Για όνομα του ακριβού αυτού θεού.

     Σήμερα η ημέρα ξεκίνησε με μία αποκάλυψη, συνεχίστηκε με πολλά νεύρα και κατέληξε για μία ακόμα φορά, σε μία ακόμα μεγαλύτερη απορία. Όπως όλες οι «πρώτες»  μέρες του σχολείου δηλαδή. Όπου πας και διάφοροι χαρούμενοι συμμαθητές κάνουν πως τάχα μου δήθεν χάρηκαν που σε είδανε (εσένα) και που είδανε και αλλήλους (και αυτό είναι ακόμη πιο αηδιαστικό). Οι ώρες που απορείς με τον καθηγητή που φαίνεται διεστραμμένα χαρούμενος που θα συνεχίσει το μάθημα ακριβώς από εκεί που το άφησε και που σχεδόν συμπάσχεις με τον άλλον καθηγητή που μάχεται εσωτερικά το γεγονός ότι του έχουν απαγορεύσει να βαριέται στη δουλειά και αρκείται στην κλισέ διαπίστωση «και τώρα παιδάκια, τα κεφάλια μέσα».


     Στη συνέχεια και αφότου διαπιστώσεις ότι είσαι επίσημα εκτός κλίματος, προσπαθείς να ανοίξεις τα τετράδιά σου, να σημειώσεις, έως και να δώσεις την εντύπωση ότι είσαι κι εσύ χαρούμενος συμμαθητής.


     Δεν ξέρω αν φαίνεσαι, αλλά ξέρω σίγουρα ότι όλη αυτή την ταραχώδη εσωτερική αναδρομή, ακολουθεί πάντα μία θεόσταλτη αποκάλυψη: για εμένα σήμερα, ήταν η Λένα Μαντά. 


     Η Λένα Μαντά είναι ένα υπαρκτό πρόσωπο. Το όνομά της είναι βέβαια τόσο θεόσταλτο, που σε κάνει να πιστεύεις ότι είναι από τα άτομα εκείνα που αίρονται ανάμεσα στο «είναι» και το «δεν», σε αυτό το κενό διάστρωμα της ανθρώπινης ψυχής, που είναι τόσο μεγάλη, όσο ένα τεράστιο πασχαλινό αυγό. Θυμάμαι που βαριόμουνα το μπλόγκερ και σήμερα, 6 χρόνια μετά, διαπιστώνω ότι έκανα λάθος.  Ήμουν εγώ ασταθής, ήμουν εγώ ανασφαλής και θωρακισμένη, με έναν θώρακα σκόρπιο, ατελή. Εγώ δεν διάβασα, εγώ δεν μπόρεσα να αφουγκραστώ το μέγεθος της απλότητας εκείνης που είναι άξια να συναντήσει τα μικρά – μεγάλα  πράγματα. Γιατί τα μικρά πράγματα σε αυτή τη ζωή, είναι τελικά και τα πιο μεγάλα.


     Την ώρα που προσπαθούσα να εντρυφήσω στη σοφία της Λένας Μαντά (ο άντρας μου με έμαθε πώς να είμαι η Λένα, ο κόσμος πώς να είμαι η Μαντά…), με διακόπτει αγαπητός συνεργάτης στη δουλειά για να μου πει να μπω στο γιου τιουμπ και να τσεκάρω οπωσδήποτε συγκρότημα το οποίο έκλεισε (επιτέλους!) και αποτελεί για τον ίδιο μεγάλο μύθο του μεταπανκ. 


     Τι να του πω κι εγώ, τι να καταλάβει…  Δανείζομαι τις τελείες από τη Λένα Μαντά, και: ακούω το συγκρότημα υπνωτικά και θυμάμαι το μοναδικό τραγούδι που είχε την ευαισθησία να γραφτεί για παιδάκια πρώτης δημοτικού. Και ταυτόχρονα, αναγνωρίζω και εκτιμώ απόλυτα την ευαισθησία των ανθρώπων που το διασκεύασαν για τα παϊδάκια πρώτης δημοτικού. Εμάς δηλαδή. Αλλά το κεφάλι μου, δε λέει να ξεκολλήσει από τα λόγια της Λένας Μαντά σχετικά με τις χριστουγεννιάτικες γιορτές:


