Πέμπτη, Δεκεμβρίου 15, 2005

Τεύχος 10


To Prits
ΠΡΟΤΥΠΟ ΜΗΝΙΑΙΟ ΦΥΛΛΑΔΙΟ ΚΡΙΤΙΚΗΣ
ΤΟΥ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΥ ΓΙΓΝΕΣΘΑΙ


ΤΕΥΧΟΣ 10:
- Η ισχυρή λέξη «σκατό». Το σκατό της ύπαρξης vs το σκατό του καμπινέ.
- Πόζα σκέτη.
- Πόζα & Πρόζα: τo Prits προτείνει βιβλία για να διαβάσετε και μετά να γίνετε κουλτουριάρηδες.
- Τι να κάνετε όταν βλέπετε ότι πάτε κατά διαόλου.


ΑΡΧΙΣΥΝΤΑΞΙΑ-ΟΛΑ ΟΣΑ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΟΝΟΜΑ: K. NIKOPOULOU
ΙΣΧΥΡΟΣ ΣΥΝΕΡΓΑΤΗΣ: JIVAN KHELI





Το σκατό®.

Η λέξη «σκατό» ως γνωστόν γαμεί. Πέρα από την κυριολεκτική της σημασία, η λέξη αυτή, καταφέρνει να διαθέτει κι ένα πλήθος πρόσθετων σημασιών και ερμηνειών, καλύπτοντας ένα ευρύτατο φάσμα περιστάσεων και συναισθημάτων. Το «σκατό», εκτός από περιττή (κατεργασμένη από το έντερο) τροφή, αποτελεί τη βασική έκφραση του καθημερινού αδιεξόδου που βιώνει ο κάθε φυσιολογικός άνθρωπος. Το σκατό είναι καθημερινό, είναι πραγματικό και αναπόφευκτο. Όταν η βιολογία συναντά τη φιλοσοφία, το «σκατό» αναλαμβάνει να συνοψίσει τόσο τις βιολογικές ανάγκες, όσο και τη μέση υπαρξιακή κατάσταση. Ζούμε μέσα στα σκατά, τα αποφεύγουμε, τα χρειαζόμαστε, τα αποδεχόμαστε, αλλά πάνω απ’ όλα, ξεχνάμε να τα παρατηρήσουμε. Λέμε «σκατά» και δεν ξέρουμε τι πραγματικά εννοούμε.
Όλοι γνωρίζουμε τι εστί «σκατό του καμπινέ». Πρόκειται για ένα στέρεο συσσωμάτωμα ενέργειας που αποβάλλεται δυναμικά από τον οργανισμό, όταν έρθει η ώρα του. Το σκατό του καμπινέ, οφείλει να εξέρχεται σε καθημερινή βάση και να μη συναντά εμπόδια κατά την έξοδό του, προκειμένου το άτομο να αισθάνεται υγιές, φρέσκο και σε φόρμα. Η παρακώλυση της εξόδου του σκατού από πλευράς του ατόμου, είναι πιθανό να προκαλέσει πλήθος ανωμαλιών στη λειτουργία του οργανισμού, καθώς επίσης και σοβαρές ψυχικές διαταραχές, που απομακρύνουν το άτομο αργά, αλλά σταθερά από την πραγματικότητα και το κάνουν να πιστεύει σε αερικά και φαντάσματα, καθώς και σε ανεφάρμοστες θεωρίες, όπως αυτή του υπαρκτού σοσιαλισμού.
Το «σκατό» της ύπαρξης, διαφέρει από το σκατό του καμπινέ, ως προς τη μορφή, αλλά και τη σύστασή του. Το σκατό της ύπαρξης είναι αέριας μορφής (πιο συγκεκριμένα παίρνει τη μορφή υδρατμού) και περιβάλλει το άτομο περίπου σαν σύννεφο, χωρίς να το αφήνει να αναπνεύσει. Όταν το άτομο βρίσκεται υπό την επίδραση του σκατού της ύπαρξης, δεν μπορεί να δει πέρα από τη μύτη του, με αποτέλεσμα να τα βλέπει όλα σκατά. Δεν πρόκειται για τη συνηθισμένη περίπτωση απαισιοδοξίας και καρμοιριάς, πρόκειται για μια κατάσταση ενεργούς βίωσης της αναποτελεσματικότητας των υπαρχόντων μορφών συνομάδωσης. Το άτομο που περιβάλλεται από το σύννεφο του σκατού, είναι το άτομο που δεν τα κατάφερε να νιώσει ενταγμένο στο ακριβοθώρητο πλαίσιο της κοινωνίας, είναι το άτομο που θεωρεί τις απαιτήσεις του κόσμου παράλογες και τις θεωρίες περί ευδαιμονίας, πλήρως ανεδαφικές.
