Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 21

To Prits


PROTYPO MHNIAIO FYLLADIO KRITIKHS TOY KOINVNIKOY GIGNESUAI



Τεύχος 21: η απογοήτευση-η καρμοιριά της Εύας

- Η απογοητευτική αρχή

- μίνι αφιέρωμα στο φεμινισμό.

- Δεν έχω κανένα παράπονο από κανέναν, ρε αδερφέ.



«Απο»γοήτευση παντός είδους

(ερωτική, υπαρξιακή, κοινωνική, επαγγελματική και λάιφ στάιλ, για τους ρηχούς)



Όταν πιάνετε τον εαυτό σας να αισθάνεται μεγααάλη απογοήτευση, μη φοβού: σταθείτε με το δεξί αγκώνα παρατεταμένο μπροστά στον καθρέφτη, σε στυλ «χαιρετάω ναζιστικά» και προτάξτε το μεσαίο δάχτυλο του αριστερού σας χεριού, απο-φασιστικά πάντα. Όλα θα πάνε καλά. Όλα μες στη ζωή είναι.

Η απογοήτευση είναι ένα εξαιρετικά συνηθισμένο φαινόμενο. Έντασσεται σε εκείνη την κατηγορία των λέξεων που αρχίζουν με το δημοφιλές πρόθεμα «απο-». Απολογισμός, απόφαση, απόνερα, απόπειρα, απόδειξη (ότι με έπιασες με κάποιον άλλον), απόκαμα-πια, με αποστόμωσες και άλλα τέτοια. Ακόμα κι αν δεν αισθάνεστε αρκετά «από» και εντάσσεστε στην κατηγορία εκείνων που αισθάνονται «υπό» σκέτα, το συγκεκριμένο πρόθεμα, υπόσχεται να μη σας εγκαταλείψει και να καραδοκεί στη γωνία. Κοινώς, θα τη φάτε από κάπου, την απογοήτευση, ακόμα κι αν θεωρείτε ότι είστε και γαμώ τα παιδιά και δε σας πιάνει κανείς. Άρα, δεν έχετε παρά να «απο-δεχτείτε» το πρόβλημα που μας γαμεί και μας κανονίζει όλους για να κάνουμε ειρήνη όλοι μαζί, μια ώρα αρχίτερα - επιτέλους.

Πολλές φορές, η απογοήτευση, δεν προκύπτει ως συνέπεια ορισμένων πράξεων και ενεργειών. Αλλά αυτή είναι η πιο δύσκολη περίπτωση απογοήτευσης, οπότε θα την εξετάσουμε στο τέλος. Η συνήθης απογοήτευση, προκύπτει όταν πιάνουμε κάποιον (ή μας πιάνει κάποιος) να κάνει κάτι που δε θέλουμε, ή να μην κάνει αυτό που θέλουμε. Τότε βρισκόμαστε μπροστά σε μία τερατώδη σύμπτωση, που θέλει έναν από τους δύο ένοχο και τον άλλον απλώς δύσμοιρο. Είναι πολύ άσχημο. Είναι μεγάλη «απογοήτευση».

Συνήθως η απογοήτευση, συνδέεται με στιγμές κρίσης της εμπίστοσύνης μας απέναντι στο ανθρώπινο είδος και τις αυτού δραστηριότητες. Η απογοήτευση είναι ένα μικρόβιο που μολύνει την πρωταρχική μας συναίνεση απέναντι στο φαινόμενο της ζωής και τις εκφάνσεις του βλ. έρωτας, συμβίωση, οικονομική εξασφάλιση, επαγγελματική επιβίωση κλπ. Τα θέματα αυτά είναι πολύ σημαίνοντα, αλλά όχι «σημαντικά» τελικά, καθότι καταδικασμένα να μας προδίδουν διαρκώς. Ή να τα προδίδουμε εμείς, το ίδιο κάνει.

