Σάββατο, Δεκεμβρίου 17, 2005

Τεύχος 12


To Prits

ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ


ΤΕΥΧΟΣ 12: (τρύπες)

- Η έξοδος από το σωλήνα της αποχέτευσης, με ή χωρίς αναπνευστήρα.

- Κενά παντός τύπου: μια σύντομη θεώρηση.

- Του-μπο-φλό: ξεβουλώστε τον εγκέφαλό σας χωρίς προκαταβολή, σε τρεις μόνο επισκέψεις!




Πώς να ελιχθείτε στο σωλήνα της αποχέτευσης, χωρίς να χάσετε την αξιοπρέπειά σας (πάντα).


Κατ’ αρχάς, ποιός σας είπε να μπείτε εκεί μέσα; Όλοι κατά καιρούς έχουμε κάνει το λάθος να πιστέψουμε ότι τα πράγματα στον υπόνομο λειτουργούν καλύτερα και ότι παρά τη δυσοσμία, οι συνθήκες ζωής εκεί κάτω είναι πιο ανθρώπινες και οι συντάξεις υψηλότερες. Πρόκειται για μια εσφαλμένη εντύπωση που κυριεύει όσους αισθάνονται αδύναμοι να ανταπεξέλθουν στο επιβεβλημένο χάος που χαρακτηρίζει την υπέργεια κατάσταση, στην επιφάνεια της οποίας καλούμαστε να ζήσουμε ψευτοχαμογελώντας ως ηλίθιοι.

Το φαινόμενο της «αποχετευτικής εμμονής», παρουσιάστηκε για πρώτη φορά στη χώρα μας στα μέσα του 20ου αιώνα, όταν η θέση του καμπινέ άρχισε να παγιώνεται στο μέσο νοικοκυριό. Η απορία των εκπροσώπων των κατώτερων κοινωνικών στρωμάτων και των κατοίκων της επαρχίας σε σχέση με το συγκεκριμένο επίτευγμα της μηχανικής, σε συνδυασμό με την ολοένα αυξανόμενη πίεση που προερχόταν από τους ρυθμούς της καθημερινότητας, αποτέλεσαν ένα άξιο υπόβαθρο ανάπτυξης του εν λόγω φαινομένου. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο, η ελληνική κοινωνία στο σύνολό της, αρχίζει να εμπεδώνει την παγκόσμια υπόστασή της. Το άτομο βιώνει την εξέλιξη παθητικά, τουλάχιστον σε πρώτο στάδιο. Αναζητά τρόπους φυγής από την πραγματικότητα, που σε όλες της τις εκφάνσεις, μοιάζει να το απειλεί.

Ο αλματώδης εκσυγχρονισμός φέρνει τους απλούς ανθρώπους σε αμηχανία κι έτσι παρουσιάζονται τα πρώτα συμπτώματα της αποχετευτικής εμμονής: οι άνθρωποι αποκτούν τη διάθεση να ζήσουν υπόγεια και «υδροβίως». Πάνω είναι όλα ξερά. Μερικοί τολμηροί χωρικοί επιχειρούν τη μετακόμισή τους στο νεόκτιστο βόθρο του σπιτιού τους και άλλοι, λιγότερο τολμηροί αστοί, αρκούνται στο να χώνουν καθημερινά το κεφάλι τους στη λεκάνη της τουαλέτας, μπας και καταλάβουν επιτέλους πού καταλήγει. Κατά τη διάρκεια της επταετίας, η συγκεκριμένη συνήθεια, έχει ήδη υιοθετηθεί σχεδόν καθολικά από μια μερίδα του πληθυσμού που αντιστέκεται σθεναρά στη στρατοκαυλίαση και τα λοιπά εθνικοπαραμορφωτικά φαινόμενα.