«Πόσες φορές θα το πω; Τίποτα δεν θέλω ν' αλλάξω. Ούτε μια στιγμή, ούτε ένα χαμόγελο.... Τίποτα πιο όμορφο απ' αυτή την ρουτίνα που αγαπώ και που κάθε χρόνο αποζητούμε όλοι μας. Βήμα - βήμα ξέρουμε τι θα κάνουμε, αλλά δεν θέλουμε να το αλλάξουμε και χαίρομαι γιατί είναι τα παιδιά μας υπέρμαχοι αυτής της τακτικής. Δεν φεύγουν, δεν βγαίνουν εκείνες τις μέρες, είναι μαζί μας για να κάνουν το χαμόγελό μας πιο πλατύ, την ευτυχία να μην χωράει μέσα μας... Ας είναι ευλογημένα...»


     Σαν από ευαγγέλιο διαβάζω τα λόγια της Λένας Μαντά και προσπαθώ επίσης να παρακάμψω έτερα σχόλια που θα με αποσπούσαν από αυτή την κατάνυξη όπως το τραγουδάκι των αδελφών κατσάμπα (από το η ρένα είναι οφ σάιντ) το οποίο αποφάσισε να στείλει έτερος φίλτατος συνάδελφος με πλανήτες στους ιχθείς – εικάζω μάλλον ως ευχή για ένα καλύτερο οικουμενικό μέλλον. 


     Έχω τελειώσει με τη Λένα Μαντά, έχω τελειώσει με το ωράριό μου, τα αφεντικά μου τα οποία εκτιμώ, συνεχίζουν να προσπαθούν – αυτά - για το καλύτερο των εαυτών μας. Έχω κλείσει με τη σημερινή πρώτη μέρα, δεν μου αρέσει καθόλου να βιώνω «πρώτες μέρες» και επιστρέφω στο σπίτι μου με την επίφαση ότι εκεί τουλάχιστον με περιμένει μία σταθερότητα τύπου -ΤΟΥΛΆΧΙΣΤΟΝ Λένας  Μαντά.

  Και πάλι όχι. Γιατί αν ο άνθρωπος είναι φύσει ασταθής, αν ο άνθρωπος είναι επιρρεπής, εννοείται ότι με την παραμικρή απειλή σταθερότητας θα αναζητήσει την πρόκληση εκείνη που θα τον κάνει ή καλύτερο, ή υπερβολικά χειρότερο. Σαν το γκόμενο που δε θυμάσαι ότι σε έκανε καλύτερο.


Και ανοίγω την τηλεόραση και βλέπω τις ειδήσεις του ΣΚΑΙ και διαπιστώνω ότι οι σημειώσεις είναι μεν αφελείς αλλά η αρχισυνταξία ακόμα πιο ανώφελη, αλλά κρατάει την προσοχή σε ανώτερους τύπους σαν κι εμένα, σαν όλα τα παϊδάκια και αρχίζω να σκέφτομαι τα συμφέροντα και αρχίζω να σκέφτομαι τις πράξεις και τα λεφτά και το πώς και πού αυτά επενδύθηκαν και πως κανένας δεν μπορεί να καταλάβει αυτό που μόνο εγώ αντιλαμβάνομαι, τη μέγιστη δηλαδή και ταυτόχρονη συνωμοσία, του πόσο αντί να ταυτίζομαι με τη ζέλντα φιστζέραλντ, θα ήθελα να ταυτίζομαι με τη Λένα Μαντά.








Σημειώσεις:


Λένα Μαντά: http://mantapsichogios.blogspot.com/


Inspiral carpets (cover): όχι λινκ. Πλάκα στην πλάκα έρχονται και οι ίδιοι οι inspiral carpets. Μεγάλες στιγμές μας περιμένουν τη νέα σχολική χρονιά.


Όμορφο τραγουδάκι για τη νέα σχολική χρονιά (για πλανήτες στους ιχθείς): http://www.youtube.com/watch?v=whay9qn4cfc




Ευχαριστώ les meilleurs  & στον isxyro synergati μου για την ανακάλυψη της Λένας Μαντά και γιατί είναι ο μόνος άνθρωπος που κάθε μέρα με ετοιμάζει να πεθαίνω χαρούμεν-η.

Ίδιο.

