Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 13

To Prits

ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ

ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ

Τεύχος δεκατρία: (μπουγάδα)

Τρέξτε να ξεπλύνετε τις αμαρτίες σας (αν διαθέτετε) & να γίνετε χαρούμενοι άνθρωποι.

Μα πού είναι η καλή χαρά; κάπου εδώ την είχα αφήσει

και;



Ο παράδεισος υπάρχει.

Προετοιμαστείτε αναλόγως.



Στις προσεχείς δύο, θα κάνουμε μια απόπειρα να επεξεργαστούμε το ζήτημα της ευδαιμονίας σε σφαιρική μορφή. Κι αυτό διότι, μετά από χρόνια ατελείωτης μελέτης,καταφέραμε επιτέλους να καθορίσουμε το σχήμα της μιζέριας (το οποίο είναι τελικώς τετράγωνο), οπότε και αποφασίσαμε να την αφήσουμε ήσυχη, τουλάχιστον για ένα ορισμένο διάστημα (στην επόμενη σελίδα θα έχω αλλάξει γνώμη).

Κατ’ αρχάς να ξεκαθαρίσουμε, ότι το πολυπόθητο αίσθημα πληρότητος (που στο παρόν κείμενο θα αναφέρεται κατ’ ευφημισμόν ως «ευδαιμονία»), υπάρχει περίπτωση να βρεθεί σε ανύποπτο χρόνο, σε σημείο του σπιτιού σας που δεν έχετε ποτέ υποψιασθεί (βλ. αριστερό ντουλάπι κάτω από νεροχύτη, εκεί που φυλάτε το περσινό λάδι). Το πρόβλημα είναι ότι επειδή είναι σφαιρικό, κυλάει το βλαμμένο κι εκεί που νομίζεις ότι το έπιασες, σου πέφτει χάμω και σ’ αφήνει λίγο κάπως. Κατά τα άλλα, υπάρχει. Πρέπει να βρίσκεται κάπου, γιατί αλλιώς, δε συντρέχει ουδείς σοβαρός λόγος να συσσωρεύουμε ένσημα.

Βέβαια, το όλο θέμα, παρουσιάζει μεγάλη ρευστότητα, καθώς ο καθένας ορίζει αλλιώς το αίσθημα κτλ, κτλ, πράγμα το οποίο ουδόλως μας αφορά αυτή τη στιγμή διότι, το θέμα μας, είναι οι προϋποθέσεις της ευδαιμονίας και το γιατί στην τελική αφείλουν να υπάρχουν και δε μας κάνουν τη χάρη να ξαποσταλούν αφ’ εαυτές και να μας αφήσουν αιωνίως μέσα σε μια καλή απόλαυση, η οποία θα ρέει ανεμπόδιστη «κι» εμείς εύχαρεις, θα τη ρουφάμε απ’ το καλαμάκι.

Η δήθεν ιστορική πείρα, αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος αδυνατεί να αντιληφθεί το μη πεπερασμένο, ενώ ταυτοχρόνως, έχει ανάγκη να θέτει όρια σε όσα καταφέρνει να γνωρίσει, «έστω και για λίγο». Έτσι δημιουργείται μια λίστα όρων, που επιτυχώς αφήνουν το υποκείμενο δέσμιο, μέσα σε μια κατάσταση διαρκούς πάλης με ένα «εγώ», που τροφοδοτείται από το περιβάλλον και οφείλει να υπάρχει για να το τροφοδοτεί με τη σειρά του.

Στην αρχή, θεωρήσαμε ότι ο παράδεισος αρχίζει απ’ το κεφάλι μας και τελειώνει στα πόδια μας. Μετά τον είδαμε ως αντανάκλαση μέσα στα μάτια του διπλανού κλασμένου (από το φόβο του), μετά τον κάναμε διασυλλογικό παράδεισο και τοποθετήσαμε και τη σχετική σκάλα (εκκλησία – συναγωγή - προσκύνημα στη Μέκκα, κλπ) και τελευταία καταλήξαμε ότι η σκάλα δεν είναι και τόσο σταθερή, έτσι καλύτερα να ανοίξουμε μια πύλη, μια μεγααάλη πύλη και όοολοι μαζί να γεμίσουμε το απόλυτο ανύπαρκτο. Το μόνο ανύπαρκτο δε, προδόθηκε από τα καλώδια και για άλλη μια φορά βρεθήκαμε μαλάκες, διότι τώρα πια, ακόμα και οι αμαρτίες απομυθοποιήθηκαν για χάρη της προόδου και η ουσιαστική πρόοδος έχει τρομερά καθυστερήσει στο ραντεβού.

