Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 15

To Prits

ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ

ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ


ΤΕΥΧΟΣ 15Ο : Γκρεμός.

· Μπρος και πίσω: η παράνοια ξαναχτύπησε & πάνω στην ώρα της απόφασης, ο γκρεμός απεδείχθη καμβάς ο κοινός.

· Χτυπώντας το ξερό σας αλύπητα σε 3+1 τοίχους

· Είμαι ελεύθερος! Είμαι ελεύθερος! Θα πέσω.


Ξανά το τέρας, αλλά αυτή τη φορά, φορούσε παπιγιόν.

Η ζωή είναι γεμάτη από πολλά μικρά, μεγάλα ή ακόμα μεγαλύτερα διλήμματα. Αυτή η σχεδόν ολοκληρωτική επικράτηση ενός δυαδισμού που μας κρατάει συνέχεια στα όρια του εκσφενδονισμού, προφανώς εξυπηρετεί την όποια αρμονία της φύσης. Δεν μπορεί να βρισκόμαστε συνέχεια ανάμεσα σε δύο επιλογές, δεν μπορεί να είναι όλα μπρος γκρεμός και πίσω ρέμα (και όμως είναι). Προφανώς «νομίζουμε», ότι καλούμεθα να επιλέξουμε. Στην ουσία δε μας ρωτάει κανείς.

Η όποια μανιχαϊστική οπτική, δίνει τη δυνατότητα στον ανθρώπινο εγκέφαλο να αναπαυθεί σε ένα ενδιάμεσο ρευστό χώρο, στα πλαίσια του οποίου, η έννοια της ευθύνης ελαχιστοποιείται υπό το βάρος μιας κοινής μοιρολατρείας που θέλει το υποκείμενο, υπο-κείμενο σε απλούς μαθηματικούς κανόνες τη φύσης. Ένα + άλλο Ένα κάνουν δύο. Και μετά 1-1, κάνει μηδέν. Σου παίρνουν το γκρεμό από μπροστά σου και το ρέμα δε λέει να σε παρασύρει.

Όλοι οι άνθρωποι (αμάν! άνθρωπος!), έχουμε την τάση, όταν βρισκόμαστε σε μια σχετικά άβολη ψυχολογική κατάσταση, να κρύβουμε τον εαυτό μας πίσω από ένα δίλημμα, ξαφνικά θεωρούμε ότι πρέπει να διαλέξουμε κάτι, ξαφνικά οι μέχρι πρότινος άπειρες επιλογές, γίνονται δύο: να πάω/να μην πάω, να του κάτσω/ να μην του κάτσω, να δώσω/ να μη δώσω, να κάνω/ να μην κάνω θέμα και τα συναφή... Ο ορισμός της αποτυχίας (σύμφωνα πάντα με δασκάλους), είναι αυτό ακριβώς το αίσθημα του αδιεξόδου, που βιώνει ο ων σε δίλημμα. Ξαφνικά φοβάσαι ότι θα χάσεις κάτι που σε καμία περίπτωση δεν είχες πριν, απλώς τώρα για δευτερόλεπτα, θεωρείς ότι το απέκτησες, οπότε γιατί να το χάσεις και το να πας παρακάτω φαντάζει ζαβό και ριψοκίνδυνο, ειδικά τη στιγμή που τίποτα δε σου εγγυάται ένα ασφαλέστερο μέλλον.

Η αλήθεια (!) είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας ως «κατέχοντας» τον οποιοδήποτε απόλυτο έλεγχο. Δεν υπάρχει έλεγχος πάνω στο τι μπορεί να συμβεί, επομένως δεν μπορεί να υπάρχουν και διλλήματα. Αν προσπαθούσαμε πραγματικά να περάσουμε τη ζωή μας ασκώντας την όποια υποτυπώδη επιτήρηση πάνω στη ροή των εξελίξεων, θα ήμασταν πραγματικά τόσο μύωπες. Κι αυτό διότι υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν ένα εκατομμύριο αστάθμητοι παράγοντες, αυτοί ακριβώς που έχουν ως αποστολή το να συγχύσουν το είναι μας, να γαμήσουν το εγώ μας και να μας φέρουν αντιμέτωπους με μια πραγματικότητα ανεξάρτητη και ελεύθερη από την οποιαδήποτε δική μας διάθεση επικράτησης πάνω στο φαινόμενο που λέγεται «βίος» και πάνω στην αλληλουχία των περιστάσεων που λέγεται ζωή και επιμένει να μας πείθει για το πόσο λίγοι είμαστε μπροστά στο ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της διαιώνισης του είδους.