Όταν φτάνουμε σε εκείνο το σημείο της φθοράς, όπου οι πράξεις έχουν γίνει πλέον αρκετές και οι επιβεβαιώσεις ότι κάνουμε το σωστό, έχουν γίνει καμία, είναι επόμενο να αναρωτηθούμε «γιατί;». Αυτό «το γιατί», είναι τελείως άλλο θέμα επίσης, αλλά φέρει το πρωταρχικό σπέρμα της «μασίφ απογοήτευσης». Κάτι δεν κάναμε καλά, κάτι δεν έκαναν οι άλλοι και τελικά μείναμε όλοι απογοητευμένοι διαρκώς, ο ένας από τον άλλον. Παραλείψαμε κουβέντες, παραλείψαμε πράξεις και ίσως καλύτερα, γιατί αν τα είχαμε κάνει όλα, πάλι σκατά θα ήμασταν, αλλά «γιατί;».

Άλλο ένα γνώρισμα της απογοήτευσης είναι ότι σε πάει πίσω, πολύ πίσω. Στη στιγμή που η Εύα δοκιμάζει το μήλο, γιατί είναι μαλακισμένη και γιατί αν δεν το είχε δοκιμάσει, θα ζούσαμε όλοι ανά δυάδες σε έναν ιδανικό πορνογραφικό παράδεισο όπου το λάθος θα ήταν ιδέα άγνωστη. Ποιός της είπε να δοκιμάσει «το μήλο»; και να μας κεράσει τέτοια απογοήτευση, εμάς τις προσεχείς γενιές, που ούτε σε παράδεισο ελπίζουμε, ούτε και το μήλο κατέχουμε για να το δοκιμάσουμε; απλώς απορώ.

Απλώς γίνονται πάντα τα ίδια και τα ίδια. Η εμπιστοσύνη προδίδεται και ο πόνος είναι πάντα κοινός. Ένας από τους δύο, θα πέσει στον πειρασμό να πάει με κάποιον άλλον, ένας από τους δύο δε θα έχει αρκετά λεφτά για να ταϊστεί το μωρό, ένας από τους δύο θα κλάσει κατά λάθος. «Απογοήτευση».

Προτεινόμενη λύση: καμία. Απλώς να είναι ο κόσμος προετοιμασμένος για αυτό που πρόκειται να του συμβεί. Αν-«από»-φευκτα. Χωρίς από-δραση. Να το αντιμετωπίσει με τον ελάχιστο δυνατό απο-τροπιασμό. Είναι μέσα στη ζωή κι από- μπρος κι από- πίσω. Η μισή ζωή είναι μισή-απογοήτευση και η άλλη μισή σκέτη από-λαυση. «Από-τομα».


( & παραλήρημα τώρα)


Φ ε μ ι ν ι σ μ ός.


Μα πώς τελικά τα έχουμε καμωμένα;

καλά, κακά; ή τα έχουμε καμωμένα δύσκολα;

Σε συνέχεια της αναζήτησης των ιδεολογικών προκειμένων του προθέματος «από», θα κάνουμε άλλη μία μελέτη πάνω στο «συνολικό απο-τέλεσμα», με το οποίο ερχόμαστε σε επαφή σχεδόν καθημερινώς. Τα πράγματα εξακολουθούν να είναι δύσκολα. Ήταν και είναι δύσκολα. Αλλιώς δε θα γράφαμε τίποτα, δε θα ακούγαμε τίποτα, θα ήμασταν όλη την ώρα στο κρεβάτι με αυτόν που πρέπει. Αλλά προφανώς δεν πρέπει. Γι’ αυτό και δεν είμαστε. Όχι όλη την ώρα τουλάχιστον & συνήθως όχι με αυτόν που πρέπει.

Πώς τα έχουμε καταφέρει έτσι; είναι εντάξει, επιβιώνουμε, αλλά μερικές από εμάς, που έχουμε κακούς πλανητικούς χάρτες και πολλά υπόλοιπα (προφανώς) από προηγούμενες ζωές (ε?), συνεχίζουμε να αναρωτιόμαστε «μα δε θα μπορούσαν να είναι και καλύτερα;». Γιατί η απάντηση θα πρέπει να είναι πάντα «όχι»;