Τι μένει; ένα κουφό ένστικτο αυτοσυντήρησης που σταδιακά θα σταματήσει να πείθει ακόμα και τους πιο πιστούς και θα βρεθούμε όλοι ερωτευμένοι με τους καθαριστήρες του αυτοκινήτου μας, διότι μόνο αυτοί λειτουργούν άψογα και οφείλεις να τους το αναγνωρίσεις. Κι αν δεν υπάρχουν πια λάθη, δεν υπάρχει μέτρο κι αν δεν υπάρχει μέτρο, υπάρχει χάος κι αν υπάρχει χάος, δεν υπάρχει καμία τάξη στο ψυγείο.

Τελοσπάντων, καλά πάει. Δε δικαιούμαστε να μην ελπίζουμε όταν τα πάντα γύρω αγγίζουν τα όριά τους, είναι προφανώς ο μόνος δρόμος για να σκάσουμε και να αρχίσουν να εκτοξεύονται από το κεφάλι μας τα σχετικά νια-νια, τα οποία ακόμα υπόσχονται να μας κάνουν ευτυχισμένους.
Τελείωσα.

Έχω μεγάλη σύγχυση.




Αισιοδοξία:πώς θα επιτύχουμε το φωτισμό του μυαλού με τη θεία χάρη

Ώρες ατελείωτες μπορεί να κάτσει ο απελπισμένος άνθρωπος, αναμένοντας στωικά τη Φώτιση, την οποία θεωρητικώς υπόσχεται εδώ και χρόνια το βίωμα της κατάφασης στη ροή των πραγμάτων, καθώς και το βίωμα της ανακούφισης, μετά από επιβεβλημένο αποχωρισμό του ατόμου από τον καμπινέ του σπιτιού του. Όταν πια αγγίξαμε το όριο της αμφισβήτησης (το οποίο είναι βέβαια αυστηρώς προσωπικό), όταν μας τέλειωσε το απόθεμα χλέπας, όταν οι συνθήκες της ζωής μας άρχισαν δειλά δειλά να κρεμάνε το θυμό μας, αποφασίσαμε ότι ήρθε η ώρα να λάμψει ο καλός μας εαυτός. Την ώρα που σταμάτησε ο πόνος, την ώρα που τελείωσε ο καημός, άρχισε φυσικά να ψιλοτρέμει το έδαφος, διότι όταν είσαι συνηθισμένος να βρίζεις διαρκώς, σου κακοφαίνεται το να εκλείπουν οι ανάλογες αφορμές. Το γεγονός αυτό, έχει ως συνέπεια τη σταδιακή επέλαση ενός ακαθόριστου αισθήματος φόβου για το αύριο, το οποίο παραδόξως προμηνύεται λαμπρό.

Το αίσθημα της αισιοδοξίας είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με την εντύπωση που προκαλεί στο υποκείμενο η παροντική του κατάσταση. Αν η παροντική κατάσταση είναι καλή, τότε το μέλλον είναι απαστράπτον, αν η παροντική κατάσταση βρωμάει, τότε το μέλλον ζέχνει. Ο μέσος άνθρωπος, βιώνει σε ωριαία βάση μια ποικιλία συναισθημάτων, θετικών ή αρνητικών τα οποία εναλλάσσονται εν είδει επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Το να αγκυλωθεί το άτομο σε μια κατάσταση διαρκούς καλής διάθεσης, φαντάζει άκρως ουτοπικό, χωρίς όμως να είναι και ακατόρθωτο, αφού αναφέρονται στη βιβλιογραφία ουκ ολίγες περιπτώσεις αγαθιάρηδων, οι οποίοι καταφέρνουν να υπεραίρονται του εδάφους για μέρες ή και για μήνες, ή και για χρόνια (!), χωρίς παράλληλως να διατηρούν την ιδιότητα τροφίμου σανατορίου.

Είναι η βλακεία απαραίτητη προϋπόθεση της αισιοδοξίας; Μήπως η άγνοια είναι ο πιο σίγουρος δρόμος προς την ευτυχία; Και καλά να μη μάθεις τίποτα στο παιδί σου εξ’ αρχής, προκειμένου να διευκολύνεις την πορεία του προς την Αρετή, τι γίνεται με όσους έκαναν το τραγικό λάθος να συσσωρεύσουν μια ελάχιστη γνώση, η οποία τους παρέσυρε σε δρόμους ελλιπώς φωτισμένους και ικανώς ομιχλώδεις; Φαντάζομαι ότι και για αυτά τα υποκείμενα, υπάρχει μια ελπίδα, απλώς σύμφωνα με τις μέχρι τώρα πληροφορίες, την εντοπίζουμε στον υποθαλάσσιο χώρο.

