Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 17

To Prits

ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ


τΕΥΧΟς 17: το μεγάλο «αλλά»

Η αντίθεση έρχεται πριν τη θέση

Η κατάθεση δεν επαρκεί ποτέ γαμώ την π μου

Σκατά στη μούρη όλων

Α

Το «αλλά.......» πώς θα τα κάνω όλα αυτά;


Ναι βρε παιδί μου, αλλά πώς; πώς θα τα φέρω σε λογαριασμό; τόσα είναι... τι να τα κάνω; να κάνω πώς; Πώς σκατά; Πού υπάρχει το «αλλά»; Υπάρχει στο κεφάλι μας; υπάρχει στα όρη; υπάρχει στα άγρια βουνά; υπάρχει; Απ’ ό,τι έχω καταλάβει, στοιχειώνει μερικούς από εμάς, σαφέστατα όχι όλους, γιατί έχω πιάσει μερικούς (σίγουρο αυτό) που δεν έχουν «αλλά». Κάνουν ό,τι μαλακία τους κατέβει στο κεφάλι και δε σκέφτονται σε πόσο δεινή θέση μπορεί να περιέλθουν επιλέγοντας να πράξουν τη μαλακία τους. Μπορεί η συγκεκριμένη στάση (υπακοής στην παρόρμηση), να οφείλεται και σε καθαρή βλακεία (χαμηλός δείκτης νοημοσύνης), ποιός όμως μας εγγυάται ότι οι υπόλοιποι, που τον έχουμε υψηλό (οοο), τα περνάμε καλύτερα;

Η αλήθεια είναι ότι το «και αν» – «αλλά» – «πολλές λακκούβες στο δρόμο», έχει εμποτίσει σε τέτοιο βαθμό όλες τις εκφάνσεις του βίου μας, που μας είναι αδύνατο να αποφύγουμε στις περισσότερες περιστάσεις, το να σκεφτούμε 2 φορές. Είναι πραγματικά τα πράγματα από τη φύση τους ανώμαλα; ή έχουμε ακόμα τα περιθώρια να φάμε το παραμύθι ότι είμαστε πλασμένοι τέλειοι μηχανισμοί, προορισμένοι για να ζήσουμε μια ευτυχία, τέλειο κύκλο; Αν ήμασταν τέτοιοι τύποι, δε θα υποκύπταμε καν εξ’ αρχής στην αντίφαση ως ιδέα, στα σκατά ως τρόπο ζωής και στο μεγάλο ερωτηματικό (?) ως ένα και μοναδικό Θεό. Παρόλο που ακόμα κρατιόμαστε από φθαρμένες χειρολαβές, οφείλουμε να πέφτουμε για ύπνο κάθε βράδυ, με την ελπίδα ότι είμαστε γενημένοι θηρία τελειότητας... Ναι καλά

Εναλλακτική διατύπωση της άνω απορίας: «Μπορούμε επιτέλους να είμαστε τέλεια;». Οριστική απάντηση: «ΟΧΙ». Όχι γιατί δεν είμαστε πλασμένοι τέλειοι, όχι γιατι δεν μπορούμε να απολαμβάνουμε τη χρήση ενός αρίστου συστήματος πλοήγησης, αλλά διότι εξ’ αρχής τα μπουζί ήταν ελαττωματικά. Πότε πέθανε το ιδανικό, δε θυμάμαι ακριβώς, πρέπει να ήτανε 2-3 μέρες πριν, όταν το συνάντησα για τελευταία φορά και κάπου πήγαινε και βιαζόταν. Η φύση των πραγμάτων είναι τέτοια, πρέπει να το λέμε συνέχεια, να μας το υπενθυμίζουμε το «αλλά», για να ελπίζουμε κάποια στιγμή ότι θα το βάλουμε κάτω (και θα σταματήσει επιτέλους να τρέμει).

Το αντίδοτο στο «αλλά» είναι ένα: το «Αυτά είναι», το Ταο. Παραπονιέται ο κόσμος συνέχεια, με διάφορους τρόπους, είτε για μικρά πράγματα, ή για μεγαλύτερα, για λίγο πιο υπαρξιακά. Γκρινιάζουν και τα κορίτσια, μερικά γιατί δε βρήκαν να κάνουν κάτι ενδιαφέρον χτες το βράδυ, μερικά άλλα γιατί ακόμα εδώ και τόσα χρόνια δε βρίσκουν κάτι ενδιαφέρον γενικώς. Και λέω εγώ: μα «αυτά είναι»(!!!) Δεν έχει άλλα, μας την έχουν φέρει και ακόμα δεν το έχουμε καταλάβει. Δεν υπάρχει «αλλά μήπως...». Υπάρχει σκέτα «μήπως» και ζούμε εντός του, βρε αδερφέ. Τα πράγματα δεν μπορούν να είναι σκέτα όμορφα.