Το τι θα κάνω, εξαρτάται από το τι τούβλο θα βρεθεί να με βαρέσει στο επόμενο τετράγωνο. Το πού δουλεύω, εξαρτάται από ένα δις αλληλοδιαπλεκόμενων γνωριμιών και αλληλένδετων εμπειριών, δικών μου και των προπατόρων μου. Το αν θα βγω σήμερα το βράδυ, εξαρτάται από ένα δίκτυο πληροφοριοδοτών που κατά τα άλλα διαθέτουν και δική τους ζωή, το αν θα πλέξω, το αν θα ξεράσω, όλα, τα πάντα περιλαμβάνουν στη συνάρτησή τους κι ένα αστάθμητο παράγοντα x, που επιμένει να υπάρχει για να μας θυμίζει ότι ακόμα κι αν θέλουμε, δεν μπορούμε να είμαστε τελείως υπεύθυνοι για ό,τι συμβαίνει.

Το εξουσιαστικό «εγώ», προδίδεται ανεπανόρθωτα μπροστα στην εγγενή μεταφυσική της ζωής. Δεν καταφέρνει με τίποτα να μας κρατήσει αξιοπρεπείς και όσο συντομότερα αποδεχθούμε την οριακή δύναμη μιας ηλίθιας κατεύθυνσης που επιμένει να μας προκαλεί, διαλύοντας όλες τις δήθεν αρχές που με τρομερό κόπο είχαμε καταφέρει μέχρι τώρα να συσσωρεύσουμε και να αρχειοθετήσουμε, τόσο πιο γρήγορα θα προχωρήσουμε στο «παρακάτω» και τόσο περισσότερα θα καταφέρουμε τελικά να ζήσουμε. Το θέμα είναι να εντοπίσουμε κάποια στιγμή, τι τελικά θέλουμε να κάνουμε (ναι στη ζωή, όχι στα ναρκωτικά ή ναι στο μηδέν, όχι στο άδικο ΦΠΑ;).

Τα διλήμματα είναι η πιο εύκολη πρόφαση του ανθρώπου που θεωρεί ότι πληγώθηκε τόσο ώστε να είναι σε θέση να προσφέρει στον εαυτό του την ψευδαίσθηση ότι διατηρεί τον έλεγχο. Κάποιοι ψάχνουν ακόμα τις χειρότερες πληγές, κάποιοι τις αποφεύγουν και κάποιοι επιμένουν στο να λένε ψέμματα, γιατί δεν αισθάνονται πλέον αρκετά δυνατοί να φάνε τα μούτρα τους κι άλλο, με ακόμα πιο ελεεινούς τρόπους (εντάξει, δεν είπαμε να πεθάνουμε), να κάνουν λάθη πάνω στα λάθη, να δοκιμάσουν λίγο πόνο ακόμα και λίγη απόγνωση. Tο δίλημμα φαίνεται πολυτέλεια, όταν η καθημερινότητά σου είναι το μέγιστο ψυχικό σκατό. Όταν εκ γενετής αμφιβάλλεις για την αλήθεια του συστήματος, μια απλή εξίσωση όπου ο «α» είναι ο Άλλος και εσύ είσαι ο β («ο Βλάκας»), δεν μπορεί παρά να σου φαίνεται διασκεδαστική και πολλά υποσχόμενη. Βουτάτε άφοβα. Κάτω υπάρχει άμμος. Τόση, ώστε να μας συγκρατήσει όλους, δε μας φοβάται. Ευχαριστώ.


