα εξάρχεια και δεν ήξερα ότι έχει δολοφονηθεί κι άλλο παιδί 15 χρονών, όταν εγώ ήμουν 3. Ντρέπομαι που εκτός από μία φορά πριν από 7 χρόνια, δεν ενδιαφέρθηκα για τα νομοσχέδια που περνάνε στη βουλή. Δεν ντρέπομαι για αυτό που έχω ψηφίσει μέχρι τώρα και ψηφίζω πάντα και στις δημοτικές εκλογές. 

και τώρα? με ποιόν θα πάμε εμείς που πραγματικά δε θέλουμε να υπακούμε σε τίποτα?














Σε αυτό το τεύχος έγινε διανομή για λόγους έκτακτης επικαιρότητας που ελπίζουμε να μην παραμείνει και πολύ έκτακτη. Σε πολλούς θα πάει μαζί με το τεύχος 23 (σε περίπτωση που σας το χρωστούσαμε). Σε άλλους όχι κι αυτό διότι φροντίσαμε να χρησιμοποιήσουμε όλη την τεράστια ταχυδρομική μας λίστα, ακόμα κι αν μας χρωστάνε.
Το Prits τα κάνει αυτά τα σκέρτσα, γιατί επιθυμεί να πηγαίνετε κάθε βράδυ για ύπνο τσαντισμένοι, θύματα βλακώδους προπαγάνδας και καλών τρόπων.

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home