Αυτή η αρχική απογοήτευση με την οποία συναντιόμαστε όταν αρχίζουμε να ασχολούμαστε με ό,τι λέγεται «κοινωνία» ή σκέτα «οι υπόλοιποι», είναι νομίζω πολύ δομική. Βγαίνοντας από τον πυρήνα της οικογένειας (όχι την «πυρηνική οικογένεια», αλλά «τον πυρήνα» το σκέτο, αυτόν που οφείλει να ενσαρκώσει η μαμά, παίζοντας το ρόλο του κουκουτσιού, έστω κι αν αναγκάζεται συνήθως να τον παίξει στο πλαίσιο ενός σάπιου μήλου), συνειδητοποιούμε ότι το παιχνίδι δεν είναι παιχνίδι.

Είτε λέγεται επάγγελμα, είτε λέγεται «αυτό που θα μου άρεσε πολύ να κάνω», είναι πολύ ζόρικο. Και άγνωστο. Άνθρωποι και άνθρωποι στο όνομα της τέχνης έκαναν μέγιστες παπαριές, ακριβώς επειδή ένιωθαν αυτή την έλλειψη προσανατολισμού μπροστά στο άγνωστο που όφειλαν να αντιμετωπίσουν, για να επιβιώσουν.

Ωραία τελοσπάντων.

Δεν είναι εύκολο να βρεις την ταυτότητά σου μέσα σε μία κοινωνία που σε ποτίζει σπάνια και που σου δίνει την ευκαιρία μέχρι τα τριάντα. Δεν είναι εύκολο και είναι και λυπηρό όταν ψάχνεις και δεν την βρίσκεις. Παλιά, στο μεσαίωνα, οι εξηντάρηδες παντρεύονταν εικοσάχρονες καλλονές και αυτές τους έκαναν πέντε παιδιά. Το πρωτότοκο έπαιρνε το θρόνο. Θα ήταν όλα πιο εύκολα για εμάς τις γυναίκες, αν είχαμε έναν μπούσουλα: μία ιδέα που να λέει ότι η καλύτερη δυνατή εξέλιξή μας, είναι το να παντρευτούμε εξηντάρη και να του κάνουμε παιδιά. Θα ήμασταν πολύ πιο βολεμένες απ’ ό, τι είμαστε και πολύ πιο χαλαρές και χαρούμενες.

Αλλά και πάλι δεν είμαστε και πάλι τα πράγματα δεν είναι έτσι. Γιατί οφείλουμε να τα ανακαλύψουμε μόνες μας, είτε μικρές, ή μεγάλες, πάντα μόνες μας. Τα στερεότυπα έπεσαν και αυτό μπορεί να είναι καλό, αλλά είναι και κακό, γιατί μένουμε διαρκώς απο-προσανατολισμένες. Απογοητευμένες και απότομες. Κανείς δε λέει πια τι να κάνουμε, ή συνήθως όποιος λέει, προτείνει αηδίες.

Και σα να μην έφτανε αυτό, έχουνε πάει όλες και δουλεύουν για να επιβεβαιώσουν ότι είναι άξιες και ανεξάρτητες και υποσκάπτουν την πορεία των υπολοίπων προς την πολυπόθητη οπισθοδρόμηση στο παρελθόν, η αναβίωση του οποίου θα μπορούσε να αποδειχτεί ευεργετική για όσες πονάμε στην ιδέα ότι χάνουμε τη μενεγάκη κάθε μέρα, γιατί? γιατί παρακαλώ? για να θεωρούμαστε περήφανες εργαζόμενες; κάποιες το χάφτουν, αλλά κάποιες πολύ δυστυχώς, δεν καταφέρνουν να το καταπιούν κιόλας. Το καταπίνουν πρακτικά, αλλά στο θεωρητικό κομμάτι, κολλάνε. Πήγαν και έκαναν το αγώνα επιπόλαια και να ‘τα τώρα.

Έχουν περάσει αισίως 50 και βάλε χρόνια από τη μέρα που η γυναίκα κατάφερε να ενεργήσει πολιτικά (και πολλές δεν το κάνανε κιόλας, γιατί είχανε την πατάτα στο στόμα), στο όποιο φάσμα της κοινωνίας, τής προσφέρθηκε διαθέσιμο. Εμένα, όπως και πολλές άλλες, δε με πολυενδιαφέρει το πρακτικό κομμάτι του πράγματος. Το έκανε /δεν το έκανε η γυναίκα, με ενδιαφέρει περισσότερο «το τι έγινε».