Κι ενώ η άποψη ότι η γνώση οδηγεί σε μια υποτυπώδη φώτιση βρίσκει αρκετούς οπαδούς, εμείς τείνουμε να υποστηρίξουμε ευθαρσώς το δρόμο του ξεπλύματος του εγκεφάλου από την οποιαδήποτε πληροφορία που είναι δυνατό να προκαλέσει στο υποκείμενο δυνατές συγκινήσεις, υπαρξιακές απορίες, υπερφόρτωση του δικτύου παροχής ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας και στραμπούληγμα της συνείδησης. Διότι όποιος επιδίδεται στο σπορ της συγκομιδής αχρήστων πληροφοριών και της ακατάσχετης συμπερασματολογίας, τελικώς την τρώει εγγυημένα από πίσω, υποπίπτει σε αντιφάσεις, αυτοαναιρείται και το χειρότερο, αναγκάζεται να σκύψει και το κεφάλι απέναντι στους συνανθρώπους του, τους οποίους έχει φλομώσει προηγουμένως με θεωρίες περί ματαιότητος.

Δεν είναι καλός δρόμος αυτός, καλύτερα η άγνοια και ακόμα καλύτερα αν τα καταφέρετε να ψεκάσετε τόσο καλά τον εγκέφαλό σας, ώστε να εξαλείψετε και το παραμικρό ίχνος επίγνωσης της διανοητικής σας κατάστασης. Το κενό είναι το μόνο άξιο υπόβαθρο για τη θεία φώτιση, που όταν έρθει, θα φέρει μαζί της κι αυτούς τους πινδάρειους στίχους που τόσο καιρό μου χρωστάει, για να αρχίσω επιτέλους να συνθέτω τη σχετική ωδή.





Τι κ(α)ι αν




Δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα με τα ελαττώματά σας. Το περιβάλλον επιμένει να σας υπενθυμίζει την ανεπάρκειά σας σε ορισμένους τομείς, οι εξελίξεις της ζωής, σάς καβαλάνε ύπουλα ακριβώς τη στιγμή που ήσασταν σ ι γ ο υ ρ ό τ α τ ο ς ότι μπορείτε να διαχειριστείτε επιτυχώς τα γεγονότα, η λάμπα κάηκε, χρωστάτε, έχετε ανασφάλειες, μερικές τρίχες έχουν γυρίσει, δε σας αγαπάει κανείς, τα ερεθίσματα φαίνονται πενιχρά, οι λύσεις που δίνονται και οι δρόμοι που ανοίγονται δε σας πείθουν καθόλου, νομίζετε ότι έληξε το συμβόλαιο προσευχής στην ανάλογη υπηρεσία, διαπιστώνετε ότι δεν είχατε τελικά και τόσο ταλέντο, ό,τι διαβάζετε το ξεχνάτε μετά από πέντε λεπτά, πεντακόσιες ώρες μοναξιάς για μία ώρα δήθεν ανθρώπινης επαφής (αχ, δεν είναι καλή η τράμπα), αισίως δέκα καλοκαίρια προσπάθειας ανίχνευσης νοήματος και καθιέρωσης μιας σχέσης εμπιστοσύνης με το σύνολο, μερικές ψιλοαπόπειρες αποκατάστασης της πιο χαμένης πίστης και πολλές ενοχές ότι ακόμα κι αυτό που κάνεις ωραία, το κάνεις με απέραντη θλίψη. Και μετά, η μπούρδα δεν έσωσε κανέναν για πολλή ώρα και η μπούρδα έχει κόστος και η μπούρδα έχει τιμήμα και πολύ μεγαλύτερο απ’ αυτό που φανταζόμαστε και δεν είναι λύση το ομαδικό, ούτε και ο εθελοντισμός, ούτε και η ενασχόληση με τα κοινά, ούτε η δουλειά, ούτε η αγάπη, ούτε οι οικογένειες, ούτε τίποτα. Αχ αχ αχ, βουτήξαμε με το κεφάλι σε πολύ ρηχή θάλασσα, πιθανότατα δεν υπάρχει κανένας λόγος (πρβ. Σοφοκλής). Τώρα, αν έχετε και συγκαεί, είναι άλλο θέμα.




0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home