Θυμήθηκα τις προάλλες ότι η νούμερο ένα παρηγορηντική σκέψη μου για τα γεράματα, για τους ανθρώπους που γίνονται γέροι, είναι ότι έχουν πολλά να θυμούνται. Άρα σε αυτή την περίπτωση, μπλέκονται σε καλό και όμορφο βαθμό αυτά που έχουν να σκέφτονται με αυτά που έχουν να θυμούνται, ούτως ώστε να μη χρειάζεται να βαριούνται ή να εξωθούνται σε αθλητικές δραστηριότητες, όπως οι νέοι. 

Ωραία κατάσταση επίσης είναι να είσαι γέρος και να έχεις εγγόνια που να θέλουν να ακούνε ιστορίες. Πρόβλημα αντιστοίχως θεωρείται το να είσαι γέρος και να μην έχεις εγγόνια να πεις ιστορίες ή να είσαι νέος και να μην έχεις παππού.


Ένα άλλο αρκετά μεγάλο πρόβλημα επίσης των τελευταίων εβδομάδων κατά την άποψή μου, είναι η αίσθηση ότι  όταν ζεις πολύ παροντικά, καταντάς να μην έχεις καμία σύνδεση με το παρελθόν ή το μέλλον σου. Καμία συνέχεια δηλαδή. Η κατάσταση αυτή μπορεί να χαρακτηρίζεται από το ξυπνητήρι, παράγοντας ο οποίος προσδίδει μεγάλη επαναληπτικότητα στη φάση και θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι ως εκ τούτου ορίζει μία κανονικότατη «συνέχεια», η ουσία όμως είναι ότι η φάση καταλήγει σε μία ευθεία γραμμή καλά ορισμένη από το ίδιο το επαναληπτικό γεγονός: το ξυπνητήρι. 


Τώρα το λάθος που γίνεται είναι το εξής: η σύνδεση της έννοιας του «ίδιου», με την αντίστοιχη έννοια της «συνέχειας». Λέμε πολλές φορές ότι μας πειράζει η επανάληψη. Επανάληψη όμως δεν είναι «τα ίδια». 


Είναι «τα ίδια και τα ίδια». Σκέτα τα «ίδια», δεν είναι επανάληψη. Άλλωστε ο ίδιος μπορεί να είναι και επιφορτισμένος με καλύτερα συναισθήματα, όπως το «ίδιος είσαι!».


Ίδιο δεν είναι μόνο το πράγμα που επαναλαμβάνεται, είναι και το πράγμα που βρήκες όμοιο τουλάχιστον 2 φορές όταν το συνάντησες. 


Θεωρώ ότι το «ίδιο» μαζί με την επανάληψη, είναι ένα σαφές όχημα που σε οδηγεί στην ενηλικίωση και την προοπτική να γίνεις παππούς και γιαγιά. Στη συνέχεια δηλαδή. Όπως η συναίσθηση της απόλυτης ανάμνησης, του κάτι δηλαδή που θα σε τρέφει για πάντα γιατί δεν πρόκειται να ξαναγίνει ίδιο ποτέ, επειδή είχε 1 ευκαιρία να γίνει, έτσι και «το ίδιο», η αναγνώριση ότι «τώρα αυτό είναι το ίδιο», σε βάζει σε μία θέση συνειδητοποίησης ότι 2 ειδών πράγματα υπάρχουν σε αυτή τη ζωή:


Α. αυτό που για κάποιο περίεργο λόγο το βρήκες «ίδιο», παρόλο που το γνώριζες για πρώτη φορά, 


Β. αυτό που δεν γνώριζες, αλλά με το που το γνώρισες τείνει να επαναλαμβάνεται διαρκώς και με υπνωτικό τρόπο.


Οι δε ρυθμοί της επανάληψης είναι ενδεικτικοί των αντίστοιχων ρυθμών με τους οποίους έχεις επιλέξει ή απλώς τυχαίνει να γερνάς. Σε πιο προχωρημένα στάδια φιλο-νηπιακής λογικής, μπορείς στην παραπάνω διαδικασία να αναγνωρίσεις και τον εαυτό σου να κάνει τσα.

Καλά Χριστούγεννα! (πέρασαν).

επιτέλους γίναμε αυτό που θέλουν οι μαμάδες!

