Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 14

To Prits

ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ

ΤΕΥΧΟΣ 13: ΔΙΑΦΟΡΕΣ...

Η Σύγκριση: το εγκεφαλικό παιχνίδι που δε δείχνει έλεος.

Να είμαι έτσι ή να γίνω αλλιώς; Πρότυπα και Πρωτότυπα.

Συνταγή για σούπα: όλοι στο ίδιο καζάνι, με πολύ νερό, να βράσουμε ωραία.


Ο Συγκριτικός βαθμός.

Αν δεν ήμασταν καλύτεροι, θα ήμασταν απλώς καλοί.

Τι είδους ζόρι τραβάει ο εγκέφαλος και μάς ωθεί στο να συγκρίνουμε διαρκώς τους εαυτούς μας με τους άλλους; Γιατί οι άλλοι είναι πάντα ομορφότεροι, πλουσιότεροι, σπουδαιότεροι και πιο βολεμένοι από εμάς; Η συγκεκριμένη κλάψα, θα μπορούσε να έχει απαλειφθεί εδώ και αιώνες από την ημερήσια διάταξη, αν είχαμε καταφέρει να συνειδητοποιήσουμε το πόσο κενή και κούφια είναι η αντωνυμία «άλλος». Αν δεν υπήρχε «ο άλλος», δύσκολα θα καταφέρναμε να συγκρίνουμε τον εαυτό μας με τα μπετά.

Πριν αναπτύξουμε την επιχειρηματολογία μας σχετικά με την έννοια του «άλλου», θα σημειώσουμε ορισμένα στοιχεία που αφορούν στη σύγκριση ως νοητική διεργασία. Αρχικά, θα δώσουμε έναν ορισμό (δικό μου): Σύγκριση είναι η διαδικασία εκείνη, που μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι δύο πράγματα είναι είτε όμοια ή ανόμοια, ακόμα κι αν οι πλευρές τους είναι παράλληλες και το άθροισμα των τετραγώνων τους ισούται με το τετράγωνο της τρίτης πλευράς.

Και αφού ξεμπερδέψαμε με τον ορισμό, θα προχωρήσουμε σε ορισμένα σχόλια: είναι κατανοητό από τα παραπάνω, ότι ουδεμία σημασία έχει το αν τα αντικείμενα ή τα υποκείμενα θα αποδειχθούν όμοια η διαφορετικά. Σημασία έχει ότι ο άνθρωπος είναι εξαιρετικά επιρρεπής στις συγκρίσεις, επιμένει να μετράει το ύψος, το βάρος και να σταθμίζει τις δυνατότητες των υπολοίπων, προκειμένου να αποκτήσει μια σαφή εικόνα περί του δικού του εκτοπίσματος. Ο «ετεροπροσδιορισμός», είναι μια συνήθης πρακτική, η οποία χρησιμοποιείται κατά κόρον στη σύγχρονη ανταγωνιστική κοινωνία κι αυτό επειδή η πραγματικότητα που μας περιβάλλει είναι τόσο «συμπαγής», όσο και τα προαναφερθέντα μπετά.

Είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε εν (δήθεν) ειρήνη, πολύ κοντά ο ένας στον άλλο. Βλέπουμε τα μούτρα χιλιάδων ανθρώπων όταν αποφασίζουμε να βγούμε από το σπίτι μας. Φοράμε τα ίδια, ακούμε τα ίδια, κυκλοφορούμε στα ίδια μέρη, έχουμε πάνω κάτω τις ίδιες επιλογές και πάλι υποφέρουμε. Δεν αντέχουμε να υποστηρίξουμε το διαφορετικό, γιατί φοβόμαστε την απομόνωση. Δε θέλουμε να μοιάσουμε και στους υπόλοιπους, γιατί τότε ξυπνάνε στο μυαλό μας οι κακές αναμνήσεις από την εποχή που ζούσαμε σε κοπάδι. Και τι θέλουμε;

Θέλουμε ο «άλλος» να συνεχίσει να υπάρχει, για να μπορούμε να υπάρξουμε κι εμείς μέσα απ’ αυτόν ή θέλουμε να τον εξαφανίσουμε εντελώς; Κι αν τον εξαφανίσουμε εντελώς, μετά ποιόν θα κληθούμε να ξεπεράσουμε; Είναι προφανές ότι ο εγκέφαλος δε λειτουργεί σωστά. Ο τόσο απαραίτητος και σπαστικός «άλλος», υπάρχει για να πυροδοτεί τον εγωισμό του καθενός και θα έρθει κάποια στιγμή, που όλα τα μέτρα (ταξίμετρα, παρκόμετρα, γαλβανόμετρα, πιεσόμετρα και υποδεκάμετρα) δε θα φτάνουν για να μετρήσουν τη μοναξιά μας.