Γιατί όμως διαλέξαμε να περιγράφουμε την προαναφερθείσα κατάσταση ως «σκατό»; Πώς κατέληξε ο άνθρωπος να παραβάλει το σκατό του καμπινέ με την αηδία της ύπαρξης; Τι κοινό μπορεί να έχει το μεν «σκατό» με το δε «Σκατό» (η αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω, εικασίες κάνω); Οι φιλοσοφικές προεκτάσεις του θέματος είναι πραγματικά ανεξάντλητες. Τα σκατά που παράγουμε με εντερικές διεργασίες, ταυτίζονται με τα σκατά που δημιουργούμε με τις σκέψεις, τις πράξεις και τη συμπεριφορά μας. Τιτλοφορείται ως «σκατό», οτιδήποτε μάς παιδεύει, τη στιγμή που το αληθινό σκατό, το σκατό που παράγουμε, υπάρχει για να μας κρατάει ζωντανούς. Τι σκατά λοιπόν; γιατί επιλέξαμε να παραβάλλουμε το ευεργετικό σκατό του καμπινέ με το γκρι σκατό μιας καθημερινότητας που δε γουστάρουμε να εξυμνήσουμε; Τι κοινό μπορεί να έχει το χέσιμο με τη βιοπάλη και το σκατό με τη δυστυχία; Όλα υπάρχουν για να μας κρατούν ζωντανούς. Αν δεν υπήρχαν τα σκατά, θα κολυμπούσαμε καθημερινά στα κάτουρα.
Όταν ο Κλανς Φαντερφάϊμερ σε ηλικία 77 ετών, ξεκίνησε το τιτάνιο έργο της αναθεώρησης του κλασικού Λατίνου στοχαστή Κατίνου, ποτέ δεν πίστεψε ότι θα έφτανε σ’ ένα συμπέρασμα τόσο καθοριστικό για τη φύση της ανθρώπινης νόησης. Διατυπώνοντας τη Θεωρία των Συμμορφωμάτων, ο Φαντερφάϊμερ, έδειξε πώς ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τις έννοιες ανά ζεύγη, συμπληρωματικά ή αντιθετικά (το ίδιο κάνει). Εστιάζοντας τη μελέτη του σε λέξεις με στρεβλή αναφορικότητα (ορισμός του ιδίου), κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ο άνθρωπος τείνει να χρησιμοποιεί ορισμένα εκφωνήματα για να εκφράσει μύχια υπαρξιακά ερωτήματα, χωρίς να γνωρίζει κι ο ίδιος, τι ακριβώς επιθυμεί να εκφράσει. Η λέξη <σκατό> αποτελεί το γλωσσικό καθρέφτη ενός ερωτήματος, μιας απορίας του ανθρώπου έναντι στη σκοτεινή μυστικιστική φύση των πραγμάτων. Ανίκανος να ορίσει μια τόσο φορτισμένη ενεργειακά λέξη, ο άνθρωπος καταλήγει να τη χρησιμοποιεί με τους λεγόμενους διπλούς τρόπους, γεγονός το οποίο καταδεικνύει την αμηχανία του σε σχέση με το περιεχόμενό της και την αδυναμία του να εντοπίσει την ακριβή ερμηνεία της.
Τα πορίσματα του Φαντερφάϊμερ, βοήθησαν και κούρασαν τους σημειολόγους, οι περισσότεροι εκ των οποίων τον αποκήρυξαν και θέλησαν να τον πασαλείψουν με πίσσα και πούπουλα. Το μόνο που δεν αμφισβητήθηκε από κανέναν, ήταν το σχόλιο του σχετικά με την απορία του ανθρώπου έναντι στο σκατό. Η λέξη ακόμα ζητάει την ερμηνεία της, ακριβώς επειδή λειτουργεί ολιστικά και απόλυτα. Λίγες λέξεις γεμίζουν το στόμα κι ακόμα λιγότερες το αδειάζουν. Η περιληπτική έννοια της λέξης <σκατό>, εξακολουθεί να εκφράζει τους απανταχού απόντες από την ενεργή βίωση της πραγματικότητας, συνεχίζει να παιδεύει τους πειραματικούς γλωσσολόγους και να γονατίζει τους ρομαντικούς εκείνους τύπους, που νιώθουν ότι μόνο μέσα απ’ αυτήν καταφέρνουν να βγουν προς τα έξω.