Και κουτσά στραβά, φτάνουμε στο σήμερα... Πόσοι τήν ψάχνουν την αποχέτευση σήμερα, πόσοι βρίσκουν το χρόνο να την ψάξουν; Μπλεγμένοι σ’ ένα δίκτυο σωληνώσεων, διακλαδώσεων και καλωδίων, οι σημερινοί συνάνθρωποι είναι τόσο απασχολημένοι με την εικόνα τους, που ξεχνούν να διερωτηθούν αν ο βόθρος είναι πάνω ή κάτω. Ο πάνω βόθρος είναι ευάερος, ευήλιος και τίγκα στο σκατό. Ο κάτω, είναι σκέτα τίγκα στο σκατό. Κατά πόσο ευσταθεί η επιλογή του άνω βόθρου; (Ερωτώ.)

Ο άνω βόθρος μπορεί να προσφέρει χρήμα, καλό φαγητό και ένα καλό κούρεμα. Ο κάτω δεν προσφέρει τίποτα, εκτός από ένα βρωμερό και απόλυτο σκοτάδι (δεν έχει φώτα, τουλάχιστον όχι παντού). Η αποχέτευση, μπορεί να εξακολουθεί να κινεί την περιέργεια των απανταχού αντιφρονούντων, δεν αποτελεί όμως σε καμία περίπτωση τη γη της επαγγελίας. Αν έχετε απογοητευτεί σφόδρα από τον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν τα πράγματα, μην υποκύψετε στην προαναφερθείσα «αποχετευτική εμμονή»: o υπόνομος δεν είναι ωραίος. Προσπαθείστε να συνειδητοποιήσετε ότι φέρετε κι εσείς ευθύνη για την πορεία του κόσμου (κλισέ), ότι υπάρχει τρόπος να νιώσετε ελεύθερος σε μια άκρως υποδουλωτική κοινωνία, ότι τα πράγματα θα πάνε καλύτερα αν σύσσωμη η ανθρωπότητα αποτάξει μερικούς ηλιθίους που ξέχασαν να ξεφορτωθούν μερικές από τις βλακώδεις ιδέες τους (δε φοβάμαι, δε φοβάμαι) περί έθνους, θρησκείας και γενικευμένης καταστολής της ατομικής μαλακίας, η οποία ανελλιπώς θυσιάζεται στο βωμό μιας βλακώδους συλλογικότητας, που στο τέλος δε θα καταφέρει τίποτα, παρά μόνο να μας πνίξει, όλους μαζί, στριμωγμένους στον ίδιο καμπινέ.

Κοινώς, ας υπερασπιστούμε επιτέλους το δικαίωμά μας να μην παίρνουμε στα σοβαρά την πραγματικότητα και όσους μας ζητάνε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις της, διότι η αλήθεια είναι ότι δεν υπάρχει καμία απαίτηση. Έπεσε η απάιτηση, σκόνταψε κι έπεσε. Κι όλα αυτά, πάντα με την προϋπόθεση ότι δεν έχετε κάνει παιδιά: διότι αν έχετε κάνει παιδιά, υπάγεστε αυτομάτως σε άλλη κατηγορία αντιφρονούντων, διατηρείτε το δικαίωμα να διαφωνείτε με την παρούσα κατάσταση, αλλά δε δικαιούστε επ’ ουδενί να χώσετε το κεφάλι σας στην τουαλέτα. Ζητείστε βοήθεια από ειδικό υδραυλικό.
Και τι γίνεται μ’ αυτούς που κινούνται διαρκώς μεταξύ άνω και κάτω βόθρου; μ’ αυτούς που ενίοτε βουλιάζουν και μετά πάλι αναδύονται στην επιφάνεια της αστικής τους καθημερινότητας χωρίς ποτέ να καταφέρνουν να αποφασίσουν τι σκατά θέλουν να κάνουν; να ακολουθήσουν την πορεία του σκατού τους ή την πορεία του υπόλοιπου κόσμου (λεφτά, παιδιά, πρόστιμα στην πολεοδομία); Το να αγγίζεις διαρκώς τα όρια της πραγματικότητας, είναι το πρώτο βήμα για την υπέρβασή τους. Φυσικά, χρειάζεται πολλή προσπάθεια για να εκσφενδονιστείς εκτός αυτής, αλλά αυτό που μετράει, είναι η προσπάθεια. Συνεπώς, αν προσπαθήσουμε όλοι με συνέπεια και καλή θέληση, είναι πιθανό σε ογδόντα περίπου χρόνια, να καταφέρουμε ένα ισχυρό πλήγμα στο σύστημα (που μέχρι τότε, φυσικά, δε θα θυμόμαστε σε τι ακριβώς μας έφταιξε).