Αν κάποιος ενδιαφέρεται πραγματικά να ζήσει τα πράγματα σκέτα όμορφα, οφείλει να απομονωθεί σε κελί (ή σε κάποια αποθηκούλα, ή στη ντουλάπα), αν τα κελιά είναι όλα κατειλλημένα. Δεν έχει αλλιώς. Αλλιώς έχει διαρκές «αλλά», αλεπάλληλες διαψεύσεις, ματαιώσεις, διεγέρσεις ματαιώσεων και πάντα τα αμφίβολα, ασταθή, ρευστά και βλακώδη συναισθήματα που μας κάνουν να νιώθουμε απλώς κοινοί. Συνεπώς: αυτά είναι. Όποιος ηλίθιος εξακολουθεί να τρέφει ελπίδες ενός ιδανικού μέλλοντος, είναι γελασμένος άσχημα. Όχι απλώς δεν πρόκειται ποτέ να το συναντήσει, αλλά κι όταν θα το συναντήσει, δε θα καταλάβει ότι το συνάντησε, θα το πάρει για κάτι άλλο, για μεταμφιεσμένο παρελθόν ας πούμε. Άσε που αποκλείεται να είναι και ιδανικό.

Δεν έχει λέμε, έχει μόνο κλάσματα του δευτερολέπτου, αυτό έχει. Έχει ένα «αλλά» τόσο μεγάλο όσο το στόμα της φάλαινας, τόσο μεγάλο όσο το σύμπαν, όσο ο ουρανός, α-τε-λεί-ω-το. Ένα και μοναδικό, που το διαβάζεις κι αντίστροφα. Όταν τα πράγματα αρνούνται να έρθουν στα μέτρα σου, τότε δεν έχεις παρά να συστηθείς στα πεταχτά με το Θεό.

(Όμορφααααα...- το χάνουμεεεεε...)




Αχ και να μας επέτρεπαν λίγες καταθέσεις (μόνο λίγες)


Αχ και να μας επέτρεπαν λίγη περισσότερη μανία, τι ωραία που θα τον σουλουπώναμε τον κόσμο! Αχ και να ήταν οι άνθρωποι νορμάλ και να συνυπήρχαν όμορφα... Αχ και να μην είχαμε πεντακόσιους Θεούς στα πόδια μας... Αχ και να λέγαμε ότι θέλαμε αυτό και να γινόταν αυτό μετά από λίγο! Να ποτίζαμε τα λουλούδια, να φυτεύαμε τις ντομάτες, να φοράγαμε γαλότσες συνέχεια, να ζούσαμε στην Ισλανδία και να βουτάγαμε το κεφάλι μας στο χιόνι κάθε πρωί, για να ξυπνάμε όμορφα.

Συμπέρασμα Μεγάλο #1: Ο άνθρωπος δε χρειάζεται τα λεφτά. Πολλά χρόνια ζήσαμε με την πλάνη «λεφτά». Δεν υπάρχουν τα λεφτά, δεν ισχύουν, τέρμα. Όποιος έχει τα λεφτά και είναι χαρούμενος επειδή έχει τα λεφτά, να σηκώσει το χέρι του.

Συμπέρασμα μεσσαίο #2: βάλε το δάχτυλό σου στο στόμα σου. Τι πιάνεις; τι ξέρει ο κόσμος; τίποτα. Αγνωστικισμός, μηδέν η γνώση, μηδέν η αξία, μηδεία αρχή, μηδέν τέλος. Δεν έχει. Παίζουμε.

Συμπέρασμα οριακό #3: τι να φάω για να γίνω ευτυχισμένος;

Συμπέρασμα #4: δε με αγαπάει. Είναι προφανές.

Συμπέρασμα #5: Θα φύγω. Δεν κάθομαι άλλο. Θα πάω στη Σενεγάλη, επιτέλους, θα το κάνω, τόσα χρόνια με περιμένουνε τα παιδιά.

Συμπέρασμα #6: Βαριέμαι ελεεινά να βγω έξω και να γελάμε και να χαιρόμαστε, αλλά τώρα είπα ναι.

Συμπέρασμα #7 σοβαρό: επαρκούν άραγε τα λεφτά μου για να τραφώ αυτό το μήνα;

Συμπέρασμα #8: Τελικά δεν υπάρχει νόημα στο να δουλεύεις, ακόμα κι αν η δουλειά σου είναι ωραία και ενδιαφέρουσα.