Και όποια κάτσει να το σκεφτεί λίγο παραπάνω, δε θα αρνηθεί ότι τελικά σκατά παρέμειναν τα πράγματα. Εντάξει, δεν είπαμε να επανα-θεσμοθετηθεί το ξύλο, αλλά κι αυτές ρε παιδί μου, το παρακάνανε. Έπρεπε απλώς να προτείνουνε μία πιο ελεγκάντ αντιμετώπιση του θηλυκού, δεν έπρεπε να το παρατραβήξουν έτσι. Κάποιες μπορεί να μην την ήθελαν την απόλυτη ισότητα. Κάποιες μπορεί να μην τις ενδιαφέρει να έχουν δικό τους γραφείο, να τους σπάνε τα νεύρα και να τις αντιμετωπίζουν σαν άντρες. Άλλωστε, εκτός από το ξύλο, που και πάλι δεν εξαλείφθηκε εντελώς, τι έγινε; σταμάτησε το κέρατο; σταμάτησε η υποτίμηση; τι έγινε ακριβώς εκτός από το να πολλαπλασιαστούν οι ευθύνες;

Πες λοιπόν, ότι εγώ δε θέλω να τη ζήσω την ισότητα. Θέλω να μάθω να μαγειρεύω και να κάθομαι στο σπίτι μου ήσυχη να πασαλείφομαι με κρέμες συνέχεια. Και εδώ έρχεται το πιο σοβαρό κομμάτι της ιστορίας: με όσα αγόρια έχω μιλήσει, μου έχουν πει «υπέροχα». Και συμπληρώνουν: «αλλά θα κάνεις παιδιά, βεβαίως» (ωχ, την πάτησα). Άντε τώρα να αρχίσεις διακριτικά να εξηγείς ότι δεν εννοείς ακριβώς αυτό. Εννοείς να κάθεσαι στο σπίτι σκέτα. Και ειλικρινά αναρωτιέσαι γιατί να μην το αξίζουν αυτό τα κορίτσια;

Γιατί να μην έχει ποτέ κανείς σκεφτεί το ενδεχόμενο να υπάρξει μία προώθηση ενός σεξισμού τέτοιου, που θα αφήνει εντελώς απέξω την ιδέα της μητρότητας; Γιατί οι οικογένειες να μην αποτελούνται από 2 άτομα και το κορίτσι να είναι απλώς υποχρεωμένο να φροντίζει το ήδη υπάρχον νήπιο, το αγόρι δηλαδή, ενώ η ίδια θα λατρεύεται ανιδιοτελώς μόνο και μόνο επειδή μυρίζει όμορφα;

Σκέφτομαι ότι μπορεί πάλι η Εύα να τα έφταιγε όλα, επειδή το μήλο ήταν κόκκινο. Που σημαίνει ότι καταδικάστηκε για την αμαρτία και πήρε στο λαιμό της και τις υπόλοιπες. Το «κόκκινο μήλο» δεν μπορεί να μην κρύβει κάποιο συμβολισμό, που στην προκειμένη περίπτωση, αφορά πιθανότατα στο γεγονός ότι ο Αδάμ την πήδαγε κάθε μέρα (επειδή δεν υπήρχε και καμία άλλη να πηδήξει).

Άρα η ουσία του αμαρτήματος, είναι ότι η Εύα καταδικάστηκε να πηδιέται με σκοπό (την τεκνοποίηση) και όχι άσκοπα. Το «κόκκινο» ταυτίζεται με την ηδονή και το αμάρτημα πληρώνεται με την καταναγκαστική τεκνοποίηση. Η οποία προφανώς αποτέλεσε και το βασικό άλλοθι, για να δικαιολογηθεί η ύπαρξη της γυναίκας και ο γενικότερος ρόλος της στην κοινωνία. Διότι, όπως είναι προφανές, η γυναίκα χρειαζόταν άλλοθι για να υπάρξει, τη στιγμή που ο άντρας, υπήρχε έτσι απλά, θεωρείτο «δεδομένος» και προορισμένος για όλα.