Θέση

αντίθεση

(ορίστε, τώρα, το λοιπόν)

Εάν είσαι έτσι ως μη καπνιστής.

«Πολλοί πρώην-καπνιστές επιστρέφουν στο κάπνισμα ύστερα από ενθάρρυνση οικογένειας και των φίλων. Αυτό συμβαίνει συνήθως σε κάποιον που δεν είναι άρρωστος, και σταματά για να μείνει υγιής. Αρχικά είναι νευρικοί και δύσθυμοι. Σύντομα ο/η σύζυγος, τα παιδιά και φίλοι λένε, "εάν έτσι είσαι ως μη καπνιστής, μα το Θεό, κάπνιζε!". Μπορεί να φαίνεται καλή ιδέα τότε, σκεφτείτε όμως πώς θα αισθάνεται ο συγγενής αν ο καπνιστής πεθάνει από καρκίνο ή καρδιακή προσβολή. Η ενοχή του θα είναι τεράστια.»

Η εξάρτηση και η προσπάθεια να την εξηγήσεις, είναι το ίδιο και το αυτό πράγμα.

Όλα ξεκίνησαν από τα χέρια μου, που είχαν γίνει πορτοκαλί. Και δεν άντεχα να τα βλέπω άλλο έτσι. Καπνίζω μάξιμουμ 10 τσιγάρα την ημέρα – 20 σε εξαιρετικές περιπτώσεις - και οι επιστήμονες λένε ότι δεν κατατάσσομαι καν στους βαρείς καπνιστές: βαρύς καπνιστής είναι αυτός που καπνίζει 25 και άνω. Τα δάχτυλά μου όμως είναι πορτοκαλί.

Λυπάμαι τον εαυτό μου όταν ξυπνάω το πρωί και βλέπω ότι για μία ακόμα φορά ξύπνησα με πορτοκαλί δάχτυλα. Γιατί επιμένω να υπακούω στη συνήθειά μου να έχω πορτοκαλί δάχτυλα, ενώ κάθε πρωί που πλένω τα δόντια μου και τα βλέπω, το βιώνω ως μέγιστη αποτυχία:

εντάξει, απέτυχα πάλι και χτες το βράδυ.

Το κάπνισμα το άρχισα λόγω προτύπων και συγκεκριμένα λόγω του πατέρα μου τον οποίο θαυμάζω ελεεινά και ήθελα προφανώς να του μοιάζω σε όλες τις συνήθειές του, καλές και κακές. Στην πορεία, το έχω βαρεθεί πάρα πολύ και πολλές φορές, μία από τις οποίες αποφάσισα να το κόψω και το πέτυχα για χρονικό διάστημα ενός περίπου μήνα.

Κατά τη διάρκεια αυτού του μήνα, πήγα διακοπές με τους φίλους μου, πήγα στο εξοχικό μου μόνη μου, επέστρεψα στην Αθήνα, έπαθα τεράστια ερωτική απογοήτευση, διάφορες συμφορές και αρρώστιες με βρήκαν, αλλά δεν κάπνισα καθόλου. Ούτε ένα τσιγάρο. Και δε μου φάνηκε δύσκολο να μην το κάνω. Ήταν μάλλον η ζωή λίγο λιγότερη, από το σταμάτημα του καπνίσματος.

Τώρα τελευταία που μεγαλώνουμε και που βαριόμαστε λίγο τους εαυτούς μας έτσι όπως ήτανε, σκέφτομαι τι τρόπους θα μπορούσαμε να βρούμε για να μας κάνουμε να φανούμε λίγο πιο ενδιαφέροντες στους εαυτούς μας: όπως πχ.

Α. να εκτιμάμε τα αυτονόητα: το έκανα πέρσι και πρόπερσι.

Β. να μας αρέσει η δουλειά μας: το έκανα πέρσι.

Γ. να φοβηθούμε για την υγεία μας: το κάνω φέτος που έχω κλατάρει από τη δουλειά.

Δ. να κόψουμε το κάπνισμα: να συνειδητοποιήσουμε ότι είναι un-cool και κάνει τα χέρια πορτοκαλί.