Εσχατολογία: η τέχνη της μετατροπής ασήμαντων γεγονότων σε αφορμές δράματος.

Υπάρχει άραγε ένα είδος μαγικής έλξης την οποία ασκεί στον άνθρωπο η ιδέα του τέλους; Σε στιγμές απογοήτευσης, γιατί τείνουμε να αποζητάμε τόσο έντονα τη λύση των προβλημάτων, προβάλλοντάς την σε μια ιδέα τραγικής αποτελμάτωσης; Ακόμα και ο απαισιόδοξος, ο κοινός, μοιάζει πολλές φορές να κρεμιέται από ένα ασήμαντο γεγονός, το οποίο μετατρέπει σε μεσανατολικό ζήτημα, προκειμένου να γεμίσει τη ζωή του με λίγο εκστατικό δράμα, αφού το να τη γεμίσει με εκστατική χαρά, φαίνεται συνήθως ακατόρθωτο.

Τα κορίτσια φημίζονται για την ικανότητα τους να αλλοιώνουν το χαρακτήρα ορισμένων πράξεων, τις οποίες μετασχηματίζουν με μαεστρία σε μικρά ή μεγαλύτερα σκάνδαλα. Η τάση αυτή, θα μπορούσε να θεωρηθεί ότι αποτελεί ένα διανοητικό υποπροϊόν της προαναφερθείσας εσχατολογικής προσέγγισης, καθώς στην ουσία της εκπορεύεται από τη βαθιά εσωτερική ανάγκη πολλών εκπροσώπων του γυναικείου φύλου, να γνωρίζουν με απόλυτο τρόπο τι θα γίνει στο τέλος. Το Τέλος οφείλει να είναι ο Γάμος. Άντε και ο Θάνατος.

Η διαδικασία αυτή, της μετατροπής ασήμαντων γεγονότων (του στυλ «και εκείνη τη στιγμή το δεξί του φρύδι σηκώθηκε 2 χιλιοστά και ο δείκτης του αριστερού το χεριού εκτινάχθηκε εν είδει νευρικού σπασμού» ð πιθανή ερμηνεία: την προηγούμενη Τρίτη, κατά τις δύο το μεσημέρι, περπατώντας σε κεντρικό δρόμο του Κολωνακίου και λίγο πριν φτάσει στην πλατεία, συνάντησε την πρώην του, με την οποία ανανέωσαν τους σχετικούς όρκους αιώνιας αφοσίωσης, συμπέρασμα: δε με θέλει πια, συνεπώς ð τα χρόνια περνούν, δεν μπορώ να περιμένω ð να χωρίσουμε. Τώρα.) σε αντικείμενα διατριβής, μπορεί να διαρκέσει ώρες, μήνες ή και χρόνια.

Μετά από σχετική μελέτη, είμαστε σε θέση να αναφέρουμε ουκ ολίγες περιτώσεις συναδέλφων, οι οποίες έχουν καταφέρει ανά τα χρόνια να διανύσουν απίστευτες αποστάσεις μέσα σε διανοητικούς λαβύρινθους, που περιλαμβάνουν ένα πλήθος εκούσιων και ακούσιων πράξεων, γεγονότων, λέξεων, αναστεναγμών κλπ, οι οποίοι με τη σειρά τους στα πλαίσια της δαιδαλώδους ανάλυσης, αποκτούν μια ιδιαιτέρως φορτισμένη σημασία, χρεώνονται ένα καλά κρυμμένο νόημα, η αποκρυπτογράφηση του οποίου μπορεί να πάρει κι άλλα χρόνια, αλλά (δόξα τω Θεώ!), θα μας οδηγήσει κάποια στιγμή στη «Μεγάλη Λύση(!)» και στο «Ιερό Ασφαλές Συμπέρασμα(!)», που υπόσχεται να μας ντύσει νυφούλες.