Γι’ αυτό προσπαθούμε να κάτσουμε φρόνιμα. Υπολογίζουμε ότι ο «άλλος» υπάρχει μόνο στο κεφάλι μας. Ο «άλλος» δεν είναι ο «άλλος». Είναι εκείνος, ο τάδε. Που υποφέρει, που βαριέται, που δεν έχει τι να κάνει (ή που έχει κάτι να κάνει, οπότε δικαιούμαστε να τον μισήσουμε), που δεν είναι εξυπνότερος ή πιο ηλίθιος, είναι απλώς ευφυής ή δύσνους. Δικαιούμαστε να τον χαρακτηρίσουμε, αλλά είναι επιεικώς αδικαιολόγητο το να αντιπαραβάλλουμε τη δική του μοναδική βλακεία στη δική μας μεγαλειώδη ιδιοφυία...

Συνεπώς, ο κάθε άνθρωπος είναι μοναδικός: κοντός, ψηλός, σαχλός, όμορφος, ευγενής ή γλοιώδης. Μη σας ξεγελάει το γεγονός ότι μπορεί να υπάρχουν εκατομμύρια φορείς του χαρακτηριστικού της γλίτσας. Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι ο καθένας απ’ αυτούς, την εκφράζει με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο.

(Δεν ξέρω αν καταλάβατε κάτι από τα παραπάνω, εγώ πάντως είπα να δώσω ένα χριστιανικό μήνυμα.)


Μια ρομαντική ματιά στα Πρότυπα και την Πρωτοτυπία.

Αυτά που βλέπουμε γύρω μας και ό,τι μας λείπει διότι δε μας καταδέχεται πλέον.

Να ‘τα πάλι. Γιατί να έχουμε πρότυπα; Μην είναι γιατί μας κατακλύζουν τα όμορφα μανεκέν; Μην είναι γιατί πρέπει να τους μοιάσουμε, αφού τα κριτήρια της ομορφιάς έχουν πλέον καταντήσει κοινά και ομοιογενή; Μην είναι γιατί δεν έχουμε τίποτα δικό μας; Ναιιιιι!

Η υιοθέτηση προτύπων εκ μέρους του υποκειμένου, εκφράζει την εσώτερη ανάγκη του για ένταξη στην ομάδα. Εφόσον η ομάδα αποδέχεται ένα ορισμένο πρότυπο (κι αυτό είναι απαραίτητο, διότι αλλιώς δε θα ήταν η ομάδα), το υποκείμενο, καλείται να εναρμονιστεί με αυτό, προκειμένου να μην εκσφενδονιστεί εκτός του συστήματος. Η δε δημιουργία προτύπων, εξυπηρετεί αυτήν ακριβώς την ομαλή ένταξη του εκάστοτε υποκειμένου στο σύνολο, έτσι ώστε να υποχρεούται (το υποκείμενο) να δρα εντός πλαισίων, οργανωμένα και με ελεγχόμενο τρόπο. Όχι να συμπεριφέρεται σαν κάτι παλαβά ηλεκτρόνια που ξεφεύγουν από την τροχιά τους και οδεύουν προς το άπειρο. Όχι, ποτέ.

Υπάρχει τεράστια ποικιλία προτύπων. Πρότυπα για τοστιέρες (καταναλωτικά πρότυπα), πατρόν (ενδυματολογικά πρότυπα), πρότυπα ανάπτυξης των παίδων, πρότυπα πειραματικά σχολεία, πρότυπα ομορφιάς (και ινστιτούτα ομορφιάς), πρότυπα βλακείας, πρότυπα κουρέματα, κλπ. Όλα με την ίδια αποστολή: να ανοίξουν δρόμους, να αναπαραχθούν σε χιλιάδες αντίτυπα. Διότι, απ’ ότι έχω καταλάβει, αυτή η λύση αναδύθηκε από την ιστορική πείρα τόσων χρόνων και αυτή τελικώς κατάφερε να επικρατήσει στη λεγόμενη «μετανεωτερική εποχή»: σωθήκαν τα πρωτότυπα, άρα στην καλύτερη περίπτωση, κοιτάξτε να γίνετε πρότυπα. Δεδομένης λοιπόν και της κυριαρχίας των σχετικών ΜΜΕ, πλήθος προβάτων «προτυποποιήθηκε», χωρίς να πρωτοτυπήσει καθόλου.