Δεν είναι τυχαίο ότι οι μόνοι 2 στενοί μου φίλοι που έχουν κόψει το κάπνισμα επιτυχώς εδώ και 3 χρόνια, είναι και οι δύο στην ίδια ηλικία και το έκοψαν και οι δύο, στην ίδια ηλικία. Τίποτα δεν εγγυάται ότι δε θα το ξαναξεκινήσουν σε 5 χρόνια από τώρα. Το κάπνισμα είναι άθλημα, είναι αναμέτρηση με ένα σκοπό, δεν εξηγείται αλλιώς. Την πιο σωστή κουβέντα, την έχει πει η μαμά μου στον μπαμπά μου: το κάνεις, γιατί νομίζεις ότι έτσι το ξορκίζεις.

Παν-αμερικανισμός: σεμινάρια – κλινικές κατά του καπνίσματος, http://whyquit.com, Joel Spitzer, να ζήσουν οι πωλητές!

Το «μεγάλο άλμα προς τα εμπρός».

Προχτές είχα μία συζήτηση με τον αδερφό μου για το πόσο ωραίο πράγμα είναι να είσαι ακατάστατος. 


Πόσο οι ακατάστατοι άνθρωποι έχουν όμορφη ψυχή και πόσο χάλια πρέπει να αισθάνονται οι τακτοποιημένοι. Ο αδερφός μου, παρότι συνήθως τακτικός, συμφώνησε μαζί μου. Ο συλλογισμός αυτός εντάσσεται σε μία ευρύτερη κατηγορία συλλογισμών που κάνω και που σκοπό έχουν να αποδομήσουν θεωρήματα όπως:

«γιατί τα μάτια είναι ο καθρέφτης της ψυχής», 
«γιατί η ομορφιά είναι υποκειμενική» και
«γιατί αν υπάρχει τάξη στο δωμάτιο κάποιου, τότε υπάρχει τάξη και στη ζωή του» 


και ένα σωρό άλλες τέτοιες μαλακίες, οι οποίες θα έπρεπε να αντικατασταθούν άμεσα από μερική παροιμία όπως:


«δείξε μου το φίλο σου να σου ποιος είσαι»
«να ‘χα πουτάνας ριζικό και ακαμάτρας τύχη»
και το all time classic για μένα 
«έχει ο Θεός κι ο Αη – Μηνάς κι έχει ο γείτονας για μας». 


Η ζωή είναι άλλωστε πολύ μικρή.


Η σχέση βέβαια ανάμεσα στο λαό και τη σοφία είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Κάθε λαός έχει τη σοφία του και κάθε σοφία έχει το λαό της. Η σοφία του λαού έχει τις καταβολές της και τις επιρροές της και ο λαός επίσης έχει την ιστορία του, τον τρόπο δηλαδή που επιλέγει να επιβιώσει μέσα στα ίδια τα γεγονότα που δημιουργεί επειδή επέλεξε να αναπαραχθεί και τα οποία είναι σχεδόν πάντα τα ίδια και τα ίδια. Τόσο ίδια ώστε να μπορούν να δικαιολογήσουν εκατομμύρια παροιμίες. 


Ανοίγοντας μετά από πολύ καιρό την επόμενη μετά το μίξερ αγαπημένη μου συσκευή μέσα στο σπίτι, μου ήρθε η σκέψη, τι θα μπορέσει να καταλάβει αυτός ο λαός από εμάς και τις παροιμίες μας και τι εμείς από αυτούς; άραγε;


Πολλά πράγματα:


α. την ώρα που εμείς θα υποκρινόμαστε τι ωραία που είναι να τρως με ξυλάκια και θα οργανώνουμε κινέζικες βραδιές, ο λαός θα ανοίγει κατάστιχα κάτω από το ημίφως των στενών παραδρόμων της πειραιώς και θα κάνει μέσα σε δευτερόλεπτα την αποφορολόγηση της ημερήσιας είσπραξης.


β. όταν εγώ θα λέω «έχω δουλειές στο κέντρο» και θα προτιμώ να μην πάω, ο λαός θα εγγυάται την ασφάλειά μου ανά τετράγωνο, μόνο και μόνο επειδή εκεί, στο μπροστινό μέρος του καταστήματός του, είμαι σίγουρα ασφαλής.