Συμπέρασμα #9: Αν καταφέρεις να αιχμαλωτίσεις τη μύγα καπακώνοντάς την με ένα ποτηράκι του κρασιού, η μύγα μετά την απελευθέρωσή της, θα πετάξει μεθυσμένη. Ακόμα κι αν το ποτήράκι ήταν πεντακάθαρο.

Συμπέρασμα #10: Πολλές κοπέλες στο σχολείο μου, που περνιόνταν για μεγάλες ανάρχες, έχουν κάνει παιδάκι. Ο κόσμος βαριέται νωρίς. Όχι νωρίς δηλαδή, νωρίτερα.

Συμπέρασμα #11: Η ώρα είναι αισίως 1.21’ π.μ.

Συμπέρασμα #12 (καταληκτικό): Κάποια στιγμή θυμάμαι, είχα πετύχει το Θεό να φτύνει. Ποιός ξέρει τι είχε φάει ο έρημος.



Πάρτε τη ζωή στα χέρια σας με 3 κινήσεις & μετά χειριστείτε τη με μαεστρία & μετά φλουπ! θα είστε θεοί & μετά θα γαμάτε & μετά...


Σοβαρές υπαρξιακές απορίες εξακολουθούν να ταλανίζουν τον εγκέφαλο ενός ανθρώπου που έχει καταβάλει πραγματικά φιλότιμες προσπάθειες να έρθει σε επαφή με ποικίλες ιδέες (στο μέτρο του δυνατού πάντα και στο μέτρο που επιτρέπουν την ανωτέρω πνευματική αναζήτηση οι συνθήκες της καθημερινής ζωής, οι γνωστές δύσκολες και τίποτα υποσχόμενες). Σοβαροί και ασόβαροι άνθρωποι, κάνουν ό,τι μπορούν είτε για να ενθαρρύνουν την ενασχόληση του υποκειμένου με τα βαθύτατα αυτά ερωτήματα, ή και για να το αποπροσανατολίσουν από τον απώτερο στόχο, δηλαδή την εύρεση της Αλήθειας, η οποία οφείλει να μη μας γελάσει και να αποδειχθεί στο τέλος μια, καθολική, πανανθρώπινη και κατά προτίμηση μπεζ για να δένει με τις καινούργιες μου καφέ σαγιονάρες.

Προσπάθεια Εύρεσης της Αλήθειας στην περίπτωση που ο διακόπτης για το φως του μπάνιου αρνείται να λειτουργήσει: τι άραγε συμβαίνει στο διακόπτη; γιατί αποφάσισε να τερματίσει τη λειτουργία του σε μια τόσο ακατάλληλη στιγμή, όταν ο θερμοσίφωνας έχει ήδη ζεστάνει το νερό και εγώ νιώθω πραγματικά τόσο έτοιμος να κάνω μπάνιο;

Εδώ έχουμε μια αρκετά δύσκολη περίπτωση αναζήτησης της Αλήθειας, η οποία προϋποθέτει αρκετή υπομονή και ίσως λίγο θάρρος: για αρχή προτείνουμε τη γνωστή ως παραγωγική μέθοδο εξαγωγής συμπερασμάτων, δηλαδή θα σκεφτούμε με αφετηρία μια γενική αρχή (π.χ. οι διακόπτες υπάρχουν για να μας βοηθούν να ανοίγουμε το φως) και θα καταλήξουμε σε πιο εξειδικευμένα συμπεράσματα (π.χ. πιθανότατα κάηκε η λάμπα). Αν στη συλλογιστική μας πορεία συναντήσουμε ανυπέρβλητα εμπόδια, όπως υποψίες περί συντονισμένης βλάβης θερμοσίφωνα-λάμπας, θα πρέπει να προσπαθήσουμε να τα ξεπεράσουμε σκεπτόμενοι πάλι λογικά και ανάγοντας τη βλάβη στον πίνακα πια, ο οποίος αναγκαστικά θα φορτωθεί το τελικό βρισίδι.

Προσπάθεια Εύρεσης της Αλήθειας στην περίπτωση που υποχρεούστε να παραστείτε σε κοινωνική εκδήλωση, η οποία, όμως, ουδόλως σας κινεί το ενδιαφέρον.

Εδώ αρχίζουμε από τη λεγόμενη βασική προϋπόθεση, η οποία στην προκειμένη περίπτωση είναι η δήλωσή σας (στον εαυτό σας) ότι η συγκεκριμένη εκδήλωση «δε σας κινεί το ενδιαφέρον». Αν κάτσουμε να σκεφτούμε γιατί δε σας το κινεί, θα πάμε μακριά, οπότε καλύτερα να μείνουμε στο κύριο στέλεχος του συλλογισμού που αφορά στην επικείμενη πράξη σας, δηλαδή στο αν θα πάτε τελικώς ή όχι.