Κατάλογος προτεινόμενων συγγραμμάτων

από το Prits, για να μπορέσετε να αποκτήσετε την παιδεία εκείνη, που θα σας επιτρέψει να θεωρείτε εαυτούς όντα κουλτουρέ και ακαταμάχητα σε οποιαδήποτε κοινωνική αναμέτρηση με λοιπούς καλοντυμένους μαιτρ τους είδους…


· « Ο Μεγάλος Κοπρώνας»
Πρόκειται για το πρώτο μνημειώδες έργο του Γερμανού Χάινριχ Σφουτς, βασικού εκπροσώπου της Μεταϊδεορομαντικής Σχολής της Βέρνης. Στο έργο του, ο συγγραφεύς καταπιάνεται με το ζήτημα της εκκεντρικότητας και των εφαρμογών αυτής στα πλαίσια διαφόρων «γκαλά», στα οποία οι καλεσμένοι, συνηθίζουν να ανταλλάσσουν μεταξύ τους τα μανικετόκουμπά τους. Η δράση εκτυλίσσεται στο χώρο της πρεσβείας αγνώστου κρατιδίου, σε άγνωστη χώρα, στην οποία ο πρέσβης του εν λόγω κρατιδίου είναι παντελώς άγνωστος. Η πρώτη έκδοση του βιβλίου ξεπέρασε τα 8.000.000 αντίτυπα, ενώ η δεύτερη έφτασε μόλις τα δύο. Συνιστάται σε όσους βρίσκονται σε κατάσταση σύγχυσης και σε όσους αισθάνονται υπέρ του δέοντος ρομαντικοί.

· « Το Εγχειρίδιο του Καλού Εργατοπατέρα»
Για όσους δηλώνουν κομματόσκυλα. Εδώ, ο Ρώσος Μιχαήλ Μιχαήλοβιτς Ποπόφ, παραθέτει ένα πολύτιμο απόσταγμα γνώσης που αφορά στη συμπεριφορά του χαρισματικού εργατοπατέρα Ραπούτσνικοφ, ο οποίος έδρασε στις αρχές του 20ου αιώνα σε εργοστάσιο κατασκευής σπιράλ, κάπου στην Άνω Ουκρανία. Συγκλονιστικό έργο, με ποικίλες αναφορές στην προ της Οκτωβριανής Επανάστασης περίοδο. Ιδανικό για όσους δε βλέπουν πέρα από τη μύτη τους και για όσους πεινάνε για σαλάμι.