γ. όταν θα με έχουν γονατίσει τα δάνεια που έχω πάρει για τα φροντιστήρια ώστε να δώσω στο παιδί μου την απόλυτη ευκαιρία να σπουδάσει στο χάρβαρντ και δε θα μου απομένουν λεφτά για να του αγοράσω νέα φόρμα για την καινούργια σχολική χρονιά, ο λαός θα μου δώσει τη λύση: ίδια φόρμα, στο 1/5 της τιμής.


Η αντίθεση ανάμεσα στο λαό το δικό μας και έναν λαό τέτοιου τύπου, είναι τόσο δομική που δε θα μπορέσει να υπάρξει σε βάθος χρόνου καμία συνεννόηση. Είναι σίγουρο. Και δε φταίει αυτός, ο έχων περάσει 100 στάδια πνευματικός λαός, που μας εμπιστεύτηκε και που μας θέλει για φίλους. Γιατί ειλικρινά πιστεύω ότι όντως μας θέλει για φίλους. Εμείς δε θα τον θέλουμε μετά από μερικά χρόνια, γιατί τώρα μπορεί να βρεθήκαμε στην ανάγκη, αλλά κανένας λαός που έχει να επιδείξει και διδάσκει στα σχολεία του τόσο υψηλή ποίηση όσο το τραγούδι «του Κίτσου η μάνα εκάθονταν», δεν αντέχει να τον γαμάει για τόσο πολύ καιρό κάποιος με τόσο μικρό πουλί.   


Από την άλλη, η θεωρία των λαών, η ιστορία των λαών, έχει δείξει ότι ο λαός ο δικός μας έχει επιδείξει μεγάλη προσαρμοστικότητα σε άλλα πλάνα ζωής και εξέλιξης, όπου συμπεριλαμβάνονται πολλά φωτάκια, αρκετά τσιπς, ανεξιθρησκεία και ταυτόχρονη ασύδοτη λατρεία σε ό, τι μπορεί να πυροδοτήσει την εξέλιξη, τα λεφτά, το παρακάτω, το «τώρα». Αρκεί να υπάρχει σεβασμός και στην οικογένεια.


Όταν όμως θα έρθει η ώρα που θα χρειαστεί να σκεφτούμε τα εξαγώγιμα προϊόντα μας λίγο πιο σοβαρά και θα έρθει η ανάγκη να τα πουλήσουμε κιόλας, τότε θα σταματήσουμε να κάνουμε πλάκα με το πουλί του καινούργιου μας φίλου.  


Πόσο θα ήθελα να ήξερα λίγο καλύτερα οικονομικά.

Τι μπαγιάτικη εικόνα, δεν ξέρω σε ποια περίοδο της ζωής θέλησα να την αποθηκεύσω, αλλά δεν είχα τίποτα πιο εύκαιρο από αυτό. Δεν έχω καλό ίντερνετ για να ψάξω κάτι καλύτερο, ισχυρός θα βρίσει, αλλά δεν πειράζει.

χωνευτικό μπισκότο (το)

 

παρακαλώ πατήστε πάνω στην εικόνα

ποτέ μην παρατάς την προσπάθειά σου να εξηγήσεις τον κόσμο.

*το βρήκε ο ισχυρός, στην προσπάθειά του να διαπιστώσει την ημερήσια θερμιδική επιβάρυνση που προκαλεί στον οργανισμό του η καθημερινή κατανάλωση ικανής ποσότητας μπισκότων νταϊτζέστιβ.

Τόσες θυσίες για την τέχνη.

 
*Awesome Architectural Insanity 

http://news.thomasnet.com/IMT/archives/2008/03/light-friday-5-tantalizing-designs-of-insane-architecture.html

2οο μέρες μετά τη νέα εποχή,

δεν έγραφα τίποτα τόσο καιρό γιατί ήθελα να βάλω ένα κείμενο που έχω ήδη έτοιμο και σκόπευα να το συνδυάσω με την ανακαίνιση του μπλογκ. Μετά κατάλαβα ότι δεν είναι καιρός για ανοίγματα.

Και μετά δεν έκανα την ανακαίνιση. Πέρασα όμως μία μακρά ωραία περίοδο, μία από αυτές που συμβαίνουν όλα τα αντίθετα από αυτά που πρέπει να συμβούν, οπότε αξίζουν μία πρόποση:

Δηλαδή: δεν είναι καιρός για ανοίγματα και εμείς αποφασίσαμε να ανοίξουμε δουλειές με την εφορία. Ανοίξαμε πλέον τη δική μας εταιρία.