Και παρόλο που σε αυτή την παράλογη ιστορική διαδρομή, σημειώθηκαν ορισμένες παρεκκλίσεις, ακόμα κι αυτές, επιμελώς συγκαλήφθησαν πίσω από το επιχείρημα της ατέλειας, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν κατάφεραν να δρομολογηθούν ορισμένες αλλαγές.

Αλλά τι τα θες; ακόμα και η ομοφυλοφιλία, το έσχατο καταφύγιο των απανταχού “δήθεν” έξυπνων κομπλεξικών, έχει χάσει το νόημά της. Έγινε κι αυτή εμπόρευμα, έγινε αποτέλεσμα. Άσε που η ομοφυλοφιλία μπορεί να βοηθάει στην αποφυγή του παιδιού, αλλά δε βοηθάει ως προς το θέμα της αποφυγής της δουλειάς τώρα που το σκέφτομαι (που είναι και το βασικό μου πρόβλημα), οπότε δεν έχει νόημα η αναφορά της τώρα.

Ο σκοπός είναι να αγωνιστούμε (από Δευτέρα), να βρεθεί ένας τρόπος να κατοχυρωθεί συνταγματικά το δικαίωμα του κοριτσιού να αφιερωθεί στο κέικ εάν και εφόσον το επιθυμεί, χωρίς όμως τον ηθικό εκβιασμό της επιβεβλημένης μητρότητας.

Ε; δεν μπορεί να είναι τόσο δύσκολο πια, ε; (ντομάτες και ένα κουνουπίδι). Σοβαρά τώρα, εγώ θεωρώ πολύ πιο υποτιμητικό τα όποια προνόμια να δίνονται με βάση το αν είσαι μάνα ή όχι. Το κίνημα έπρεπε να έχει στοχεύσει ψηλότερα, συγκεκριμένα στο απόλυτο καθισιό. Ορίστε, πάλι σκατά τα κάναμε με όλες αυτές τις εξυπνάδες.

Πώς θα γίνει ο άλλος αγώνας:

- ο αγώνας θα γίνει λιτά. Θα ορίσουμε ένα σημείο στο οποίο θα συναντιόμαστε 1 φορά το μήνα και θα αγωνιζόμαστε.

Ποιοι θα είναι οι στόχοι του αγώνα:

- οι στόχοι του αγώνα θα είναι το να ζήσει ο καθένας από εμάς καλύτερα και όσοι θέλουν να μπορούν να δανείζονται λεφτά ο ένας από τον άλλον, χωρίς να τα επιστρέφουν.

Ποια θα είναι τα πρότυπά μας:

- Τα πρότυπά μας θα είναι

α. υποκείμενα και

β. αντικείμενα

Στην κατηγορία των υποκειμένων θα μπορεί να εντάξει ο καθένας ό, τι θέλει και μετά θα ψηφίσουμε. Εγώ π.χ. θαυμάζω από άντρες το Μαγγελάνο, για την ανθρωπιστική δράση του (νομίζω δεν είχε) και από γυναίκες την Τουϊγκι, γιατί λένε ότι έκανε ωραία ομελέτα και γιατί ήταν το μόνο πραγματικά «ιδιαίτερο» μοντέλο.

Στην κατηγορία των αντικειμένων θα ανήκουν παντός είδους τοστιέρες.

Αν θα κάνουμε πορείες:

- όχι.

Αν θα τρώμε ό, τι θέλουμε:

- ναι, αλλά θα νηστεύουμε το γάλα εις ένδειξη διαμαρτυρίας.

Αν θα παίρνουμε θέση για τα υπόλοιπα πολιτικοκοινωνικά ζητήματα που θα απασχολούν τον τόπο μας.

- όχι, γιατί οι θέσεις προορίζονται για άτομα που τις έχουν ανάγκη.

Αυτά προς το παρόν. Ισιώστε τους φιόγκους σας!


0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home