· « Το Ε9»
Η πολυαναμενόμενη επιστροφή του καταξιωμένου λογοτέχνη Λορέντζου (Λώρη) Κλώνη, με ένα μυθιστόρημα για γερά νεύρα. Μυστήριο, αινίγματα, γλωσσοδέτες, σταυρόλεξα και λοιποί άλυτοι γρίφοι, διαπλέκονται και περιπλέκονται σ’ ένα συναρπαστικό μυθιστόρημα που υπόσχεται να σας ταξιδέψει στα άδυτα της ψυχής ενός εφοριακού. Μην ξεχάσετε να το βάλετε στην τσάντα του μπάνιου και να το πάρετε μαζί σας στην παραλία. Μόνο φροντίστε να το ξεχάσετε εκεί.

· «Είσαι μια κούκλα, το ξέρεις;»
Του Βάγγου Καράμπαμπα. Νεο-εμφανιζόμενος στο χώρο των γραμμάτων, ο Β.Κ. γενήθηκε στο Κατωχώρι Ημαθίας και μέχρι τα 28, δούλεψε ως νταλικέρης. Αφού πέρασε από πλήθος τελωνείων χωρίς να δηλώνει τόσο την ακριβή ποσότητα του φορτίου του, όσο και τους Πακιστανούς που μετέφερε δεμένους με σχοινιά στο πίσω μέρος της νταλίκας (οι οποίοι παρεπιπτόντως σέρνονταν, δεν ήταν καν ανεβασμένοι στη νταλίκα), αποφάσισε να τα παρατήσει και να ασχοληθεί αποκλειστικά με το γράψιμο. Το πρώτο του μυθιστόρημα («Σε αγαπώ, το ξέρεις;», εκδόσεις Χριστός Ανέστη, Αθήνα 1992), γνώρισε τεράστια επιτυχία, αν και πήρε τις χειρότερες δυνατές κριτικές. Εμείς το προτείνουμε, τόσο το πρώτο όσο και το δεύτερο, καθώς διακρίνουμε στο ύφος του Β.Κ. μια ευγένεια απαράμιλλη και μια ευαισθησία τουλάχιστον αφοπλιστική. Ειδικά η σκηνή της ερωτικής εξομολόγησης, με την οποία κλείνει το πρώτο κεφάλαιο του «Είσαι μια κούκλα, το ξέρεις;», αποτελεί υπόδειγμα λυρικής έκφρασης και ταυτοχρόνως παράδειγμα προς αποφυγήν.


· « Απόπειρες Δονκιχωτισμού και άλλες χαρές του σεξ»
Ένας μίνι οδηγός καλής συμπεριφοράς για τους επίδοξους ζεν-πρεμιέ. Η διάσημη εταίρα Έλλα Ετάιρα Φουσία, ανοίγει τα χαρτιά της και αφηγείται τη διαδρομή της γλώσσας της. Για όποιον τη βρίσκει με τέτοια ζητήματα, ένα ενδιαφέρον πάντρεμα της φιλοσοφίας του ερωτικού Ταο με τον πουριτανισμό, της ταντρικής πρακτικής με την κυριακάτικη προσευχή, που τελικά καταλήγει στις εφαρμογές του φατζ κατά τη διάρκεια της ερωτικής πράξης.
Πολύ μπερδεμένο, αλλά να καίει

· « Σκατά στη Μούρη του Μαλάκα και Φύγε από την Πίσω Πόρτα»
Κα-τα-πλη-κτι-κό δείγμα δημιουργικής συγγραφής του περιβόητου Λουί Μποσκινί, απόφοιτου της περίφημης σχολής του Εξε-τε-τέρ. Το βιβλίο έχει ήδη πουλήσει 28.000.000 αντίτυπα σε όλο τον κόσμο, γεγονός το οποίο προφανώς οφείλεται στο σκανδαλώδες θέμα του ή στην αμύθητη περιουσία του συγγραφέως που φημολογείται ότι έχει αγοράσει μόνος του τα 27.999.994 από τα αντίτυπα.





Προτεινόμενες Μέθοδοι Αντιμετώπισης του Φαινομένου της Ψυχικής Κατάρρευσης και της Έλλειψης Σάλιου.