Τα προβληματισμένα παιδιά, τα παιδιά που περνάνε αρκετή ώρα πάνω από τον καμπινέ, θα πρέπει να προσέξουν να μην εκτίθενται, καθώς η ελληνική κοινωνία παραμένει δύσπιστη όσον αφορά σε αποχετευτικές εμμονές και λοιπές τάσεις φυγής και αποφυγής της στρατιωτικής θητείας. Αν μη τι άλλο, προσπαθείστε να δώσετε μια εναλλακτική νότα στον αποτροπιασμό σας. Έτσι θα καταφέρετε να φανείτε γραφικοί και ακόμα κι αν δε γλιτώσετε τα περίεργα σχόλια σχετικά με την ψυχική σας κατάσταση, τουλάχιστον θα έχετε επιτύχει το διαχωρισμό της κοινωνικοπολιτικής σας θέσης.


Και μερικές τελευταίες συμβουλές για την παρατήρηση του καμπινέ:


- Kρατάτε πάντα στυλό ανά χείρας για τυχόν σημειώσεις.

· Πριν αποφασίσετε την είσοδο του κεφαλιού σας στη λεκάνη, βεβαιωθείτε ότι η πόρτα της τουαλέτας είναι κλειστή και ότι ο μικρός αδερφός σας δε σάς παρατηρεί απορημένος.

· Μην επιχειρείτε την ενδελεχή παρατήρηση του καμπινέ εν βρασμώ ψυχής. Υπάρχει κίνδυνος ανάδευσης των υδάτων.

· Μην πετάτε κέρματα στην τουαλέτα. Η ευχή δε θα πραγματοποιηθεί κι εσείς θα νιώσετε ηλίθιος.

· Μη βάζετε τα χέρια σας μέσα.

· Αν δείτε ότι αποκτάτε τη διάθεση να αγκαλιάσετε τον καμπινέ, θυμηθείτε ότι είναι μαρμάρινος κι ότι η αγκαλιά δε θα είναι τόσο ζεστή όσο φαντάζεστε.

· Το νερό δεν είναι σε καμία περίπτωση πόσιμο. Αν θέλετε μπορείτε να φτύσετε, αλλά όχι να ξεδιψάσετε.

· Όλα θα πάνε καλά.

Τα κενά

Σημείωση: Το παρόν πόνημα, γράφεται μετά από μια περίοδο τεραστίου κενού, κατά τη διάρκεια της οποίας η γράφουσα απασχολείτο με ποικίλες καθημερινές δραστηριότητες μικροαστικού τύπου, αμελώντας τελείως τις όποιες πνευματικές της αναζητήσεις. Η περίοδος υπήρξε μακρά και το κενό δημιουργικότητος ακόμη μεγαλύτερο. Αρχίζω δε να φοβάμαι, ότι μου άφησε μερικά μόνιμα κουσούρια, όπως το διαρκές αίσθημα ανάγκης προμήθειας μπρόκολου, ένα λαχανικό χωρίς την παρουσία του οποίου, έχω παρατηρήσει ότι νιώθω ένα τεράστιο κενό

Τα κενά είναι πολλά. Τα κενά είναι πάρα πολλά και το σημαντικότερο: είναι μη μετρήσιμα (καθότι κενά). Από τη μία, τα κενά οφείλουν να υπάρχουν, για να μας αφήνουν χώρο να κουνάμε τα χέρια μας. Από την άλλη, υπάρχει περίπτωση να δημιουργήσουν σοβαρούς υπαρξιακούς φόβους, καθώς ακόμα και το παραμικρό κενό (χωρικό, χρονικό, συναισθηματικό, διανοητικό), φέρει το σπέρμα αυτού που περιληπτικώς ονομάζουμε «χάος».