Και γιατί να πρωτοτυπήσει; Με τέτοιο εύρος επιλογών, με τόση ανάγκη να αποκτήσουμε αυτό που κατέχει «ο άλλος» (το κούρεμα, το ποδήλατο, την οδοντόκρεμα), γιατί να κάτσουμε να φτιάξουμε κάτι δικό μας; Δε θέλουμε κάτι δικό μας. Θέλουμε απλώς να είμαστε «μαζί με τα άλλα παιδιά». Κι αυτό δεν είναι κακό, όσο δε θέλουμε να γίνουμε τα «άλλα παιδιά», όσο κρατιόμαστε ακόμα τα παιδιά που είμαστε, χωρίς να λυπόμαστε που δε μας παίζουν συνέχεια.

Παρά τις χλιαρές αντιδράσεις μερικών, πρέπει να παραδεχτούμε ότι ακόμα οδεύουμε προς την πλήρη ομοιογένεια. Και μετά παραπονιόμαστε ότι βαριόμαστε κι ότι δεν είμαστε δημιουργικοί, κλπ. Ε, πώς να γίνουμε δημιουργικοί αν όλη την ώρα ασχολιόμαστε με το πώς θα μοιάσουμε στο διπλανό μας που πήρε αυτή την ωραία μπλούζα χωρίς να μας ρωτήσει; Δεν είπαμε να γίνουμε ρατσιστές, σνομπ ή περιθωριακοί, αλλά αν παραπονιόμαστε ότι δεν κάνουμε τίποτα το διαφορετικό, ας κοιτάξουμε λίγο τις προτεραιότητές μας. Όλοι βαριούνται τη δουλειά τους και το φαΐ που τρώνε, αλλά κανείς δεν πάει να σκάψει μια λακκούβα να φυτέψει ένα λάχανο, το δικό του λάχανο. Να πρωτοτυπήσει, βρε αδερφέ.

Ε, τι θέλετε λοιπόν; να υπερπηδήσουμε κατευθείαν σε μια ιδανική κατάσταση απονομής, όπου ο καθείς θα λάβει το δικό του; Τα πράγματα δεν είναι απλά: θέλει πολύ πόνο για να νευριάσεις αρκετά και να σταματήσεις να κάθεσαι φρόνιμος (και πολλά σκατά για το όποιο σεζάρ, που δε μου λέει και κάτι, αλλά είναι κι αυτό κάτι).

Κι επειδή στο τέλος θα αγανακτήσουμε όλοι ομαδικώς και το χειρότερο δε θα ξέρουμε τι μας έφταιξε, ευχή και κατάρα να ψάξετε τι σας φταίει και προχωράμε ακυβέρνητοι. Δεν είναι δυνατόν να συμπεριφερόμαστε ως φυσιολογικοί σε ένα κόσμο με τόσα σκατά. Αύριο το πρωί, πρωτοτυπήστε και χαιρετήστε εγκάρδια το φούρναρη. Ή ενναλακτικά διοργανώστε μια γιορτούλα: γιορτάστε τα 30 χρόνια από την καταστολή της εξέγερσης του Ζουφάρ, στο σουλτανάτο του Ομάν (υποχρεωτικά κεράστε τους συναδέλφους).

Κι αν το να πρωτοτυπήσετε είναι δύσκολο (διότι είναι), τουλάχιστον ας προσπαθήσουμε όλοι μαζί να απομυθοποιήσουμε σταδιακά τα πρότυπά μας. Όλοι έχουμε, δε γίνεται, διότι αλλιώς δε θα αντέχαμε. Τα πρότυπα έχουν και την καλή τους πλευρά, μας βοηθούν να αναγνωρίσουμε πάνω τους κάτι δικό μας. Απλώς πρέπει να μάθουμε να σταματάμε εκεί. Κι από κει και πέρα να εξελίσσουμε αυτό το ελάχιστο που κατέχουμε, αλλιώς θα γεμίσουμε με τόοοση ψευτιά και τόοοση δηθενιά, που θα κοιτάμε όλοι με τον ίδιο τρόπο, θα απαντάμε με τον ίδιο τρόπο, θα πιστεύουμε τα ίδια και θα προσκυνάμε τα ίδια. Και δε χρειαζόμαστε άλλες θρησκείες, διότι έχουμε ήδη αρκετές. Είμαστε που είμαστε όλοι ίδιοι, μην το παρακάνουμε κιόλας.