Αν πραγματικά κάτσουμε να αναλογιστούμε το πόσο απέχει η συμπερασματολογία τέτοιου τύπου από την πραγματικότητα, θα νιώσουμε, πάλι, σαφέστατα ηλίθιοι. Ακόμα κι αν έχουμε επίγνωση ότι παρανοούμε στα πλαίσια μιας ανάλυσης, μας είναι πολλές φορές αρκετά δύσκολο να την αποφύγουμε. Άλλη μια τρανή απόδειξη της επιθυμίας του ανθρώπου να υποθέτει, να γνωρίζει, να ελέγχει, να είναι σίγουρος και μετά να τρώει τη μούρη του. Η σκηνοθεσία του δράματος στην καθημερινή ζωή, εξυπηρετεί τόσο τους άνω σκοπούς, όσο και την άλλη μεγάλη και βαθιά ανάγκη των περισσοτέρων ανθρωποειδών: την ανάγκη να γίνονται επίκεντρο της προσοχής.

Φέρνοντας το τέλος πιο κοντά, δίνουμε στα πράγματα μια οριακή χροιά, η οποία μας τοποθετεί αυτομάτως σε κατάσταση εκτάκτου ανάγκης, άρα σύσσωμη η ανθρωπότητα οφείλει να τσακιστεί να βοηθήσει. Μια τέτοιου τύπου εκβιαστική στάση απέναντι στην πραγματικότητα, μπορεί εκ πρώτης όψεως να φαίνεται κουραστική, στην πράξη όμως έχει εντυπωσιακά αποτελέσματα & σε αρκετές περιπτώσεις εγγυάται την επιτυχία (το Γάμο). Βέβαια, αναφορικά με την κοριτσοκατάσταση, πρέπει πριν υιοθετηθεί η συγκεκριμένη συμπεριφορά από το θηλυκό, να έχει εξετασθεί επαρκώς ο δείκτης βλακείας του αρσενικού, καθώς και να έχει ορισθεί επακριβώς σε ποιο επίπεδο βρίσκεται το οιδιπόδειό του. Αν τα αποτελέσματα των εξετάσεων είναι θετικά, τότε ανοίγεται μπροστά ένας μακρύς δρόμος δράματος, στον οποίο η πρωταγωνίστρια μπορεί ελεύθερη να χτυπάει αλύπητα το κεφάλι της στους τέσσερις τοίχους, να υστεριάζει, να βρίζει, να μονολογεί πως όλα τελείωσαν τόσο άδοξα επειδή δεν την πήρε τηλέφωνο, να θέτει τον εαυτό της σε θέση βαριόμοιρης που οι άντρες την αρνούνται επιδεικτικά, ή εναλλακτικά να ορκίζεται εκδίκηση απέναντι στο εκ γενετής αναίσθητο ανδρικό φύλο, γεγονός το οποίο θα την οδηγήσει σε μια ακόμα πιο δυσάρεστη κατάσταση που δυστυχώς δεν την είχε προβλέψει, διότι τελικώς θα της φυτρώσουν τα αρχίδια και θα δυσκολεύεται να τα συνηθίσει.

Το δράμα δεν έσωσε ποτέ κανέναν και καμία, μόνο για μερικούς κατάφερε να γίνει εθισμός. Είναι περίεργο που δεν μπορούμε να κάτσουμε φρόνιμα για μεγάλο διάστημα και που αφήνουμε την όποια κατάληξη να μας κανονίζει τόσο απόλυτα. Πριν αρχίσουμε να κυνηγάμε το τέλος, ας προσπαθήσουμε να πιάσουμε το επόμενο λεπτό.

(Χα χα χα..!)

Η ελευθερία και ο θάνατος.