Στα πλαίσια της βουδιστικής λίστας, η ιδέα του άδειου, παρουσιάζεται λίαν ευεργετική. Εκτός από τις θετικές παρενέργειες που μπορεί να προκαλέσει στο άτομο η βίωση του κενού, στην πλειοψηφία των ανατολικών φιλοσοφικών κήπων, η απόλυτη τρύπα ταυτίζεται με το όλον, διαθέτει δηλαδή, μια απαράμιλλη οντότητα. Οι δυτικοί αντιθέτως, ταυτίζουν την τρύπα με την ανυπαρξία και ευθέως την παραβάλλουν με την έλλειψη, το «άδειο» γίνεται φρικιαστικό και απειλητικό, καθώς ισοδυναμεί με την περιβόητη «μη δράση». Οτιδήποτε αντιτίθεται στην επιταγή της συσσώρευσης αγαθών και εμπειριών, είναι δυνατό να φέρει το άτομο σε αμηχανία, καθώς έχει καταστεί σαφές πλέον, ότι η ανθρώπινη ύπαρξη ορίζεται από δύο θεμελιώδεις συντεταγμένες: τη δράση και την αντίδραση. Χωρίς αυτές, δε νοείται το «υπάρχειν» δυτικοπρεπώς. Και δεν υπάρχειν γενικότερα. Εξ ου και ο φόβος της τρύπας.

Στην προσπάθεια αποφυγής των διαφόρων ελλείψεων, ο άνθρωπος επιδίδεται είτε σε βλακώδεις δραστηριότητες (βλ. αερόμπικ), ή σε δαιδαλώδεις διανοητικές διαδρομές, οι οποίες είναι πιθανό μετά από ένα ικανό χρονικό διάστημα να του δημιουργήσουν μόνιμη βλάβη, εξαιτίας της οποίας, οι φίλοι του θα σταματήσουν ξαφνικά να τον κάνουν παρέα και θα αρκεστούν στο να του πηγαίνουν ψαρόσουπα και λουλούδια κάθε Κυριακή, μέχρι να τον δουν να πέφτει επιτέλους στην τρύπα του και να ησυχάσουν όλοι κι αυτοί κι αυτός.

Υπάρχει άραγε ασφαλής μέθοδος αντιμετώπισης του κενού; Αρχικά υποθέτουμε ότι οι μέθοδοι ποικίλλουν ανάλογα με το είδος της έλλειψης, αλλά ας δώσουμε μερικά απλά παραδείγματα διαχείρισης κενού:

Η διαχείριση του κενού στο ψυγείο

Η διαχείριση του κενού στο ψυγείο προϋποθέτει προπαντός ψυχραιμία. Μόλις ανοίξουμε το ψυγείο και εφόσον διαπιστώσουμε ότι υπάρχει κενό, καλούμεθα να αναλογιστούμε τις βασικές συνέπειες της μη διατροφικής υποστήριξης του οργανισμού μας. Φυσικά, ο πρώτος συνειρμός αφορά στο ενεργειακό κενό που θα επακολουθήσει το προαναφερθέν διατροφικό, το οποίο (ενεργειακό), θα μας οδηγήσει κατευθείαν σε ένα συναισθηματικό κενό, από το οποίο μοιραία θα προκύψει το αναπόφευκτο υπαρξιακό κενό. Τώρα, αν στα παραπάνω προσθέσουμε και το οικονομικό κενό, καταλήγουμε στο συμπέρασμα ότι η μόνη ασφαλής μέθοδος διαχείρισης του αρχικού κενού, είναι αυτή της ολικής εκκένωσης του ψυγείου (απόσπαση των ραφιών και του συρταριού ήπιας υγρασίας), προκειμένου να μη γίνεται αισθητή η μη ύπαρξη του επιθυμητού τύπου τροφής (που πιθανότατα είναι το μπέικον).