Σημείωση: Χριστέ μου! Εγώ χαίρομαι που γενήθηκα στον 20ο αιώνα και θα ζήσω στον 21ο , επειδή την ίδια εποχή ζει και ο Γούντι Άλεν! Τα πρότυπα είναι ύπουλα!

Τεστ: βρείτε το πρότυπό σας!

Απαντήστε στις ερωτήσεις και ανάλογα με το πόσα μηδενικά συγκεντρώσατε, θα βρείτε και το κατάλληλο πρότυπο για να ακολουθήσετε.

1. Όταν είστε μόνος-η στο σπίτι και δεν έχετε τι να κάνετε,

Α. Ανοίγετε το ψυγείο και το κοιτάτε 0

Β. Παίρνετε τηλέφωνο τους φίλους σας και τούς πιέζετε να σας συναντήσουν 00

Γ. Βλέπετε τηλεόραση 000

Δ. Ανοίγετε το ραδιόφωνο, αλλά χαμηλώνετε την ένταση τόσο, ώστε να μην ακούγεται 0000

2. Όταν προβάρετε τα ρούχα σας,

Α. Κάνετε τις ανάλογες γκριμάτσες στον καθρέφτη 0

Β. Τα πετάτε μετά γύρω γύρω 00

Γ. Δεν κάνετε πρόβες, τα φοράτε κατευθείαν έξω 000

Δ. Φοράτε πάντα μαύρα γυαλιά 0000

3. Το αγαπημένο σας βιβλίο είναι...

Α. Το Σαβουάρ Βιβρ 0

Β. Η Βίβλος 00

Γ. Το Κεφάλαιο 000

Δ. Ένα πάνινο που είχατε μικρός 0000

4. Φοβάστε περισσότερο:

Α. Την κίνηση στους δρόμους 0

Β. Τις αράχνες και τις κατσαρίδες 00

Γ. Την εφορία 000

Δ. Την έλλειψη της απαραίτητης σαντιγύ στο προφιτερόλ 0000

5. Για σας, «οικογένεια» σημαίνει:

Α. Ασφάλεια 0

Β. Κληρονομιά 00

Γ. Σπίτι και τζάκι 000

Δ. Πολλούς να χρησιμοποιούν το μπάνιο 0000

6. Στον έρωτα, θα χαρακτηρίζατε τον εαυτό σας...

Α. Κυριαρχικό 0

Β. Υποχωρητικό 00

Γ. Ζηλιάρη 000

Δ. Δι-ερωτόμενο 0000

7. Όταν πλένετε τα δόντια σας,

Α. Αισθάνεστε απαράμιλλη ευφορία 0

Β. Δεν σκέφτεστε τίποτα 00

Γ. Δεν ξέρω/ Δεν απαντώ 000

Δ. Νομίζετε συνέχεια ότι κάτι κάνετε λάθος0000

Τώρα, μετρήστε τα μηδενικά σας & συμπληρώστε το άθροισμά τους στο κουτί:

(κουτί)

Αν συγκεντρώσατε

Από 7-12 μηδενικά,

σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να νιώθετε μηδενικό. Αισθάνεστε αρκετά εναρμονισμένος με την πραγματικότητα που σας περιβάλλει και είστε διατεθειμένος να παίξετε με τους όρους της. Θα πάτε μπροστά. Το πρότυπό σας είναι η Γιάννα Αγγελοπούλου-Δασκαλάκη (αν είστε κορίτσια) και ο Γερμανός Καγκελάριος (δε θυμάμαι ποιός είναι τώρα) αν είστε αγόρια.