Αφού δεν το ‘χεις το γαμημένο,

τι το κυνηγάς

Είμαστε μεγάλα έρμαια μεγάλων κανόνων. Ένστικτα, συναισθήματα, συγκινήσεις, διαθέσεις, ψυχικές ανωμαλίες & διαταραχές, ορέξεις, επιθυμίες, σκατοϊδεολογίες και λοιπές παπαριές, στριμώχνονται στο κεφάλι μας και μετά προσπαθούν να στριμωχτούν και λίγο παραπάνω, για να αφήσουν λίγο χώρο, στο και καλά ουσιαστικό μας μέλημα, την απόλυτη κατοχύρωση της όποιας βλακωδώς εκπεφρασμένης προσωπικότητάς μας. Ουδεμία ελευθερία υπάρχει στα πλαίσια της κοινωνικής ζωής. Αξιωματικά, ουδείς μπορεί να εκφράσει τον εαυτό του όπως πραγματικά θέλει. Είμαι κα-θε-τό-τα-τη, απόλυτη και δε δέχομαι κουβέντα.

Το πλαίσιο που ορίζεται από την αναγκαστική αλληλεπίδραση με έτερα υποκείμενα παραπλήσιας κατασκευής, είναι σαφώς περιοριστικό. Τα έτερα υποκείμενα μας βάζουν σε πειρασμό επειδή υπάρχουν και εκπέμπουν ορισμένου τύπου σήματα, εμείς αναγκαζόμεθα να υποκύψουμε στον πειρασμό της συνεύρεσης με τα εν λόγω τυχαία υποκείμενα για να κατοχυρώσουμε την ασφάλειά μας στo πλαίσιo της ομάδος, εν συνεχεία αποστερούμεθα την όποια ανεξαρτησία μας και τέλος αρχίζουμε να σκεφτόμαστε σοβαρά ορισμένου τύπου βελόνες.

Η κατάσταση, μια από τις πολλές, είναι επαρκώς απελπιστική. Άνθρωποι κατέχοντες την απόλυτη θέληση να ζήσουν χωρίς καμία δέσμευση, έρχονται αντιμέτωποι με άλλο ένα τέρας, το τέρας των τύπων. Το τέρας που θέλει να συνδέει τα υποκείμενα εφ’ όρου ζωής, τρομοκρατώντας τα με φτηνές απειλές, του τύπου «εγκυμοσύνη» - «υπευθυνότητα» - «ωρίμανση»- «10 τρόποι να φτιάξετε την οικογένεια που ποτέ δεν είχατε» ή εναλλακτικά το δαιμόνιο της επαγγελματικής αποκατάστασης, που παρά την έντονη επιρροή του, δεν καταφέρνει παρά να μας διατηρεί σε μια αιώνια «επαγγελματική προ-κατάσταση», γιατί ακόμα κι αν το βγάλεις το χρήμα, θα το βγάλεις σε δουλειά που θα βαριέσαι, ή αν το βγάλεις σε δουλειά που δε βαριέσαι, κινδυνεύεις να το μετατρέψεις κυρίως σε αλκοόλ. Ποιά ελευθερία μετά; Πώς να προβλέψουμε την κούραση που επακολουθεί τα αρκετά χρόνια βλακείας, πώς να παραβλέψουμε τα Μεγάλα Απωθημένα, που μας θέλουν να ψάχνουμε διαρκώς την όποια αιώνια ευτυχία; Πολύ ηλίθια κατάσταση.

Διότι μας έχουν βάλει να κυνηγάμε τη φούσκα. Τη φούσκα. Δεν υπάρχει τίποτα που να μοιάζει με φτερό στην όλη διαδικασία. Είναι ένα ακόμα φιάσκο, σαν αυτό με τα διλήμματα και τα λοιπά παρόμοια διανοητικά τερατοσκευάσματα, που δανείζονται μια δήθεν εννοιολογική υπόσταση, διότι ουσία δεν έχουν, είναι προφανές. Δεν υπάρχουν, δε συνδέονται με πραγματικές καταστάσεις ή βιώματα, δεν αναφέρονται σε τίποτα. Παρολαυτά, επιμένουμε να τα εντάσσουμε στις βιοθεωρίες μας ως ιδανικά (ελευθερίες, αμφιβολίες, δικαιώματα, χαρακώματα), μόνο και μόνο για να τα χρησιμοποιούμε ως σύμβολα άρνησης απέναντι σε διάφορους θεσμούς. Αλλά τελικά σκάνε όμορφα, όχι γιατί οι θεσμοί νικάνε, αλλά γιατί ο άνθρωπος γενήθηκε δέσμιος αηδιαστικών κρεάτων και άφησε να πεθάνει το όμοίωμα του (σε σμίκρυνση*), μέσα στο μαονί κουτί. Μέσα στον περιορισμό υπάρχουμε, δεν ξέρουμε να αναπνέουμε αλλιώς και καλά κάνουμε αφ’ ενός, αφετέρου δε, ας κάνουμε μια προσπάθεια να αποδεχθούμε τη μαλακία που μας κανονίζει.