Η διαχείριση του συναισθηματικού κενού ελαφράς μορφής

Η διαχείριση του συναισθηματικού κενού ελαφράς μορφής, μπορεί να προσλάβει τις εξής δύο μορφές:

α. ετερο-διαχείριση και

β. αυτo-διαχείριση

Η α’ μορφή διαχείρισης του συναισθηματικού κενού ταυτίζεται με αυτό που συνήθως ονομάζουμε «ανθρώπινη επαφή» και συνίσταται στην «εκφόρτωση» του κενού μας σε ένα αθώο συνάνθρωπο, ο οποίος επιλέγεται τυχαία και καλείται να σκαρφιστεί έναν αριθμό σοφιστικών επιχειρημάτων, προκειμένου να μας πείσει ότι όλοι μας αγαπάνε, τη στιγμή που δε θα μπορούσαν να μας έχουν περισσότερο γραμμένους στ’ αρχίδια τους. Η αυτο-διαχείριση του συναισθηματικού κενού τώρα, ορίζεται ως η κατάσταση εκείνη που θέλει το υποκείμενο να στέκεται μπροστά στον καθρέφτη του μπάνιου ανέκφραστο και σίγουρο ότι οσονούπω θα χτυπήσει το τηλέφωνο και θα είναι το αντικείμενο του πόθου (η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία), αλλά τελικώς αντί για το αντικείμενο, θα είναι ο οστεώδης τύπος με την κουκούλα και το χειρότερο, δε θα απαντήσει καν στο ευγενικό και αποκαρδιωμένο «λέγετε», γιατί εδώ και τρεις μέρες προσπαθεί να στείλει φαξ.

Η διαχείριση του κενού χρόνου

Βλ. «Μαγειρική για όλους», Χρύσα Παραδείση, Αθήνα 1984

Και για να μη σας κουράζουμε περαιτέρω, δε συντρέχει ουσιαστικός λόγος να ανησυχείτε για τα κενά που προκύπτουν διαρκώς και αδιαλείπτως στο δρόμο σας, εκτός αν σας έχουν ρητώς απαγορεύσει να χώσετε το δάχτυλό σας μέσα. Κενό.





A S/S (Steven Stefanopoulos) production

In association with “The Prits”:


DVD Dinner



Lord Of All Wars (πολεμική)

Βιογραφική, ντεμί- κουλτούρ ταινία, με θέμα τη ζωή ενός αγαθού πολέμαρχου, ονόματι Γκους, και την προσπάθειά του να γίνει άξιος συνεχιστής της δυναστείας και της παράδοσης του αδίστακτου πατέρα του. Σε μια εποχή άνευ λόγου ειρήνης και απαράδεκτης βαρεμάρας, ο πιο χαρισματικά ανεγκέφαλος γιος του ηγέτη της πολεμικής αυτοκρατορίας, ονόματι Τζωρτζ, δίνει μια υπόσχεση στον ετοιμοθάνατο πατέρα του, με θέμα την ολική κυριαρχία και τη γλυπτική. Από τότε η ζωή του παίρνει μια αναπάντεχη στροφή. Συνομωσίες και εχθρικά κουλουράκια προσπαθούν να τον αποτρέψουν στο να φέρει τον πόλεμο σε όλο τον πλανήτη, ακόμα και στις πιο απομακρυσμένες περιοχές, ώστε οι άνθρωποι να γνωρίσουν τη σημασία του από κοντά. Συγκινητική μέχρι τα μπούνια, ενώ η αποφυγή χρήσης μπογιάς, κετσαπ, ή ντοματοπελτέ στις σκηνές δράσης, προσδίδει έναν έντονο ρεαλιστικό τόνο στην ταινία. Στα extras το making of της ταινίας και αποκλειστική συνέντευξη από τρεις ιρακινούς φυλακισμένους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/ 10



Το φάντασμα της Όπρα (μιούζικαλ)