Μην πάτε.

Προσπάθεια Εύρεσης της Αλήθειας πάνω στο ζήτημα της υπογεννητικότητος που βασανίζει το έθνος μας και μάς υποσκελίζει δημογραφικώς.

Εδώ κοιτάμε αρχικά την προσωπική μας ψυχοσυναισθηματική θέση πάνω στο ζήτημα: αισθανόμαστε υπεύθυνοι για την πορεία του Έθνους; μας ενδιαφέρει; αν ναι, τότε έχουμε κάνει το στρατιωτικό μας; αν ναι, τότε πότε θα κάνουμε παιδάκι; (η ερώτηση αφορά κυρίως άνδρες διότι τα κορίτσια, τα περισσότερα, το σκοπεύουν το παιδάκι λόγω των σχετικών ορμονικών διαταραχών, εκτός αν έχουν ορκιστεί αιώνια πίστη σε άλλα μπισκοτάκια)

Προσπάθεια Εύρεσης της Αλήθειας στο πλαίσιο γενικότερου στοχασμού πάνω στην πορεία του κόσμου και ειδικότερου στοχασμού πάνω στην πορεία των κινημάτων και των ιδεολογιών.

Έχει τελειώσει το θέμα. Φτάσαμε αργά. Τα έχουν πει όλα και ευτυχώς είχαν την καλοσύνη να μας ενημερώσουν ότι τα έχουν πει όλα και να μην προσπαθούμε. Τελεία (και παύλα).

Προσπάθεια Εύρεσης της Αλήθειας αναφορικά με τη φύση του Ανθρώπου (εναλλακτική διατύπωση: άραγε με θέλει?????).

Προαιώνιο ερώτημα. Φάτε ρυζόγαλο και σταματήστε να διαρωτάσθε. (εναλλακτική διατύπωση: Φάτε ρυζόγαλο και κάντε το και γαργάρες, αν είστε μάγκας) Μπου α χα χαα ααααααα....!!!!

Άντε τελευταίο. Προπάθεια Εύρεσης της Αλήθειας στην περίπτωση «πού είναι επιτέλους η αλήθεια;»

Σοβαρή Καθοδήγηση: Θυμάστε που ήσασταν μικρός και παίζατε με μια μπουρδίτσα αυτοκινητάκι και σας έπεσε πίσω από τον καναπέ στο σπίτι της γιαγιάς και χωθήκατε από κάτω και δεν το βλέπατε και μετά το ξεχάσατε και μετά το έφαγε η ηλεκτρική σκούπα; Ε, κοιτάξτε ξανά.




Σ-χέσεις

Ο κόσμος παιδεύεται με τις σχέσεις. Λέει ο κόσμος «μα γιατί δεν έχω σχέση; τι έχω; μυρίζω;»

Όχι, φίλε μου!

Προς Θεού!

Η απάντηση είναι απλώς, «όχι, δεν έχεις».


Θα δώσουμε τις 3 βασικές αρχές που αφορούν στην καθιέρωση μιας απλής σχέσης για να βοηθήσουμε τον συνάνθρωπο που σκύβει:

α. όταν ο ένας θέλει περισσότερο και ο άλλος λιγότερο, τότε έχουμε μια άριστη σχέση.

β. όταν κανείς από τους δύο δε θέλει, τότε έχουμε μία επίσης άριστη σχέση (προξενιό).

γ. όταν και οι δύο θέλουν πάρα πολύ, τότε δεν μπορεί να υπάρξει σχέση.

Όπως παρατηρούμε η φύση έχει προνοήσει ούτως ώστε ο άνθρωπος να συνάπτει άπειρες σεξουαλικές σχέσεις με όλα εκείνα τα υποκείμενα που ποσώς τον ενδιαφέρουν, χωρίς ποτέ να καταφέρνει να βάλει κάτω αυτόν που πραγματικά θέλει. Η κατάσταση, μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται δεινή, δεν είναι όμως, καθότι εξυπηρετεί την εσώτερη οικονομία της φύσης, η οποία θέλει τον άνθρωπο προβλεπόμενο και πάντα με άθροισμα το μηδέν, να υπάρχει δηλαδή μία ισόρροπη κατάσταση. Όλα αυτά είναι πάρα πολύ όμορφα.