Δεν πρέπει να τρως πάνω από το πληκτρολόγιο, αλλά εσύ πίνεις κιόλας. Πέφτει η μπύρα πάνω στο πληκτρολόγιο (επόμενο είναι) και εσύ,

πας να φέρεις το βετέξ για να τη σκουπίσεις και την ώρα που το στραγγίζεις, διαπιστώνεις ότι δεν έχεις σηκώσει καλά τα μανίκια σου, οπότε όλα τα προηγούμενα βρωμόνερα διαχέονται στο μανίκι σου.

Σε τέτοιες περιόδους είσαι σχεδόν ανυπεράσπιστος. Όπου και να γυρίσεις το βλέμμα σου, κάτι λάθος θα γίνει, όλο και κάποια δήλωση κακή θα γίνει. Ό, τι και να ακούσεις θα είναι μία επιβεβαίωση ότι όλα είναι χάλια κι εσύ, δεν καταλαβαίνεις γιατί πρέπει να είναι έτσι. Όταν ακούς όλα αυτά, επεκτείνεται στο μυαλό σου η απόσταση μεταξύ του ατόμου που δυσπνοεί οικονομικά και έχει προφανείς λόγους να δυσπνοεί και του άλλου που δυσπνοεί, χωρίς να είναι καθόλου προφανής ο λόγος.

Με λίγα λόγια, δεν μπορεί να ισχύει αυτό που λένε οι ειδήσεις, δεν μπορεί ταυτόχρονα και στον ίδιο ακριβώς βαθμό, να δυσπνοεί αυτός που έχει 600 ευρώ το μήνα και αυτός που βγάζει 60.000 ευρά το μήνα. Δεν το χωράει ο εγκέφαλος του ανθρώπου αυτό, πώς συνδέονται όλοι αυτοί μεταξύ τους.

Διαμέσου προφανώς κάποιου τρίτου, που βγάζει 6.000 και νιώθει μέντιουμ ανάμεσα σε αυτούς τους 2.

Πολλές απορίες, με στοχαστική διάθεση τις ανασκοπούμε και αυτές και μένουμε αμέτοχοι μπροστά:

α) στη βλακεία και
β) την πλεονεξία,

τις δύο πρωταρχικές μορφές μαλακίας που βρίσκουν την έκφρασή τους τόσο μέσω συγκεκριμένων ατόμων όσο και μέσω ευρύτερων κατηγοριών/ εκπροσώπων συγκεκριμένου ζωδιακού άξονα.

Δεν καταλαβαίνω πώς εγώ που βγάζω «αυτά», μπορεί να υπόκειμαι στην ίδια κακή μοίρα με κάποιον που βγάζει «πολλαπλάσια από μένα». Δεν το καταλαβαίνω. Δεν κατανοώ την έννοια της κλίμακας.

Το πώς ένας πληθυσμός καταφέρνει να υπερχρεωθεί υποκινούμενος από την ανάγκη να είναι ελεύθερος και προσχηματικά αυτεξούσιος, είναι ένα μεγάλο μέρος της ιστορίας του λαού μας και του εαυτού μας. Το πώς αυτό το χρέος που δημιουργήσαμε όταν αρνηθήκαμε να «δουλέψουμε πολλές ώρες για άλλους με τα μισά λεφτά», τελικά μάς φορτώνει τώρα και για πάντα, είναι επίσης ένα άλλο μέρος της ιστορίας.

Το αν είναι τίμιο και δίκαιο να μεγαλώνω με την ιδέα ότι είμαι αυτάρκης και εσύ να περιμένεις 28 χρόνια για να μου πεις ότι τελικά χρωστάω 20.000 ευρώ επειδή έτυχε να γεννηθώ, και αυτό, η ιστορία το κρίνει, αλλά επίτρεψέ μου τουλάχιστον να έχω φορολογικές απορίες, που ούτε o forologikosparadeisos.gr δεν μπορεί να μου τις λύσει.

Επόμενος στόχος μετά το άνοιγμα της δικής μας εταιρίας, είναι να ανοίξουμε και τη δική μας εφορία. Θα πιω σε αυτό.


    

Προσοχή! το κείμενο είναι χρονομετρημένο: (χρονόμετρο)