Παρουσιάστρια υπερεπιτυχημένης υπερσειράς του εξωτερικού αναπολεί τα παιδικά της χρόνια και ξεκινά, τραγουδώντας, ένα ταξίδι στη χώρα του Ποτέ και της μουστάρδας, με σκοπό να βρει τη χαμένη της υπερσεξουαλικότητα. Στο διάβα της θα συναντήσει διάφορες κακουχίες, μέσα σε αυτές και ένα φιλικό φάντασμα που ακούει στο όνομα Crashper, το οποίο θα την ταξιδέψει στο χωροχρόνο και θα την πετάξει σε ένα πηγάδι, στο οποίο και κατούρησε. Εκεί μέσω μιας εσωτερικής πάλης και μιας εξωτερικής παράνοιας, θα βρει τον εαυτό της, τρία ζευγάρια σκουλαρίκια και μια κουμπότρυπα. Δύσκολη ταινία, με κρυφά μηνύματα και ένα τέλος που θα σας συναρπάσει, χωρίς λόγο. Προτάθηκε για Oscar κουστουμιών, ενώ το soundtrack της ταινίας διατίθεται στα περίπτερα και σε επιλεγμένα πειρατικά καταστήματα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/ 10



Σε Παραβλέπω (θρίλερ)

Είναι το έτος 3676. Η τηλεόραση βρίσκεται στο ζενίθ της καριέρας της και οι μόνες εκπομπές που την απαρτίζουν είναι οι αμιγώς δημοσιο-γραφικές, υπό τον έλεγχο του στυγερού ρεπόρτερ Σαραντατριοφυλλόπουλου. Οι παρακάμερες έχουν καθιερωθεί ως τρόπος ζωής, η CIA και το FBI έχουν κλείσει, ενώ το Big Brother έχει καταργηθεί και στη θέση του έχουν δημιουργηθεί μονοκατοικίες χωρίς κάμερες, οι οποίες λειτουργούν και ως αξιοθέατο. Ένας ανερχόμενος και ιδιαίτερα ανέραστος δημοσιογραφίσκος με όνομα Ευαγγελιδάτος, με την πρόφαση ότι έχει όραμα, θα προσπαθήσει να ανέβει στην κλίμακα της ιεραρχίας και να προωθήσει στο πρόγραμμα της TV, μια μεσημεριανή ενημερωτική εκπομπή με απώτερο σκοπό να βοηθήσει την άνεργη γυναίκα του, και να αναγκάσει όλη την ανθρωπότητα να τρώει το μεσημεριανό του γεύμα την ίδια ακριβώς ώρα. Θα τα καταφέρει άραγε να μαζοποιήσει τον πλανήτη και να γίνει ο απόλυτος κυρίαρχός του, ή θα τον προλάβει η χελώνα που ξεκίνησε μετά από αυτόν; Σασπένς και αγωνία σε ένα από τα καλύτερα πολιτικά θρίλερ της τελευταίας εβδομάδας.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 7/ 10



Band Of The Dead (θρίλερ)

Αποτυχημένο έντεχνο συγκρότημα καταφέρνει να διαλυθεί ύστερα από προσπάθειες πολλών χρόνων, οργανώνοντας μαζική αυτοκτονία. Όταν όμως οι πωλήσεις της εταιρείας στην οποία ανήκαν έπεσαν πιο κάτω και από το βυθό της Μαύρης Θάλασσας, έβαλαν μια διακεκριμένη ομάδα επιστημόνων να δημιουργήσουν μια φόρμουλα με την οποία θα αναστήσουν αυτήν την παλιά κομπανία. Το αποτέλεσμα ήταν θετικό, αλλά τα τραγούδια που έγραψε η μπάντα ήταν τόσο άσχημα που το κοινό στις συναυλίες τους τρελαινόταν και τριγύριζε στους δρόμους βανδαλίζοντας και σφάζοντας μικρά ροζ κουνελάκια. Αδιάφορο θρίλερ με σπλάτερ στοιχεία, με μοναδική καλή στιγμή τους τίτλους τέλους.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 4/ 10



Το Παλιόπαιδο (σινεφιλ)