Η ισόρροπη κατάσταση που προαναφέραμε, οφείλει να υπάρχει και κατά τη διάρκεια του λεγόμενου «δεσμού» και καθιερώνεται διά της αδιαφορίας και της απάθειας που τείνουν να εκδηλώνουν εναλλάξ τα μέλη της της σχέσης (συνήθως 2 τον αριθμό), έτσι ώστε να σπάνε ικανοποιητικά ο ένας τα νεύρα του άλλου και να μη βαριόνται τα δυο τους, εύκολα, ποτέ. Οι άνδρες φημίζονται για την ικανότητα να επιδεικνύουν την αδιαφορία για την επίταση της ερωτισμού στο πλαίσιο της σχέσης, οι δε γυναίκες φημίζονται για το ταλέντο τους να επισημαίνουν στον άνδρα, όλα εκείνα τα στοιχεία της συμπεριφοράς του που οι ίδιες θεωρούν λάθος και που-προς Θεού-δε θα έπρεπε ποτέ να έχουν επισημάνει.

Έχοντας υποφέρει αλεπάλληλες σαϊτιές και από τις δύο πλευρές, η έρημη η σχέση- η οποία βρίσκεται ακριβώς στο ενδιάμεσο της απόστασης μεταξύ αγοριού και κοριτσιού- παύει να υφίσταται και φυσικά, ώντας και οι δύο εγωκεντρικοί μονομανείς, αρχίζουν να κατηγορούν την ίδια την άβια οντότητα, αντί να τα βάλουν με τους εαυτούς τους, τους οποίους εξακολουθούν να θεωρούν τέλεια όντα, κατέχοντα την απόλυτη εμπειρία και την υπέρτατη δυνατότητα διάκρισης του καλού από το κακό. Πρόκειται για μία υπέροχη πλάνη.

Άλλη όμορφη πλάνη που λειτουργεί σε αυτές τις περιπτώσεις είναι η πλάνη που καλλιεργείται από το λεγόμενο «σπέρμα του απωθημένου». Εδώ έχουμε να κάνουμε με περίπτωση ατυχούς συγκυρίας που ήθελε το άθροισμα των σεξουαλικών επαφών στο πλαίσιο της «σχέσης» να είναι αισθητά μικρότερο από το άθροισμα των επιθυμητών σεξουαλικών επαφών κατά τη διάρκεια της σχέσης. Σε αυτή την περίπτωση και όταν ο χωρισμός παρουσιάζεται σε ένα από τα 2 υποκείμενα ως τετελεσμένο γεγονός, τότε δυστυχώς έπεται ένα είδος βρυκολακιάσματος.

Ο άνθρωπος ο έχων το απωθημένο, υποφέρει ελαφρώς και καταδικάζεται να αναγκάζεται να αποφύγει την οποιαδήποτε επαφή με το άλλο υποκείμενο σε βάθος χρόνου, διότι υπάρχει σοβαρός κίνδυνος να το καβαλήσει την ώρα που αυτό θα ρεμβάζει ανυποψίαστο. Γι’ αυτό κρατιέται μακριά, πάντα σε απόσταση ασφαλείας, κολλάει χαρτάκια στους τοίχους με την επιγραφή «είναι τρελός, να θυμηθώ να μην του απαντήσω», ή επαναλαμβάνει από μέσα του 9 φορές τη μέρα τη φράση «ενώ εγώ έκλαιγα, αυτός έτρωγε κωκ».

A S/S (Steven Stefanopoulos) production, in association with “The Prits”:

the DVD Dinner

President Evil (φαντασίας)

Σκεφτείτε μια τριτοκοσμική χώρα. Σκεφτείτε αυτή τη χώρα να την κυβερνά ένας ανυποψίαστα και ανυπολόγιστα άσχετος με το αντικείμενο πρωθυπουργός, β’ διαλογής. Σκεφτείτε το αξίωμα αυτού του ανθρώπου να το διαδέχεται ένας αναπάντεχα πιο άχρηστος πολιτικάντης, με ιδιαίτερη έφεση στα αλλαντικά και στην ανικανότητα. Σκοπός του νέου πρωθυπουργού είναι η χειραφέτηση των μαζών, υπό το επιχείρημα του ότι όλα θα πάνε καλά. Μια ομάδα όμως, από ένθερμους υποστηρικτές του διαλόγου και της παραφιλοσοφίας, επαναστατούν, πατώντας πόδι στα κακά και βρωμερά νύχια της ποταπής ιεραρχίας. Αν είστε fun της άνευ λόγου παραποίησης της αλήθειας, καλό θα ήταν να δείτε την ταινία φορώντας τις πολύχρωμες παρωπίδες σας. Σε αντίθετη περίπτωση, πηγαίνετε για μπάνιο.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/ 10

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home