Από 13- 19 μηδενικά,

βρίσκεστε σε μια κατάσταση μπερδεμένη και επισφαλή. Η μεν οικογένεια σάς πιέζει να δουλέψετε, ο δε περίγυρος, σάς ωθεί στο να διασκεδάζετε εις τους αιώνας των αιώνων. Έχετε μεγάλο πρόβλημα. Το πρότυπό σας είναι η Τζένιφερ Άνιστον (αγόρια και κορίτσια).

Από 20-25 μηδενικά,

έχετε προ πολλού εγκαταλείψει τα εγκόσμια. Απομυθοποιείτε τα πρότυπά σας το ένα μετά το άλλο. Θεωρείτε ότι ούτε η μαμά σας δε σας αγαπάει πια. Η κατάσταση είναι δύσκολη και επώδυνη. Δεν έχετε κατεύθυνση, στόχο, επιθυμίες και πάθη. Προσπαθείτε να βρείτε τον κατάλληλο τρόπο να ξεγελάσετε τα πλήθη, για να επιβιώσετε. Το πρότυπό σας είναι ο Γκριγκόρι Εφίμοβιτς Ρασπούτιν (Ποκροκόφσκογε, Σιβηρία 1871- Πετρούπολη 1916).

Από 26-28 μηδενικά,

κάνετε διαρκώς αργά, αλλά σταθερά βήματα προς τα πίσω. Πρότυπό σας, ο Μπομπ ο Σφουγγαράκης. Συγχαρητήρια


Εισαγωγή επόμενου άρθρου

(από την αρχισυνταξία)

Στην αρχή, όταν μου το έδωσε η Σύνθια αυτό το άρθρον, σκέφτηκα να μην το βάλω στο τεύχος και να φτιάξω ένα ένθετο στο Prits, τι σκατά, τέτοιο περιοδικό και δεν έχουμε ένθετο... Σκέφτηκα λοιπόν το ένθετο να λέγεται «Παλιμπαιδίζω» και να έχει για σήμα το ηλιθιότερο παιχνίδι όλων των εποχών (το οποίο φυσικά ποτέ δεν είχα εγώ, διότι οι δικοί μου οι γονείς ήταν σχετικά φυσιολογικοί άνθρωποι για να μου το αγοράσουν, βέβαια δεν το ζήτησα κιόλας ποτέ γιατί από τότε μου φαινόταν πολύ ηλίθιο όταν το έβλεπα σε άλλα παιδάκια). Τελοσπάντων, πρόκειται για την περίφημη πλαστική ρόδα, την οποία απλώς κρατάνε τα παιδάκια μπροστά τους από κάτι σαν ραβδί και περπατάνε ή τρέχουνε και αυτή προηγείται. Αδυνατώ να το καταλάβω αυτό το πράγμα. Αλλά αν φτιάξω το ένθετο, αυτό θα είναι το σήμα.


Καιρός να παραδεχτούμε το βρώμικο παρελθόν μας... (από τη Σύνθια)


Τηλέφωνο! Και δη σταθερό, γιατί με την κάρτα σου καθημερινά να αργοπεθαίνει, δε μένει χώρος για δημιουργικότητα. Το παρόν άρθρο είναι αυτοβιογραφικό. Η αρχισυντάκτρια και η γράφουσα, κατά τη νηπιακή ηλικία, απελπισμένα έψαχναν τρόπους επικοινωνίας με τον έξω κόσμο. Και το μυστήριο που έκρυβε η άλλη άκρη του τηλεφωνικού σύρματος δεν μπορούσε να τις αφήσει ασυγκίνητες. Κάποιος που είναι άγνωστος και που τον ακούς μόνο, δεν μπορεί, εμπνέει ένα δέος. Κλασικό παράδειγμα από την παγκόσμια δραματουργία, η Καιτούλα η Κότσαρη, φίλη της Μπεμπέκας στις Τρεις Χάριτες, που δεν εμφανίστηκε ποτέ (σε ολόκληρη τη ζωή της παρακαλώ) και βέβαια η Νινέτα, φίλη της Ντένης Μαρκορά στους Δύο Ξένους. Και μετά το σύντομο τηλεοπτικό διάλειμμα ας επιστρέψουμε στην τηλεφωνική φάρσα. Εννοείται πως αναφερόμαστε στη φάρσα που διενεργείται σε αγνώστους και αποτελεί κατεξοχήν διαδικασία κοινωνικοποίησης. Οι υπόλοιπες είναι ένα μεγάλο κεφάλαιο που περικλείει κακεντρέχειες, προηγούμενα, τρίχες, λίγδες και διάφορα στερεά υπολείμματα. Η φαρσάν (το
λοιπόν, διενεργείται «ενεργητική» (όταν παίρνεις τηλέφωνο, κοινώς τα θέλει ο κώλος σου) και «παθητική» (όταν σε παίρνουν).