Τον απαγάγουν σε νεαρή ηλικία και τον κλειδώνουν σε ένα δωμάτιο επί 40 συναπτά έτη, χωρίς να ξέρει το λόγο. Του βάζουν όλη την ημέρα κορεάτικες ταινίες, χωρίς να ξέρει τη διάλεκτο. Τον ταΐζουν McDonaldDucks, χωρίς να γνωρίζει τι να πρωτοφάει. Ακούει ολημερίς όλα τα καινούρια ελληνικά σουξέ, και δεν το θέλει. Μετά από καιρό, τον έβαλαν να υπογράψει συμβόλαιο με μια εταιρία ονόματι Heaven and Hell, δίχως να ξέρει γράμματα. Τον ανάγκασαν να συνεργαστεί με τον Φοίδο, έναν κακοποιό- τραγουδοποιό, χωρίς να ξέρει να τραγουδάει. Το αποτέλεσμα ήταν 3 χρυσοί δίσκοι και πέντε πλατινένιοι. Τώρα όμως που ελευθερώθηκε, ψάχνει να βρει αυτούς που τον φυλάκισαν και του στέρησαν τη μουσική αξιοπρέπειά του. Στο ρόλο του πρωταγωνιστή, ο πρωτοεμφανιζόμενος Γιώργος Μαρσωνάκης. Για γερά νεύρα.

ΒΑΘΜΟΛΟΓΙΑ: 8/ 10


Μαγειρική στο Prits.


Foua Kra (για 3 άτομα, δύο + ένας που κρατάει το φανάρι)

ΥΛΙΚΑ

αλάτι

πιπέρι

½ lt βραστό νερό

½ kg φουά

2 σκόρδα Αφρικής ολόκληρα

1 μέτρια πατάτα

½ kg κόκαλα από μοσχάρι (το μοσχάρι το πετάτε)


ΓΙΑ ΤΗ ΣΑΛΤΣΑ ΘΑ ΧΡΕΙΑΣΤΕΙΤΕ:

υπομονή

αρκετό άνηθο

1 φλιτζάνι πολτό ελιάς

μέλι και ζάχαρη


ΕΚΤΕΛΕΣΗ


Βάζετε το βραστό νερό στην κατάψυξη, μέχρι να σχηματίσει κρούστα. Στη συνέχεια το βγάζετε, σπάτε την κρούστα και την πετάτε. Ρίχνετε στην κατσαρόλα τα σκόρδα (αφού τα ξεφλουδίσετε), μαζί με την πατάτα. Μόλις πάρουν χρώμα, τα στραγγίζετε και τα αυγοκόβετε. Σε ξεχωριστό τηγανάκι, τσιγαρίζετε το φουά με αλάτι και πιπέρι. Ανακατεύετε όλα τα υλικά μαζί και κατόπιν παίρνετε μισή ποσότητα από το μείγμα και το πετάτε. Το υπόλοιπο το βάζετε σ’ ένα
pyrex και το τοποθετείτε στο φούρνο στους 230°. Σ’ ένα αντικολλητικό κατσαρολάκι ετοιμάζετε τη σάλτσα: ρίχνετε πρώτα τον πολτό ελιάς, μετά τη ζάχαρη και μετά το μέλι. Κουνάτε το κατσαρολάκι πέρα-δώθε (πάντα δεξιόστροφα), προσέχοντας να μη γίνει το μείγμα ομοιογενές. Στη συνέχεια, ψιλοκόβετε τον άνηθο και τον βάζετε στην κατάψυξη, μέχρι να σας ζητηθεί από κάποιον. Βγάζετε το pyrex από το φούρνο και το αφήνετε να κρυώσει. Σκορπίζετε άτσαλα από πάνω τα κόκκαλα και χύνετε και τη σάλτσα. Το ξαναβάζετε να ψηθεί στο φούρνο μέχρι τις 5. Αν θέλετε, γαρνίρετε το πιάτο με ένα αυγό. Σερβίρετε αμέσως.





1 Comments:

Blogger ena click said...

Κοριτσαρα μου, τι να σου πω?...
σημερα βρηκα το χρονο να το διαβασω ολο. Ευγε !! δεν εχω λογια ανταξια της ικανοτητας σου για εκφραση του κοινωνικου γιγνεσθαι !! Εκτος αυτου έχεις και απιστευτη ''γωνια (αντι)ληψης''.

3:47 μ.μ.  

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home