Εσείς για κάποιο λόγο νομίζετε ότι είστε οι μόνοι που καταρρέετε ψυχικώς, αλλά τα πράγματα δεν είναι έτσι. Ομαδικώς οδεύουμε προς το Μεγάλο Βόθρο και ατομικώς προσπαθούμε να σωθούμε. Επειδή όμως ο κόσμος έχει βαρεθεί να ακούει το πόσο σκατά είναι (προτιμάει να το λέει ο ίδιος και όχι να το ακούει), θα αρκεστούμε στο να παραθέσουμε ένα ακόμη κατάλογο λύσεων, για όσους δεν έχουν προλάβει να τελειώσουν το γυάλισμα του παρκέ ή για όσους νομίζουν ότι η ζωή τούς εμπαίζει διαρκώς και χωρίς μάλιστα να τους εξηγεί πού ακριβώς έγιναν γελοίοι.
Συχνά, το πρώτο πράγμα που κάνει ένα τυχαίο υποκείμενο όταν αισθάνεται ότι η ζωή του είναι τελείως άστοχη, είναι να φτιάξει ένα κέικ. Μόλις τελειώσει με το κέικ και αν ακόμη νιώθει χάλια, συνηθίζει να ανοίγει την τηλεόραση, έτσι ώστε να προκαλέσει την απόλυτη παρακμή του εαυτού του, το συντομότερον δυνατόν. Σ’ αυτό το αρχικό στάδιο, το υποκείμενο τρέφει ορισμένες ελπίδες ότι η διαδικασία της κατάρρευσης θα είναι σύντομη και σχετικά ανώδυνη και ότι σε λίγο θα βρίσκεται στο κρεβάτι του, ολικώς αποσυντεθειμένο, χωρίς να αισθάνεται τίποτα, πράγμα επιθυμητό. Αμ, δε.
Η διαδικασία της κατάρρευσης παρουσιάζει κλιμακούμενη ένταση και ποικιλία βαθμίδων. Κι ενώ στην πρώτη βαθμίδα, αισθανόμαστε την ελπίδα ότι τελικά θα καταφέρουμε να κοιμηθούμε, στη δεύτερη, οι ελπίδες εξαλείφονται. Τη θέση τους παίρνει ένα πλήθος ερωτημάτων που ταλαιπωρεί τον εγκέφαλο του υποκειμένου και αφορά στην ατομική του κατάσταση, το πώς διάγει το βίο του τόοοσο μόνος και χωρίς να υπάρχει κανείς να τον βοηθήσει όταν κατουράει. Αυτό το στάδιο της κατάρρευσης, χαρακτηρίζεται από βαρύ αίσθημα μοναξιάς και ανημπόριας. Στη συνέχεια, το άτομο ανοίγει ένα μπουκάλι κρασί, έτσι για το καλό. Σ’ αυτό το σημείο, οι ελπίδες αναπτερώνονται, η ζωή φαίνεται όμορφη και πλουσιοπάροχη, οι άνθρωποι εξακολουθούν να φαίνονται άκαρδοι, αλλά δεν πειράζει, διότι μερικοί απ’ αυτούς γαμάνε καλά και όλα μοιάζουν εντάξει. Πάλι λάθος.
Μόλις τελειώσει και το μπουκάλι, αρχίζει να κουνιέται το σημαιάκι της αηδίας. Το άτομο καταλαβαίνει ότι είναι ήδη εντός της κατάρρευσης και ότι ακόμα κι αν καταφέρει να κοιμηθεί, θα ξυπνήσει σκατά και θα κάνει πάλι τα ίδια πράγματα, με την ίδια σειρά. Υπάρχει άραγε πουθενά η λύτρωση; Απάντηση: ναι, στις σόδες. Να πίνετε πολλές σόδες.
Τα πράγματα είναι δύσκολα και μπορούν να γίνουν ακόμα δυσκολότερα. Ελάχιστοι άνθρωποι είναι σε θέση να αντιληφθούν τον κόσμο ως μια ενιαία μπάλα, γι’ αυτό και τείνουν να λαμβάνουν ως δεδομένη την υγεία τους, την αρτιμέλειά τους και κατ’ επέκταση τη δυστυχία τους. Το πρόβλημα είναι ότι θεωρούμε τα καλά δικά μας, ενώ δεν είναι, θεωρούμε και τα σκατά δικά μας, ενώ δεν είναι ούτε αυτά. Όταν νομίζετε ότι πάτε κατά διαόλου, κάνετε λάθος, διότι δεν πάτε πουθενά μόνος σας. Πάτε όπου πάτε με λεωφορείο και πάτε προς τα εκεί, γιατί ένα μάτσο ηλίθιοι επέλεξαν να διακριθούν, οδηγώντας ακριβά αυτοκίνητα και γαμώντας τη ζωή των υπολοίπων που οφείλουν να τους μοιάσουν. Δεδομένης λοιπόν της δυσκολίας που παρουσιάζει η καθημερινή αναγκαστική προσγείωση στην πραγματικότητα, προτείνουμε τις εξής μεθόδους διαχείρισης του φαινομένου της ψυχικής κατάρρευσης:

1. Καθημερινό μπάνιο σε άδεια μπανιέρα. Προσποιηθείτε ότι πλένεστε χωρίς νερό.
2. Αφήστε το κέικ και τα κουλουράκια. Μαγειρέψτε τις κάλτσες. Με πιπέρι.
3. Προσποιηθείτε ότι γνωρίζετε προσωπικά τον πρόεδρο του Συμβουλίου Επικρατείας, για να πάρετε την πολυπόθητη θέση στο δημόσιο.
4. Πάρτε ένα ταξί με κατεύθυνση προς Αιγάλεω, χωρίς λόγο. Να σταματάτε σε κάθε περίπτερο στο δρόμο και να ρωτάτε που είναι η οδός Καρκαβίτσα, χωρίς λόγο.
5. Καλέστε τους φίλους σας για δείπνο και σερβίρετε στο τραπέζι σκέτα όστρακα. Μόνο το κέλυφος. (για τους εκλεπτυσμένους)
6. Επισκεφθείτε τη θεία της μαμάς σας που κλείνει φέτος τα 87 και σας μπερδεύει με τον ξάδερφό σας.
7. Ασχοληθείτε με τη βοτανολογία. Μαζέψτε κλαράκια και λουλουδάκια και τοποθετήστε τα επιμελώς στο φυτολόγιό σας. Πρώτα ρωτήστε τη μαμά σας πού είναι το φυτολόγιό σας, γιατί μπορεί να το έχει πετάξει. «Μαμά, πού είναι το φυτολόγιό μου;»

8. Εξασκηθείτε στη ρόδα και το κατακόρυφο. Ξανά.
9. Διαλογισμός: συγκεντρωθείτε στον τσακωμό των δίπλα. Παρουσιάζει εξαιρετικό ενδιαφέρον.
10. Βγείτε με τους φίλους σας. Αλλά πάρτε μαζί και το καναρίνι σας, το καημένο, είναι κλεισμένο όλη μέρα… Μπορείτε να το κρατάτε στo δείκτη του αριστερού σας χεριού. Αν ανεβάσετε δε και το παντελόνι σας πάνω από τη μέση, θα είστε τέλειος.



Και η στήλη...

Η Αρχιδσυντκ μετά το σκάνδαλο του προηγούμενου τεύχους, στο οποίο έκοψε το άρθρο μου για τις ιερές μυξοπαρθένες της Iεράς Mονής Αγίων Ανομολογητών, προχωρεί αυτό το μήνα, σε ακόμη ένα βήμα-σκάνδαλο. Φυσικά και δε θα μπορούσε να μην επαναφέρει τη στήλη μου, μετά την κανονική εξέγερση που πραγματοποιήθηκε από τους χιλιάδες (3) εξαγριωμένους αναγνώστες και τα απειλητικά τηλεφωνήματα που δέχτηκε (αυτά τα έκανα μόνος μου). Όμως τι σκέφτηκε η αθεόφοβη για να με εξευτελίσει ακόμη περισσότερο? Να μου υποδείξει τι να γράψω. Ε, όχι κυρία μου. Δε θα μου πείτε και τι να γράψω. Ως εδώ! Τελοσπάντων, επειδή ήταν καλή η ιδέα για το τεύχος «λέξεις», θα της κάνω το χατίρι (κατά βάθος την αγαπάω). Ακολουθούν ορισμένες λέξεις, άγνωστες και γνωστές (που έχουν τοποθετηθεί εκεί χωρίς κάποιο συγκεκριμένο λόγο) με τους ορισμούς τους:

Βατράχαλος: είναι ένα σπάνιο ον που συμπεριφέρεται σα μαντράχαλος & πηδάει σα βάτραχος. Εκφέρεται συνήθως από σκωτσέζες πρώην χορεύτριες.
Σαρδανάπαλος: το λέμε για γελοίους ανθρώπους που κάποτε ασχολούνταν με το ποδόσφαιρο, αλλά όχι πια. Η καταγωγή τους πιθανόν να είναι από τη Σαρδηνία, μπορεί και όχι.
ΑΣΕΠ: λέξη που προκαλεί ορυμαγδό σκέψεων σε εκατοντάδες ανθρώπους και προβληματισμό ως προς το μέλλον το δικό τους, της ανθρωπότητας και της φώκιας μονάχους-μονάχους. Γενικά πρέπει να αποφεύγεται & σύντομα πρόκειται να προστεθεί στις υβριστικές λέξεις, μαζί με άλλες όπως «ένσημα», «ΙΚΑ», «κοινωνία» & «μπουνταλάς».
Έρωτας: φανταστικό συναίσθημα, που η καημένη, ανέραστη Αρχιδσυντκ δε θα καταλάβει ποτέ. Διατηρώ κάποιες επιφυλάξεις για τον Ισχυρό Συνεργάτη, που με σωστή ιατροφαρμακευτική αγωγή, έχει κάποιες αμυδρές ελπίδες.
Σκαλιστήρι: εργαλείο της κηπουρικής που μοιάζει με μικρή σκαπάνη, του οποίου το μεταλλικό τμήμα έχει τη μια απόληξη διχαλωτή & την άλλη πεπλατυσμένη.
Τυμπανιστήρι: δραστηριότητα που προτιμούν πολλοί απελπισμένοι νέοι, κατά την οποία παρατηρείς γυναίκες (κατά προτίμηση όμορφες) να γδύνονται, να συνουσιάζονται και γενικά να προκαλούν σεξουαλικό ενδιαφέρον, μέχρι που το πέος σου να γίνει τύμπανο και να καταφύγεις σε άλλα μέσα.
Πορδή: ηχηρό εκφύσημα αερίων από τα έντερα διά του απευθυσμένου. Απευθυσμένο: το τελευταίο τμήμα από το παχύ έντερο.

Αρκετά: όσο χρειάζεται, ικανοποιητικά.
Παραληρώ: μετά τις 8 το βράδυ, μη με παρεξηγείτε.
Καληνύχτα: δηλωτικό χαιρετισμού κατά τη νύχτα.
Ο φίλτατος: πολύ αγαπητός, προσφιλής.
Σάντσο: εγώ.
Φιλιά: επαφή των χειλιών με σημείο του σώματος άλλου ανθρώπου (ουόου), ή ζώου (triple wow), ή και πράγματος (my god!) ως εκδήλωση στοργής, αγάπης, πόθου ή σεβασμού.
Αυτά: προσωπική & δεικτική αντωνυμία.

Από την αρχισυνταξία: εγώ εξ’ αρχής ήθελα το σταυρόλεξο. Δεν ήθελα ορισμούς και τέτοια. Έχε χάρη που έχεις βύσμα στο δημόσιο & μπορεί να σε χρειαστώ για να γλιτώσω το ΑΣΕΠ. Το λήμμα «έρωτας», για κακή σου τύχη, ισχύει αντίστροφα (εγώ τα παίρνω τα χάπια μου).

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Home