Ενεργητική

Α. Φάρσα η Απλοϊκή: Παίρνεις τον οποιονδήποτε και ζητάς τον Κώστα ή τη Μαρία ή λοιπούς γνωστούς αγνώστους περιμένοντας την αρνητική απάντηση απ’ την άλλη άκρη της γραμμής. Μπορεί όμως η τελευταία να συνοδεύεται και από κάποιο σχόλιο με ιδιαίτερο (λαογραφικά πάντα) ενδιαφέρον, του τύπου: «Εμένα μου λες κορίτσι μου; Ξέρω τι φταίει. Ο ΟΤΕΣ! Έχει μπλέξει τις γραμμές!». Ή ακόμη και την ταπεινωτική για τον αστειευόμενο φράση «Δωσ’ μου τη μαμά σου! Παλιόπαιδο!»

Σημείωση: O ΟΤΕΣ –του ΟΤΕ είναι τριτόκλιτο κατά το «ο μπιντές-του μπιντέ», «η μερσεντές- της μερσεντέ» κτλ

Β. Φάρσα η Παλίνδρομος: Για μία ακόμη φορά ζητάς από κάποιον το Γιάννη & δέχεσαι στωικά την αρνητική απάντηση που σου αξίζει. Μετά όμως η κλήση επαναλαμβάνεται από συνένοχο του αστειάτορα, ο οποίος με θράσος αποφαίνεται «ο Γιάννης είμαι. Με ζήτησε κανείς;». Αξίζει να σημειωθεί η αντίδραση μιας φαρμακοποιού στην παλίνδρομη φάρσα «Βρε παιδιά... πλάκα κάνετε;»

Γ. Φάρσα η (επί σειρά ετών) παρατεινόμενη: Στη νηπιακή, όπως προείπα, ηλικία, έτυχε να αντικρύσω αφισοκολλημένο το υπέροχο τηλέφωνο 4933333 το οποίο συνοδευόταν από την επεξήγηση «ΑΕΤΟΣ ΑΠΟΦΡΑΞΕΙΣ». Τη δεύτερη λέξη, δεν την κατείχα στο λεξιλόγιό μου είναι η αλήθεια. Γι’ αυτό και στα καθημερινά μας τηλεφωνήματα εστιάζαμε την επικοινωνία μας στον ΑΕΤΟ με ευγενικά σχόλια όπως: «Εμείς είμαστε πάλι! Θα μας φυλάξετε κανένα αυγουλάκι;» ή «Μήπως θέλετε μια κοτούλα* για τον αετό σας;»

*Εναλλακτικά χρησιμοποιείται το υποκοριστικό «κοτάκι» που είναι πιο κομψο και εύχρηστο.

Δ. Φάρσα η Πολλαπλή: Επιλέγεις δύο γυναικεία ονόματα (καθότι στοχεύουμε στην αφέλεια) από τον τηλεφωνικό κατάλογο. Τηλεφωνείς στη μία και το παίζεις παλιά φίλη από το σχολείο με το όνομα της άλλης. Επαναλαμβάνεις αντίστροφα τη διαδικασία κλείνοντας και το αντίστοιχο ραντεβού-reunion. Είναι πραγματικά παράδοξο το ότι καμία γυναίκα δε θα παραδεχτεί ότι δε σε θυμάται, αν ισχυριστείς ότι είσαι η κοκκινομάλλα που καθόταν στο προτελευταίο θρανίο. (Με την παραπάνω μέθοδο είχαμε κλείσει ραντεβού σε πιτσαρία, αφού δύο ταλαίπωρες μας είχαν εξιστορήσει τις μπούρδες στις οποίες επιδίδονταν καθημερινά τα παιδιά τους).