Συνεπώς, οι ουτοπικές θεωρήσεις περί ζωής ελεύθερης και «αχ τα νιάτα», η πιο ωραία περίοδος και τα συναφή, ας αρχίσουν να εκλείπουν. Εντάξει, δεν κάναμε παιδάκια και θα ζήσουμε ελπίζοντας να μην κάνουμε (που ποτέ δεν ξέρεις τι πόλεμο σου ετοιμάζουν οι ορμόνες), αλλά οι δεσμεύσεις υπάρχουν γύρω γύρω και οι υποχρεώσεις και αυτό το περίεργο αίσθημα ότι υπόκεισαι στην ίδια κοινή μοίρα με τους υπόλοιπους, ότι οφείλεις να παράγεις κατιτί για να πληρώσεις μερικούς λογαριασμούς, για να μπορείς να ζήσεις και ζώντας να ελπίζεις ότι θα σε αφήσουν τουλάχιστον να φτύνεις όπου θες.

Οι μηχανισμοί της καταστολής της όποιας ατομικής έκφρασης δεν παλεύονται γιατί εδρεύουν στο έντερό μας. Όσοι νομίζουν ότι βρίσκονται στην πλεονεκτική θέση να υπεραίρονται του εδάφους, δεν έχουν προφανώς αντιληφθεί το πόσο επιτακτική είναι η ανάγκη προσαρμογής στο περιβάλλον, φιλικό ή μη. Κι επειδή η τόσο απόλυτη δαρβινική θεώρηση, δίνει μόνο μια ελπίδα στην πάλη (με την εφορία) για επιβίωση, κι αυτή είναι η πίστη στην παραμικρή «παραλλαγή», θα προσπαθήσουμε να «παραλλάξουμε» ελαφρώς τη στάση του σώματός μας: θα κάτσουμε λίγο πιο στραβά. Αυτό είναι.

---------------------------------------------------------------------------------


(ο Steven Stefanopoulos ζήτησε να

σπάμε τη στήλη του σε κομματάκια)

DVD Dinner

Η εκδίκηση μιας παστρικιάς (σινεφιλ)

Μια εκδιδόμενη κοπέλα, άγνωστης προέλευσης, διώκεται, ποινικά, και καταλήγει σε φυλακές υψίστης σημασίας, όπου και ασχολείται με την πρακτική μαγειρική, και τη σύγχρονη, έντεχνη χειροτεχνία. Βγαίνοντας, θα συγκεντρώσει ένα μικρό στρατό (2 σκουλαρίκια, μια σαύρα και τον Πινόκιο), με σκοπό να δολοφονήσει βάναυσα όποια νοικοκυρά φτιάχνει αποτυχημένη γαριδοσαλάτα. Μια εσωτερική πάλη όμως ξεκινά, για τουλάχιστον πέντε λεπτά, όταν η ίδια ανακαλύπτει ότι δε γνωρίζει την τσιροσαλάτα. Η σφαγή, ανελέητη, τα γραφικά απαράδεκτα, η μπουγιαμπέσα ζεστή και τα ροδοπέταλα στρωμένα στην άσφαλτο. Ακατάλληλο για ενήλικες και για μικρά γατιά.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/ 10




0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home