(Και εδώ να σημειώσει η Αρχισυνταξία, ότι βασισμένες στο παραπάνω μοτίβο, είχαμε αρχίσει να σχεδιάζουμε το πιο μεγαλεπήβολο από τα σχέδια μας, που ήταν το Γκράντε Παναρσακειακό Reunion των αποφοίτων της χρονιάς 1972-73, σε αίθουσα του Θεοξενία Παλλάς. Τα ονόματα των ανυποψίαστων τα είχαμε έτοιμα από το λεύκωμα του Αρσακείου, ήταν και αληθινά, οπότε ο θρίαμβος ήταν εγγυημένος. Δυστυχώς το σχέδιο δεν πραγματοποιήθηκε ποτέ, διότι μετά από λίγο καιρό, ξαφνικά μεγαλώσαμε.)

Παθητική

Α. Φάρσα η Παραπλανητική: Όταν παίρνει κάποιος και κάνει λάθος, προς Θεού, μην του το αποκαλύψετε. Πασάρετε το τηλέφωνο στο διπλανό σας και διαπιστώστε πόσο τέλεια θα συνεννοηθεί με τον ενδιαφερόμενο, ιδιαίτερα αν ο τελευταίος έχει κάνει χρήση υπόπτων ουσιών. (Με αυτή τη μέθοδο είχαμε κλείσει ραντεβού σε γνωστό μπαρ των Εξαρχείων στο οποίο δεν εμφανιστήκαμε λόγω ηλικίας γιατί θα ήμασταν σαν το γάλα μες στη μύγα)

Β. Η Πρόκληση: Ποιός τολμάει να σηκώσει το τηλέφωνο και να πει ΓΑΒ? Και όμως. Πριν από πολλά χρόνια τόλμησε άτομο ονόματι Βασίλης. Ευτυχώς έπαιρνε ο πατήρ της Αρχιδσυντκ, Θείος Θανάσης, ο οποίος ετοιμόλογος ων, απήντησε το λακωνικό «νιάου».

Γ. Σκατολογική Πρόκληση:

Το τηλέφωνο χτυπάει και το σηκώνει ας πούμε ο αδερφός σας. Αν ζητάνε εσάς, τότε καλείστε να μόλις σας φωνάξει να απαντήσετε με βροντερή φωνή «δεν μπορώ τωωωώρα! Χέζωωω!»

Τέλος, για όσους δε διαθέτουν σταθερό (της υποφαινομένης μη εξαιρουμένης), προτείνουμε τη μη τηλεφωνική φάρσα που έχει ως εξής:

Παίρνετε ένα τελειωμένο, πλαστικό μπουκάλι οινόπνευμα (καθαρό ή φωτιστικό, δεν πειράζει), το δένετε με μια κλωστή και το πετάτε από το μπαλκόνι (που βρίσκεται στον 4ο όροφο κατά προτίμηση, συγκεκριμένα στη συμβολή των οδών Τοσίτσα & Οικονόμου). Αυτό θα πρέπει να φτάσει στο ύψος ενός περαστικού ο οποίος περπατώντας ανέμελα, βλέπει ένα οινόπνευμα να αιωρείται μπροστά του. Τη στιγμή που επιχειρεί να το πιάσει για να βεβαιωθεί ότι δεν είναι αντικατοπτρισμός, εσείς το τραβάτε από την κλωστή παρατηρώντας συγχρόνως τις γελοίες αντιδράσεις του διαβάτη. Αυτά.

(Κι άλλη σημείωση της αρχισυνταξίας: η συγκεκριμένη κατάσταση με το κρεμάμενο οινόπνευμα, συνέβαινε διαρκώς στο σπίτι της γιαγιάς μας και γενικώς κρεμούσαμε κάθε λογής αντικείμενα, καθώς επίσης και τα πόδια μας από τα οποία έπεφταν τα παπούτσια και έτρεχε η γιαγιά αλλόφρων να τα φέρει, σε φάση «μα πάλι!» και ελπίζοντας να μην έχουν βρεί στο κεφάλι το διαβάτη.)

Θα παρακαλούσα θερμά να μου αποστείλουν οι αξιότιμοι αναγνώστες και άλλα είδη φαρσών που τυχόν διέφυγαν της ενδελεχούς ερευνητικής μου εργασίας. Βασικά τώρα καταλαβαίνω γιατί όταν φίλος, γνωστός στους μουσικούς κύκλους , με πάιρνει λέγοντας «Ναι, γεια σας, από Καματερό τηλεφωνώ! Συγχαρητήρια για την εκπομπή σας!» αισθάνομαι νόημα στο μάταιο τούτο κόσμο...

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home